„Jak w starym kinie” z eMDeKiem i Stanisławem Janickim
Stanisław Janicki i Maria Bauchrowicz-Tocka przypomnieli podczas spotkania „Jak w starym kinie” w MDK-DŚT świat przedwojennego polskiego filmu. Autor niezapomnianego cyklu „W starym kinie”, emitowanego nieprzerwanie przez 32 lata, wspominał i opowiadał, przypominając nie tylko dawne gwiazdy, ale też świat, który należy już do przeszłości. Oprawę muzyczną spotkania zapewniło Studio Wokalne eMDeK pod kierunkiem Magdy Sinoff, pomysłodawczyni i autorki całego przedsięwzięcia.
92-letni już Stanisław Janicki to w świecie polskiego filmu postać już legendarna: wciąż aktywny dziennikarz, krytyk filmowy, autor kilkunastu książek, tłumacz, scenarzysta, reżyser i historyk kina, ale przede wszystkim autor emitowanego w latach 1967-1999 cyklu
„W starym kinie”. W siermiężnych realiach PRL-u przełomu lat 60. i 70. z jednym czarno-białym programem telewizyjnym, bo drugi pojawił się dopiero jesienią 1970 roku, była to prawdziwa sensacja, która przyciągała w niedziele przed telewizory miliony widzów.
Zapamiętali oni Stanisława Janickiego jako człowieka, który w bardzo ujmujący i zarazem profesjonalny sposób przybliżał im nie tylko przedwojenne polskie filmy, ale również wartościowe zagraniczne produkcje, głównie zachodnie, które nie zawsze mogły pojawić się w repertuarze kin studyjnych czy Dyskusyjnych Klubów Filmowych.
Dlatego inicjatywa Magdy Sinoff i MDK-DŚT, by kogoś tak zasłużonego i zarazem interesującego dla publiczności, zaprosić do Łomży, spotkała się z bardzo dużym zainteresowaniem – bezpłatne wejściówki na niedzielne spotkanie rozeszły się błyskawicznie.
„Jak w starym kinie” miało formę rozmowy bohatera wieczoru z dr Marią Bauchrowicz-Tocką, dziennikarką i znawczynią tematyki społeczno-kulturalnej okresu międzywojnia.
Odpowiednio dobrane przerywniki muzyczne, to jest same filmowe szlagiery z okresu międzywojnia, śpiewali Magda Sinoff i Studio Wokalne eMDeK w składzie: Anastazja Duchnowska, Kornelia Jermacz, Tymon Karasek vel Karasiewicz, Kinga Kossakowska, Amelia Kozłowska, Gabriela Krętowska, najmłodsza z nich, 7-letnia Magdalena Lewańska, Mia Milewska, Hanna Putkowska, Lena Ruszczyk i Alicja Urban. Nie zabrakło też migawek filmowych, ale najważniejsza była rozmowa nie tylko o kinie i muzyce filmowej, ale też życiu Stanisława Janickiego. Począwszy od najmłodszych lat, kiedy już gromadził doświadczenia przydatne w późniejszej pracy, przez pierwszą wizytę w kinie (długometrażowa, kolorowa animacja „Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków” Walta Disneya), aż do studiów dziennikarskich. Jak wspominał Stanisław Janicki do telewizji wcale go wtedy nie ciągnęło, szczególnie kiedy zobaczył prowizoryczne studio w zwykłym, trzypokojowym mieszkaniu na warszawskim Powiślu, a z jego koleżanek i kolegów do pracy w telewizji również nie zgłosił się nikt – mówiło się, że szli tam ci słabsi, którzy nie nadawali się do pracy w radiu, wówczas elitarnym i mającym ogromne znaczenie. Jednak w roku 1967 Stanisław Janicki, pracujący już wtedy w tygodniku „Film”, został poproszony przez Hannę Goszczyńską o nagłe zastępstwo, kiedy mający mieć emisję na żywo program o filmie był już przygotowany, ale dziennikarz mający go poprowadzić nagle zachorował. Zgodził się, bo kiedy kobieta prosi, to się nie odmawia… i z jednego programu najpierw zrobiły się trzy, a później cały cykl, który przetrwał kilku kolejnych przewodniczących Komitetu ds. Radia i Telewizji, w tym bardzo mu niechętnego Macieja Szczepańskiego oraz prezesów, a do tego zmianę ustroju, mając ogromny wpływ na edukację filmową kilku pokoleń Polaków.
Stanisław Janicki i Maria Bauchrowicz-Tocka rozmawiali również o roli piosenek w dawnych polskich filmach oraz taperów przy filmach niemych, wspominali też dawne gwiazdy, amantów i amantki, w tym Eugeniusza Bodo, Adolfa Dymszę i urodzoną 125 lat temu w pobliskim Bronowie Tolę Mankiewiczównę. Nie mogło też zabraknąć tematu związanego z jego ulubionym aktorem Charlie Chaplinem, którego określił jako najlepszego aktora i najlepszego komika, a do tego symbol życia. Z polskich aktorek i aktorów Stanisław Janicki ceni zaś najbardziej słynną Mieczysławę Ćwiklińską, z którą w roku 1972 przeprowadził ostatni wywiad w jej życiu. Jak opowiadał było to dla niego duże wyzwanie, bo bardzo już leciwa aktorka miała problemy z pamięcią, bardziej koncentrując się na trzymanym na kolanach ukochanym piesku, niż na rozmówcy. Zdołał jednak do niej dotrzeć, pytając o to, co woli, film czy teatr, zyskując tym samym puentę 5-minutowej, zmontowanej z godzinnego materiału rozmowy: „teatr, teatr, bo ja kocham teatr!”. Z kolei co do Stanisława Janickiego, nie tylko na podstawie jego długiej i bardzo bogatej kariery zawodowej, ale też niedzielnego spotkania, bez większego ryzyka można obstawiać, że największą miłością jego życia okazał się film, mimo tego, że ma też inne zainteresowania, na przykład historyczne. Po spotkaniu jego bohater nie krył wzruszenia, komplementując młodych artystów z eMDeKu oraz oceniając pozytywnie ideę zorganizowania takiego filmowo-muzycznego wieczoru, kolejnego już, choćby po tych poświęconych Czesławowi Niemenowi, w bogatej ofercie MDK-DŚT.
Wojciech Chamryk
Zdjęcia: Jerzy Chaberek/MDK-DŚT
