Piknik wojskowy po apelu pamięci i mszy za Ojczyznę - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal

Na placu Jana Pawła II zjawili się liczni przedstawiciele: parlamentu, rządu, samorządów, instytucji i organizacji, służb mundurowych i harcerzy. Podpułkownik Karol Kurowski w imieniu dowództwa 18. Łomżyńskiego Pułku Logistycznego podziękował za wsparcie mieszkańcom Łomży i życzliwe słowa pod adresem żołnierzy. Społeczeństwo Miasta Łomża także wspierało przed wojną żołnierzy 33. Pułku Piechoty. Apel pamięci i salwa karabinowa oddały hołd poległym w Bitwie Warszawskiej  i na każdym froncie świata we wszelakich bitwach, gdzie Polacy walczyli o Wolną i Niepodległą... 

Mszę odprawiano w Katedrze 15. sierpnia także z drugiej okazji - święta Wniebowzięcia Maryi – tj. NMP – Matki Boskiej Zielnej. O Najświętszej Marii Pannie w homilii ksiądz Jan Krupka opowiadał z wielkim, uduchowionym uniesieniem: wniebowzięta, zielna, zwycięska, co stanowiło nawiązanie do Bitwy Warszawskiej 1920 roku, gdy na niebie miała ukazać się Matka Boska, a oddziały polskie pokonały Rosjan i bolszewików. Tamte wydarzenia nazwano Cudem nad Wisłą, zaś jego preludium stanowiły również walki pod Łomżą na przełomie lipca i sierpnia 1920 r. Ksiądz proboszcz Marian Mieczkowski w modlitwie przypomniał bohaterskie walki na przedpolach Łomży i Warszawy 1920.

Piknik w upale „Wojsko na swojsko”

Pan Antoni ustawił stoisko z delikatnymi i chrupiącymi obwarzankami w pobliżu Parku Wodnego, gdzie na parkingu żołnierze z 18. Łomżyńskiego Pułku Logistycznego pilnowali otwartych wozów kołowych. Żołnierze to też ludzie: jedni od razu okazują się sympatyczni, uśmiechnięci, rozmowni, z poczuciem humoru, chętnie dzielący się wiedzą i wyjaśniający działanie sprzętów wojskowych, a inni na odwrót: zamknięci w sobie i milczący w zielonych mundurach, ponuracy, może i dlatego, że było upiornie upalnie: w cieniu ze 30 stopni Celsiusa, a co dopiero na słońcu betonowego parkingu.

Po Godzinie Miłosierdzia wśród kilku potężnych wozów krążyli nieliczni zwiedzający, wchodzący czasem do wnętrza, zwłaszcza gdy byli dziećmi z rodzicami. Ale kiedy wojacy są milczący, to tylko wejście, wyjście i po zwiedzaniu. Pani Hania miała szczęście, bo w obszernym wozie dowodzenia z własnym generatorem żołnierz był kontaktowy i opowiadał, do czego służą poszczególne monitory. Ale łomżynianka zastanawiała się, czy współcześni żołnierze na polu walki umieją korzystać z map papierowych i co będzie w chwili, kiedy wysiądą telefony komórkowe, laptopy, maszty nadawcze...

Karabiny, pistolety, trenażery i strzały

Obwarzanki słabo się sprzedawały, bo frekwencja na pikniku była znacznie mniejsza niż rok temu i przed dwoma laty. Pan Antoni łączy to z długim weekendem i wyczekiwanym okresem słońca, stąd mniej ludzi, którzy skryli się przed żarem w domach i na działkach, a pewnie niejedna rodzina była na plażach nad morzem i jeziorami na Mazurach. Masywne, ciemnozielone wozy kryły we wnętrzu różne warsztaty, np. sprzętu przeciwchemicznego do dezynfekcji czołgów i pojazdów, mechaniczne do naprawy pojazdów i elektromechaniczne do napraw broni osobistej, pistoletów i karabinów. Pod jednym z namiotów 13. batalionu lekkiej piechoty wyróżniał się żołnierz, który (jak wykładowca w stołecznej WAT) przedstawiał broń, opisując jej budowę, działanie, zasięgi, sposoby użycia. Chętnie odpowiadał na pytania, toteż szybko zgromadziły się wokół zainteresowane słuchaczki i słuchacze kilku pokoleń. Poznawali kolejno: karabin wyborowy bor – nawet do 800 m zasięgu skutecznego; broń etatową polskich żołnierzy MSBS Grot (modułowy system broni strzeleckiej) – około 300 m; LMP 2017 moździerz z granatami 60 mm; ukm 2000p uniwersalny karabin maszynowy piechoty z pociskami o średnicy 7, 62 mm po 200 sztuk w taśmach, które można łączyć, czyli strzela seriami. Można było nawet dotknąć osobistego pistoletu wis z 15-oma nabojami i postrzelać z broni na niby.

Atrakcje angażujące ciało i umysł

Natomiast na trenażerach Cyklop w odległej części parku na trawniku strzelanie odbywało się serio z karabinków – tyle że z użyciem systemu komputerowego. Pani Hania dwa razy zjadła z wielkim apetytem grochówkę wojskową z kotła, której niepowtarzalny, wyśmienity smak zupa zawdzięcza ponoć dodanym szyszkom sosnowym (o ile to nie żart kucharski). Kuchnia 18. Pułku przygotowała aż 1 800 porcji pysznego dania. Kto się posilił lub nie był głodny, mógł: strzelać z łuku; wspinać się na olbrzymi walec z asekuracją Pana Karola; pokonywać żołnierski tor przeszkód; poznać zasady 1. pomocy od ratownika Kamila Gosiewskiego z WSPR Łomża – podstawowa to przystąpić do ucisku 120 razy na minutę pośrodku klatki piersiowej osoby poszkodowanej; zrobić malowanki i tatuaże z obrazkami; posłuchać Dariusza Syrnickiego, opowiadającego wojenne i powojenne losy żołnierzy z Narodowych Sił Zbrojnych; przyglądać się elementom umundurowania chłopców z NSZ; wziąć do ręki karabiny zabytkowe; siedzieć na leżakach, słuchając piosenek żołnierskich i partyzanckich... Z karetkami przybyli też ratownicy 18. Pułku i Grupy Ratowniczej Nadzieja i... obyło się bez omdleń.