Ballada o krzyżowcu

Wolniej, wolniej, wstrzymaj konia		e
Dokąd pędzisz w stal odziany?		A
Pewnie tam, gdzie błyszczą w dali		C
Jeruzalem białe ściany.			D

	Pewnie myślisz, że w świątyni
	Zniewolony Pan twój czeka,
	Abyś przybył Go ocalić,
	Abyś przybył doń z daleka

	Na na naj

Wolniej, wolniej, wstrzymaj konia.
Byłem dzisiaj w Jeruzalem,
Przemierzałem puste sale,
Pana twego nie widziałem.

	Pan opuścił święte miasto
	Przed minutą, przed godziną.
	W chłodnym gaju na pustyni
	Z Mahometem pije wino.

Wolniej, wolniej, wstrzymaj konia.
Chcesz oblegać Jeruzalem.
Strzegą go wysokie wieże,
Bronią go mahometanie.
 
	Pan opuścił święte miasto,
	Na nic poświęcenie twoje.
	Po cóż niszczyć białe ściany,
	Po cóż ludzi niepokoić ?

Wolniej, wolniej, wstrzymaj konia.
Porzuć walkę niepotrzebną,
Porzuć miecz i włócznię swoją
I jedź ze mną i jedź ze mną.

	Bo gdy szlakiem ku północy
	Podążają hufce ludne,
	Ja podnoszę dumnie głowę
	I wyruszam na południe.

Ballada z gór
muz. Krzysztof Myszkowski, sł. Józef Baran

	Tu króluje zeszłoroczny czas			G C D
	Na posłaniu  z liści buczynowych		B F C
	Stąd do ziemi dalej niż do gwiazd		a h e
	Zachwytu swego nie wysłowisz		C D G

Rosną skrzydła u ramion, 				e
czas się w wieczność przemienia			C
Obłocznieją wszystkie ziemskie sprawy		a
gdy zbliżamy się do szczytu po kamieniach		H7

Rosną skrzydła u ramion
Czas się w wieczność przemienia
Góry i wolność dokoła
Chyba dostąpimy tu wniebowstąpienia

	A w schronisku święty Piotr z herbatą
	I widoki nieziemskie na świat
	Przy ognisku rozłożymy się z gitarą
	Posłuchamy, co nam w duszy gra

	Z pleców góry zrzucimy do stóp
	i zmęczenie rozzujemy z nóg
	To schronisko to prawdziwy raj
	Niechaj wiecznie odpoczynek trwa

Rosną skrzydła u ramion
Rosną przepastne błękity
Życie pełne olśnień i zachwytów
Tyś wędrówką najwytrwalszą ku szczytom

Góry - tu wszystko jest święte
I wspinaczki nasze wniebowzięte
W górach los ma Światowida twarz
Od ogniska bije jeszcze baśni blask

Bez słów
Wolna Grupa Bukowina

Chodzą ulicami ludzie		G D
Maj przechodzą, lipiec, grudzień	e h
Zagubieni wśród ulic bram		C G D
Przemarznięte grzeją dłonie		G D
Dokądś pędzą, za czymś gonią	e h
I budują wciąż domki z kart		C G D

	A tam w mech odziany kamień		C G
	Tam zaduma w wiatru graniu			C G
	Tam powietrze ma inny smak		C G D
	Porzuć kroków rytm na bruku		C G
	Spróbuj - znajdziesz, jeśli szukać		C G
	Zechcesz nowy świat, własny świat		C G D

Chodzą ludzie miastem szarzy
Pozbawieni złudzeń, marzeń
Omijając wciąż główny nurt
Kryją się w swych norach krecich
i śnić nawet o karecie
Co lśni złotem nie potrafią już

Chodzą ludzie, asfalt depczą
Nikt nie krzyczy, każdy szepcze
Drzwi zamknięte, zaklepany krąg
Tylko czasem kropla z oczu
Po policzku w dół się stoczy
I to dziwne drżenie rąk...

Bieszczadzkie anioły
słowa: Adam Ziemianin muzyka: Krzysztof Myszkowski

Anioły są takie ciche				a
zwłaszcza te w Bieszczadach			G
gdy spotkasz takiego w górach		a
wiele z nim nie pogadasz			e

Najwyżej na ucho ci powie		C G
gdy będzie w dobrym humorze	C F
że skrzydła nosi w plecaku		C G
nawet przy dobrej pogodzie		a e a

Anioły są całe zielone zwłaszcza te w Bieszczadach
łatwo w trawie się kryją i w opuszczonych sadach

W zielone grają ukradkiem nawet karty mają zielone
zielone mają pojęcie a nawet zielony kielonek

Anioły bieszczadzkie			C G
bieszczadzkie anioły			a
dużo w was radości			C
i dobrej pogody			G a

Bieszczadzkie anioły			C G
anioły bieszczadzkie			a
gdy skrzydłem cię dotkną		C
już jesteś ich bratem			G a

Anioły są całkiem samotne zwłaszcza te w Bieszczadach
w kapliczkach zimą drzemią choć może im nie wypada

Czasem taki anioł samotny zapomni dokąd ma lecieć
i wtedy całe Bieszczady mają szaloną uciechę

Anioły bieszczadzkie bieszczadzkie anioły
dużo w was radości i dobrej pogody

Bieszczadzkie anioły anioły bieszczadzkie
gdy skrzydłem cię trącą już jesteś ich bratem

Anioły są wiecznie ulotne zwłaszcza te w Bieszczadach
nas też czasami nosi po ich anielskich śladach

One nam przyzwalają i skrzydłem wskazują drogę
i wtedy w nas się zapala wieczny bieszczadzki ogień

Anioły bieszczadzkie bieszczadzkie anioły
dużo w was radości i dobrej pogody

Bieszczadzkie anioły anioły bieszczadzkie
gdy skrzydłem cię musną już jesteś ich bratem

Bieszczady 
sł. i muz. Andrzej Starzec

Tu w dolinach wstaje mgłą wilgotny dzień		e9 a
Szczyty ogniem płoną, stoki kryje cień. 		D7 G H7
Mokre rosą trawy wypatrują dnia,
Ciepła, które pierwszy słońca promień da.

Cicho potok gada, gwarzy pośród skał, 			G C D G
O tym deszczu, co z chmury trochę wody dał		G C D G D7
Świerki zapatrzone w horyzontu kres			G C D G
Głowy pragną wysoko, jak najwyżej wznieść.		G C D G H7

Tęczą kwiatów barwny połoniny łan
Słońcem wypełniony jagodowy dzban.
Pachnie swieżym sianem pokos pysznych traw,
Owiec dzwoneczkami cisza niebu gra.

Serenadą świerszczy, kaskadami gwiazd
Noc w zadumie kroczy mroku ścieląc płaszcz.
Wielkim Wozem księżyc rusza na swój szlak,
Pozłocistym sierpem gasi lampy dnia.

Bieszczadzki trakt

Kiedy nadejdzie czas zwabi nas ognia blask			G D C G
Na polanę, gdzie króluje zły. 				D C G
Gwiezdny pył w ogniu tym łzy wyciśnie nam dym		G D C G
Tańczą iskry z gwiazdami, a my: 				D C G

	Śpiewajmy wszyscy w ten radosny czas		C D G
	Śpiewajmy razem ilu jest tu nas			C D e
	Chodź lata młode szybko płyną, wiemy, że		C D G e
	Nie starzejemy się					C D G

W lesie gdzie licho śpi, ma przygoda swe drzwi
Chodźmy tam, gdzie na ścianach lasów lśnią
Oczy sów, wilcze kły, rykiem powietrze drży
Tylko gwiazdy przyjazne dziś są.

Dorzuć do ognia drew, w górę niech płynie śpiew
Wiatr poniesie go w wilgotny świat
Każdy z nas o tym wie - znowu spotkamy się
A połączy nas bieszczadzki trakt. 

Chcę
Leszek Kopeć

Chcę biec do ludzi, 						C a
Którzy wiedzą jak dziś jeszcze można trwać. 		F G C F G
Chcę mocno wierzyć						C a
W to, że jeszcze z głębi siebie mogę coś dać. 		F G C

Dziś tak nam trudno wzbić się ponad szary dzień, 		C d
Spojrzeć z obłoków na ten świat. 				G C F G
Różowe okulary zagubiły się, 				C d
oczu znika blask, marzenia tracą kształt. 			E a D G

Trochę nam smutniej, zima zawróciła znów.
Zamiast pierwiosnków pada śnieg.
Czekamy na wiosnę, może coś nam spełni się.
Pośród życia trosk znajdziemy własny los.

