„Dobro wraca ze zdwojoną mocą”
– Nie ma nic lepszego niż pomaganie ludziom – mówi wolontariuszka Szlachetnej Paczki Beata Chojnowska, związana z programem od sześciu lat. – Dobro wraca ze zdwojoną mocą i my będziemy to robić do końca naszych dni. Wtóruje jej Wiesław „Tulipan” Tomaszczyk, również wieloletni wolontariusz, który dodaje, że po takim „Weekendzie Cudów” człowiekowi łatwiej spojrzeć sobie w lustro. W 2025 roku dzięki ludziom dobrej woli w rejonie Łomży Szlachetna Paczka dotarła do 60 rodzin.
Szlachetna Paczka to ogólnopolski program pomocowy, który od lat realnie zmienia życie rodzin i osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej. Jego ideą jest mądra pomoc – taka, która odpowiada na konkretne potrzeby i przywraca ludziom poczucie godności.
Podstawą programu są wolontariusze, którzy przez kilka miesięcy odwiedzają rodziny w potrzebie. Podczas bezpośrednich rozmów poznają ich historie, sytuację życiową oraz prawdziwe, często bardzo podstawowe potrzeby. Dzięki temu pomoc nie jest przypadkowa – jest dopasowana do konkretnej rodziny. Szlachetna Paczka dociera tam, gdzie bieda często pozostaje niewidoczna – do domów osób zmagających się z chorobą, niepełnosprawnością, samotnym rodzicielstwem czy nagłymi życiowymi kryzysami. To nie jest pomoc masowa, lecz indywidualna i uważna.
Po raz dziesiąty Akademia Łomżyńska udostępniła swój budynek na magazyn i centrum dystrybucyjne Szlachetnej Paczki. Prorektor Sylwia Chojnowska, aktywnie biorąca udział w „Weekendzie cudów”, chwaliła samorząd Akademii za zaangażowanie i ufundowanie paczki dla jednej z potrzebujących rodzin. Z inicjatywy studentów i pracowników uczelni zebrano około 9 tysięcy złotych, które – uzupełnione darami rzeczowymi – pozwoliły przygotować imponującą paczkę dla jednej z łomżyńskich rodzin.
– Rodzina jest tak potrzebująca, że tam brakuje wszystkiego: pościeli, koców, artykułów szkolnych dla dzieci – naprawdę wszystkiego. I wszystko udało nam się zebrać – mówiła z dumą studentka Izabela Chrostowska.
Wszystkie 60 rodzin, które po audycie zakwalifikowano do pomocy, otrzymały nie tylko potrzebne rzeczy, ale przede wszystkim ludzką życzliwość i poczucie, że nie są same. Życie potrafi komplikować nawet najlepiej wytyczone drogi, ale niespodziewane zakręty prostuje współpraca, entuzjazm i energia wolontariuszy.
– Zdarzyło się, że darczyńca z Warszawy w czwartek zadzwonił do wolontariusza i powiedział, że przygotowanie paczki przerosło go – relacjonuje Beata Chojnowska. – Stanęliśmy na głowie i dzięki determinacji wolontariuszy ta rodzina również miała swój Weekend Cudów.
Wolontariuszka z sześcioletnim stażem przyznaje, że tegoroczna edycja pod względem darów była wyjątkowa. Po raz pierwszy sama została darczyńcą – wspólnie z koleżankami i kolegami z pracy oraz przyjaciółmi (Marcinem, Tadeuszem, Wiesią, Renią, Maćkiem, Agnieszką i dwiema siłowniami) przygotowała paczkę. Podczas Weekendu Cudów także siedmioro współpracowników przyjechało, by pomóc w pakowaniu prezentów i zadbać o godne przekazanie darów.
– Kierowca, który jest drugi rok w Szlachetnej Paczce, gdy pojechał ze mną do jednej z rodzin, rozpłakał się w samochodzie. Nie potrafił opanować emocji – opowiada.
Bieda może dotknąć praktycznie każdego. Często ubożenie jest skutkiem choroby, niepełnosprawności lub sytuacji rodzinnej.
– Gdy w rodzinie jest osoba chora, wszystko idzie na leczenie, a potrzeby pozostałych członków schodzą na dalszy plan – podkreśla Wiesław „Tulipan” Tomaszczyk. Jedna z kobiet zwierzyła mu się, że dwa razy płakała: przed otrzymaniem paczki i po jej rozpakowaniu. Najpierw z bezradności – gdy wieczorem zajrzała do portfela, w którym miała tylko pięć złotych i żadnych zapasów, a rano musiała przygotować dzieciom śniadanie. Drugi raz ze wzruszenia, gdy zobaczyła mieszkanie zastawione paczkami: na wersalkach, podłodze, dywanie i szafkach. – Nie wytrzymała – relacjonował wolontariusz.
Wolontariusze zgodnie przyznają, że prawdziwe potrzeby widać dopiero po dłuższej rozmowie, gdy uda się przełamać pierwszą barierę wstydu i powierzchowności.
Średnia wartość paczek wynosiła kilka tysięcy złotych, choć najdroższa osiągnęła 19,8 tysiąca złotych. Oprócz żywności, chemii i artykułów codziennego użytku w paczkach znalazły się m.in. telewizory, lodówki, pralki, odkurzacze, kanapy, komputery, kuchenki oraz opał.
Liderka łomżyńskiej Szlachetnej Paczki Magda Wdziekońska zwraca uwagę, że potrzeby zgłaszane przez rodziny rzadko bywają wygórowane. – Najbardziej zaskakiwały mnie prośby o dżem czy zwykłe masło. Potrzeby egzystencjalne wciąż są najważniejsze – podkreśla. Docenia także zaangażowanie wolontariuszy, zarówno tych działających stale, jak i osób wspierających akcję okresowo. – Ponad 20 osób pracuje niemal przez cały czas trwania programu – dodaje.
Szlachetna Paczka pokazuje, że pomoc nie musi być spektakularna, by była bezcenna. Czasem wystarczy rozmowa, obecność i uważność, by przywrócić komuś wiarę w ludzi. To właśnie w takich momentach – pośród kartonów, wzruszeń i cichych „dziękuję” – rodzi się prawdziwy sens solidarności. Bo dobro, raz wprawione w ruch, naprawdę potrafi zmieniać świat – zapewniają uśmiechnięci wolontariusze.
