Przejdź do treści Przejdź do menu
niedziela, 08 listopada 2026 napisz DONOS@

Nie będę myślał o świecie. Felieton literacki

Rafał Mikołaj Krasucki
Rafał Mikołaj Krasucki

Jest takie zdjęcie w zbiorach Muzeum Północno-Mazowieckiego, które bardzo na mnie działa. Przedstawia wędkarza siedzącego na pychówce. Ubrany jest w kożuch, którego gruby kołnierz owija mu szyję. Ma wyciągniętą przed siebie wędkę, a powierzchnia Narwi jest płaska, gdzieniegdzie wymazana czarnymi odbiciami drzew. Za jego plecami majaczą drewniane budynki, na resztkach których kiedyś powstanie dzisiejsza Łomża. Na zdjęciu panuje spokój. Jakby ten człowiek był jedyny, który ocalał. Jakby siedząc na łódce zapomniał, że świat wokół niego istnieje.

Miewałem podobnie. Szczególnie podczas jesiennych wypraw moją łodzią w górę Narwi. Wypływałem rano sam. Spędzałem dzień ze swoimi myślami, wyłuskany z dźwięków miasta i pozbawiony wymuszonej uwagi na ciągły ruch rzeczy. Próbowałem łowić ryby, choć to nie było najważniejsze. Potrafiłem zatopić się w myślach i wykrzywiać rzeczywistość według aktualnych wydarzeń na świecie.

Chociażby takie.

Co by było, gdyby wybuchła ta wojna, którą nas straszą?

Obce wojska nacierają od strony Zambrowa, a żołnierze pachnący cebulą i wódką plądrują Lidla i Biedronki. Mieszkańcy uciekają różańcami niemieckich samochodów do Niemiec. Zostają tylko najwytrwalsi, którzy okopują się za nowoczesnymi blokami. Budują zasieki z grafitowych ogrodzeń. Wybierają najwyższe bloki i tworzą gniazda dla snajperów. Na czaty wystawiają tych, którzy pamiętają jeszcze czasy starej wojny. Żabki przerabiają na punkty pierwszej pomocy. Kobiety, póki nie ma krwi, przelewają benzynę do butelek. Rwą prześcieradła na strzępy i produkują opatrunki. Potem nadlatują drony. Czarne ptaki. Wszystko się trzęsie. Naloty dywanowe, dym, syreny, a poza tym wszystkim zostaję tylko ja. Płynący po rzece, nieświadomy tych wydarzeń.

Oczywiście to czysty surrealizm. Choć gdyby się nad tym zastanowić, w kontekście obecnych wydarzeń geopolitycznych nawet nierealne zagrożenia mają teraz długie, czarne cienie.

A kiedy przechodziła mi ochota na bajdurzenie, wracałem późnym wieczorem do portu. I nic złego z moich wizji się nie wydarzyło. Miasto nadal było na swoim miejscu.

Budynki przy Rządowej były otynkowane nocą. Na ścianach pokazywały się przesiąknięte zimnym powietrzem plamy. Z rynien kapała woda, która w ciepłym świetle wypadającym z mieszkań przypominała płynną rdzę. Ulica Zjazd wyprowadzała ostatnie tiry. Płonęła kierunkowskazami i światłami stopu. Ruch robaczkowy pojazdów. Perystaltyka miasta. Mozolne oczyszczanie organizmu ze spalin, zapachu ropy i zmęczonych pracowników wracających z drugiej zmiany.

I te obrazy zawsze się mnie czepiają, kiedy robi się zimno. Jakbym potrafił patrzeć na miasto przez powiększenie i dostrzegać z daleka pierwszy przymrozek.

Wtedy myślę o końcu lata. O końcu towarzyskiego życia w mieście. Nastaje konflikt między senioriadami a epicentrum braku rozrywek na Starym Rynku. Zostają wyblakłe plakaty na słupach i przystankach autobusowych. Podarte przez deszcz ulotki z najważniejszymi wydarzeniami kulturalnymi wiatr przytuli do ogrodzeń. Są tak nieaktualne jak wczorajsza pogoda.

Jednak miasto nie znika. Po prostu zaczyna mówić ciszej.

W restauracji „Na Farnej” właścicielka zwija parasole i podaje kawę zaspanym łomżyniakom. Martwi się o nich, rozmawia cicho o tym, jak żyje się w Łomży. Uśmiecha się i zaprasza na obiad. Widać ją przez zamoknięte witryny, jak krząta się i znika za barem.

Pojawiają się durne, jesienne promocje, którym mógłbym dorobić jeszcze durniejsze hasła:

- każda zakochana para, która w pracującą niedzielę przejrzy się w witrynie sklepu z pamiątkami, dostanie fluorescencyjną figurkę amora i rabat dziesięć procent,

- każda pani, która wróci po jesienną stylizację fryzur, dostanie bezpłatny kupon na masaż krzesłem w Venedzie,

- nad plastikową figurą anioła w sklepie z rzeczami z Chin pojawi się różowy slogan: „Aby otrzymać kupon z kodem rabatowym, pociągnij z całej siły za skrzydła Anioła Szczęścia”.

I wtedy chcę od tego wszystkiego uciec. Popłynąć na ryby.

Będę siedział na wodzie, opatulony w kapok i jesienny sweter od matki. Będę łowił z dna resztki lata: zgubione klapki, puszki po piwie, dmuchane koła, rękawki do nauki pływania, a kto wie, może i kąpielówki ratownika.

Nie będę się spieszył.

Będę czekał w ciszy, aż wszystko zniknie. Ulice, plakaty, promocje, tiry, światła mieszkań. Wszystko zanurzy się we mgle. Pode mną będzie spokojna powierzchnia Narwi, a za mną rozświetlone budynki Łomży.

Nie będę myślał o świecie, ani on o mnie.

Będę tylko częścią widoku.

Jak na tym starym zdjęciu.

Rafał Mikołaj Krasucki

mm
so, 10 października 2026 10:00
Data ostatniej edycji: so, 10 października 2026 10:10:26

 
 

W celu świadczenia przez nas usług oraz ulepszania i analizy ich, posiłkujemy się usługami i narzędziami innych podmiotów. Realizują one określone przez nas cele, przy czym, w pewnych przypadkach, mogą także przy pomocy danych uzyskanych w naszych Serwisach realizować swoje własne cele i cele ich podmiotów współpracujących.

W szczególności współpracujemy z partnerami w zakresie:
  1. Analityki ruchu na naszych serwisach
  2. Analityki w celach reklamowych i dopasowania treści
  3. Personalizowania reklam
  4. Korzystania z wtyczek społecznościowych

Zgoda oznacza, że n/w podmioty mogą używać Twoich danych osobowych, w postaci udostępnionej przez Ciebie historii przeglądania stron i aplikacji internetowych w celach marketingowych dla dostosowania reklam oraz umieszczenia znaczników internetowych (cookies).

W ustawieniach swojej przeglądarki możesz ograniczyć lub wyłączyć obsługę plików Cookies.

Lista Zaufanych Partnerów

Wyrażam zgodę