Trzeba zatrzymać się na chwilę w morzy spraw,
Popatrzeć z bliska w czyjąś twarz.
Odnaleźć ludzi, którzy myślą tak jak ja,
Przeczekać pośród nich, aż nadejdzie lepszy czas.

Czarny blues o czwartej nad ranem
sł. Adam Ziemianin, muz. Krzysztof Myszkowski

Czwarta nad ranem - może sen przyjdzie, 		A cis
Może mnie odwiedzisz. 				D A
Czwarta nad ranem - może sen przyjdzie,		fis
Może mnie odwiedzisz. 				D E A

	Czemu cię nie ma na odległość ręki,			A E
	Czemu mówimy do siebie listami?			fis cis
	Gdy ci to śpiewam u mnie pełnia lata,		D A
	Gdy to usłyszysz będzie środek zimy.		D E

	Czemu się budzę o czwartej nad ranem
	I włosy twoje próbuję ugłaskać,
	Lecz nigdzie nie ma twoich włosów,
	Jest tylko blada nocna lampka
	- Łysa śpiewaczka. 				fis

	Śpiewamy bluesa bo czwarta nad ranem.
	Tak cicho, żeby nie zbudzić sąsiadów.
	Czajnik z gwizdkiem świruje na gazie,
	Myślałby kto, że rodem z Manhattanu

Czwarta nad ranem...

 	Herbata czarna myśli rozjaśnia,
	A list twój sam się czyta,
	Że można go śpiewać - za oknem mruczą bluesa
	Topole z Krupniczej.

	I jeszcze strażak wszedł na solo
	Ten, z Mariackiej Wieży.
	Jego trąbka jak księżyc biegnie nad topolą,
	Nigdzie się jej nie spieszy.

Już piąta...

Człowiek z liściem
Elektryczne Gitary

Wsiadł do autobusu				G F C F C G F C F C E7 a
Człowiek z liściem na głowie. 		e
Nikt go nie poratuje,				G
Nikt mu nic nie powie, 			D
Tylko się każdy gapi, 			F G
Tylko się każdy gapi i nic. 			C F C (E)

Siedzi w autobusie
Człowiek z liściem na głowie.
O liściu w swych rzadkich włosach
Nieprędko się dowie,
Tylko się w okno gapi,
Tylko się w okno gapi i nic.

Uważaj, to nie chmury, to Pałac Kultury.		d G C F C
Liście lecą z drzew, liście lecą z drzew.		G F C F C E

I tak siedzi w autobusie
Człowiek z liściem na głowie.
Nikt go nie poratuje,
Nikt mu nic nie powie,
Tylko się każdy gapi,
Tylko się każdy gapi i nic.

Wsiadł drugi, podobny,
Nad człowiekiem się zlitował.
Tamten się pogłaskał w główkę,
Liścia sobie schował,
Bo ja, mówi, jestem z lasu,
Bo ja, mówi, jestem z lasu i nic.

Dym z jałowca

Dym z jałowca łzy wyciska			D h / G e
Noc się coraz wyżej wznosi			G A / C D
Strumień drobną falą błyska			D h / G e
Czyjś głos w leśnej ciszy prosi		G A A7 / a D D7

Żeby była taka noc, pełna księżycowej mocy			D fis G A / G e C
Żeby były takie dni, gdy się razem ciągle jest			D
Żeby był przy tobie ktoś, kogo nie zniechęci droga			D h G A / G e a D7
Aby ci plecak swój zielony stromą ścieżką umiał nieść		D fis G A / G e C

Ogrzej dłonie przy ognisku			D
Płomień twarz ci zarumieni			D h G A / G e a D
Usiądziemy razem blisko 
Jedną myślą połączeni 

Tuż przed szczytem się zatrzymaj 
Spójrz jak gwiazdy w dół spadają 
Spójrz jak drga kosodrzewina 
Góry z tobą wraz wołają 

Dziewczyna Rumiankowa

Z łąk jasnych zbiegła tu		a G
Prosto do mojego snu			a G a
Gdzie rośnie tyle traw		C G
Żeby mogło ukryć nas		E a
Dziewczyna rumiankowa		C G
Wśród białych kwiatów tańczy	a e
O mnie mało sobie dba		F G C a
Nie wie jeszcze, że to ja		F G C

Ile jabłek na jabłoni			C G
Tyle lat Cię będę gonił		a e
W mysiej dziurze czy na chmurze	F C
Nie ukryjesz mi na dłużej		d G
 (Wszędzie znajdę Cię) 		d G c

Z wysokich zbiegła gór
Gdzie sosnowy szumi bór
Gdzie rośnie taki las
W którym nikt nie znajdzie nas
Herbaty zaparzonej
Nad kubkiem twoje oczy
Co nie widzą jeszcze mnie
I nie widzą, że to my

CHEJ W GÓRY

Zagrajcie nam, może się cofnie czas		C d
Do tamtych dni z naszych marzeń.		F C G
Do dni spędzonych pośród sennych skał
Zagrajcie mi, a nie zapomnę.

	Hej w góry, w góry, w góry
	Popatrz tam wstaje blady świt
	Jeszcze tak nieporadnie chce ominąć szczyt.
	Hej, miły panie czekaj, wkrótce my też będziemy tam,
	Nie będziesz musiał schodzić z połoniny sam.

Zagrajcie mi, może się spełni czas
I znów poczuje dym ogniska.
Namiotów krąg ujrzę w oddali gdzieś
I znów będziemy razem wszyscy.

	Muzyka gór, moją miłością jest
	Upaja mnie zapach lasu,
	Potoków szum, leśnych ptaków śpiew
	Wspomnieniem są wspaniałych czasów.

Pamiętam dzień, gdy byliśmy w górach
Ogniska blask połączył nas.
Wspomnienie me twarde jak skała jest
Zagrajcie mi, a nie zapomnę.

	Bywały dni, że słońca złoty blask
W zawody szedł z sennym brzaskiem.
To dziwne więc, że dzisiaj skoro świt
I wiatr, i deszcz razem tańczą.

	Dziewczyno ma, przecież ja kocham Cię
	I chciałbym być razem z Tobą.
	Wspomnienie me twarde jak skała jest
	Zagrajcie mi, a nie zapomnę.

Jak
sł. Edward Stachura Stare Dobre Małżeństwo

Jak po nocnym niebie sunące					D A
Białe obłoki nad lasem,					G D
Jak na szyi wędrowca apaszka szamotana wiatrem,		e G D

Jak wyciągnięte tam powyżej	A
Gwieździste ramiona wasze,		G D
A tu są nasze, a tu są nasze.		e G D

Jak suchy szloch w tę dżdżystą noc,
Jak winny - li - niewinny sumienia wyrzut,
Że się żyje, gdy umarło tylu, tylu, tylu.

Jak suchy szloch w tę dżdżystą noc,
Jak lizać rany celnie zadane,
Jak lepić serce w proch potrzaskane.

Jak suchy szloch w tę dżdżystą noc.
Pudowy kamień, pudowy kamień.
Jak na nim stanę, on na mnie stanie,
On na mnie stanie, spod niego wstanę.

Jak suchy szloch w tę dżdżystą noc,
Jak złota kula nad wodami,
Jak świt pod spuchniętymi powiekami

Jak zorze miłe, śliczne polany,
Jak słońca pierś, jak garb swój nieść,
Jak do was, siostry mgławicowe ten zawodzący śpiew.

Jak biec do końca, potem odpoczniesz,
Potem odpoczniesz, cudne manowce,
Cudne manowce, cudne, cudne manowce.

Jak dobrze nam.

Jak dobrze nam zdobywać góry		a d
I młodą piersią chłonąć wiatr			E a
Prężnymi stopy deptać chmury		a A7 d
I palce ranić ostrzem Tatr			E a

Mieć w uszach szum, strumieni śpiew	a d
A w żyłach roztętnioną krew			E
Hejże hej, hejże ha				a E
Żyjmy więc póki czas				d G C E
Bo kto wie, bo kto wie			a d
Kiedy znowu ujrzę was			E a

Jak dobrze nam głęboką nocą
Wędrować jasną wstęgą szos
Patrzeć, jak gwiazdy niebo złocą
I czekać co przyniesie los

Jak dobrze nam, po wielkich szczytach
W doliny, w progi wracać swe
Przyjaciół jasne twarze witać
O młoda duszo raduj się

Jaki był ten dzień
Turbo

Późno już, otwiera się noc				d B C a
Sen podchodzi do drzwi na palcach jak kot		B F g A
Nadchodzi czas ucieczki na aut
Bo kolejny już dzień wspomnieniem się stał

	Jaki był ten dzień, Co darował, co wziął
	Czy mnie wyniósł pod niebo, czy rzucił na dno?
	Jaki był ten dzień, Czy coś zmienił, czy nie
	Czy był tylko nadzieją na dobre i złe...

