Pożegnaliśmy Artystę Mieczysława Mazura (+ 86)

Trumna z ciałem artysty na tle wykonanych przez niego witraży

Słoneczna sobota była wietrzna. Wiatr wył na dworze, ale w kościele Zmartwychwstania Pańskiego w Łomży panowała cisza. Delikatne światło witraży w wysokich oknach ukazywało sceny biblijne, które powstały w pracowni Artysty Mieczysława Mazura (1940 – 2026)... Związany z Łomżą przez pół wieku Witrażysta spoczywał w trumnie podczas mszy pogrzebowej, którą sprawował ks. Michał Wyszyński z parafii św. Brunona w Łomży oraz brat stryjeczny Artysty ks. Jan Mazur ze Szczecina.

Na ostatnie pożegnanie śp. Mieczysława Mazura i złożenie w grobie na cmentarzu parafialnym przy ulicy Wojska Polskiego 136 b przybyło około 40 / 50 osób, w tym znani łomżyńscy artyści, m.in., Ewa Karwowska – Filochowska z Teatru Lalki i Aktora; Ivayla Żiwkova, współpracująca z Galerią Sztuki Współczesnej przy Długiej 13; Roman Borawski – twórca Galerii Bonar w Miejskim Domu Kultury DŚT. Witrażystę pożegnali także: zaprzyjaźniony przedsiębiorca Artur Filipkowski i Anna Szynkiewicz, dyrektor Skansenu Kurpiowskiego w Nowogrodzie, gdzie Artysta oddał pracownię z narzędziami, projektami, kolorowymi szybami, obrazami. Część dorobku ma Muzeum Diecezjalne.

Natomiast święty Józef z Jezuskiem na witrażu w kościele w Czarni na Kurpiach ma oblicze Józefa Babiela z Łomży, który trzyma na rękach swoją najmłodszą córkę Joannę, gdy w 1998 r. Pan Mazur poprosił urzędnika z Ratusza, żeby pozował do kompozycji dzieła. Poznali się wcześniej, z tej racji, że Urząd Miejski zamawiał witrażowe herby Łomży dla Honorowych Obywateli Miasta. Z czasem znajomość przerodziła się w zażyłość, a świecki Józef odwiedzał Artystę w pracowni na poddaszu.

Oczytany erudyta i krytyczny sybaryta

Malarz Roman Borawski poznał Mieczysława Mazura w połowie lat 80. Znajomość zacieśniła się po wspólnych plenerach, np. w Ciechanowcu, Białowieży, Tamie koło Rajgrodu, i wernisażach w BWA przy ulicy Armii Czerwonej (dzisiaj Polowej). Mieczysław Mazur współtworzył od 1983 r. pracownię witraży przy ulicy Nowogrodzkiej 3 z Henrykiem Osickim (1928 – 2022) i Andrzejem Szufarskim. Witrażysta Mazur był erudytą, człowiekiem oczytanym, o szerokich horyzontach, ale i czasami sarkastycznym poczuciu humoru. Chętnie dzielił się wiedzą, przemyśleniami, opiniami. Miał naturę człowieka, który wyraziście przedstawiał poglądy, co zjednywało Mu sympatię jednych i dystansowało drugich. Rozmowy z Nim były interesujące. Jako sybaryta, gustował w spotkaniach towarzyskich przy własnoręcznie przygotowanym poczęstunku. Jego pracownia stała się miejscem spotkań ludzi kultury. Wraz z Mieczysławem Mazurem odszedł jeden z ostatnich artystów, który kontynuował najlepsze tradycje sztuki XX w.

„Dużo wiedział z historii sztuki i kultury”

Malarka Iwona Sielska poznała Mieczysława Mazura w Biurze Wystaw Artystycznych, zapewne w 1977 lub 1978 r. - Lubiłam Go. Z ciekawością słuchałam Jego wypowiedzi, ponieważ był artystą o dużej wiedzy, nie tylko na temat sztuki – wspomina Iwona Sielska, małżonka Wiesława Sielskiego (1944 - 1982). - Jeździliśmy razem na plenery, organizowane w latach 70. i 80. przez Miejski Dom Kultury Dom Środowisk Twórczych. Przygotowywaliśmy wystawy środowiskowe w Muzeum Okręgowym w Domku Pastora (dziś to MP-M przy Dwornej).

Malarka, ceniona zwłaszcza za nastrojowe akwarele krajobrazowe i roślinne, wspomina przaśną epokę socjalizmu z czasów Gierka i Jaruzelskiego jako sprzyjającą powstawaniu w Łomży więzi towarzyskich między twórcami z różnych stron kraju. - Tworzyliśmy bardzo wesołe towarzystwo, umiejące tworzyć, dyskutować, żartować – mówi emerytowana nauczycielka Liceum Plastycznego z Łomży. - Namiętnie słuchał Trójki, PR 3, szczególnie audycji „60 minut na godzinę” i „Powtórka z rozrywki”. Mieczysław potrafił się obrazić, jak Mu się odpowiedziało złośliwie na Jego złośliwe uwagi. Bywałam w pracowni Mieczysława, czasami z Przemkiem Karwowskim (1956 - 2023), gdy jeszcze pracowali tam Osicki i Szufarski. Zawsze było coś swojskiego do przekąszenia i tematy do rozmów. W kościele na wsi nad rzeką Narew Mieczysław, Henryk i Andrzej umieścili w witrażu swoje twarze jako oblicza Apostołów / Ewangelistów, bo nie pamiętam. A ksiądz tego nie zauważył.

Mistrza Mazura zapamiętały witraże i wiersze

Monumentalne witraże w górnym kościele św. Brunona na Łomżycy mają w sumie powierzchnię około 200 mkw. Przestawiają sceny z życia męczennika św. Brunona, Matkę Bożą Królową Polski i św. Cecylię. Dzieła wyobraźni i kunsztu Mieczysława Mazura widzą wierni na każdej mszy świętej.

Poetka Grażyna Karasiewicz w listopadzie 2024 r. poznała Mieczysława Mazura, gdyż z kilkoma koleżankami gościła w pracowni. Z zachwytu nad osobowością Mistrza i kolorami witraży napisała wiersz. - Mistrz liczył się wtedy z tym, że długo nie pożyje. Brakowało Mu sił – wspomina Poetka. - Był smutny, że pozostawia dzieło życia: pracownię i narzędzia z projektami, bo chciał, aby komuś to służyło, aby przetrwało... Półtora roku później napisała wiersz pośmiertny, w hołdzie Mistrzowi.