niedziela, 17 listopada 2019 napisz DONOS@

Opera w kinie

– Chciałoby się pokazać operę na żywo, ale tu ilość wykonawców przewyższa nasze możliwości finansowe – mówi Jacek Szymański, dyrektor artystyczny i twórca Festiwalu Muzyczne Dni Drozdowo-Łomża. – Nie wyobrażałem sobie jednak festiwalu w Roku Moniuszkowskim bez opery tego wielkiego kompozytora, stąd kinowy pokaz „Hrabiny“, dotąd w Łomży nie wystawianej! Projekcja „Hrabina“ Stanisława Moniuszki odbyła się w kinie „Millenium” jako impreza towarzysząca tegorocznemu festiwalowi. Biletowany seans nie zapełnił kinowej sali na 216 miejsc.

Jacek Szymański - Dzidzi w operze "Hrabina" St. Moniuszko w reżyserii Marii Fołtyn
Jacek Szymański - Dzidzi w operze "Hrabina" St. Moniuszko w reżyserii Marii Fołtyn

W 1998 roku w ramach Muzyczne Dni Drozdowo-Łomża  wystawiono „Nabucco” Verdiego. Przez kolejne lata opery były stałymi punktami programu festiwalu. 
– Wystawialiśmy już dwukrotnie „Halkę“ i „Straszny dwór“ w wersjach estradowych i scenicznych, mieliśmy „Verbum Nobile“, a teraz przyszedł czas na „Hrabinę“, chociaż w telewizyjnym nagraniu – mówi Jacek Szymański. – Ta opera to takie połączenie rytmów typowo polskich, zaczerpniętych z muzyki ludowej, na których Moniuszko opierał się w „Halce“ czy w „Strasznym dworze“ z tendencjami światowymi. Studiował za młodu w Berlinie i wiedział, że połączenie tematyki arystokracji miejskiej, tego kosmopolitycznego towarzystwa z pałacu „Pod Blachą“, stojącego w przeciwieństwie do zubożałej szlachty, ale tradycyjnej i nastawionej patriotycznie, będzie czymś ciekawym. Stąd melodie i tańce polskie, ale i nowinki muzyczne, jak włoska aria panny Ewy w akcie II czy aria Dzidziego w akcie III, którą można skojarzyć z jakimś współczesnym songiem musicalowym, bo zupełnie nie przypomina melodii i rytmów Moniuszki.

Biletowany seans nie wypełnił głównej sali Kina Millenium. Melomanom doskwierały zauważalne zniekształcenie obrazu, wynikające zapewne z niedostosowania formatu archiwalnego nagrania do zaawansowanych technologicznie standardów łomżyńskiego kina oraz zakłócenia wizji i fonii. Rekompensował to wysoki poziom artystyczny przedstawienia, zarejestrowanego 15 września 2002 roku w warszawskim Studio S1 im. Witolda Lutosławskiego. Maria Knapik w tytułowej roli, Rafał Siwek, Dorota Wójcik, Leszek Świdziński, Czesław Gałka i Jacek Szymański brylowali na scenie, wspierani przez Jana Englerta, Wojciecha Machnickiego, tancerzy, chór Filharmonii Narodowej p/d Henryka Wojnarowskiego oraz Polską Orkiestrę Radiową pod batutą Wojciecha Michniewskiego. Przedsięwzięcie zrealizowano z rozmachem w roku 130. rocznicy śmierci Moniuszki.

Jacek Szymański na ekranie

Wpływ na zaangażowanie pochodzącego z Łomży tenora mógł mieć fakt, że w roku 1983 Maria Fołtyn, wybitna śpiewaczka i reżyser operowa, doceniła młodziutkiego śpiewaka podczas Ogólnopolskiego Konkursu Moniuszkowskiego, przyznając mu specjalne wyróżnienie, a później obserwowała rozwój jego kariery.
– Dostałem telefon z Teatru Wielkiego z Łodzi, od maestro Wojciecha Michniewskiego – wspomina Jacek Szymański. – Padło pytanie czy mogę przyjechać na przesłuchanie. Nawet nie pytałem o co chodzi, ustaliliśmy termin i pojechałem. Zaśpiewałam arię Alfreda z „Traviaty“ i romans Nemorina z „Napoju miłosnego“, a oprócz tego pan Michniewski wprowadził elementy choreograficzne, rzucając mi na przykład piłkę czy chustkę w celu sprawdzenia czy mam koordynację ruchów.  I dopiero po tym przesłuchaniu powiedział mi, że jest taki plan i jak już wszystko będzie ustalone odezwą się. 
Działo się to wczesną wiosną, a gdy zapadły już wiążące decyzje Jacek Szymański uczył się swej roli pomiędzy próbami i koncertami festiwalu Drozdowo-Łomża A.D. 2002, doszlifował ją podczas urlopu w Drozdowie, po czym zaczęły się ciężkie, trwające miesiąc próby.
– Nie było to łatwe zadanie, bo pani Maria była bardzo wymagająca, ale sprostaliśmy jej wizji i możemy pochwalić się udaną wersją tej przepięknej opery – podsumowuje Jacek Szymański. – Szkoda tylko, że Moniuszko jest wciąż niedoceniany jako kompozytor. Za mało chwalimy się nim poza Polską, mimo tego, że Maria Fołtyn wystawiała „Halkę“ praktycznie na całym świecie, a teraz dzięki Piotrowi Beczale będzie też wystawiona w wiedeńskiej Staatsoper w kooperacji z innymi instytucjami. A wystarczy przecież posłuchać choćby „Hrabiny“ by przekonać się jak piękne są te melodie i jakiego wielkiego dzieła dokonał, nie tylko jako twórca opery narodowej czy pieśni, ale też muzyki oratoryjnej, w której stosował bardzo nowatorskie, jak na tamte czasy, współbrzmienia. 

Wojciech Chamryk


 
Zobacz także
190401023634.png
 
4lomza.pl Regionalny Portal Copyright © Speed s.c. 2005r - 4too v.1.0

W celu świadczenia przez nas usług oraz ulepszania i analizy ich, posiłkujemy się usługami i narzędziami innych podmiotów. Realizują one określone przez nas cele, przy czym, w pewnych przypadkach, mogą także przy pomocy danych uzyskanych w naszych Serwisach realizować swoje własne cele i cele ich podmiotów współpracujących.

W szczególności współpracujemy z partnerami w zakresie:
  1. Analityki ruchu na naszych serwisach
  2. Analityki w celach reklamowych i dopasowania treści
  3. Personalizowania reklam
  4. Korzystania z wtyczek społecznościowych

Zgoda oznacza, że n/w podmioty mogą używać Twoich danych osobowych, w postaci udostępnionej przez Ciebie historii przeglądania stron i aplikacji internetowych w celach marketingowych dla dostosowania reklam oraz umieszczenia znaczników internetowych (cookies).

W ustawieniach swojej przeglądarki możesz ograniczyć lub wyłączyć obsługę plików Cookies.

Lista Zaufanych Partnerów

Wyrażam zgodę