Łagodny zmrok zasłania mi twarz
Jakby przeczuł, że chcę być z tobą choć raz
Nie skarżę się, że mam to co mam
Że przegrałem coś znów, i jestem znów sam

KIM WŁAŚCIWIE BYŁA TA PIĘKNA PANI

Nikt nie zna ścieżek gwiazd, 				a G
Wybrańcem kto wśród nas? 				e a
Zapukał ktoś... to do mnie gość?			d C G
Włóczyłem się jak cień, 				a G
Czekałem na ten dzień				e a
Już stoisz w drzwiach... jak dziwny ptak. 		d C G

	Więc bardzo proszę wejdź,			F G
	Tu siadaj, rozgość się				e a
	I zdradź mi, kim tyś jest, Madame?		F G
	Albo nie zdradzaj mi,				e a
	Lepiej nie mówmy nic.			G F C

Nieśmiało sunie brzask, Zatrzymać chciałbym czas;
Inaczej jest... czas musi biec. Gdzieś w dali zapiał kur,
Niemodny wdziewasz strój  Już stoisz w drzwiach... jak dziwny ptak.

	Więc jednak musisz pójść		F G
	Posyłasz mi przez próg		e a
	Ulotny uśmiech twój, Madame.	F G
	Lecz będę czekać, przyjdź! 		e a
	Gdy tylko zechcesz, przyjdź! 	G
	Będziemy razem żyć! 		F a
	Ja będę czekać, przyjdź! 		e a
	Gdy tylko zechcesz, przyjdź! 	G
	Będziemy razem żyć!

Kocham cię jak Irlandię
Kobranocka

Mieszkałaś gdzieś w domu nad Wisłą	C e
Pamiętam to tak dokładnie			A7 d
Twoich czarnych oczu bliskość		B F
Wciąż kocham cię jak Irlandię		C G

	A ty się temu nie dziwisz
	Wiesz dobrze co było by dalej
	Jak byśmy byli szczęśliwi
	Gdybym nie kochał cię wcal		C G C

Przed szczęściem żywić obawę
Z nadzieją, że mi ją skradniesz
Wlokę ten ból przez Włocławek
Kochając cię jak Irlandię.

Gdzieś na ulicy Fabrycznej		D fis
Spotkać nam się wypadnie		H7 e
Lecz takie są widać wytyczne	C G
By kochać cię jak Irlandię		D A

Czy mi to kiedyś wybaczysz		E gis
Działałem tak nieporadnie		Cis7 fis
Czy to dla ciebie coś znaczy		D A
Że kocham cię jak Irlandię		E H

Krajka

Chorałem dzwonków dzień rozkwita		a d E
Jeszcze od rosy rzęsy mokre			a d G 
We mgle turkoce pierwsza bryka		C d
Słońce wyrusza na włóczęgę			E E7

Drogą pylistą, drogą polną 
Jak kolorowa panny krajka 
Słońce się wznosi nad stodołą 
Będzie tańczyć walca 

A ja mam swoją gitarę		d G / F g
Spodnie wytarte i buty stare		C a / C a
Wiatry niosą mnie			d E a/ d G7 C C7

Zmoknięte świerszcze stroją skrzypce 
Żuraw się wsparł o cembrowinę
Wiele nanosi wody jeszcze 
Wielu się ludzi z niej napije 

Drogą pylistą, drogą polną 
Jak kolorowa panny krajka 
Słońce się wznosi nad stodołą 
Będzie tańczyć walca 

LATO Z PTAKAMI ODCHODZI

Lato z ptakami odchodzi,			a d a
Wiatr skręca liście w warkocze.		d a E a
Dywanem pokrywa szlaki,			a d a
Szkarłaty wiesza na zboczach.		d a E a

	Przyobleka myśli w kolory,			d G
	W liści złoto, buków purpurę...		C a
	Palę w ogniu letnie wspomnienia,		d G
	Idę wymachując kosturem.			C a

Idę w góry cieszyć się życiem, 		d G
Oddać dłoniom halnego włosy, 		C a
W szelest liści wsłuchać się pragnę, 		d G
W odlatujących ptaków głosy. 		C E

Słony smak czuję w ustach,
Dzień spracowany ucieka,
Anioł zapala gwiazdy,
Oświetla drogę człowieka.

Już niedługo rozpalę ogień,
Na rozległej, górskiej polanie.
Już niedługo szałas przytulny,
Wśród dostojnych buków powstanie.

Miejcie nadzieję
sł. A.Asnyk

Miejcie nadzieję,  nie tę lichą, marną		a d a
Co rdzeń spróchniały w wątły kwiat ubiera,		C d E
Lecz  tę niezłomną, która tkwi jak ziarno		d G C a
Przyszłych poświęceń w duszy bohatera.		d E a

Miejcie odwagę, nie tę jednodniową
Co w rozpaczliwym przedsięwzięciu pryska
Lecz te co wiecznie z podniesioną głową
Nie da się zepchnąć z swego stanowiska.

Miejcie odwagę nie te tchnącą szałem
Która na oślep leci bez oręża
Lecz  tę co sama niezdobytym wałem
Przeciwne losy stałością zwycięża

Przestańmy własną pieścić się boleścią!
Przestańmy ciągłym lamentem się poić!
Kochać się w skargach jest rzeczą niewieścią
Mężom przystoi w milczeniu się zbroić

Lecz  nie przestańmy czcić świętości swoje.
i przechowywać ideałów czystość
Do nas należy dać im moc i zbroję
By z kraju marzeń przeszły w rzeczywistość

My Cyganie

My Cyganie, co pędzimy razem z wiatrem,		F C
My Cyganie znamy cały świat, 			d a
My Cyganie wszyscy razem, 			d a
Zaśpiewamy sobie tak: 				E a A7

	Ore, ore szabadabada amore,
	Hej amore szabadabada,
	O muriaty, o szagriaty,
	Hejże trojka na mienia.

Kiedy tańczę, niebo tańczy razem ze mną,
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr.
Oczy zamknę - liście więdną,
Kiedy milknę, milczy świat.

Gdy śpiewamy. słucha cała ziemia,
Gdy śpiewamy, słucha każdy rad.
Niechaj każdy z nami śpiewa,
Niech rozbrzmiewa piosnka ta.

NOC W BACÓWCE

Wyrwały nas deszczem			h
przegoniły wiatrem i zdały na siebie		e fis h
w przygodnym nam domu			h D
Miejsca nie zagrzały				e
w tym górskim niby niebie			fis h

I dziury w tym niebie wiatrem łatane	e fis h
W bacówce tylko my sami			e fis h
I nic nie mówimy, tylko dotyk ręki		e fis h
By nie psuć chwili co przed nami		e G fis h

A mrok sprzymierzeniec			h
przygarnął mi ciebie, ciepłe twoje ręce	e fis h
Ech stara bacówko				h D
niebo w nas się rodzi				e
Przyjaźń czy coś więcej			fis h

ref. I dziury w tym niebie wiatrem łatane 
W bacówce tylko my sami 
I nic nie mówimy, tylko dotyk ręki 
By nie psuć chwili co przed nami

Obława
Jacek Kaczmarski

Skulony w jakiejś ciemnej jamie smaczniem sobie spał		a C G C
I spały młode wilki dwa zupełnie ślepe jeszcze. 			F E
Wtem stary wilk przewodnik, co życie dobrze znał			a C G C
Łeb podniósł, warknął groźnie, aż mną szarpnęły dreszcze. 	F E
Poczułem nagle wokół siebie nienawistną woń -			a F E a
Woń, która tłumi wszelki spokój, zrywa wszelkie sny. 		F E
Z daleka ktoś gdzieś krzyknął nagle krótki rozkaz: Goń!		a F E a
I z czterech stron wypadły na nas cztery gończe psy		F E

	Obława! Obława! Na młode wilki obława! 			a F G C
	Te dzikie, zapalczywe, w gęstym lesie wychowane!	F E7
	Krąg w śniegu wydeptany! 					a F
	W tym kręgu plama krwawa! 				G C
	Ciała wilcze kłami gończych psów szarpane!		F E a

Ten, który rzucił na mnie się niewiele szczęścia miał,
Bo wypadł prosto mi na kły i krew trysnęła z rany.
Gdym teraz, ile w łapach sił, przed siebie prosto rwał,
Ujrzałem młode wilczki dwa na strzępy rozszarpane.
Zginęły ślepe, ufne tak puszyste kłębki dwa,
Bezradne na tym świecie złym, nie wiedząc kto je zdławił.
I zginie także stary wilk, choć życie dobrze zna,
Bo z trzema naraz walczy psami i z trzech ran naraz krwawi.

Wypadłem na otwartą przestrzeń pianę z pyska tocząc,
Lecz tutaj też ze wszystkich stron zła mnie otacza woń.
A myśliwemu, co mnie dojrzał już się śmieją oczy
I ręka pewna, niezawodna podnosi w górę broń.
Rzucam się w bok, na oślep gnam, aż ziemia spod łap tryska.
I wtedy pada pierwszy strzał, co kark mi rozszarpuje.
Wciąż pędzę, słyszę jak on klnie i krew mi płynie z pyska.
On strzela po raz drugi! Lecz teraz już pudłuje.

Wyrwałem się z obławy tej, schowałem w obcy las.
Lecz ile szczęścia miałem w tym, to każdy chyba przyzna.
Leżałem w śniegu jak nieżywy długi, długi czas,
Po strzale zaś na zawsze mi została krwawa blizna.
Lecz nie skończyła się obława i nie śpią gończe psy
I giną ciągle wilki młode na całym wielkim świecie.
Nie dajcie z siebie zedrzeć skór! Brońcie się i wy!
O bracia wilcy, brońcie się nim wszyscy wyginiecie!

Opadły mgły
Stare Dobre Małżeństwo

Opadły mgły i miasto ze snu się budzi,	D G	lub	G C
Górą czmycha już noc;			D A		G D
Ktoś tam cicho czeka, by ktoś powrócił;
Do gwiazd jest bliżej niż krok!
Pies się włóczy popod murami - bezdomny;
Niesie się tęsknota czyjaś na świata cztery strony!

	A Ziemia toczy, toczy swój garb uroczy;
	Toczy, toczy się los!

	Ty, co płaczesz, ażeby śmiać mógł się ktoś 	-Już dość!
	Odpędź czarne myśli! Dość już twoich łez!
	Niech to wszystko przepadnie we mgle!
	Bo nowy dzień wstaje, Bo nowy dzień wstaje, Nowy dzień!

Z dusznego snu już miasto tu się wynurza,
Słońce wschodzi gdzieś tam;
Tramwaj na przystanku zakwitł jak róża;
Uchodzą cienie do bram!
Ciągną swoje wózki - dwukółki mleczarze;
Nad dachami snują się sny podlotków pełne marzeń!

	A Ziemia toczy, toczy swój garb uroczy, Toczy, toczy się los! 
	Ty, co płaczesz, ażeby śmiać mógł się ktoś 	-Już dość!
	Odpędź czarne myśli! Porzuć błędny wzrok!
	Niech to wszystko zabierze już noc!
	Bo nowy dzień wstaje, Bo nowy dzień wstaje.
	Nowy dzień!

Pieśń odchodzących

Wśród tylu naszych szalonych marzeń,		C G a e
Wśród myśli niepoukładanych			d F G
Wchodzimy w życie niepewnie jak dzieci,		E a
Jak małe, wątłe bańki mydlane.			d G

Kolejne lata odciśnięte na stopach			C G a e
O przeszłych dniach nie dają zapomnieć.		d F G
Jak zawsze rano dzień się budzi,			E a
Żyjemy tak dla innych ludzi. 				d G

Pod naszym niebem na naszej ziemi			F G C
W tym domu, który zbudujemy			F G C
Nigdy nie braknie nam siebie, 			F G C a
Nigdy nie braknie nam siebie. 			F G C

Choć niebo czasem chowa swe gwiazdy,
A droga wciąż się wije bez celu,
Gdy czasem sił nam zabraknie, by szukać,
Gdy ziemią pachnie zmęczona Ziemia,
Wtedy ta jedna zostaje nadzieja,
Że kiedyś jeszcze lepiej nam będzie
I z czterolistną koniczyną
Zdążymy złapać nasze szczęście.

POCZTÓWKA Z BESKIDÓW

Po Beskidzie błądzi jesień, 			G D
Wypłakuje deszczu łzy. 			e h7
Na zgarbionych plecach niesie		C G
Worek siwej mgły. 				a7 D
Pastelowe cienie kładzie			G D
Zdobiąc rozczochrany sad. 			e h7
Nocą rwie w brzemiennym sadzie		C G
Grona słodkich gwiazd, złotych gwiazd.	a7 D G G7

	Jesienią góry są najszczersze,		C D G C
	Żurawim kluczem otwierają drzwi.		G D G G7
	Jesienią smutne piszę wiersze,		C D G C
	Smutne piosenki śpiewam ci.			G D G

Po Beskidzie błądzą ludzie,
Kare konie w chmurach rżą.
Święci pańscy zamiast w niebie
Po kapliczkach śpią.
Kowal w kuźni klepie biedę,
Czarci wydeptują trakt.
W pustej cerkwi co niedzielę
Rzewnie śpiewa wiatr.

Po sezonie

Złotym kobiercem wymoszczone góry		C* F7+ C* F7+
Jesień w doliny przyszła dziś nad ranem.		e a d G 
Buki czerwienią zabarwiły chmury,			C* F7+ E a
Z latem się złotym właśnie pożegnałem... 		F G C*

	We wtorek w schronisku po sezonie		C* F7+ G a
	W doliny wczoraj zszedł ostatni gość	a d G
	Za oknem plucha, kubek parzy dłonie	C* F7+  E a
	I tej herbaty i tych gór mam dość.		F G C*

Szaruga niebo powoli zasnuwa,
Wiatr już gałęzie postrząsał z liści.
Pod wiatr, pod górę znowu sam zasuwam -
Może w schronisku spotkam kogoś z bliskich.

Ludzie tak wiele spraw muszą załatwić,
A czas sobie płynie wolno - pantha rhei
Do siebie tylko już nie umiem trafić -
Kochać to więcej z siebie dać, czy mniej?

	We wtorek w schronisku, gdy trwa sezon
	gdy nie chce mi się jeść, i nie chce spać
	O Tobie myślę, o Tobie marzę
	Czy Cię zobaczę, czy ujrzę Cię znów.

POŻEGNANIE GÓR

Słońca dysk zaginął gdzieś w konarach	a d a
Na polanę spłynął szary mrok		d G7 C a
Smętnie zadzwoniła gdzieś gitara		d G7 C a
W nocnej ciszy czyjś zamiera krok		d E a A7
Smętnie zadzwoniła gdzieś gitara		d G7 C a
W nocnej ciszy czyjś zamiera krok.		d E7 a

Przy ognisku wędrowców gromada,
W blasku iskier zamarł cieni krąg.
Wysłuchują struny opowiadań
Zasłyszanych gdzieś daleko stąd.

Pięciolinią, wyznaczonym szlakiem
Błądzi zapomniany niemy cień.
A w swych troskach smętnie zadumany,
Żegna świątek odchodzący dzień.

Znika w dali kalejdoskop twarzy,
Zgasłych ognisk dym już sięga chmur.
Pomyśl ile niespełnionych marzeń,
Łączy z sobą pożegnanie gór.

Już nie znikną góry z twoich wspomnień,
Oczy ikon, nieprzetarty szlak.
Szumu jodeł nie da się zapomnieć,
Będziesz wracał do nich w swoich snach.

Pożegnanie Okudżawy
sł. i muz. Jacek Kaczmarski

Na ile wiary brak gorącej			a H7
Że jest na niebie jakiś Bóg			E a
Na tyle wiąże koniec z końcem		a H7
Łańcuch u katorżnika nóg. 			E a
Na ile wciąż nadzieja szarpie, 		G7 C
Że coś się dla nas w mrokach tli		d H7 E
Na tyle wigilijne karpie			a H7
Śnią smacznie swe beztroskie sny. 		E a
Na tyle wigilijne karpie			a H7
Śnią smacznie swe beztroskie sny. 		E a

	Piosenka pożegnania			a H7
	Piosenką jest utraty			E a
	Żegnałem ludzi i zdania		a H7
	Traciłem całe światy. 			E a
	I nic nie pozostało			A d
	Prócz tego, co nucicie...		G7 C E
	To wcale nie jest mało		a H7
	Tak  żegnać  całe życie. 		E a
	To wcale nie jest mało		a H7
	Tak  żegnać  całe życie. 		E a

Na ile przetrwa  co odchodzi		a H7
Nabite na Historii hak		E a
Na tyle zauważą młodzi		a H7
Że nagle czegoś jest im brak.		E a
Na ile ufa młody dureń		G7 C
W niewyczerpany zapas lat		d H7 E
Na tyle mu bezbronną skórę		a H7
Tnie raz po raz bezwzględny bat	E a
Na tyle mu bezbronną skórę		a H7
Tnie raz po raz bezwzględny bat	E a

	Piosenka pożegnania			a H7
	Piosenką jest utraty			E a
	Żegnałem ludzi i zdania		a H7
	Traciłem całe światy. 			E a
	I nic nie pozostało			A d
	Prócz tego, co nucicie...		G7 C E
	To wcale nie jest mało		a H7
	Tak  żegnać  całe życie.		E a
	To wcale nie jest mało		a H7
	Tak  żegnać  całe życie.		E a

Na ile zdolny jest do krzyku			a H7
W obronie innych każdy z nas		E a
Na tyle trwa ten kraj pomników, 		a H7
Strumieniem podmywany głaz. 		E a
Na ile skory do ofiary				G7 C
Jest ten, co bluźnił, łgał i kradł		d H7 E
Na tyle wierzy człowiek stary		a H7
W to, że ocali własny świat... 		E a
Na tyle wierzy człowiek stary		a H7
W to, że ocali własny świat... 		E a

	Piosenka pożegnania		a H7
	Piosenką jest utraty		E a
	Żegnałem ludzi i zdania	a H7
	Traciłem całe światy. 		E a
	I nic nie pozostało		A d
	Prócz tego, co nucicie...	G7 C E
	To wcale nie jest mało	a H7
	Tak  żegnać  całe życie.	E a
	To wcale nie jest mało	a H7
	Tak  żegnać  całe życie.	E a

Ach, świat przebrzmiałych dźwięków	A d
Jakąż melodię wiódł! 				G7 C E
Już jej nie wskrzesisz ręką, 			a H7
Już nie ma tamtych nut... 			E a

Ach, z tego, czego już nie ma	A d
Jakiż by mógł być świat! 		G7 C E
Ale to inny temat			a H7
Nam już nie starczy lat... 		E a
Ale to inny temat			a H7
Nam już nie starczy lat... 		E a

Preludium dla Leonarda

Na parterze w mojej chacie
Mieszkał kiedyś taki facet
Który dnia pewnego cicho do mnie rzekł:
Gdy zachwycisz się dziewczyną
Nie podrywaj jej na kino
Ale patrząc w oczy szepnij słowa te:

Jestem taki samotny jak palec, albo pies
Kocham wiersze Stachury i stary dobry jazz
Szczęścia w życiu nie miałem, rzucały mnie dziewczyny
Szukam cichego portu, gdzie okręt mój zawinie

Po tych słowach miłosierdzia 
Padła już nie jedna twierdza
I nie jedna cnota chyżo poszła w las
Rybka bierze na robaki
A dziewczyna na tekst taki
Który szepczę czawsze patrząc prosto w twarz

Szał pierwszych zrywów minął
Zakochałem się w dziewczynie
Z którą się na całe życie zostać chce
Chciałem rzec: "Będziemy razem"
Zrozumiała mnie od razu
I jak echo wyszeptała słowa te:

Jesteś taki samotny jak palec, albo pies
Kochasz wiersze Stachury i stary dobry jazz
Szczęścia w życiu nie miałeś, rzucały cię dziewczyny
Szukasz cichego portu...
				... więc spływaj sobie stąd

Przemijanie

Dzień kolejny minął,
Dzień co nic nie przyniósł.
Jeszcze się nie skończył,
A już nowy wyrósł.

Tyle dni minęło, tyle marzeń,
Tyle ludzi przeszło, tyle zdarzeń,
Ile marzeń sennych się nie spełniło,
Tyle dobrych gwiazd ubyło.

Tyle słów powiedział,
Słów co nic nie znaczą.
Może kogoś uraził,
Czyjeś oczy płaczą.

Znowu czasu mijanie,
Znowu minął dzień.
Komuś przyniósł radość,
Komuś smutek zeń.

RÓŻA CZERWONA

To nic, że długi jest marsz, 			C F C
Słońce osuszy twarz. 				C F G
Idziesz i liczysz naboje - ostatnie trzy.	C F C a
I nie chybisz już - to wiesz. 			a C G C

	Róża czerwono, biało kwitnie bez. 		C F C
	Nikt z nas nie pęka, chociaż krucho jest.	C F C
	Wzgórza przejdziemy, wodą popijemy, 	a e
	Kuchnie polowe diabli wiedzą gdzie. 	a D7 G
	Kto by się martwił, że na drodze kurz	C F C
	I śnieg i deszcz - to znamy już. 		F C G
	Wzgórza przejdziemy, wodą popijemy	a e
	Woda po walce ma jak wino smak. 		a D7 G
	Róża czerwono, biało kwitnie bez, 		C F C
	Dojdziesz bracie, choć krucho jest. 		F G C

Stary karabin twój brat
Jeszcze zadziwi świat.
Będą znów piękne dziewczyny za wojskiem szły.
A że w oczy deszcz - to nic.

Róża czerwono, biało kwitnie bez.
Choć było krucho, teraz dobrze jest.
Wzgórza przeszliśmy, cało wróciliśmy,
Kuchnie polowe odnalazły się.
Jeszcze na twarzach mamy z drogi kurz
Lecz dziś ten marsz za nami już.
Wzgórza przeszliśmy, cało wróciliśmy
Czoło otrzemy, oczyścimy broń.
Róża czerwono, biało kwitnie bez,
Oto bracie, wędrówki kres.

Sielanka o domu
Wolna Grupa Bukowina

A Jeśli dom będę miał, 			A h cis A7
To będzie bukowy koniecznie,		D E A
Pachnący i słoneczny. 			h E cis C0
Wieczorem usiądę - wiatr gra, 		h E
A zegar na ścianie gwarzy.			A A7 D E
Dobrze się idzie panie zegarze, 		A h cis C0
Tik tak, tik tak, tik tak. 			h E A7

Świeca skwierczy i mruga przewrotnie,	D E
Więc puszczam oko do niej,			A h cis A
Dobry humor dziś pani ma, 			h E cis C0
Dobry humor dziś pani ma. 			h E A

Szukam, szukania mi trzeba,		E
Domu gitarą i piórem, 		G D A
A góry nade mną jak niebo,		E
A niebo nade mną jak góry.		G D d A

Gdy głosy usłyszę u drzwi
Czyjekolwiek, wejdźcie, poproszę
Jestem zbieraczem głosów,
A dom mój bardzo lubi, gdy
Śmiech ściany mu rozjaśnia
I gędźby lubi pieśni,
Wpadnijcie na parę chwil
Kiedy los was zawiedzie w te strony,
Bo dom mój otworem stoi
Dla takich jak wy,
Dla takich jak wy.

Zaproszę dzień i noc,
Zaproszę cztery wiatry.
Dla wszystkich drzwi otwarte,
Ktoś poda pierwszy ton,
Zagramy na góry koncert.
Buków porą pachnącą
Nasiąkną ściany grą,
A zmęczonym wędrownikom
Odpocząć pozwolą muzyką,
Bo taki będzie mój dom,
Bo taki będzie mój dom,
Bo taki będzie mój dom.

Śpiewogranie

Jest, że lepiej już nie, nie będzie, bo wiem,		C G C G a
Że będzie jak jest.					F G
Jest, że serce chce bić i bije i żyć			C G C G a
I śpiewać się chce!					F G

	Nasze wędrowanie, nasze harcowanie,		C G C G
	Nasze śpiewogranie dziś się dziej!			a F G
	Jeszcze długa droga, jeszcze ogień płonie,		C G C G
	Jeszcze śpiewać każdemu serce chce!		a F G

Nam nie trzeba już nic tylko raju bram,
Gdzie śpiewam i gram.
Nam żaden smutek na skroń tylko radość i dłoń
Przyjaźni to znak!

Tolerancja
Stanisław Sojka
								D A G A
Dlaczego nie mówimy o tym co nas boli otwarcie		D A
Budować ściany wokół siebie marna sztuka			A D
Wrażliwe słowo, czuły dotyk wystarczy			D A
Czasami tylko tego pragnę, tego szukam			A D A D

	Na miły Bóg					D A
	Życie nie po to tylko jest, by brać		D G A
	Życie nie po to, by bezczynnie trwać		D G A
	I aby żyć, siebie samego trzeba dać		D G A G A G A

							D A G A
Problemy twoje, moje, nasze boje - polityka
A przecież każdy włos jak nasze lata policzony
Kto jest bez winy niechaj pierwszy rzuci kamień, niech rzuci
Daleko raj, gdy na człowieka się zamykam

TURYSTA

Kiedy w piątek słońce świeci, 	C d
Serce mi do góry wzlata, 		G C
Że w sobotę wezmę plecak		C d
W podróż do mojego świata. 		G C

	Bo ja mam tylko jeden świat, 	C d
	Słońce, góry, pola, wiatr.		G C
	I nic mnie więcej nie obchodzi,	C d
	Bom turystą się urodził! 		G C

Dla mnie w mieście jest za ciasno,
Wśród pojazdów, kurzu, spalin.
Ja w zieloną jadę ciszę,
W lasy pełne słodkich malin.

	Myślę leżąc pośród kwiatów,
	Lub w jęczmienia żółtym łanie
	Czy przypadkiem za pół wieku
	Coś z tym światem się nie stanie.

Chciałbym, żeby ten mój świat
Przetrwał jeszcze tysiąc lat,
Żeby mogły nasze dzieci
Z tego świata też się cieszyć.

UKRAINA

Hej, tam gdzieś znad czarnej wody		a
Siada na koń Kozak młody			E
Czule żegna się z dziewczyną		a
Jeszcze czulej z Ukrainą. 			E a G(7)

	Hej, hej, hej sokoły				C
	Omijajcie góry, lasy, pola, doły. 		E(7)
	Dzwoń, dzwoń, dzwoń dzwoneczku, 	a
	Mój stepowy skowroneczku. 			E G7
	Hej, hej, hej sokoły
	Omijajcie góry, lasy, pola, doły.
	Dzwoń, dzwoń, dzwoń dzwoneczku,
	Mój stepowy dzwoń, dzwoń, dzwoń. 	E a

Ładnych dziewcząt jest nie mało lecz najwięcej w Ukrainie
Tam me serce pozostało przy kochanej mej dziewczynie.

Ona jedna tam została jaskółeczka moja, moja mała
A ja jeden w obcej stronie dniem i nocą tęsknię do niej.

Żal, żal za dziewczyną za kochaną Ukrainą
Żal, żal serce płacze już cię więcej nie zobaczę.

Wina, wina, wina dajcie a jak umrę pochowajcie
Na zielonej Ukrainie przy kochanej mej dziewczynie.

We wtorek w schronisku po sezonie

Złotym kobiercem wymoszczone góry.		C F C
Jesień w doliny przyszła dziś nad ranem		d G
Buki czerwienią zabarwiły chmury.			C F E a
Z latem się złotym właśnie pożegnałem.		F G C

	We wtorek w schronisku po sezonie			F G C
	W doliny wczoraj zszedł ostatni gość.		a D G
	Za oknem plucha, kubek parzy dłonie		C F E a
	I tej herbaty i tych gór mam dość.			F G C

Szaruga niebo powoli zasnuwa.
Wiatr już gałęzie pootrząsał z liści.
Pod wiatr, pod górę znowu sam zasuwam,
Może w schronisku spotkam kogoś z bliskich.

Ludzie tak wiele spraw muszą załatwić,
A czas upływa wolno – pantha rhei...
Do siebie tylko już nie umiem trafić –
Kochać to więcej z siebie dać, czy mniej?

Wieczorne śpiewogranie
Witold Olderowicz

Śpiewam dla was i do nieba			G
że przyjaźni mi potrzeba			D
płomiennego ogniobrania rąk przyjaciół	e
i kochania i kochania				C

Kiedy cisza świat zaległa 
Bóg rozpostarł trend ciemności 
i gdy gwaiazdy w noc wybiegły 
szukać szczęscia swej światłości 

Kiedy wieczór nas połączył 
z rąk do serca mkną iskierki 
i gdy oczy są wpatrzone 
w płomień szczęścia i podzięki 

Kiedy przyjaźń w nas rozkwita 
czas zatrzymał sie zbawiony 
i gdy rozstać się nie chcemy 
świat jest w duszach uniesiony

Wiewiórka
Bez Jacka

Śmiech ze łzami pomieszany, 		e h
Ileż w tobie niepokoju, 			D
Znowu dziś na śnieg wybiegłaś, 		e h
Weź przynajmniej palto swoje. 		e h
Pyłem śnieżnym przyprószona		G A h
Natychmiast mi się wydałaś			G A h
Taka cicha i bezbronna, 			G A h
W wielkim świecie taka mała. 		G A h

	Zobacz! Kończy się przedmieście,		D A h
	Las wyrasta bezszelestnie,			G A h
	W pstrych wiewiórek krzątaninie		G A h
	Palto, palto załóż wreszcie.			G A h

Kto to widział tak po śniegu, 		e h
W przedwieczornym mrozie biegać		e h
W samym tylko cienkim swetrze,		G A h
W samych letnich pantofelkach.		G A h
Aaa, aaa, aaa, aaa, aaa, aaa			2x	G A h		G A h

Staniesz, oprzesz się o drzewo,	e h
Sen nadejdzie nieproszony,		e h
A las woła palto!			G A h
Aaa, aaa, aaa, aaa, aaa, aaa 		2x	G A h		G A h

WRZOSOWISKO

Zrozum to, co powiem, 				e H7
Spróbuj to zrozumieć dobrze... 			G D
Jak życzenia najlepsze, te urodzinowe, 		C G
Albo noworoczne - jeszcze lepsze może. 		a H7
O północy gdy składane				C G
Drżącym głosem, niekłamane... 			H7

	Z nim będziesz szczęśliwsza, 		C G
	Dużo szczęśliwsza będziesz z nim... 		a H7
	 Ja, cóż - włóczęga, niespokojny duch,	C G
	Ze mną można tylko				a
	Pójść na wrzosowisko			D7
	I zapomnieć wszystko. 			e
	Jaka epoka, jaki wiek, 			C G a
	Jaki rok, jaki miesiąc, jaki dzień		G a C G
	I jaka godzina					a
	Kończy się					C
	A jaka zaczyna. 				e

Nie myśl, że nie kocham
Lub, że tylko trochę...
Jak cię kocham, nie powiem, no bo niewypowiem -
Tak ogromnie bardzo, jeszcze więcej może...
I dlatego właśnie żegnaj,
Zrozum dobrze - żegnaj...

Z nim będziesz szczęśliwsza...
Ze mną można tylko w dali znikać cicho.

Wspomnienia Bumeranga

Przyjdzie rozstań czas i nie będzie nas.		C D e C D e
Na polanie tylko pozostanie po ognisku ślad. 	C D G e C D e

Zdartych głosów chór, źle złapany Dur,
Warty w nocy, jej niebieskie oczy nie powrócą już.

Zapomniany rajd, zarośnięty szlak,
Schronisk pustych i harcerskiej chusty, kiedyś będzie brak.

Staniesz z nami w krąg, dotkniesz innych rąk,
Będziesz śpiewał, marzył i rozgrzewał cały serca żar.

Czyjś zbłąkany głos do strumienia wpadł.
Nad górami, białymi chmurami cicho śpiewa wiatr.

Gdzieś za rok, lub dwa przyjdzie rozstań czas.
Złotych włosów, orzechowych oczu już nie będzie żal.

Gdzie ogniska blask - stanie obóz nasz.
Na polanie bratni krąg powstanie jak za dawnych lat.

Zawirował świat
Stare Dobre Małżeństwo

Chmury skłębione niosą mrozy i śnieg,		C d
Wiatr gwiżdże w nieszczelnych futrynach,		F C
Kolejny raz pociąg spóźnia się.			d
Znak, że znowu zaczyna się zima.			F C

Uuu, zawirował świat				d
Jak płatki śniegu na dworze.			F C
Stare wspomnienia odżyły znów,		d
Niewiele nam to jednak pomoże.		F C

Królowa śniegu srebrnym welonem swym
Pokryła świat prawie cały.
Wystawić nos poza domu próg
To wyczyn nie lada śmiały.

Szare poranki i krótkie dnie
Każde z nas ma dziś tylko dla siebie.
Tysiąc listów strawił pieca żar,
W tym dwieście pięćdziesiąt od ciebie.

Zegarmistrz światła
Tadeusz Woźniak

A kiedy przyjdzie właśnie po mnie		a G
Zegarmistrz światła purpurowy,		D a
By mi zabełtać błękit w głowie,		C G
To będę jasny i gotowy.			D a

Spłyną przeze mnie dni na przestrzał.
Zgasną podłogi i powietrza.
Na wszystko jeszcze raz popatrzę
I pójdę nie wiem gdzie na zawsze.

Zwiewność
Bez Jacka

Brzęk muchy w pustym dzbanie co stoi na półce		a
Smuga w oczach po znikłej za oknem jaskółce		G
Cień ręki na murawie, a wszystko niczyje			F
Ledwo się zazieleni już ufa że żyje				E

	A jak dumnie się modrzy u ciszy podnóża
	Jak buńczucznie do boju z mgłą się napurpurza
	A jest go tak niewiele, że mniej niż niebiesko
	Nic prócz tła, biały obłok z czerwoną przekreską

Dal świata w ślepiach wróbla spotkanie traw z ciałem
Szmery w studni, ja w lesie, byłeś mgłą - bywałem
Usta twoje w alei, świt pod groblą, w młynie
Słońce w bramie na oścież zgon pszczół w koniczynie

Chód po ziemi człowieka co na widnokresie
Malejąc mało zwiewną gęstwę ciała niesie
I w tej gęstwie się modli i gmatwa co chwila
I wyziera z gęstwy w świat i na motyla

SZANTY

DALEJ W MORZE
Wykonawca: Ryczące Dwudziestki Słowa i muzyka: Bogdan Kuśka

Dalej, w morze wyruszamy,			d C F g
Nie szczędź sił, dzisiaj jest nasz dzień.	g d a d

Morze chyba wściekło się, 		d C
Fala prosto wali w nas, 		F g
W oczy spogląda rychła śmierć. 	d A d
Stary trzyma w ręku ster, 
Wiatr na burtę kładzie nas, 
Boże, w opiece Ty nas miej. 

Dalej, wszyscy wiosła w ruch! 
Jeszcze tylko kabel, dwa, 
Stary waleń nie umknie nam. 
Już harpunnik zajął dziób, 
Ostry grot powietrze tnie, 
Celny cios i pewny łup. 

Będzie tran, to forsa też 
Będzie miło brzęczeć nam, 
Tak blisko nagroda jest. 
Morze chyba wściekło się, 
Fala prosto wali w nas, 
W oczy spogląda rychła śmierć. 

Dziesięć w skali Beauforta
Krzysztof Klenczon

Kołysał nas zachodni wiatr,		a d
Brzeg gdzieś za rufą został. 		E7
I nagle ktoś, jak papier zbladł	d a
Sztorm idzie, panie bosman! 		H7 E7

	A bosman tylko zapiął płaszcz		F C F C
	I zaklął - Ech, do czorta!			F E7 a
	Nie daję łajbie żadnych szans,		F G C E7 a
	Dziesięć w skali Beauforta!			d E7 a

Z zasłony ołowianych chmur 
Ulewa spadła nagle. 
Rzucało nami w górę, w dół 
I fala zmyła żagle. 

O pokład znów uderzył deszcz 
I padał aż od rana. 
Diabelnie ciężki to był rejs, 
Szczególnie dla bosmana. 

A bosman tylko zapiął płaszcz
I zaklął - "Ech, do czorta!"
Przedziwne czasem sny się ma,
Dziesięć w skali Beauforta!

Emeryt
EKT Gdynia

Leżysz wtulony w pościel,			d
Coś cichutko mruczysz przez sen.		a
Łóżko szerokie, pościel czysta,		F
Za oknem prawie dzień.			A

A jeszcze niedawno koja,			d
W niej pachnący rybą koc,			C
Fale bijące o pokład				F
I bosmana zdarty głos.			A

To wszystko było, minęło,			d C
Zostało tylko wspomnienie.			G d
Już nie poczuję wibracji pokładu,		C G
Gdy kable grają.				d

Już tylko dom i ogródek i tak			C G
Aż do śmierci,					d
A przecież stare żaglowce po morzach	C G
Jeszcze pływają.				d

Nie gniewaj się kochana,
Że trudno ze mną żyć
Że zapomniałem kupić mleko
I gary zmyć
Bo jeszcze niedawno statek
Mym drugim domem był
Tam nie stało się w kolejkach,
Tam nie było miejsca dla złych.

Upłynie sporo czasu
Nim przyzwyczaję się
Czterdzieści lat na morzu
Zamknięte w jeden dzień
Skąd lekarz może wiedzieć,
Że za morzem tęskno mi
Że duszę się na lądzie,
Śni mi się pokład pełen ryb.

Wiem – masz do mnie żal,
Mieliśmy do przyjaciół iść
Spotkałem kolegę z rejsu,
On w morze wyszedł dziś
Siedziałem potem na kei,
Ze łzami patrzyłem na port
Jeszcze przyjdzie taki dzień,
Kiedy opuszczę go.

Hiszpańskie dziewczyny
EKT Gdynia

Żegnajcie nam dziś hiszpańskie dziewczyny!		e C h7
Żegnajcie nam dziś marzenia ze snów!			e G D
Ku brzegom angielskim już ruszać nam pora,		C D e
Lecz kiedyś na pewno wrócimy tu znów.			C h7 e

	I smak waszych ust hiszpańskie dziewczyny,	e G D
	W noc ciemną i złą nam będzie się śnił		e G D
	Leniwie popłyną znów rejsu godziny,		C D e
	Wspomnienie ust waszych przysporzy nam sił!	C h7 e

Niedługo ujrzymy znów w dali Cap Deadman
I "Głowę Baranią" sterczącą wśród wzgórz.
I statki stojące na redzie przed Plymouth -
Klarować kotwicę najwyższy czas już.

Niedługo już żagle na masztach rozkwitną,
Kurs szyper wyznaczy na Portland i Wight.
I znów stara łajba potoczy się ciężko
Prze fale w kierunku na Beachie Fairlie.

Zabłysną nam bielą skał zęby pod Dover
I znów noc w kubryku wśród legend i bajd
Powoli i znojnie tak płynie nam życie
Na wodach i w portach South Foreland Light.

Jasnowłosa

Na tańcach ją poznałem długowłosą blond			C F C
Dziewczynę moich marzeń, nie wiadomo, skąd		C F G
Ona się tam wzięła piękna niczym kwiat			C F G
Czy jak syrena wyszła z morza czy ją przywiał wiatr	C F C

	Żegnaj Irlandio, czas w drogę mi już
	W porcie gotowa stoi moja łódź
	Na wielki ocean przyjdzie mi zaraz wyjść
	I pożegnać się z dziewczyną na Lough Sholin

I ująłem ją za rękę delikatną jak
Latem mały motyl albo róży kwiat
Poszedłem z nią na plażę wsłuchać się w szum fal
Pokazałem jasnowłosej wielki morza czar

Za moment wypływamy w długi, trudny rejs
I z piękną mą dziewczyną przyjdzie rozstać się
Żagle pójdą w górę, wiatr mnie pogna w przód
I przez morza mnie powiedzie, ty zostaniesz tu.

Keja

Gdyby tak ktoś przyszedł i powiedział		a
"Stary, czy masz czas?"				E a
Potrzebuję do załogi jakąś nową twarz.		C G C
Amazonka - wielka rafa, oceany trzy.		C7 d
Rejs na cały rok, dwa lata. Tak powiedziałby	a E a

Ref. Gdzie ta keja, a przy niej ten jacht?		E a
Gdzie ta koja wymarzona w snach?			C G C
Gdzie te wszystkie sznurki od tych szmat?		C7 d
Gdzie ta brama na szeroki świat?			a E a

Gdzie ta keja, a przy niej ten jacht?
Gdzie ta koja wymarzona w snach?
W każdej chwili płynę w taki rejs.
Tylko gdzie to jest? No, gdzie to jest?

Gdzieś na dnie wielkiej szafy leży ostry nóż.
Stare dżinsy wystrzępione impregnuje kurz.
W kompasie igła zardzewiała, lecz kierunek znam.
Biorę wór na plecy i przed siebie gnam.

Przyszły lata zapyziałe, rzęsą zarósł staw,
A na przystani czółno stało - Kolorowy Paw.
Zaokrągliły się marzenia, wyjałowiał step,
Lecz dalej marzy o załodze ten samotny łeb.

Marco Polo

Nasz Marco Polo to dzielny ship		e G e
Największe fale brał				e G
W Australii będąc widziałem go		C e G D
Gdy w porcie przy kei stał			e D e

I urzekł mnie tak urodą swą
Że zaciągnąłem się
I powiał wiatr w dali zniknął ląd
Mój dom i Australii brzeg

	Marco Polo w królewskich Indiach był	e D C H7 e D e
	Marco Polo tysiące przebył mil		e D C H7 e D e

Na jednej z wysp za korali sznur
Tubylec złoto dał
I poszli wszyscy w ten dziki kraj
Bo złoto mieć każdy chciał

I wielkie szczęście spotkało tych
Co wyszli na ten brzeg
Bo pełne złota ładownie są
I każdy bogaczem jest

W powrotnej drodze tak szalał sztorm
Że drzazgi poszły z rej
A statek wciąż burtą wodę brał
Do dna było coraz mniej...

Ładunek cały trza było nam
Do morza wrzucić tu
Do lądu dojść
I biedakiem być
Ratować choć żywot swój

Pieśń wielorybników
EKT Gdynia

Nasz diament prawie gotów już, w cieśninach nie ma kry. 		a e a e
Na kei piękne panny stoją, w oczach błyszczą łzy. 			a e d e a
Kapitan w niebo wbija wzrok - ruszamy lada dzień, 		a e a e
Płyniemy tam gdzie słońca blask nie zmąci nocy cień. 		a e d e a

	A więc krzycz O- ho! 		a E a
	Odwagę w sercu miej! 		a E a
	Wielorybów cielska groźne są,	a C G
	lecz dostaniemy je! 			F e a

Hej panno powiedz po co łzy, nic nie zatrzyma mnie.
Bo prędzej w lodach kwiat zakwitnie,  niż wycofam się.
No nie płacz, wrócę tu, nasz los nie taki zły,
Bo da dukatów wór za tran i wielorybie kły.

Na deku stary wąchał wiatr, lunetę w ręku miał.
Na łodziach, co zwisały już, z harpunem każdy stał.
I dmucha tu i dmucha tam ogromne stado wciąż.
Harpuny, wiosła liny brać i ciągaj brahu ciąg!

I dla wieloryba już ostatni to dzień,		a E a   a E a
Bo śmiały harpunnik uderza weń!		a C G   F e a

Pieśń pożegnalna (Pożegnalny rejs/ton)

Chyba dobrze wiesz już jaką z dróg			C* a7
Popłyniesz kiedy serce rośnie ci nadzieją,		F C G
Że jeszcze są schowane gdzieś			F E7 a F
Nieznane lądy, które życie twe odmienią.		C F G C

Chyba dobrze wiesz już jaką z dróg
Wśród fal i białej piany statek twój popłynie,
A jeśli tak - spotkamy się
Na jakiejś łajbie, którą szczęście swe odkryjesz.

	Morza i oceany brzmią				C G a F
	Pieśni pożegnalnej ton.				C F G C
	Jeszcze nieraz zobaczymy się,			C G a F
	Czas stawiać żagle i z portu wyruszyć nam w rejs.	C G F G C

W kolorowych światłach keja lśni
Figurki portu sennie mówią "do widzenia",
A jutro, gdy nastanie świt,
W rejs wyruszymy, by odkrywać swe marzenia.

Nim ostatni akord wybrzmi już,
Na pustej scenie nieme staną mikrofony,
Ostatni raz śpiewamy dziś
Na pożegnanie wszystkim morzem urzeczonym.

Płyńmy w dół do starej Maui

Mozolny twardy i  trudny jest		a E7 a G
nasz wielorybniczy znój			a E7 a
Lecz nie przestraszy nas sztormów ryk	a E7 a G
i nie zlęknie groza burz			a E7 a
Dziś powrotnym kursem wracamy już	C G E7
rejsu chyba to ostatnie dni			a E7
I chyba w sercu już każdy z nas ma		a E7 a G
piękne panny ze Starej Maui			F G a

	Płyńmy w dół do Starej Maui już czas	C G  C G
	Płyńmy w dół do Starej Maui		a E7
	Arktyki blask już pożegnać czas		a E7 a G
	Płyńmy w dół do Starej Maui		F G a

Z północnym sztormem już płynąć czas 
wśród lodowych groźnych gór
I dobrze wiemy, że nadszedł czas 
ujrzeć niebo z tropikalnych chmur
Dziesięć długich miesięcy zostało gdzieś 
wśród piekielnej kamczackiej mgły
Żegnamy już Arktyki blask 
i płyniemy do Starej Maui

Za sobą mamy już Diamond Head no i groźne stare Oahu
Tam maszty i pokład na długo skuł wszechobecny, groźny lód
Jak odrażająca i straszna jest biel Arktyki, tego nie wie nikt
Za sobą mamy już setki mil, czas wziąć kurs do Starej Maui

Lody zostały za rufą gdzieś, ciepła bryza w żagle dmie
Że piękne dziewczyny czekają już na nasz powrót, każdy wie
Czarne oczy ich wypatrują nas, 
chciałby każdy szybko być wśród nich
Więc szybciej łajbo nam się tocz 
tam do dziewczyn ze Starej Maui

Harpuny już odłożyć czas, starczy, dość już wielorybiej krwi
Już pełne tranu beczki masz, płynne złoto sprzedasz w mig
Za swój żywot psi, za trud i znój 
kiedyś w niebie dostaniesz złoty tron
O dzięki Ci, Boże, że każdy mógł wrócić do rodzinnych stron

Pożegnanie Liverpool`u

Żegnaj nam dostojny stary porcie,			C C7 F C
Rzeko Mersey, żegnaj nam!				C G7
Zaciągnąłem się na rejs do Kalifornii		C C7 F C
Byłem tam już niejeden raz.				C G7 C

	A więc żegnaj już kochana ma, 				G F C
	Za chwilę wypływamy w długi rejs. 				C G7
	Ile miesięcy cię nie będę widział -nie wiem sam		C C7 F C
	Lecz pamiętać zawsze będę cię! 				C G7 C

Zaciągnąłem się na herbaciany kliper -
Dobry statek, choć sławę ma złą.
A że kapitanem jest ten stary Burges,
Pływającym piekłem wszyscy go zwą.

Z Kapitanem tym płynę już nie pierwszy raz,
Znamy się od wielu, wielu lat.
Jeśliś dobrym żeglarzem, radę sobie dasz,
Jeśli nie, toś cholernie wpadł...

Żegnaj nam dostojny stary porcie,
Rzeko Mersey, żegnaj nam!
Zaciągnąłem się na rejs do Kalifornii -
Gdy wrócimy opowiemy wam.

PRESS GANG

W dół od rzeki, poprzez London Street,
Psów królewskich oddział zwarty szedł.
Ojczyźnie trzeba dziś świeżej krwi
Marynarzy floty wojennej.

A że byłem wtedy silny chłop
W tłumie złowił mnie sierżanta wzrok.
W kajdanach z bramy wywlekli mnie
Marynarza floty wojennej.

Jak o prawa upominać się
Na gretingu nauczyli mnie.
Niejeden krwią wtedy spłynął
Grzbiet marynarza floty wojennej.

Nikt nie zliczy ile krwi i łez
Wsiąkło w pokład nim się zaczął rejs,
Dla chwały twej słodki kraju mój,
Marynarzy floty wojennej.

Hen za rufą miły został dom,
Jesteś tylko parą silnych rąk.
Dowódca tu twoim Bogiem jest
Marynarzu floty wojennej.

Gdy łapaczy szyk formuje się
W pierwszym rzędzie możesz ujrzeć mnie.
Kto stanie na mojej drodze dziś,
Łup stanowi floty wojennej.

Przechyły

Pierwszy raz przy pełnym takielunku,	e D e
Biorę ster i trzymam kurs na wiatr.		e D e
I jest jak przy pierwszym pocałunku	a	D e
W ustach sól, gorącej wody smak. 		a D e

	O-ho, ho! Przechyły i przechyły! 		a D e
	O-ho, ho! Za falą fala mknie! 		a D e
	O-ho, ho! Trzymajcie się dziewczyny!	a D e
	Ale wiatr, ósemka chyba dmie! 		a D e

Zwrot przez sztag, o'key zaraz zrobię!
Słyszę jak kapitan cicho klnie.
Gubię wiatr i zamiast w niego dziobem,
To on mnie od tyłu, kumple w śmiech.

Hej ty tam za burtę wychylony
Tu naprawdę się nie ma z czego śmiać!
Cicho siedź i lepiej proś Neptuna,
Żeby coś nie spadło ci na kark.

Krople mgły, w tęczowym kropel pyle
Tańczy jacht, po deskach spływa dzień.
Jutro znów wypłynę, bo odkryłem
Morze, jacht. żeglarską starą pieśń.

Żegluj
Mechanicy Shanty

Żegluj, żegluj tam gdzie Nowa Szkocja.		C e a F G
Żegluj, żegluj gdzie wstaje nowy dzień.		C e a F G C

Głos Nowej Szkocji nam przynosi wiatr,		a G C
To zapowiedz nowych dni.				F C F
Znowu woła do nas rykiem fal.			d C G a
Tam znajdziecie nowy świat.				F C G

Znów dumny brzeg będzie witał was			a G C
Majestatem groźnych skał.				F C F
Każdy dzień tu świtem przywita was,		d C G a
Coraz bliższym stanie się,				F C F
Twoim własnym domem stanie się.			d G C

Atlantyk bije falą w stromy brzeg,
Wściekle ryczy pośród skał.
W górze dzikich ptaków słychać śpiew.
Głos ich płynie z wiatrem w dal.
Tam bujnej trawy się kołysze łan
I strumyków cichy szept.
W mej pamięci zawsze będzie trwał,
Lecz niedługo powiem wam,
Lecz niedługo wszystkim powiem wam: