poniedziałek, 05 grudnia 2016 napisz DONOS@
Wyszukiwarka
Wczytanie



Jeśli więc spieszysz do ojczyzny niebieskiej, przestrzegaj najpierw z pomocą Chrystusa tej maleńkiej Reguły, którą pisaliśmy dla początkujących. A wówczas, otoczony opieką Bożą, owe wzniosłe szczyty cnoty i wiedzy, o których właśnie wspominaliśmy, i ty także kiedyś osiągniesz!
             /Reg 73,8-9/










Zdjęcia:
P.W. FOTO WRZOS

oraz własne

KTO NAS POCIĄGA DO NIEBA?

ŚWIĘCI I BŁOGOSŁAWIENI BENEDYKTYŃSCY (również cystersi, kameduli kartuzi, celestyni, sylwestryni, wallombrozjanie, oliwetanie itd.)
- w ciągu roku i alfabetycznie ( cały czas w rozbudowie). Świętych benedyktyńskich jest ok. 5500
==
4 GRUDNIA:

Święty Bernard z Parmy (+1133)- patrz obok
=
Święty Sola (+794)- patrz obok
==
3 GRUDNIA:

Święty Biryn z Dorchesteru (+650)- patrz obok
==
2 GRUDNIA:

Święty Wizynt z Kremsmünster

W nekrologach zakonnych wspominany był pod dniem 4 lub 2 grudnia jako beatus lub sanctus, ale jedyną pewną wiadomością, jaką o nim posiadamy, pozostaje ta, że żył w XI stuleciu. Nic ponadto o tym benedyktyńskim mnichu nie wiemy. W 1712 r. jego relikwie umieszczono w relikwiarzu i postawiono obok ołtarza w kościele klasztornym. Kult, jak się zdaje, nigdy właściwie nie wyszedł poza mury klasztorne.
=
1 GRUDNIA:

Błogosławiony Jan Beche (+1539)

Przyjaciel Tomasza More i bpa Fishera. Opat benedyktynów w Colchester. Za odmowę zezwolenia na kasatę swego klasztoru powieszony i ćwiartowany w 1539 r. Beatyfikowany w 1895 roku.
==
29 LISTOPADA:

Święty Radbod z Utrechtu (+918)- patrz obok
==
27 LISTOPADA:

Święty Wirgiliusz z Salzburga (+784) - Patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-27a.php3
==
26 LISTOPADA:

Święty Sylwester Gozzolini (+1267)- patrz obok
=
Święty Marcin z Korbei (+726)

Był mnichem w sławnym benedyktyńskim opactwie w Korbei. Karol Młot obrał go sobie na kapelana i spowiednika. Odtąd przebywał na dworze i towarzyszył władcy w jego podróżach. Zmarł w 726 roku w Saint-Priest-sous-Aixe, w pobliżu Limoges. Roczniki Franków odnotowały jego zgon słowami: Martinus mortuus est. Wolno stąd wnosić, że dla współczesnych był kimś dobrze znanym. Wspomnienie obchodzono 26 listopada.
==
25 LISTOPADA:

Święta Beatrycze z Ornacieu (+1303)- patrz obok
==

4 GRUDNIA:

Święty Bernard z Parmy (+1133)

          Mając 25 lat wstąpił do walumbrozjanów. Wybrano go tam opatem, a później generałem Zakonu. Rządził roztropnie, co zwróciło na niego uwagę Urbana II. Papież mianował go kardynałem i wysłał do Lombardii jako swego legata. W wielu włoskich krajach przywrócił wówczas pokój, a w Parmie, gdzie zrazu doznał wielu przykrości, obrano go biskupem. Potem wziął udział w dramatycznych negocjacjach między Paschalisem II a Henrykiem V. Wezwany przez margrabinę Matyldę, asystował przy jej śmierci. Towarzyszył także nowemu papieżowi oraz cesarzowi Lotarowi w drodze do Rzymu. Wróciwszy do Parmy, poczuł zbliżający się koniec. Wezwał wówczas mnichów z ukochanego przez siebie opactwa w Cavannie i w ich obecności zmarł. Stało się to w roku 1133.
4 GRUDNIA: Święty Bernard z Parmy (+1133) Mając 25 lat wstąpił do walumbrozjanów. Wybrano go tam opatem, a później generałem Zakonu. Rządził roztropnie, co zwróciło na niego uwagę Urbana II. Papież mianował go kardynałem i wysłał do Lombardii jako swego legata. W wielu włoskich krajach przywrócił wówczas pokój, a w Parmie, gdzie zrazu doznał wielu przykrości, obrano go biskupem. Potem wziął udział w dramatycznych negocjacjach między Paschalisem II a Henrykiem V. Wezwany przez margrabinę Matyldę, asystował przy jej śmierci. Towarzyszył także nowemu papieżowi oraz cesarzowi Lotarowi w drodze do Rzymu. Wróciwszy do Parmy, poczuł zbliżający się koniec. Wezwał wówczas mnichów z ukochanego przez siebie opactwa w Cavannie i w ich obecności zmarł. Stało się to w roku 1133.
1 LISTOPADA:

Święty Florybert z Gandawy (+660)

          Opat w benedyktyńskim klasztorze w Ghent. nazywany był również Florbert. Został wybrany również opatem dwóch klasztorów Mont-Saint-Blandin Bavon w Belgii prze św. Amanda.
1 LISTOPADA: Święty Florybert z Gandawy (+660) Opat w benedyktyńskim klasztorze w Ghent. nazywany był również Florbert. Został wybrany również opatem dwóch klasztorów Mont-Saint-Blandin Bavon w Belgii prze św. Amanda.
8  LISTOPADA:

Święty Godfryd z Amiens (ok.1065 –1115)

         Urodził się około 1065 r. Gdy miał pięć lat oddano go do klasztoru Mont-St.-Quentin, niedaleko Péronne. W dwudziestym piątym roku życia otrzymał święcenia kapłańskie. Wkrótce po nich został opatem benedyktyńskim w Nogent-sous-Coucy, gdzie odnowił życie zakonne. Biskupi zebrani w r. 1104 na synodzie w Troyes przymusili go do objęcia stolicy w Amiens.  Usunął się w listopadzie 1114 r. do Wielkiej Kartuzji (La Grande-Chartreuse) pod Grenoble, ale wezwany w trzy miesiące później przez biskupów zebranych na synodzie w Beauvais, wrócił do diecezji. Zorganizował tam jeszcze synod, wziął udział 
w synodzie w Châlons, potem udał się do Reims. Wracając zachorował
 i 8 listopada 1115 r. zmarł w opactwie St.-Crépin w Soissons. Tam też został pochowany i rychło otoczony czcią.
8 LISTOPADA: Święty Godfryd z Amiens (ok.1065 –1115) Urodził się około 1065 r. Gdy miał pięć lat oddano go do klasztoru Mont-St.-Quentin, niedaleko Péronne. W dwudziestym piątym roku życia otrzymał święcenia kapłańskie. Wkrótce po nich został opatem benedyktyńskim w Nogent-sous-Coucy, gdzie odnowił życie zakonne. Biskupi zebrani w r. 1104 na synodzie w Troyes przymusili go do objęcia stolicy w Amiens. Usunął się w listopadzie 1114 r. do Wielkiej Kartuzji (La Grande-Chartreuse) pod Grenoble, ale wezwany w trzy miesiące później przez biskupów zebranych na synodzie w Beauvais, wrócił do diecezji. Zorganizował tam jeszcze synod, wziął udział w synodzie w Châlons, potem udał się do Reims. Wracając zachorował i 8 listopada 1115 r. zmarł w opactwie St.-Crépin w Soissons. Tam też został pochowany i rychło otoczony czcią.
27 listopada

Święty Wirgiliusz, biskup
27 listopada Święty Wirgiliusz, biskup
29 LISTOPADA:

Święty Radbod z Utrechtu (+918)

           Urodził się w Namur ok. połowy IX stulecia. Przez ojca był Frankiem, przez matkę Fryzem. Studiował u swego wuja Gunthera, arcybiskupa Kolonii. Gdy ten ostatni ustąpił z urzędu, naukę kontynuował w szkole pałacowej Karola Łysego. Po śmierci władcy (877) przylgnął do Hugona, który został wtedy opatem u Świętego Marcina w Tours. W 900 r. wybrano go na biskupa Utrechtu. Godności przyjąć nie chciał, uległ jednak naleganiom wielu. Napady Normanów sprawiły, że przebywać musiał nie w swoim mieście biskupim, ale w Deventer. Był pasterzem znakomitym, wpatrzonym w przykłady świętych Bonifacego i Willibrorda. Zmarł 29 listopada 918 r. Gdy w 1923 r. erygowano uniwersytet katolicki w Nijmegen, jego ogłoszono patronem nowej uczelni.
29 LISTOPADA: Święty Radbod z Utrechtu (+918) Urodził się w Namur ok. połowy IX stulecia. Przez ojca był Frankiem, przez matkę Fryzem. Studiował u swego wuja Gunthera, arcybiskupa Kolonii. Gdy ten ostatni ustąpił z urzędu, naukę kontynuował w szkole pałacowej Karola Łysego. Po śmierci władcy (877) przylgnął do Hugona, który został wtedy opatem u Świętego Marcina w Tours. W 900 r. wybrano go na biskupa Utrechtu. Godności przyjąć nie chciał, uległ jednak naleganiom wielu. Napady Normanów sprawiły, że przebywać musiał nie w swoim mieście biskupim, ale w Deventer. Był pasterzem znakomitym, wpatrzonym w przykłady świętych Bonifacego i Willibrorda. Zmarł 29 listopada 918 r. Gdy w 1923 r. erygowano uniwersytet katolicki w Nijmegen, jego ogłoszono patronem nowej uczelni.
12 LISTOPADA:

Święty Anastazy-Astryk (+1036)

        Pochodził z Bawarii lub Burgundii. Dzięki czemu stał się uczniem, a przez jakiś czas także towarzyszem św. Wojciecha, nie wiadomo. 
Był z nim w r. 993 w Rzymie, a następnie (996/997) w Polsce. Wedle późnej tradycji przez jakiś czas miał też sprawować urząd opata 
w benedyktyńskim opactwie w Brzewnowie pod Pragą. Sądzą inni, że opatem był również w Trzemesznie lub w Międzyrzeczu. W kwietniu 1001 r. widzimy go znów w Rzymie, gdzie zapewne sprawuje poselstwo, wysłany przez Bolesława Chrobrego. Dlaczego wówczas nie przywiózł mu upragnionej korony, a tę otrzymał Stefan węgierski, wyjaśnić niepodobna. W każdym razie, nie wraca do Polski, ale udaje się do Panonii, gdzie odtąd w rozwoju życia kościelnego odgrywa rolę niepoślednią. Od 1001 był pierwszym opatem u Św. Marcina na Górze Panońskiej (Pécsvarád) na Węgrzech. W r. 1007 występuje już jako biskup węgierski, następnie jako arcybiskup ostrzyhomski.
12 LISTOPADA: Święty Anastazy-Astryk (+1036) Pochodził z Bawarii lub Burgundii. Dzięki czemu stał się uczniem, a przez jakiś czas także towarzyszem św. Wojciecha, nie wiadomo. Był z nim w r. 993 w Rzymie, a następnie (996/997) w Polsce. Wedle późnej tradycji przez jakiś czas miał też sprawować urząd opata w benedyktyńskim opactwie w Brzewnowie pod Pragą. Sądzą inni, że opatem był również w Trzemesznie lub w Międzyrzeczu. W kwietniu 1001 r. widzimy go znów w Rzymie, gdzie zapewne sprawuje poselstwo, wysłany przez Bolesława Chrobrego. Dlaczego wówczas nie przywiózł mu upragnionej korony, a tę otrzymał Stefan węgierski, wyjaśnić niepodobna. W każdym razie, nie wraca do Polski, ale udaje się do Panonii, gdzie odtąd w rozwoju życia kościelnego odgrywa rolę niepoślednią. Od 1001 był pierwszym opatem u Św. Marcina na Górze Panońskiej (Pécsvarád) na Węgrzech. W r. 1007 występuje już jako biskup węgierski, następnie jako arcybiskup ostrzyhomski.
18 LISTOPADA:

Święty Odo z Cluny (ok. 879-942)
18 LISTOPADA: Święty Odo z Cluny (ok. 879-942)
19 LISTOPADA:

Święta Mechtylda z Helfty (+1298)

           Urodziła się około r. 1241 w szlacheckiej rodzinie w Turyngii. Gdy miała siedem lat, oddano ją na wychowanie do klasztoru w Rodersdorfie, w którym przebywała już jej starsza siostra, Gertruda. Dzięki niej Mechtylda otrzymała niezwykle gruntowne wykształcenie. W 1258 r. klasztor przeniesiono do Helfty. Ksienią była wówczas Gertruda, która na stanowisko kierowniczki szkoły i chóru wysunęła Mechtyldę. Mimo tych zajęć, a może dzięki nim, Mechtylda żyła nieustannie chwalbą Bożą, łącząc w harmonijną całość swe prace, rozważania i udział w liturgii. W 1292 r. ksieni Zofia z Kwerfurtu nakazała Gertrudzie spisywać zwierzenia Mechtyldy, która początkowo nic o tym nie wiedziała, ale zapewne później sama zgodziła się na to. Gertruda też się zatroszczyła o ostateczną redakcję Księgi łaski szczególnej (Liber specialis gratiae).
19 LISTOPADA: Święta Mechtylda z Helfty (+1298) Urodziła się około r. 1241 w szlacheckiej rodzinie w Turyngii. Gdy miała siedem lat, oddano ją na wychowanie do klasztoru w Rodersdorfie, w którym przebywała już jej starsza siostra, Gertruda. Dzięki niej Mechtylda otrzymała niezwykle gruntowne wykształcenie. W 1258 r. klasztor przeniesiono do Helfty. Ksienią była wówczas Gertruda, która na stanowisko kierowniczki szkoły i chóru wysunęła Mechtyldę. Mimo tych zajęć, a może dzięki nim, Mechtylda żyła nieustannie chwalbą Bożą, łącząc w harmonijną całość swe prace, rozważania i udział w liturgii. W 1292 r. ksieni Zofia z Kwerfurtu nakazała Gertrudzie spisywać zwierzenia Mechtyldy, która początkowo nic o tym nie wiedziała, ale zapewne później sama zgodziła się na to. Gertruda też się zatroszczyła o ostateczną redakcję Księgi łaski szczególnej (Liber specialis gratiae).
20 LISTOPADA:

Błogosławiona Maria Fortunata Viti (1827–1922)

            Urodziła się 10 lutego 1827 r. w Yeroli (na południe od Rzy¬mu). 
Na chrzcie otrzymała imiona Anna Felik¬sa. Miała czterech braci i cztery siostry. W r. 1841 straciła matkę, która umierając miała zaledwie trzydzieści pięć lat. Odtąd Anna wiele się natrudziła, by wychować sześcioro młod¬szego rodzeństwa, zwłaszcza że ojciec lubił zaglądać do szklanicy. Gdy rodzeństwo nieco dorosło, poszła do pracy jako służąca, by zapo¬biec zaglądającej do domu nędzy. W r. 1851 wstąpiła do benedyktynek w Yeroli i u nich to jako Maria Fortunata przyjęła welon zakonny. Była konwerską i przez całe niemal dalsze życie spełniała najcięższe i najskromniejsze posługi. Doczekawszy się pięknego wieku, zmarła 20 listopada 1922 r. wypowiada¬jąc liturgiczny zwrot: na wieki wieków. Beaty¬fikował ją w r. 1967 Paweł VI.
20 LISTOPADA: Błogosławiona Maria Fortunata Viti (1827–1922) Urodziła się 10 lutego 1827 r. w Yeroli (na południe od Rzy¬mu). Na chrzcie otrzymała imiona Anna Felik¬sa. Miała czterech braci i cztery siostry. W r. 1841 straciła matkę, która umierając miała zaledwie trzydzieści pięć lat. Odtąd Anna wiele się natrudziła, by wychować sześcioro młod¬szego rodzeństwa, zwłaszcza że ojciec lubił zaglądać do szklanicy. Gdy rodzeństwo nieco dorosło, poszła do pracy jako służąca, by zapo¬biec zaglądającej do domu nędzy. W r. 1851 wstąpiła do benedyktynek w Yeroli i u nich to jako Maria Fortunata przyjęła welon zakonny. Była konwerską i przez całe niemal dalsze życie spełniała najcięższe i najskromniejsze posługi. Doczekawszy się pięknego wieku, zmarła 20 listopada 1922 r. wypowiada¬jąc liturgiczny zwrot: na wieki wieków. Beaty¬fikował ją w r. 1967 Paweł VI.
26 LISTOPADA:

Święty Sylwester Gozzolini (+1267)

        Urodził się około 1177 r. w miejscowości Osimo pod Ankoną jako syn wpływowego prawnika. Gdy przebywał w Bolonii, studia prawnicze zamienił na teologiczne i mimo oporów ojca został duchownym. W Osimo był potem kanonikiem, aż w wieku pięćdziesięciu lat zdarzyło mu się spojrzeć w otwarty grób. Zadrżał wówczas i zdecydował się na zmianę trybu życia. Przez trzy lata przebywał w pustelni w Grotta Fucile, a gdy zaczęli się doń schodzić uczniowie, na Monte Fano pod Fabriano założył dla nich klasztor, w którym ściśle zachowywać miano regułę benedyktyńską. Stworzył w ten sposób podwaliny dla kongregacji, którą nazwą sylwestrynami. Sam zasłynął jeszcze jako kaznodzieja, pokutnik, mąż wielkiej pokory. Był także wielkim czcicielem Eucharystii i Matki Najśw. Zmarł 26 listopada 1267 r. W 1598 r. wpisano go do Martyrologium Rzymskiego, a w 1890 jego liturgiczne wspomnienie rozciągnięto na cały Kościół zachodni.
26 LISTOPADA: Święty Sylwester Gozzolini (+1267) Urodził się około 1177 r. w miejscowości Osimo pod Ankoną jako syn wpływowego prawnika. Gdy przebywał w Bolonii, studia prawnicze zamienił na teologiczne i mimo oporów ojca został duchownym. W Osimo był potem kanonikiem, aż w wieku pięćdziesięciu lat zdarzyło mu się spojrzeć w otwarty grób. Zadrżał wówczas i zdecydował się na zmianę trybu życia. Przez trzy lata przebywał w pustelni w Grotta Fucile, a gdy zaczęli się doń schodzić uczniowie, na Monte Fano pod Fabriano założył dla nich klasztor, w którym ściśle zachowywać miano regułę benedyktyńską. Stworzył w ten sposób podwaliny dla kongregacji, którą nazwą sylwestrynami. Sam zasłynął jeszcze jako kaznodzieja, pokutnik, mąż wielkiej pokory. Był także wielkim czcicielem Eucharystii i Matki Najśw. Zmarł 26 listopada 1267 r. W 1598 r. wpisano go do Martyrologium Rzymskiego, a w 1890 jego liturgiczne wspomnienie rozciągnięto na cały Kościół zachodni.
25 LISTOPADA:

Święta Beatrycze z Ornacieu (+1303)

         Urodziła się około r. 1260 na zamku Ornacieu w Delfinacie (dziś departament Is-re, Francja). W trzynastym roku życia wstąpiła do kartuzji w Parmenie. W r. 1301 wysłana została dla założenia klasztoru w Eymeu, niedaleko Walencji, i tam, walcząc bezskutecznie z niedostatkiem, zmarła z wycieńczenia 25 listopada 1303 r. Pozostała po niej biografia napisana współcześnie przez Małgorzatę d
25 LISTOPADA: Święta Beatrycze z Ornacieu (+1303) Urodziła się około r. 1260 na zamku Ornacieu w Delfinacie (dziś departament Is-re, Francja). W trzynastym roku życia wstąpiła do kartuzji w Parmenie. W r. 1301 wysłana została dla założenia klasztoru w Eymeu, niedaleko Walencji, i tam, walcząc bezskutecznie z niedostatkiem, zmarła z wycieńczenia 25 listopada 1303 r. Pozostała po niej biografia napisana współcześnie przez Małgorzatę d'Oingt. Kult zaaprobował Pius IX (1869). Wspomnienie obchodzono 13 lutego, ale nowe Martyrologium Rzymskie przewiduje dla niej właściwy termin: 25 listopada.
13 LISTOPADA:

Święci Benedykt, Jan, Mateusz, Izaak, Krystyn z Międzyrzecza, męczennicy (+1003)
patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-13a.php3
13 LISTOPADA: Święci Benedykt, Jan, Mateusz, Izaak, Krystyn z Międzyrzecza, męczennicy (+1003) patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-13a.php3
11  LISTOPADA:

Święty  Bertuin z Malonne (+698)

     Wedle późnych opowieści hagiograficznych (BHL 1306-1310) z pochodzenia miał być Anglosasem, wychowanym w klasztorze w Outwell. Tam też rzekomo został biskupem. Chęć podróżowania albo też zamiary misyjne skłoniły go potem do przeprawienia się na kontynent. Pielgrzymował do Rzymu, zwiedził wiele krajów, w końcu, kierując się licznymi objawieniami, dotarł do Namur. Udał się jeszcze w górę Sambry i w Malonne założył benedyktyński klasztor, który później zniszczyli Normanowie. Kiedy się to stało- Dyskutują historycy. Jedni opowiadają się za VII, inni za VIII stuleciem. Podobnie rzecz ma się ze wzmiankowanymi Żywotami świętego. Wspominano go w dniu 11 listopada, później także 16. lub 27. tego miesiąca.
11 LISTOPADA: Święty Bertuin z Malonne (+698) Wedle późnych opowieści hagiograficznych (BHL 1306-1310) z pochodzenia miał być Anglosasem, wychowanym w klasztorze w Outwell. Tam też rzekomo został biskupem. Chęć podróżowania albo też zamiary misyjne skłoniły go potem do przeprawienia się na kontynent. Pielgrzymował do Rzymu, zwiedził wiele krajów, w końcu, kierując się licznymi objawieniami, dotarł do Namur. Udał się jeszcze w górę Sambry i w Malonne założył benedyktyński klasztor, który później zniszczyli Normanowie. Kiedy się to stało- Dyskutują historycy. Jedni opowiadają się za VII, inni za VIII stuleciem. Podobnie rzecz ma się ze wzmiankowanymi Żywotami świętego. Wspominano go w dniu 11 listopada, później także 16. lub 27. tego miesiąca.
3 GRUDNIA:

Święty Biryn z Dorchesteru (+650)

            Był mnichem benedyktyńskim. Został wysłany do Brytanii przez papieża św. Honoriusza i był pierwszym biskupem Dorchesteru. Nawracał ludy zachodniej Saksonii i dlatego jest znany również jako „apostoł Wessexu”. Nawrócił króla zachodnich Saksonów. Podejmował podróże apostolskie. Zmarł  w 650 r.
3 GRUDNIA: Święty Biryn z Dorchesteru (+650) Był mnichem benedyktyńskim. Został wysłany do Brytanii przez papieża św. Honoriusza i był pierwszym biskupem Dorchesteru. Nawracał ludy zachodniej Saksonii i dlatego jest znany również jako „apostoł Wessexu”. Nawrócił króla zachodnich Saksonów. Podejmował podróże apostolskie. Zmarł w 650 r.
15  LISTOPADA:

Święty  Findan z Rheinau (+879)

           Należał do jakiegoś możnego rodu irlandzkiego. W walkach z sąsiadami stracił ojca i brata. Gdy odbywał się bankiet z okazji zawarcia pokoju, przeciwnicy podstępnie wydali go wikingom. Wieźli go do Skandynawii, ale zaatakowała ich flotylla innych wikingów. Wtedy go rozkuto. W czasie postoju na Orkadach zdołał uciec, ale znalazł się na bezludnej wysepce. Ślubował wówczas Bogu, że nie powróci do ojczyzny  i odbędzie pielgrzymkę do Rzymu. W r. 851 został mnichem benedyktyńskim  w Rheinau, na wysepce Renu, położonej na południe od Schaffhausen. Po pięciu latach życia we wspólnocie usunął się do celki przy kościele i w niej jako rekluz spędził dwadzieścia dwa lata. Zmarł 15 listopada 878 r.
15 LISTOPADA: Święty Findan z Rheinau (+879) Należał do jakiegoś możnego rodu irlandzkiego. W walkach z sąsiadami stracił ojca i brata. Gdy odbywał się bankiet z okazji zawarcia pokoju, przeciwnicy podstępnie wydali go wikingom. Wieźli go do Skandynawii, ale zaatakowała ich flotylla innych wikingów. Wtedy go rozkuto. W czasie postoju na Orkadach zdołał uciec, ale znalazł się na bezludnej wysepce. Ślubował wówczas Bogu, że nie powróci do ojczyzny i odbędzie pielgrzymkę do Rzymu. W r. 851 został mnichem benedyktyńskim w Rheinau, na wysepce Renu, położonej na południe od Schaffhausen. Po pięciu latach życia we wspólnocie usunął się do celki przy kościele i w niej jako rekluz spędził dwadzieścia dwa lata. Zmarł 15 listopada 878 r.
17  LISTOPADA:

Święta Hilda z Whitby (614 –680)

      Urodziła się w r. 614. Ojciec zginął na wygnaniu, otruty przez swych wrogów. W r. 617 stryjeczny dziad, Edwin, objął tron w Nortumbrii. Pod wpływem św. Paulina, kapelana królowej i pierwszego biskupa Yorku, przyjął w r. 627 chrzest. Razem z dworem ochrzczono trzynastoletnią Hildę. Gdy później jej siostra Hereswita zdecydowała się udać do Galii, aby podjąć życie zakonne, Hilda chciała pójść w jej ślady.   Od r. 649 do 657 była ksienią w Hartlepool, wspomagana na tym stanowisku przez św. Aidana i jego towarzyszy. Potem założyła nowe, tzw. -podwójne- (męskie i żeńskie) opactwo benedyktyńskie  w Streaneshalch. Pięciu biskupów wychowało się tam pod jej kierownictwem. Kładła zwłaszcza nacisk na studium Pisma Św.  Zrazu broniła zwyczajów celtyckich, ale po synodzie w Whitby (663) opowiadała się za wprowadzaniem obserwy rzymskiej. W r. 674 zapadła na gorączkę, która trawiła ją aż do śmierci. Zmarła 17 listopada 680 r.
17 LISTOPADA: Święta Hilda z Whitby (614 –680) Urodziła się w r. 614. Ojciec zginął na wygnaniu, otruty przez swych wrogów. W r. 617 stryjeczny dziad, Edwin, objął tron w Nortumbrii. Pod wpływem św. Paulina, kapelana królowej i pierwszego biskupa Yorku, przyjął w r. 627 chrzest. Razem z dworem ochrzczono trzynastoletnią Hildę. Gdy później jej siostra Hereswita zdecydowała się udać do Galii, aby podjąć życie zakonne, Hilda chciała pójść w jej ślady. Od r. 649 do 657 była ksienią w Hartlepool, wspomagana na tym stanowisku przez św. Aidana i jego towarzyszy. Potem założyła nowe, tzw. -podwójne- (męskie i żeńskie) opactwo benedyktyńskie w Streaneshalch. Pięciu biskupów wychowało się tam pod jej kierownictwem. Kładła zwłaszcza nacisk na studium Pisma Św. Zrazu broniła zwyczajów celtyckich, ale po synodzie w Whitby (663) opowiadała się za wprowadzaniem obserwy rzymskiej. W r. 674 zapadła na gorączkę, która trawiła ją aż do śmierci. Zmarła 17 listopada 680 r.
15  LISTOPADA:

Błogosławiony Hugon Faringdon (+1539)

        Hugon Cook, zwany Faringdon, został opatem benedyktynów
 w Reading w r. 1520. Żył  w przyjaźni z Henrykiem VIII, ale gdy doszło do dekretów przeciw klasztorom, odmówił poddania swego klasztoru królowi. Za nieznanie supremacji królewskiej skazany na śmierć, powieszony i ćwiartowany 15 listopada 1539 r.  Razem z nim poniosło śmierć jeszcze 2 kapłanów z tego samego klasztoru: Błogosławieni Jan Eynon i Jan Rugg. Beatyfikowani   w 1895 r.
15 LISTOPADA: Błogosławiony Hugon Faringdon (+1539) Hugon Cook, zwany Faringdon, został opatem benedyktynów w Reading w r. 1520. Żył w przyjaźni z Henrykiem VIII, ale gdy doszło do dekretów przeciw klasztorom, odmówił poddania swego klasztoru królowi. Za nieznanie supremacji królewskiej skazany na śmierć, powieszony i ćwiartowany 15 listopada 1539 r. Razem z nim poniosło śmierć jeszcze 2 kapłanów z tego samego klasztoru: Błogosławieni Jan Eynon i Jan Rugg. Beatyfikowani w 1895 r.
1 GRUDNIA:

Błogosławiony Jan Beche (+1539)
1 GRUDNIA: Błogosławiony Jan Beche (+1539)
6  LISTOPADA:

Święty Winok z Wormhoudt (+716)
 
      Nie jest wykluczone, że należy go utożsamiać z założycielem klasztoru w Kornwalii. Późny żywot dopatruje się w nim jednego z młodych uczniów Bertyna, opata z Sithiu, zmarłego około 698 r. Pochodzili podobno z Bretanii. Posiadali wiele zalet i bardzo byli gorliwi, dlatego Bertyn wysłał ich na zakładanie nowego klasztoru. Skromne celki wybudowali wtedy w Wormhoudt (pod Dunkierką). Po śmierci towarzyszy Winok został tam przełożonym. Legenda opowiadała, że będąc starcem, nie chciał zwolnienia z pracy fizycznej i dlatego sam obsługiwał młyn klasztorny. Bóg sprawił jednak, że żarna obracały się same, a święty mógł się spokojnie oddawać kontemplacji. Otaczała go sława cudotwórcy. Zmarł 6 listopada około 715 r. Już w VIII wieku pojawia się w tekstach liturgicznych, a potem w Martyrologium Rzymskim. Około 900 r. jego ciało przeniesiono do Bergues, gdzie też powstało opactwo jego imienia. Obwołano go również patronem młynarzy.
6 LISTOPADA: Święty Winok z Wormhoudt (+716) Nie jest wykluczone, że należy go utożsamiać z założycielem klasztoru w Kornwalii. Późny żywot dopatruje się w nim jednego z młodych uczniów Bertyna, opata z Sithiu, zmarłego około 698 r. Pochodzili podobno z Bretanii. Posiadali wiele zalet i bardzo byli gorliwi, dlatego Bertyn wysłał ich na zakładanie nowego klasztoru. Skromne celki wybudowali wtedy w Wormhoudt (pod Dunkierką). Po śmierci towarzyszy Winok został tam przełożonym. Legenda opowiadała, że będąc starcem, nie chciał zwolnienia z pracy fizycznej i dlatego sam obsługiwał młyn klasztorny. Bóg sprawił jednak, że żarna obracały się same, a święty mógł się spokojnie oddawać kontemplacji. Otaczała go sława cudotwórcy. Zmarł 6 listopada około 715 r. Już w VIII wieku pojawia się w tekstach liturgicznych, a potem w Martyrologium Rzymskim. Około 900 r. jego ciało przeniesiono do Bergues, gdzie też powstało opactwo jego imienia. Obwołano go również patronem młynarzy.
3 LISTOPADA:

Święty Malachiasz O
3 LISTOPADA: Święty Malachiasz O'More (+1148)
4 GRUDNIA:

Święty Sola (+794)

        Około 743 r. przybył na prośbę Bonifacego z Anglii do Niemiec. Mnichem benedyktyńskim  i kapłanem został prawdopodobnie we Fuldzie. Około 750 r. osiedlił się w Husen (Solnhofen), w pobliżu dworu królewskiego, i zajął się ewnagelizacją. Karol Wielki ofiarował mu w 793 r. -miejsce, na którym mieszka-. W testamencie przekazał je opactwu  we Fuldzie, które w Husen ustanowiło przeorat. Święty zmarł 4 grudnia 794 r. W 838 lub w 839 r. diakon Gundram, z upoważnienia biskupa, dokonał podniesienia jego relikwii, a swego przyjaciela Ermenrycha skłonił do zredagowania żywota. W 819 r. zbudowano też nad jego grobem bazylikę, z której część zachowała się po dzień dzisiejszy.
4 GRUDNIA: Święty Sola (+794) Około 743 r. przybył na prośbę Bonifacego z Anglii do Niemiec. Mnichem benedyktyńskim i kapłanem został prawdopodobnie we Fuldzie. Około 750 r. osiedlił się w Husen (Solnhofen), w pobliżu dworu królewskiego, i zajął się ewnagelizacją. Karol Wielki ofiarował mu w 793 r. -miejsce, na którym mieszka-. W testamencie przekazał je opactwu we Fuldzie, które w Husen ustanowiło przeorat. Święty zmarł 4 grudnia 794 r. W 838 lub w 839 r. diakon Gundram, z upoważnienia biskupa, dokonał podniesienia jego relikwii, a swego przyjaciela Ermenrycha skłonił do zredagowania żywota. W 819 r. zbudowano też nad jego grobem bazylikę, z której część zachowała się po dzień dzisiejszy.
13 LISTOPADA:

Święty Abbo z Fleury ( ok. 950- 1004)- patrz: https://pl.wikipedia.org/wiki/Abbo_z_Fleury
13 LISTOPADA: Święty Abbo z Fleury ( ok. 950- 1004)- patrz: https://pl.wikipedia.org/wiki/Abbo_z_Fleury
16 LISTOPADA:

Święta Gertruda Wielka z Helfty (+1302)
16 LISTOPADA: Święta Gertruda Wielka z Helfty (+1302)
16 LISTOPADA:

Święty Otmar z Sankt Gallen (ok. 689 –759)

        Urodził się około r. 689, wedle Walafryda Strabona w Thurgowii. Wychowywał się na dworze księcia Wiktora w Chur. Wyświęcony na kapłana, został proboszczem przy kościele Św. Floryna. W r. 719 Waltram z Arbon wymógł na nim objęcie zwierzchnictwa nad mnichami osiadłymi u grobu św. Gawła. Miał wówczas wybudować klasztor. Potem wniósł skargę do Pepina na Waryna i Ruodharda, którzy przywłaszczyli sobie dobra klasztorne. Obrażeni hrabiowie uwięzili go, potem zaś zesłali na wysepkę na Renie w pobliżu Stein. Tam zmarł 18 listopada 759 r. W dziesięć lat później szczątki przeniesiono do Sankt Gallen. W r. 864 dokonano ich elewacji i wkrótce potem złożono 
w kościele nazwanym jego imieniem. Wspomnienie obchodzi się 
16 listopada.
16 LISTOPADA: Święty Otmar z Sankt Gallen (ok. 689 –759) Urodził się około r. 689, wedle Walafryda Strabona w Thurgowii. Wychowywał się na dworze księcia Wiktora w Chur. Wyświęcony na kapłana, został proboszczem przy kościele Św. Floryna. W r. 719 Waltram z Arbon wymógł na nim objęcie zwierzchnictwa nad mnichami osiadłymi u grobu św. Gawła. Miał wówczas wybudować klasztor. Potem wniósł skargę do Pepina na Waryna i Ruodharda, którzy przywłaszczyli sobie dobra klasztorne. Obrażeni hrabiowie uwięzili go, potem zaś zesłali na wysepkę na Renie w pobliżu Stein. Tam zmarł 18 listopada 759 r. W dziesięć lat później szczątki przeniesiono do Sankt Gallen. W r. 864 dokonano ich elewacji i wkrótce potem złożono w kościele nazwanym jego imieniem. Wspomnienie obchodzi się 16 listopada.
8 LISTOPADA:

Święty Willehad z Bremy (+789)

         Urodził się około 745 r. w Northumbrii. Wykształcenie zdobył zapewne w Yorku. Około 767 r. przybył do Fryzów, wśród których zdobył sobie poważanie, ale też przeżył wiele niebezpieczeństw. Z poruczenia Karola Wielkiego od 780 r. działał nad Dolną Wezerą, w okręgu Wigmodi, ale gdy w 782 r. wybuchło powstanie Sasów, zmuszony był ratować się ucieczką. Jako pielgrzym udał się wtedy do Rzymu, a potem przez dwa lata wiódł życie mnisze w Echternach. Po chrzcie Widukinda (785) powrócił na swój dawny teren misyjny, który się powiększył o ziemie między ujściem Wezery i rzeki Ems. Na ten też czas przypadają początki tamtejszej organizacji kościelnej, której ośrodkiem stała się Brema. W lipcu 787 otrzymał sakrę i został biskupem misyjnym. Jako taki konsekrował w 789 r. katedrę bremeńską. Formalnego ustanowienia diecezji (805) już nie dożył. Zmarł 8 listopada 789 r. w Blexen.
8 LISTOPADA: Święty Willehad z Bremy (+789) Urodził się około 745 r. w Northumbrii. Wykształcenie zdobył zapewne w Yorku. Około 767 r. przybył do Fryzów, wśród których zdobył sobie poważanie, ale też przeżył wiele niebezpieczeństw. Z poruczenia Karola Wielkiego od 780 r. działał nad Dolną Wezerą, w okręgu Wigmodi, ale gdy w 782 r. wybuchło powstanie Sasów, zmuszony był ratować się ucieczką. Jako pielgrzym udał się wtedy do Rzymu, a potem przez dwa lata wiódł życie mnisze w Echternach. Po chrzcie Widukinda (785) powrócił na swój dawny teren misyjny, który się powiększył o ziemie między ujściem Wezery i rzeki Ems. Na ten też czas przypadają początki tamtejszej organizacji kościelnej, której ośrodkiem stała się Brema. W lipcu 787 otrzymał sakrę i został biskupem misyjnym. Jako taki konsekrował w 789 r. katedrę bremeńską. Formalnego ustanowienia diecezji (805) już nie dożył. Zmarł 8 listopada 789 r. w Blexen.
30 CZERWCA:
 
      Święty Teobald z Provins  (+1066)

	Urodził się w Provins w Brie we Francji. Był synem hrabi Arnoula 
z Champagne i został żołnierzem. Gdy miał 18 lat jednak za pozwoleniem ojca zrezygnował z wojskowej kariery. Został pielgrzymem a potem pustelnikiem w Petingenw Luksemburgu razem z towarzyszem Walterem.  Po kilku latach osiadł w Salanigo koło Vicenzy we Włoszech, gdzie został wyświęcony na księdza. Inni pustelnicy zgromadzili się wokoło niego. Jego sława doszła nawet do jego rodziny. Jego rodzice odwiedzili go  a jego matka Gizela została pustelnicą obok niego. Teobald przed swoją śmiercią wstąpił do kamedulskiego klasztoru. Został kanonizowany w 1073 roku przez paieża Aleksandra II zmarł w 1066 roku.
30 CZERWCA: Święty Teobald z Provins (+1066) Urodził się w Provins w Brie we Francji. Był synem hrabi Arnoula z Champagne i został żołnierzem. Gdy miał 18 lat jednak za pozwoleniem ojca zrezygnował z wojskowej kariery. Został pielgrzymem a potem pustelnikiem w Petingenw Luksemburgu razem z towarzyszem Walterem. Po kilku latach osiadł w Salanigo koło Vicenzy we Włoszech, gdzie został wyświęcony na księdza. Inni pustelnicy zgromadzili się wokoło niego. Jego sława doszła nawet do jego rodziny. Jego rodzice odwiedzili go a jego matka Gizela została pustelnicą obok niego. Teobald przed swoją śmiercią wstąpił do kamedulskiego klasztoru. Został kanonizowany w 1073 roku przez paieża Aleksandra II zmarł w 1066 roku.
2 maja:

-Błogosławiona Mafalda, mniszka w klasztorze cysterskim w Arouca (+1252)

	Była córką Sancha I, króla portugalskiego. Po unieważnieniu jej małżeństwa z królem Kastylii Henrykiem I z powodu ujawnionej przeszkody pokrewieństwa, wstapiła do klasztoru cystersek  w Arouca w Portugalii. Rozdała cały majątek na cele dobroczynne  i wiodła życie bardzo umartwione. Zmarła w 1252 roku. Jej kult zaostał dozwolony w 1793 roku. Wspomnienie jej obchodzi się 2 maja.
2 maja: -Błogosławiona Mafalda, mniszka w klasztorze cysterskim w Arouca (+1252) Była córką Sancha I, króla portugalskiego. Po unieważnieniu jej małżeństwa z królem Kastylii Henrykiem I z powodu ujawnionej przeszkody pokrewieństwa, wstapiła do klasztoru cystersek w Arouca w Portugalii. Rozdała cały majątek na cele dobroczynne i wiodła życie bardzo umartwione. Zmarła w 1252 roku. Jej kult zaostał dozwolony w 1793 roku. Wspomnienie jej obchodzi się 2 maja.
28 PAŹDZIERNIKA:

Święty Faro z Meaux (+ok. 675)

       Urodził się prawdopodobnie wkrótce po r. 600 w Austrazji. Był bratem św. Burgundofary, zapewne także i św. Walberta. Dzieciństwo spędził z ojcem na dworze królewskim. Tam też został referendarzem. Dagobert I wyniósł go następnie na stolicę biskupią w Meaux. Widzimy go niebawem, jak uczestniczy w zakładaniu i obsadzaniu opactwa w Rebais. Obdarza je wielkimi przywilejami. Wydarzenia te pozwalają na uplasowanie początku jego biskupich rządów na lata pomiędzy r. 629 a 637. Miał też przywilejami obdarzyć opactwa w Faremoutiers i w Jouarre. W czasie zimy 668/669 użyczał gościny Adrianowi, który towarzyszył Teodorowi, przyszłemu arcybiskupowi Canterbury. Zmarł 28 października około r. 675.
28 PAŹDZIERNIKA: Święty Faro z Meaux (+ok. 675) Urodził się prawdopodobnie wkrótce po r. 600 w Austrazji. Był bratem św. Burgundofary, zapewne także i św. Walberta. Dzieciństwo spędził z ojcem na dworze królewskim. Tam też został referendarzem. Dagobert I wyniósł go następnie na stolicę biskupią w Meaux. Widzimy go niebawem, jak uczestniczy w zakładaniu i obsadzaniu opactwa w Rebais. Obdarza je wielkimi przywilejami. Wydarzenia te pozwalają na uplasowanie początku jego biskupich rządów na lata pomiędzy r. 629 a 637. Miał też przywilejami obdarzyć opactwa w Faremoutiers i w Jouarre. W czasie zimy 668/669 użyczał gościny Adrianowi, który towarzyszył Teodorowi, przyszłemu arcybiskupowi Canterbury. Zmarł 28 października około r. 675.
5 MAJA:

- Święty Gotard z Hildesheim, biskup, opat  klasztoru benedyktyńskiego 
w Nieder Alteich  (960 –1038)

Był opatem klasztoru benedyktyńskiego w Nieder Alteich w Bawarii. Na życzenie św. Henryka cesarza przeprowadził reformę klasztorów benedyktyńskich w Niemczech. W 1022 roku został biskupem 
w Hildesheim i był jednym z najwybitniejszych pasterzy tej diecezji. Zakładał szkoły, klasztory i budował kościoły (ponad 30).  Zmarł 5 maja 1038 roku. Został kanonizowany w 1131 roku przełęcz św. Gotarda w Szwajcarii nosi nazwę od hospicjum na tym miejscu zbudowanego ku czci tego świętego.
5 MAJA: - Święty Gotard z Hildesheim, biskup, opat klasztoru benedyktyńskiego w Nieder Alteich (960 –1038) Był opatem klasztoru benedyktyńskiego w Nieder Alteich w Bawarii. Na życzenie św. Henryka cesarza przeprowadził reformę klasztorów benedyktyńskich w Niemczech. W 1022 roku został biskupem w Hildesheim i był jednym z najwybitniejszych pasterzy tej diecezji. Zakładał szkoły, klasztory i budował kościoły (ponad 30). Zmarł 5 maja 1038 roku. Został kanonizowany w 1131 roku przełęcz św. Gotarda w Szwajcarii nosi nazwę od hospicjum na tym miejscu zbudowanego ku czci tego świętego.
7 MAJA:

- Błogosławiona Gizela, królowa Węgier,  mniszka w benedyktyńskim klasztorze Niedernburg  (ok. 985 –  1060)

Urodziła się około 985 roku jako córka Henryka II, księcia Bawarii, oraz jego małżonki Gizeli Burgundzkiej. Około 995 roku poślubiona została Stefanowi I, królowi Węgier. Z małżeństwa tego urodziło się prawdopodobnie jedno tylko dziecko, a mianowicie syn Emeryk, który zginął  w wieku 24 lat.Obaj z ojcem byli kanonizowani.  W 1045 roku brat jej, cesarz Henryk II pomógł jej wrócić do Niemiec. Osiadła wówczas w Pasawie, w benedyktyńskim klasztorze Niedernburg, i tam jako ksieni umarła w 1060 roku. Zachował się oryginalny grobowiec z XI stulecia. Pamiątkę błogosławionej obchodzi się 7 maja. W ikonografii bł. Gizelę przedstawia się jako królową w koronie. Jej atrybutem jest model kościoła i różaniec.
7 MAJA: - Błogosławiona Gizela, królowa Węgier, mniszka w benedyktyńskim klasztorze Niedernburg (ok. 985 – 1060) Urodziła się około 985 roku jako córka Henryka II, księcia Bawarii, oraz jego małżonki Gizeli Burgundzkiej. Około 995 roku poślubiona została Stefanowi I, królowi Węgier. Z małżeństwa tego urodziło się prawdopodobnie jedno tylko dziecko, a mianowicie syn Emeryk, który zginął w wieku 24 lat.Obaj z ojcem byli kanonizowani. W 1045 roku brat jej, cesarz Henryk II pomógł jej wrócić do Niemiec. Osiadła wówczas w Pasawie, w benedyktyńskim klasztorze Niedernburg, i tam jako ksieni umarła w 1060 roku. Zachował się oryginalny grobowiec z XI stulecia. Pamiątkę błogosławionej obchodzi się 7 maja. W ikonografii bł. Gizelę przedstawia się jako królową w koronie. Jej atrybutem jest model kościoła i różaniec.
11  CZERWCA:

Święty Paryzjusz, mnich kamedulski  (ok. 1151-1267)

          Urodził się około r. 1151 w Bolonii. Gdy miał dwanaście lat, przywdział habit kamedulski we wspólnocie pod wezwaniem świętych Kosmy i Damiana. Kiedy miał trzydzieści pięć lat, powierzono mu duchowe kierownictwo sióstr kamedułek z klasztoru Św. Krystyny pod Treviso. Przebywał na tym stanowisku osiemdziesiąt lat. Budował wszystkich, zwłaszcza chorych z pobliskiego hospicjum, którymi się także zajmował. Nigdy nie korzystał z jakichkolwiek dyspens. Zmarł 11 czerwca 1267 r., mając sto szesnaście lat. Dwukrotnie, w r. 1316 i 1346, wystąpiono o jego kanonizację, ale starań tych sukcesem nie uwieńczono. I dopiero Baroniusz wpisał Paryzjusza do swego martyrologium.
11 CZERWCA: Święty Paryzjusz, mnich kamedulski (ok. 1151-1267) Urodził się około r. 1151 w Bolonii. Gdy miał dwanaście lat, przywdział habit kamedulski we wspólnocie pod wezwaniem świętych Kosmy i Damiana. Kiedy miał trzydzieści pięć lat, powierzono mu duchowe kierownictwo sióstr kamedułek z klasztoru Św. Krystyny pod Treviso. Przebywał na tym stanowisku osiemdziesiąt lat. Budował wszystkich, zwłaszcza chorych z pobliskiego hospicjum, którymi się także zajmował. Nigdy nie korzystał z jakichkolwiek dyspens. Zmarł 11 czerwca 1267 r., mając sto szesnaście lat. Dwukrotnie, w r. 1316 i 1346, wystąpiono o jego kanonizację, ale starań tych sukcesem nie uwieńczono. I dopiero Baroniusz wpisał Paryzjusza do swego martyrologium.
13  CZERWCA:

Święty Gerard z Clairvaux, mnich cysterski (+1138)

	Gerard był starszym bratem Bernarda z Clairvaux. Początkowo wzbraniał się przed wstąpieniem do pierwszego klasztoru cystersów 
w Citeaux i nadal prowadził życie żołnierskie. Kiedy został ciężko ranny, zmienił zdanie i w 1113 roku przyłączył się do wspólnoty zakonnej.  Z czasem stał się zaufanym towarzyszem Bernarda, w roku 1115 współózałożycielem klasztoru w Clairvaux, w którym pracował aż do śmierci, która nastąpiła 13 czerwca 1138 roku. Kult Gerarda zatwierdzono w 1869 roku.
13 CZERWCA: Święty Gerard z Clairvaux, mnich cysterski (+1138) Gerard był starszym bratem Bernarda z Clairvaux. Początkowo wzbraniał się przed wstąpieniem do pierwszego klasztoru cystersów w Citeaux i nadal prowadził życie żołnierskie. Kiedy został ciężko ranny, zmienił zdanie i w 1113 roku przyłączył się do wspólnoty zakonnej. Z czasem stał się zaufanym towarzyszem Bernarda, w roku 1115 współózałożycielem klasztoru w Clairvaux, w którym pracował aż do śmierci, która nastąpiła 13 czerwca 1138 roku. Kult Gerarda zatwierdzono w 1869 roku.
16 czerwca:

- Święty Benon z  Miśni, opat  benedyktyński w Hildesheim (ok. 1010-1106)

        Syn hrabiowskiej rodziny saskiej, zrazu był kanonikiem w Goslarze.  benedyktyn w Hildesheim, na kapłana wyświęcony 1040; rychło mianowany opatem. Na biskupstwo miśnieńskie powołano go w 1066.r. W czasie powstania Sasów (1075-76) zachował rezerwę i Henryka IV nie poparł. Cesarz spustoszył mu za to dobra, a jego samego uwięził. Odzyskał wolność, ale nie wiemy, w jakich okolicznościach. W r. 1078 poparł Rudolfa Szwabskiego. W latach następnych konsekwentnie opowiadał się za stronnictwem papieskim. W r. 1085 został za to przez synod moguncki zdjęty z urzędu i musiał iść na wygnanie. Po śmierci zaś Grzegorza VII udał się do Italii i poddał się antypapieżowi Guibertowi-Klemensowi. Wróciwszy do Miśni (1088) usiłował godzić zwaśnione stronnictwa. Późne relacje czynią zeń apostoła Wenedów, a podania ludowe, żywe po dziś dzień, inicjatora rolnictwa. Zmarł prawdopodobnie 16 czerwca 1106.
16 czerwca: - Święty Benon z Miśni, opat benedyktyński w Hildesheim (ok. 1010-1106) Syn hrabiowskiej rodziny saskiej, zrazu był kanonikiem w Goslarze. benedyktyn w Hildesheim, na kapłana wyświęcony 1040; rychło mianowany opatem. Na biskupstwo miśnieńskie powołano go w 1066.r. W czasie powstania Sasów (1075-76) zachował rezerwę i Henryka IV nie poparł. Cesarz spustoszył mu za to dobra, a jego samego uwięził. Odzyskał wolność, ale nie wiemy, w jakich okolicznościach. W r. 1078 poparł Rudolfa Szwabskiego. W latach następnych konsekwentnie opowiadał się za stronnictwem papieskim. W r. 1085 został za to przez synod moguncki zdjęty z urzędu i musiał iść na wygnanie. Po śmierci zaś Grzegorza VII udał się do Italii i poddał się antypapieżowi Guibertowi-Klemensowi. Wróciwszy do Miśni (1088) usiłował godzić zwaśnione stronnictwa. Późne relacje czynią zeń apostoła Wenedów, a podania ludowe, żywe po dziś dzień, inicjatora rolnictwa. Zmarł prawdopodobnie 16 czerwca 1106.
20 CZERWCA:

Święta Benigna z Wrocławia (Trzebnicy)

           Nie zachowała się i prawdopodobnie nie powstała żadna większa relacja hagiograficzna o niej (Passio). Przemiany i burze dziejowe przetrwał natomiast jej kult i wczesne jego ślady. Pośród nich szczególnie cenne okazały się pomniki liturgiczne, zwłaszcza rękopiśmienne brewiarze i kalendaria. Wiemy stąd, że czczono ją we Wrocławiu i na Kujawach, a czczono jako męczennicę cysterską z czasu najazdów tatarskich. Zginęła w r. 1241 lub 1259. Prawdopodobnie była mniszką klasztoru w Trzebnicy; wraz z innymi schroniła się przed napadem w mury miasta. Dawne przekazy liturgiczne wiążą wspomnienie jej śmierci z ideą dziewictwa bronionego za cenę życia. W diecezjach polskich wyznaczano na jej wspomnienie różne terminy między 16 a 19 sierpnia, tymczasem tradycja cysterska utrwala jej pamiątkę w dniu 20 czerwca.
20 CZERWCA: Święta Benigna z Wrocławia (Trzebnicy) Nie zachowała się i prawdopodobnie nie powstała żadna większa relacja hagiograficzna o niej (Passio). Przemiany i burze dziejowe przetrwał natomiast jej kult i wczesne jego ślady. Pośród nich szczególnie cenne okazały się pomniki liturgiczne, zwłaszcza rękopiśmienne brewiarze i kalendaria. Wiemy stąd, że czczono ją we Wrocławiu i na Kujawach, a czczono jako męczennicę cysterską z czasu najazdów tatarskich. Zginęła w r. 1241 lub 1259. Prawdopodobnie była mniszką klasztoru w Trzebnicy; wraz z innymi schroniła się przed napadem w mury miasta. Dawne przekazy liturgiczne wiążą wspomnienie jej śmierci z ideą dziewictwa bronionego za cenę życia. W diecezjach polskich wyznaczano na jej wspomnienie różne terminy między 16 a 19 sierpnia, tymczasem tradycja cysterska utrwala jej pamiątkę w dniu 20 czerwca.
8 LIPCA:

- Błogosławiony Eugeniusz III, cysters, papież (1145-1153

         O jego młodości wiemy niewiele. Prawdopodobnie pochodził spod Pizy. W r. 1134, w czasie zwołanego do Pizy synodu, zetknął się zapewne ze św. Bernardem, porzucił swe dobra i został mnichem w Clairvaux. Spełniał tam bardzo niskie posługi, ale św. Bernard wysłał go wkrótce na czele gromady mnichów do Italii dla objęcia ofiarowanych tam opactw. Zarazu kierował klasztorem pod Farfą, potem z woli Innocentego II przeniósł się do opactwa Św. Anastazego przy Źródłach Salijskich (Tre Fontane) pod Rzymem. Po śmierci Lucjusza II kardynałowie zebrani w pośpiechu wybrali jego następcą Eugeniusza, chociaż nie należał on do świętego kolegium i nie był biskupem. Nowo obrany papież musiał oddalić się ze wzburzonego miasta i przyjął sakrę w Farfie. Pośród zmiennych kolei próbował uspokoić Rzym, w czym wspierali go dzielnie kardynałowie oraz ludność Kampanii.
8 LIPCA: - Błogosławiony Eugeniusz III, cysters, papież (1145-1153 O jego młodości wiemy niewiele. Prawdopodobnie pochodził spod Pizy. W r. 1134, w czasie zwołanego do Pizy synodu, zetknął się zapewne ze św. Bernardem, porzucił swe dobra i został mnichem w Clairvaux. Spełniał tam bardzo niskie posługi, ale św. Bernard wysłał go wkrótce na czele gromady mnichów do Italii dla objęcia ofiarowanych tam opactw. Zarazu kierował klasztorem pod Farfą, potem z woli Innocentego II przeniósł się do opactwa Św. Anastazego przy Źródłach Salijskich (Tre Fontane) pod Rzymem. Po śmierci Lucjusza II kardynałowie zebrani w pośpiechu wybrali jego następcą Eugeniusza, chociaż nie należał on do świętego kolegium i nie był biskupem. Nowo obrany papież musiał oddalić się ze wzburzonego miasta i przyjął sakrę w Farfie. Pośród zmiennych kolei próbował uspokoić Rzym, w czym wspierali go dzielnie kardynałowie oraz ludność Kampanii.
9 PAŹDZIERNIKA:

Błogosławiony Wincenty Kadłubek (+1223)
9 PAŹDZIERNIKA: Błogosławiony Wincenty Kadłubek (+1223)
10 PAŹDZIERNIKA:

Święty Paulin z Yorku (+644)

         Był mnichem  benedyktyńskim klasztorze na Monte Celio w Rzymie. 
W r. 601 wszedł do drugiej grupy misjonarzy, skierowanych przez Grzegorza Wielkiego do pomocy św. Augustynowi. Kiedy Edwin, król Northumbrii, chciał poślubić Etelbergę, siostrę króla Kentu, który był już katolikiem, Paulin otrzymał sakrę i został kapelanem nowej królowej.
 W r. 627, w samą Wielkanoc, ochrzcił Edwina i wielu jego dworzan. 
W Yorku zainstalował swą stolicę biskupią, a w większych ośrodkach królestwa zorganizował nauczanie prawd wiary. Sakry udzielił też Honoriuszowi, nowemu arcybiskupowi Canterbury. Gdy w 632 r. Edwin padł na polu walki, a krajem zawładnął Kadwalon, pogański król Bretonów, Paulin i Etelberga ratowali się ucieczką. Biskup do śmierci zasiadał odtąd na stolicy w Rochester. Otrzymał jeszcze od papieża Honoriusza paliusz. Zmarł 10 października 644 r.
10 PAŹDZIERNIKA: Święty Paulin z Yorku (+644) Był mnichem benedyktyńskim klasztorze na Monte Celio w Rzymie. W r. 601 wszedł do drugiej grupy misjonarzy, skierowanych przez Grzegorza Wielkiego do pomocy św. Augustynowi. Kiedy Edwin, król Northumbrii, chciał poślubić Etelbergę, siostrę króla Kentu, który był już katolikiem, Paulin otrzymał sakrę i został kapelanem nowej królowej. W r. 627, w samą Wielkanoc, ochrzcił Edwina i wielu jego dworzan. W Yorku zainstalował swą stolicę biskupią, a w większych ośrodkach królestwa zorganizował nauczanie prawd wiary. Sakry udzielił też Honoriuszowi, nowemu arcybiskupowi Canterbury. Gdy w 632 r. Edwin padł na polu walki, a krajem zawładnął Kadwalon, pogański król Bretonów, Paulin i Etelberga ratowali się ucieczką. Biskup do śmierci zasiadał odtąd na stolicy w Rochester. Otrzymał jeszcze od papieża Honoriusza paliusz. Zmarł 10 października 644 r.
12 LIPCA:

- Święty Bruno z Kwerfurtu- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/07-12a.php3
12 LIPCA: - Święty Bruno z Kwerfurtu- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/07-12a.php3
13 LIPCA:

- Święty Andrzej Świerad (Żurawek), benedyktyn na górze Zorbo w pobliżu Nitry (dzisiejsza Słowacja), potem pustelnik (+ok. 1030-1034)
13 LIPCA: - Święty Andrzej Świerad (Żurawek), benedyktyn na górze Zorbo w pobliżu Nitry (dzisiejsza Słowacja), potem pustelnik (+ok. 1030-1034)
16  MAJA:

Świety Adam, opat w benedyktyńskim opactwie Santa Sabina(+1210)

	Urodził się w Fermo, we Włoszech. Mieszkał w jaskinii w Mount Vissiano. Przyciągnąl wielu zwolennikówi i zachęcał do dołączenia do Zakonu Benedyktyńskiego. Wstąpił do opactwa benedyktyńskiego Santa Sabina. W klasztorze utrzymał swoje życie modlitewne i surowość własnej dyscypliny. Jego przykład życia doprowadził do wyboru na opata.
16 MAJA: Świety Adam, opat w benedyktyńskim opactwie Santa Sabina(+1210) Urodził się w Fermo, we Włoszech. Mieszkał w jaskinii w Mount Vissiano. Przyciągnąl wielu zwolennikówi i zachęcał do dołączenia do Zakonu Benedyktyńskiego. Wstąpił do opactwa benedyktyńskiego Santa Sabina. W klasztorze utrzymał swoje życie modlitewne i surowość własnej dyscypliny. Jego przykład życia doprowadził do wyboru na opata.
18  CZERWCA:

Święta Elżbieta z Schönau,  mniszka benedyktynka (ok. 1129-1165)

       Urodziła się około 1129 roku w rodzinie szlacheckiej, która mocno związana była z Kościołem i która wydała wielu duchownych. Wcześnie wstąpiła do benedyktynek w Schönau (Hesja), gdzie też w r. 1147 złożyła profesję zakonną. Wcześnie też mianowano ją mistrzynią, tzn. przełożoną żeńskiej części podwójnego klasztoru, zarządzanego przez opata. poczynając od r. 1152, doznawała niezwykłych przeżyć: wizji, ekstaz, objawień itp. Niektóre mogły mieć pewien podkład patologiczny, bo Elżbieta przez całe życie chorowała, nieraz bardzo poważnie. Nie bez wpływu był przykład św. Hildegardy,
 z którą korespondowała. Inne wpływy: Biblii, liturgii itp. odegrały swą rolę. Elżbieta zmarła 18 czerwca 1165 r. Otaczał ją zrazu kult o charakterze bardziej lokalnym, ale w r. 1584 wpisano ją do Martyrologium Rzymskiego.
18 CZERWCA: Święta Elżbieta z Schönau, mniszka benedyktynka (ok. 1129-1165) Urodziła się około 1129 roku w rodzinie szlacheckiej, która mocno związana była z Kościołem i która wydała wielu duchownych. Wcześnie wstąpiła do benedyktynek w Schönau (Hesja), gdzie też w r. 1147 złożyła profesję zakonną. Wcześnie też mianowano ją mistrzynią, tzn. przełożoną żeńskiej części podwójnego klasztoru, zarządzanego przez opata. poczynając od r. 1152, doznawała niezwykłych przeżyć: wizji, ekstaz, objawień itp. Niektóre mogły mieć pewien podkład patologiczny, bo Elżbieta przez całe życie chorowała, nieraz bardzo poważnie. Nie bez wpływu był przykład św. Hildegardy, z którą korespondowała. Inne wpływy: Biblii, liturgii itp. odegrały swą rolę. Elżbieta zmarła 18 czerwca 1165 r. Otaczał ją zrazu kult o charakterze bardziej lokalnym, ale w r. 1584 wpisano ją do Martyrologium Rzymskiego.
19 CZERWCA:

- Święty Romuald, opat, założyciel kamedułów

       Urodził się około r. 950. Niektórzy uściślają tę datę (952), ale inni utrzymują, że nie jest to zgodne z relacją Piotra Damiani i innymi danymi; są oni za poważnym przesunięciem daty wstecz. Po r. 972 widzimy go już jako mnicha w opactwie Św. Apolinarego w Classe pod Rawenną. Według hagiografów nmiał tam odpokutować zbrodnię  popełnioną przez swego ojca. Długo tam nie zabawił. Spragniony życia doskonalszego, opuścił po trzech latach zasobne opactwo i przyłączył się na lagunie pod Wenecją do pustelnika Maryna. W r. 978 razem z obalonym dożą weneckim, Piotrem Orseolo, opuścił kraj i udał się w stronę Hiszpanii. Zatrzymali się w Katalonii, w klasztorze w Cuxa, z którego opat Gweryn stworzył właśnie ośrodek reformy klasztornej.Był teraz bez ustanku zajęty reformą i zakładaniem klasztorów lub pustelni, do których mogli się schronić mnisi spragnieni życia kontemplacyjnego i doskonalszego skupienia.
19 CZERWCA: - Święty Romuald, opat, założyciel kamedułów Urodził się około r. 950. Niektórzy uściślają tę datę (952), ale inni utrzymują, że nie jest to zgodne z relacją Piotra Damiani i innymi danymi; są oni za poważnym przesunięciem daty wstecz. Po r. 972 widzimy go już jako mnicha w opactwie Św. Apolinarego w Classe pod Rawenną. Według hagiografów nmiał tam odpokutować zbrodnię popełnioną przez swego ojca. Długo tam nie zabawił. Spragniony życia doskonalszego, opuścił po trzech latach zasobne opactwo i przyłączył się na lagunie pod Wenecją do pustelnika Maryna. W r. 978 razem z obalonym dożą weneckim, Piotrem Orseolo, opuścił kraj i udał się w stronę Hiszpanii. Zatrzymali się w Katalonii, w klasztorze w Cuxa, z którego opat Gweryn stworzył właśnie ośrodek reformy klasztornej.Był teraz bez ustanku zajęty reformą i zakładaniem klasztorów lub pustelni, do których mogli się schronić mnisi spragnieni życia kontemplacyjnego i doskonalszego skupienia.
20 SIERPNIA:

Święty Bernard z Clairvaux (1090-1153)

http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/08-20a.php3
20 SIERPNIA: Święty Bernard z Clairvaux (1090-1153) http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/08-20a.php3
10 CZERWCA:

- Święty Bardo z Oppershofen, opat benedyktyński w Werden nad Renem i w Hersfeld (ok.980 - 1053)

  Urodził się około r. 980 jako syn Adalberona i Krystyny. Wcześnie został we Fuldzie mnichem. Był potem przeorem u Św. Andrzeja, a następnie benedyktyńskim opatem w Kaiserwerth i w Hersfeld. W r. 1031 Konrad II powołał go na stolicę biskupią w Moguncji. W pięć lat później konsekrował nową katedrę. W październiku 1049 r. gościł u siebie papieża Leona IX oraz metropolitów cesarstwa, zgromadzonych na synodzie narodowym. Podjęto uchwały przeciw symonii i konkubinatowi księży. Leon IX mianował go wówczas swym legatem dla Niemiec. Był dobrym mówcą. Zmarł w Dornloh pod Paderborn 25 maja 1053 r. Wspomnienie obchodzono w dniu 10 czerwca.
10 CZERWCA: - Święty Bardo z Oppershofen, opat benedyktyński w Werden nad Renem i w Hersfeld (ok.980 - 1053) Urodził się około r. 980 jako syn Adalberona i Krystyny. Wcześnie został we Fuldzie mnichem. Był potem przeorem u Św. Andrzeja, a następnie benedyktyńskim opatem w Kaiserwerth i w Hersfeld. W r. 1031 Konrad II powołał go na stolicę biskupią w Moguncji. W pięć lat później konsekrował nową katedrę. W październiku 1049 r. gościł u siebie papieża Leona IX oraz metropolitów cesarstwa, zgromadzonych na synodzie narodowym. Podjęto uchwały przeciw symonii i konkubinatowi księży. Leon IX mianował go wówczas swym legatem dla Niemiec. Był dobrym mówcą. Zmarł w Dornloh pod Paderborn 25 maja 1053 r. Wspomnienie obchodzono w dniu 10 czerwca.
25  MAJA:

-   Święty Bonifacy IV, papież,  mnich w benedyktyńskim klasztorze św. Sebastiana w Rzymie  (+ 615)         

Mnich benedyktyński w klasztorze św. Sebastiana w Rzymie. Zamienił odstąpiony mu przez cesarza Foksa Panteon na kościół ( S. Maria ad martyres). Zarzucano mu zbytnią łagodność wobec monofizytów, których mimo to pozyskać nie zdołał. Rządził Kościołem od 608 do 615 roku.
25 MAJA: - Święty Bonifacy IV, papież, mnich w benedyktyńskim klasztorze św. Sebastiana w Rzymie (+ 615) Mnich benedyktyński w klasztorze św. Sebastiana w Rzymie. Zamienił odstąpiony mu przez cesarza Foksa Panteon na kościół ( S. Maria ad martyres). Zarzucano mu zbytnią łagodność wobec monofizytów, których mimo to pozyskać nie zdołał. Rządził Kościołem od 608 do 615 roku.
27  MAJA:
 
Święty Augustyn z Canterbury, biskup, mnich benedyktyński w Canterbury
 (+604/605)
 
Augustyn z Canterbury, nazywany apostołem Anglii. Grzegorz Wielki. zdecydował się wysłać do Anglosasów wyprawę misyjną (596), Augustyn był zapewne przeorem w benedyktyńskim klasztorze na Monte Celio w Rzymie. Postawiony na czele czterdziestoosobowej grupy, wyruszył posłusznie w drogę, a otrzymawszy prawdopodobnie  w Galii sakrę biskupią, na początku 597 roku stanął na wysepce Thanet u ujścia rzeki Stour. Król Kentu, Etelbert, żonaty z chrześcijanką Bertą, przyjął go życzliwie i wprowadził do swej stolicy Canterbury, gdzie ponadto dał mu teren pod budowę opactwa Świętych Piotra i Pawła. Praca misjonarzy okazała się skuteczna, toteż papież wysyłając do Anglosasów następną ekipę misyjną posłał Augustynowi paliusz i zalecił ustanowienie dwóch metropolii. Zmarł 25 maja 605 lub 606 roku.
27 MAJA: Święty Augustyn z Canterbury, biskup, mnich benedyktyński w Canterbury (+604/605) Augustyn z Canterbury, nazywany apostołem Anglii. Grzegorz Wielki. zdecydował się wysłać do Anglosasów wyprawę misyjną (596), Augustyn był zapewne przeorem w benedyktyńskim klasztorze na Monte Celio w Rzymie. Postawiony na czele czterdziestoosobowej grupy, wyruszył posłusznie w drogę, a otrzymawszy prawdopodobnie w Galii sakrę biskupią, na początku 597 roku stanął na wysepce Thanet u ujścia rzeki Stour. Król Kentu, Etelbert, żonaty z chrześcijanką Bertą, przyjął go życzliwie i wprowadził do swej stolicy Canterbury, gdzie ponadto dał mu teren pod budowę opactwa Świętych Piotra i Pawła. Praca misjonarzy okazała się skuteczna, toteż papież wysyłając do Anglosasów następną ekipę misyjną posłał Augustynowi paliusz i zalecił ustanowienie dwóch metropolii. Zmarł 25 maja 605 lub 606 roku.
29 SIERPNIA:

- Święta Beatrycze z Nazaretu (+1268)

           Urodziła się około r. 1200 w Tirlemont. W siódmym roku życia ojciec oddał ją na wychowanie beginkom w Léau, następnie zaś powierzył cysterskom. W siedemnastym roku życia przywdziała u nich habit. W r. 1236 wraz z ojcem założyła nowy klasztor w Lierre (niedaleko Antwerpii) pod wezwaniem Matki Boskiej z Nazaretu. Znana jest przede wszystkim jako autorka wczesnej autobiografii, wybitnego świadectwa ówczesnej duchowości i mistycznych uniesień. Sama autobiorafia, której rozdziały tworzyły całe traktaty duchowne i która napisana była po staroflamandzku, zaginęła, ale część jej zachowała się w łacińskim przekładzie biografa Beatrycze i znana jest pod tytułem Quinque prudentes virgines. Beatrycze jest w niej m.in. prekursorką kultu Najśw. Serca Jezusowego. Zmarła 29 sierpnia 1268 r.
29 SIERPNIA: - Święta Beatrycze z Nazaretu (+1268) Urodziła się około r. 1200 w Tirlemont. W siódmym roku życia ojciec oddał ją na wychowanie beginkom w Léau, następnie zaś powierzył cysterskom. W siedemnastym roku życia przywdziała u nich habit. W r. 1236 wraz z ojcem założyła nowy klasztor w Lierre (niedaleko Antwerpii) pod wezwaniem Matki Boskiej z Nazaretu. Znana jest przede wszystkim jako autorka wczesnej autobiografii, wybitnego świadectwa ówczesnej duchowości i mistycznych uniesień. Sama autobiorafia, której rozdziały tworzyły całe traktaty duchowne i która napisana była po staroflamandzku, zaginęła, ale część jej zachowała się w łacińskim przekładzie biografa Beatrycze i znana jest pod tytułem Quinque prudentes virgines. Beatrycze jest w niej m.in. prekursorką kultu Najśw. Serca Jezusowego. Zmarła 29 sierpnia 1268 r.
29 LIPCA:

Błogosławiony Urban II, papież (ok. 1035 - 1099)

          Urodził się około 1035 r., prawdopodobnie w Châtillon-sur-Marne. Przed swym pontyfikatem występował jako Odo z Châtillon lub 
Odo z Lagéry. Studiował pod kierunkiem św. Brunona w Reims. Tam też był następnie kanonikiem i archidiakonem. Przywdziawszy habit benedyktyński, w Cluny został przeorem. Około 1080 r. jako biskup Ostii otrzymał kapelusz kardynalski. Zrazu może wydawał się praktykować pewien oportunizm, potem jednak - zwłaszcza od 1085 r. - zawsze występował jako niezłomny zwolennik reform gregoriańskich. We wszystkim miał praktyczny wzgląd na potrzeby duszpasterskie. W marcu 1088 r., po krótkim pontyfikacie Wiktora III (1086-1087) i po sześciomiesięcznym wakansie, obrano go na papieża. Na stolicę Piotrową wstępował ożywiony duchem reform, dla których tak bliskie były idee, przyswojone w Cluny. Zmarł 29 lipca 1099 r. Uchodził zawsze za błogosławionego.
29 LIPCA: Błogosławiony Urban II, papież (ok. 1035 - 1099) Urodził się około 1035 r., prawdopodobnie w Châtillon-sur-Marne. Przed swym pontyfikatem występował jako Odo z Châtillon lub Odo z Lagéry. Studiował pod kierunkiem św. Brunona w Reims. Tam też był następnie kanonikiem i archidiakonem. Przywdziawszy habit benedyktyński, w Cluny został przeorem. Około 1080 r. jako biskup Ostii otrzymał kapelusz kardynalski. Zrazu może wydawał się praktykować pewien oportunizm, potem jednak - zwłaszcza od 1085 r. - zawsze występował jako niezłomny zwolennik reform gregoriańskich. We wszystkim miał praktyczny wzgląd na potrzeby duszpasterskie. W marcu 1088 r., po krótkim pontyfikacie Wiktora III (1086-1087) i po sześciomiesięcznym wakansie, obrano go na papieża. Na stolicę Piotrową wstępował ożywiony duchem reform, dla których tak bliskie były idee, przyswojone w Cluny. Zmarł 29 lipca 1099 r. Uchodził zawsze za błogosławionego.
4 maja:

- Błogosławiony Jan Houghton, przeor w klasztorze kartuzkim w Londynie (+1535)

	Był pierwszą ofiarą reformacji w Anglii; powieszony i ćwiartowany w Tyburn (dziś Marble Arch, tuż przy Hyde-Park) 4 maja 1535 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 4 maja.
4 maja: - Błogosławiony Jan Houghton, przeor w klasztorze kartuzkim w Londynie (+1535) Był pierwszą ofiarą reformacji w Anglii; powieszony i ćwiartowany w Tyburn (dziś Marble Arch, tuż przy Hyde-Park) 4 maja 1535 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 4 maja.
23  KWIETNIA:

- Błogosławiona Maria Gabriela Sagheddu, mniszka w klasztorze trapistek 
w Grottaferrata k. Rzymu (1914-1939)

	Urodziła się 17 marca 1914 roku w Dorgali na Sardynii we Włoszech, w rodzinie pasterskiej. W wieku 18 lat doświadczyła  mistycznego spotkania z Chrystusem i dlatego poświęciła życie Kościołowi, wstępując w 1935 roku do klasztoru trapistek w Grottaferrata k. Rzymu. Od czasu swej wizji czuła w sobie „głos Boży”. Bóg ją wybrał, by ofiarowała się  dla jedności chrześcijan: wciąż przez nią powtarzany akt strzelisty brzmiał: „Wszyscy powinni stanowić jedno, Ojcze”. Dokładnie pięć lat później zachorowała na gruźlicę. Zmarła 23 kwietnia 1939 roku w Grottaferrata w wieku 25 lat. Została beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II 25 stycznia 1983 roku w Bazylice św. Pawła za Murami w Rzymie.
23 KWIETNIA: - Błogosławiona Maria Gabriela Sagheddu, mniszka w klasztorze trapistek w Grottaferrata k. Rzymu (1914-1939) Urodziła się 17 marca 1914 roku w Dorgali na Sardynii we Włoszech, w rodzinie pasterskiej. W wieku 18 lat doświadczyła mistycznego spotkania z Chrystusem i dlatego poświęciła życie Kościołowi, wstępując w 1935 roku do klasztoru trapistek w Grottaferrata k. Rzymu. Od czasu swej wizji czuła w sobie „głos Boży”. Bóg ją wybrał, by ofiarowała się dla jedności chrześcijan: wciąż przez nią powtarzany akt strzelisty brzmiał: „Wszyscy powinni stanowić jedno, Ojcze”. Dokładnie pięć lat później zachorowała na gruźlicę. Zmarła 23 kwietnia 1939 roku w Grottaferrata w wieku 25 lat. Została beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II 25 stycznia 1983 roku w Bazylice św. Pawła za Murami w Rzymie.
29 CZERWCA:

Święta  Emma z Gurk  (ok. 980 –1045)

         Urodziła się około r. 980 w Karyntii, w hrabiowskiej rodzinie Friesach-Zeltschach. Poślubiono ją przedstawicielowi tamtejszego rycerstwa, Wilhelmowi, hrabiemu Sann. Wcześnie, zapewne przed r. 1016, owdowiała. W dwadzieścia lat później straciła syna, którego zamordowano, prawdopodobnie z poduszczenia księcia Karyntii. Stała się wówczas jedyną właścicielką rozległych włości położonych na terenie Karyntii, Styrii i Krainy. Majętności te w dużej mierze obróciła na pobożne fundacje, zwłaszcza na założenie klasztoru benedyktynek w Gurk (1043) oraz opactwa benedyktynów w Admont. Resztę swoich pieniędzy przeznaczyła na ufundowanie wielu kościołów a sama wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru w Gurk gdzie przeżyła jeszcze trzy lata w modlitwie. Dotowała także wiele parafii.  Zmarła 29 czerwca 1045 r. Od samego początku otaczano ją czcią.
29 CZERWCA: Święta Emma z Gurk (ok. 980 –1045) Urodziła się około r. 980 w Karyntii, w hrabiowskiej rodzinie Friesach-Zeltschach. Poślubiono ją przedstawicielowi tamtejszego rycerstwa, Wilhelmowi, hrabiemu Sann. Wcześnie, zapewne przed r. 1016, owdowiała. W dwadzieścia lat później straciła syna, którego zamordowano, prawdopodobnie z poduszczenia księcia Karyntii. Stała się wówczas jedyną właścicielką rozległych włości położonych na terenie Karyntii, Styrii i Krainy. Majętności te w dużej mierze obróciła na pobożne fundacje, zwłaszcza na założenie klasztoru benedyktynek w Gurk (1043) oraz opactwa benedyktynów w Admont. Resztę swoich pieniędzy przeznaczyła na ufundowanie wielu kościołów a sama wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru w Gurk gdzie przeżyła jeszcze trzy lata w modlitwie. Dotowała także wiele parafii. Zmarła 29 czerwca 1045 r. Od samego początku otaczano ją czcią.
25  MAJA:

- Święty Aldhelm z Malmesbury, opat benedyktyński w Malmesbury 
 (+ok. 640- 709)

	Urodził się około 640 roku w Wessex, prawdopodobnie w rodzinie królewskiej. Za mistrzów miał najpierw Irlandczyka Maildubha, potem arcybiskupa Teodora i opata Hadriana z Canterbury. Od tych ostatnich nauczył się m. in. greki. Wrócił potem do benedyktyńskiego opactwa Malmesbury i tam też został mnichem. W 675 roku obrano go opatem. Był autorem pieśni kościelnych w języku ludowym i rozpraw
 o dziewictwie; założyciel klasztorów.  Zmarł 25 maja 709 roku.
25 MAJA: - Święty Aldhelm z Malmesbury, opat benedyktyński w Malmesbury (+ok. 640- 709) Urodził się około 640 roku w Wessex, prawdopodobnie w rodzinie królewskiej. Za mistrzów miał najpierw Irlandczyka Maildubha, potem arcybiskupa Teodora i opata Hadriana z Canterbury. Od tych ostatnich nauczył się m. in. greki. Wrócił potem do benedyktyńskiego opactwa Malmesbury i tam też został mnichem. W 675 roku obrano go opatem. Był autorem pieśni kościelnych w języku ludowym i rozpraw o dziewictwie; założyciel klasztorów. Zmarł 25 maja 709 roku.
20 CZERWCA:

Święty Adalbert z Magdeburga  opat, benedyktyński w Weissenburgu,  arcybiskup  i misjonarz (+981)

       Pochodził z Lotaryngii. Około 950 roku jest już zatrudniony 
w kancelarii arcybiskupiej w Kolonii. W latach 953-958 podobne funkcje spełnia u boku Ottona I. Potem przebywa jako mnich w zreformowanym benedyktyńskim klasztorze w Trewirze. Za radą Wilhelma, arcybiskupa Moguncji, Otto I wysyła go w r. 961 jako biskupa misyjnego na Ruś. Jest to odpowiedź na zaproszenie księżny Olgi, ale realizowana wbrew zdaniu Adalberta. Misja niczego też nie osiąga. W r. 966 cesarz mianuje go opatem w Weissenburgu, gdzie pisze dalszy ciąg Kroniki Reginalda z Prüm. Na synodzie w Rawennie (968) wyniesiony zostaje na nowe arcybiskupstwo w Magdeburgu. Przyjaciel i opiekun św. Wojciecha, który z wdzieczności przyjął jego imię. Umiera 20 czerwca 981 r. w Zscherben pod Merseburgiem.
20 CZERWCA: Święty Adalbert z Magdeburga opat, benedyktyński w Weissenburgu, arcybiskup i misjonarz (+981) Pochodził z Lotaryngii. Około 950 roku jest już zatrudniony w kancelarii arcybiskupiej w Kolonii. W latach 953-958 podobne funkcje spełnia u boku Ottona I. Potem przebywa jako mnich w zreformowanym benedyktyńskim klasztorze w Trewirze. Za radą Wilhelma, arcybiskupa Moguncji, Otto I wysyła go w r. 961 jako biskupa misyjnego na Ruś. Jest to odpowiedź na zaproszenie księżny Olgi, ale realizowana wbrew zdaniu Adalberta. Misja niczego też nie osiąga. W r. 966 cesarz mianuje go opatem w Weissenburgu, gdzie pisze dalszy ciąg Kroniki Reginalda z Prüm. Na synodzie w Rawennie (968) wyniesiony zostaje na nowe arcybiskupstwo w Magdeburgu. Przyjaciel i opiekun św. Wojciecha, który z wdzieczności przyjął jego imię. Umiera 20 czerwca 981 r. w Zscherben pod Merseburgiem.
20 PAŹDZIERNIKA:

Błogosławiona Adelina z Mortain (+1125)

	Alina (Adelma) z Mortain ( w departamencie Manche, Francja).   Była siostrą św. Witala (Witalisa) z Savigny. Gdy ten założył klasztor
 w Savigny, siostrę swą osiedlił w pobliżu i wprowadził w życie zakonne.  W  r. 1105  hrabia Wilhelm z Mortain wybudował klasztor dla zakonnic, którego pierwszą ksienią została właśnie Alina.W obydwu klasztorach przestrzegano reguły benedyktyńskiej. Regułę cysterską przyjęto tam nieco później. Zakonnice z Mortain z  powodu ich ubioru nazywano Białymi Paniami ( Albae Dominae, Blanche). W r. 1243 dokonano przeniesienia szczątków Witalisa, Aliny i kilku innych. Było to niejako odniesienie relikwii, równoznaczne z uznaniem uczczonych w ten sposób osób za święte. Ponieważ kult Aliny nie został później formalnie zatwierdzony, widnieje ona w  wykazach jako błogosławiona. Pamiątkę obchodzi się 20 października
20 PAŹDZIERNIKA: Błogosławiona Adelina z Mortain (+1125) Alina (Adelma) z Mortain ( w departamencie Manche, Francja). Była siostrą św. Witala (Witalisa) z Savigny. Gdy ten założył klasztor w Savigny, siostrę swą osiedlił w pobliżu i wprowadził w życie zakonne. W r. 1105 hrabia Wilhelm z Mortain wybudował klasztor dla zakonnic, którego pierwszą ksienią została właśnie Alina.W obydwu klasztorach przestrzegano reguły benedyktyńskiej. Regułę cysterską przyjęto tam nieco później. Zakonnice z Mortain z powodu ich ubioru nazywano Białymi Paniami ( Albae Dominae, Blanche). W r. 1243 dokonano przeniesienia szczątków Witalisa, Aliny i kilku innych. Było to niejako odniesienie relikwii, równoznaczne z uznaniem uczczonych w ten sposób osób za święte. Ponieważ kult Aliny nie został później formalnie zatwierdzony, widnieje ona w wykazach jako błogosławiona. Pamiątkę obchodzi się 20 października
11  CZERWCA:

Święta Adelajda (Aleydis), mniszka w cysterskim klasztorze koło Brukseli (+1250)

	Do klasztoru cysterskiego w Brukseli wstąpiła w młodym wieku. Dotknięta trądem w wieku 22 lat, została zmuszona do życia w izolacji. Znosiła cierpienie z wielką cierpliwością i poddaniem. Pociechą były jej wizje i ekstazy, którymi Bóg ją nawiedzał. Niedługo przed śmiercią oślepła, a jej ciało było całkowicie pokryte ranami, z wyjątkiem języka, którego nadal używała, by śpiewać Bogu pieśni uwielbienia. Zmarła w 1250 roku. Kult jej zatwierdzony został w 1907 roku.
11 CZERWCA: Święta Adelajda (Aleydis), mniszka w cysterskim klasztorze koło Brukseli (+1250) Do klasztoru cysterskiego w Brukseli wstąpiła w młodym wieku. Dotknięta trądem w wieku 22 lat, została zmuszona do życia w izolacji. Znosiła cierpienie z wielką cierpliwością i poddaniem. Pociechą były jej wizje i ekstazy, którymi Bóg ją nawiedzał. Niedługo przed śmiercią oślepła, a jej ciało było całkowicie pokryte ranami, z wyjątkiem języka, którego nadal używała, by śpiewać Bogu pieśni uwielbienia. Zmarła w 1250 roku. Kult jej zatwierdzony został w 1907 roku.
10 LIPCA:

Święta Amalberga z Maubeuge, mniszka benedyktyńska (+ok. 690)

     Żyła w VII stuleciu w Brabancji. Była małżonką Witgera i matką kilku świętych, m.in. św. Gaduli. Razem z mężem obrała później życie zakonne. Jej mąż został mnichem w Lobbes a ona wstąpiła do  opactwa benedyktyńskiego w Maubeuge. Zmarła tam około 690 roku, ale szczątki przeniesiono do opactwa w Lobbes. Wspominana jest 10 lipca.
10 LIPCA: Święta Amalberga z Maubeuge, mniszka benedyktyńska (+ok. 690) Żyła w VII stuleciu w Brabancji. Była małżonką Witgera i matką kilku świętych, m.in. św. Gaduli. Razem z mężem obrała później życie zakonne. Jej mąż został mnichem w Lobbes a ona wstąpiła do opactwa benedyktyńskiego w Maubeuge. Zmarła tam około 690 roku, ale szczątki przeniesiono do opactwa w Lobbes. Wspominana jest 10 lipca.
16 PAŹDZIERNIKA:

Święty Anastazy z Mont-Saint-Michel  (+1086)

	 Pochodził z Wenecji, gdzie otrzymał solidne wykształcenie. Przed r. 1048 wstąpił do benedyktynów na Mont-Saint-Michel; kiedy jednak tamtejszego opata oskarżono o symonię, schronił się na wysepce Tombelaine i tam wiódł życie pustelnicze. Około r. 1067 Hugo z Cluny ściągnął go do swego opactwa. Nieco później Grzegorz VII wysłał go do Hiszpanii celem pozyskania zwolenników liturgii mozarabskiej dla zwyczajów rzymskich. Powróciwszy do Cluny, w jakiś czas później udał się na południe i w Pirenejach wiódł życie na wpół pustelnicze, a wpół apostolskie. Gdy wracał do Cluny, na terenie diecezji tuluskiej zaskoczyła go śmierć 16 października 1086 r. Wkrótce też w tym dniu zaczęto obchodzić jego pamiątkę. Niektórzy przypuszczają, iż Anastazy napisał zwięzły list dogmatyczny o rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii przeciw Berengariuszowi. Znajduje się on w PL 149.
16 PAŹDZIERNIKA: Święty Anastazy z Mont-Saint-Michel (+1086) Pochodził z Wenecji, gdzie otrzymał solidne wykształcenie. Przed r. 1048 wstąpił do benedyktynów na Mont-Saint-Michel; kiedy jednak tamtejszego opata oskarżono o symonię, schronił się na wysepce Tombelaine i tam wiódł życie pustelnicze. Około r. 1067 Hugo z Cluny ściągnął go do swego opactwa. Nieco później Grzegorz VII wysłał go do Hiszpanii celem pozyskania zwolenników liturgii mozarabskiej dla zwyczajów rzymskich. Powróciwszy do Cluny, w jakiś czas później udał się na południe i w Pirenejach wiódł życie na wpół pustelnicze, a wpół apostolskie. Gdy wracał do Cluny, na terenie diecezji tuluskiej zaskoczyła go śmierć 16 października 1086 r. Wkrótce też w tym dniu zaczęto obchodzić jego pamiątkę. Niektórzy przypuszczają, iż Anastazy napisał zwięzły list dogmatyczny o rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii przeciw Berengariuszowi. Znajduje się on w PL 149.
3  MAJA:

Święty Ansfryd, Ansfried (Ansfrid, Ansfridus) z Utrechtu, biskup, benedyktyn w klasztorze Heiligemberg- (+ok. 1008)

         Był hrabią Brabancji. W 992 roku ufundował dla żony i córki klasztor 
w Thorn, a sam został benedyktyńskim mnichem w Heiligemberg. W trzy lata później Otto III mianował go biskupem Utrechtu. Na nalegania wielu biskupów przyjął wówczas sakrę, ale wkrótce potem oślepł i schronił się z powrotem do Hohorst. Zmarł 3 maja 1010 roku.
3 MAJA: Święty Ansfryd, Ansfried (Ansfrid, Ansfridus) z Utrechtu, biskup, benedyktyn w klasztorze Heiligemberg- (+ok. 1008) Był hrabią Brabancji. W 992 roku ufundował dla żony i córki klasztor w Thorn, a sam został benedyktyńskim mnichem w Heiligemberg. W trzy lata później Otto III mianował go biskupem Utrechtu. Na nalegania wielu biskupów przyjął wówczas sakrę, ale wkrótce potem oślepł i schronił się z powrotem do Hohorst. Zmarł 3 maja 1010 roku.
26 czerwca

Święty Antelm z Belley (1107-1178)

        Urodził się w r. 1107 na zamku w Chignin pod Chambéry. Bardzo wcześnie został prepozytem kapituły, ale pociągali go kartuzi, pośród których miał krewnego. W r. 1136 lub następnym przyjął ich habit. W dwa lata później został przeorem. Inicjując kapitułę generalną stał się potem jakby ich pierwszym generałem. Gdy niektórzy okazali brak dyscypliny, ustąpił z urzędu. W r. 1163 obrano go biskupem w Belley. Godności przyjąć nie chciał, podporządkował się dopiero żądaniom Aleksandra III. W r. 1175, zrażony przez hrabiego z Maurienne, który z pominięciem biskupa uregulował swą sytuację w Rzymie, usunął się do Wielkiej Kartuzji. Poruszyło to bardzo lud, który kochał go za jego dobroczynność. Na stolicę wrócił po interwencji papieża. Zmarł 26 czerwca 1178 r.
26 czerwca Święty Antelm z Belley (1107-1178) Urodził się w r. 1107 na zamku w Chignin pod Chambéry. Bardzo wcześnie został prepozytem kapituły, ale pociągali go kartuzi, pośród których miał krewnego. W r. 1136 lub następnym przyjął ich habit. W dwa lata później został przeorem. Inicjując kapitułę generalną stał się potem jakby ich pierwszym generałem. Gdy niektórzy okazali brak dyscypliny, ustąpił z urzędu. W r. 1163 obrano go biskupem w Belley. Godności przyjąć nie chciał, podporządkował się dopiero żądaniom Aleksandra III. W r. 1175, zrażony przez hrabiego z Maurienne, który z pominięciem biskupa uregulował swą sytuację w Rzymie, usunął się do Wielkiej Kartuzji. Poruszyło to bardzo lud, który kochał go za jego dobroczynność. Na stolicę wrócił po interwencji papieża. Zmarł 26 czerwca 1178 r.
7  PAŹDZIERNIKA:

Święty Artald (+1206)

      Urodził się około r. 1101 na zamku w Valromey. Młodość spędził na dworze książąt sabaudzkich. W r. 1120 wstąpił do kartuzów w Porte. W dwanaście lat później wysłano go, aby w kraju swego dzieciństwa założył nową kartuzję. Powstała ona niedaleko Arvi-res. Artold był jej pierwszym przeorem. Gdy w sąsiedniej diecezji Belley zmarł biskup Reginald, wybrano go na jego następcę. Artold, chcąc uchylić się od tej godności, uszedł w góry, ale odszukano go i przynaglono do objęcia stolicy biskupiej (1188 lub 1184). Nie zasiadał na niej długo. Przedstawiając papieżowi swój wiek, w r. 1190 otrzymał odeń zwolnienie z obowiązków rządcy diecezji. Wróciwszy do Arvi-res, dokończył tam pobożnie swoich dni. Zmarł 6 października 1206 roku mając około 105 lat. U kartuzów czczony jest jako błogosławiony, natomiast w diecezji, której był biskupem, obdarzano go zawsze tytułem świętego.
7 PAŹDZIERNIKA: Święty Artald (+1206) Urodził się około r. 1101 na zamku w Valromey. Młodość spędził na dworze książąt sabaudzkich. W r. 1120 wstąpił do kartuzów w Porte. W dwanaście lat później wysłano go, aby w kraju swego dzieciństwa założył nową kartuzję. Powstała ona niedaleko Arvi-res. Artold był jej pierwszym przeorem. Gdy w sąsiedniej diecezji Belley zmarł biskup Reginald, wybrano go na jego następcę. Artold, chcąc uchylić się od tej godności, uszedł w góry, ale odszukano go i przynaglono do objęcia stolicy biskupiej (1188 lub 1184). Nie zasiadał na niej długo. Przedstawiając papieżowi swój wiek, w r. 1190 otrzymał odeń zwolnienie z obowiązków rządcy diecezji. Wróciwszy do Arvi-res, dokończył tam pobożnie swoich dni. Zmarł 6 października 1206 roku mając około 105 lat. U kartuzów czczony jest jako błogosławiony, natomiast w diecezji, której był biskupem, obdarzano go zawsze tytułem świętego.
7  PAŹDZIERNIKA:

Święty Artald (+1206)

       Święty, którego pod tym imieniem spotykamy w wykazach hagiograficznych, jest bodaj jedyny. Urodził się około r. 1101 na zamku w Valromey. Młodość spędził na dworze książąt sabaudzkich. W r. 1120 wstąpił do kartuzów w Porte. W dwanaście lat później wysłano go, aby w kraju swego dzieciństwa założył nową kartuzję. Powstała ona niedaleko Arvi-res. Artold był jej pierwszym przeorem. Zmarł 6 października 1206 roku mając około 105 lat. U kartuzów czczony jest jako błogosławiony, natomiast w diecezji, której był biskupem, obdarzano go zawsze tytułem świętego.
7 PAŹDZIERNIKA: Święty Artald (+1206) Święty, którego pod tym imieniem spotykamy w wykazach hagiograficznych, jest bodaj jedyny. Urodził się około r. 1101 na zamku w Valromey. Młodość spędził na dworze książąt sabaudzkich. W r. 1120 wstąpił do kartuzów w Porte. W dwanaście lat później wysłano go, aby w kraju swego dzieciństwa założył nową kartuzję. Powstała ona niedaleko Arvi-res. Artold był jej pierwszym przeorem. Zmarł 6 października 1206 roku mając około 105 lat. U kartuzów czczony jest jako błogosławiony, natomiast w diecezji, której był biskupem, obdarzano go zawsze tytułem świętego.
22  MAJA:

Świety Atton, generał zakonu wallombrozjanów (1070-1155) 

         Urodził się w 1070 roku, prawdopodobnie w Val de Peza, gdzie znajdował się słynny klasztor Passignano i gdzie przechowywano relikwie św. Jana Gwalberta. Był już kapłanem, gdy wstąpił do wallumbrozjanów. Niebawem został u nich opatem, a potem  w 1120 roku, generałem zakonu. Jako taki pozakładał kilka nowych klasztorów. Około 1133 roku powołano go na stolicę biskupią w Pistoi, na której był następcą Hildebranda. Oddał się wtedy szeroko zakrojonej działalności: bronił dóbr kościelnych, walczył z symonią i konkubinatem księży, był mediatorem w sporach między sąsiadami itd. On też sprowadził z Compostelli relikwie św. Jakuba. Zmarł w 1143 roku, pozostawiając po sobie kilka pism, zwłaszcza Vita Ioannis Gualberti(BHL 4398), może także Żywot św. Bernarda z Parmy (BHL 1249).
Spocząłw katedrze w Pistoi.
22 MAJA: Świety Atton, generał zakonu wallombrozjanów (1070-1155) Urodził się w 1070 roku, prawdopodobnie w Val de Peza, gdzie znajdował się słynny klasztor Passignano i gdzie przechowywano relikwie św. Jana Gwalberta. Był już kapłanem, gdy wstąpił do wallumbrozjanów. Niebawem został u nich opatem, a potem w 1120 roku, generałem zakonu. Jako taki pozakładał kilka nowych klasztorów. Około 1133 roku powołano go na stolicę biskupią w Pistoi, na której był następcą Hildebranda. Oddał się wtedy szeroko zakrojonej działalności: bronił dóbr kościelnych, walczył z symonią i konkubinatem księży, był mediatorem w sporach między sąsiadami itd. On też sprowadził z Compostelli relikwie św. Jakuba. Zmarł w 1143 roku, pozostawiając po sobie kilka pism, zwłaszcza Vita Ioannis Gualberti(BHL 4398), może także Żywot św. Bernarda z Parmy (BHL 1249). Spocząłw katedrze w Pistoi.
10  MAJA:

Błogosławiona Beatrycze I d’ Este, księżniczka, mniszka w klasztorze benedyktynek  w Salaroli   (ok.1200- 1226)

	Pochodziła z arystokratycznej rodziny. Urodziła się około 1200 roku. Jako młoda dziewczyna uszła z domu na wieść o planowanym dla niej zamążpójściu przez krewnych (była sierotą). Chcieli w ten sposób powiększyć majątek. Schroniła się wówczas  w klasztorze benedyktynek w Salaroli. Nieco później założyła sama nowy klasztor na górze Gemola, gdzie pobożne jako skromna mniszka zmarła w 1226 roku w wieku zaledwie 20 lat.. Kult jej potwierdzony został w 1763 roku przez papieża Klemensa XIII. Padwa i Modena obchodzą jej pamiątkę 10 maja, Ferrara natomiast 17 lutego.
10 MAJA: Błogosławiona Beatrycze I d’ Este, księżniczka, mniszka w klasztorze benedyktynek w Salaroli (ok.1200- 1226) Pochodziła z arystokratycznej rodziny. Urodziła się około 1200 roku. Jako młoda dziewczyna uszła z domu na wieść o planowanym dla niej zamążpójściu przez krewnych (była sierotą). Chcieli w ten sposób powiększyć majątek. Schroniła się wówczas w klasztorze benedyktynek w Salaroli. Nieco później założyła sama nowy klasztor na górze Gemola, gdzie pobożne jako skromna mniszka zmarła w 1226 roku w wieku zaledwie 20 lat.. Kult jej potwierdzony został w 1763 roku przez papieża Klemensa XIII. Padwa i Modena obchodzą jej pamiątkę 10 maja, Ferrara natomiast 17 lutego.
14 PAŹDZIERNIKA:

Święta Angadrisma z Beauvais (+695)

            Była ksienią klasztoru benedyktyńskiego w Oroёr des Vierges pod Beauvais. Zmarła w 695 roku. Wspomnienie jej obchodzone jest 14 października.
14 PAŹDZIERNIKA: Święta Angadrisma z Beauvais (+695) Była ksienią klasztoru benedyktyńskiego w Oroёr des Vierges pod Beauvais. Zmarła w 695 roku. Wspomnienie jej obchodzone jest 14 października.
25  KWIETNIA:

Święty Benedykt XII, papież, opat w cysterskim klasztorze w Fontfroid 
(ok. 1285-1342)

            Jakub Fournier, de Furno, urodził się około 1285 roku w Saverdun, 
w hrabstwie Foix. Wcześnie wstąpił do cystersów w Baulbonne. Przebywał potem w Fontfroid i w Paryżu, gdzie uzyskał stopnie uniwersyteckie. W r. 1311 został opatem we Fontfroid. W sześć lat później powołano go na stolicę biskupią w Pamiers. Zabiegał tam o nawrócenie nielicznych już katarów. Kontynuował tę działalność w Mirepoix, dokąd go przeniesiono. W r. 1327 Jan XXII powołuje go do Św. Kolegium. W kontrowersji na temat wizji błogosławionych,visio beatifica, odważnie przeciwstawia się papieżowi. 13 grudnia 1334 zostaje jednomyślnie obrany jego następcą. Benedykt XII zmarł 25 kwietnia 1342 r. U cystersów czczono go zawsze jako świętego.
25 KWIETNIA: Święty Benedykt XII, papież, opat w cysterskim klasztorze w Fontfroid (ok. 1285-1342) Jakub Fournier, de Furno, urodził się około 1285 roku w Saverdun, w hrabstwie Foix. Wcześnie wstąpił do cystersów w Baulbonne. Przebywał potem w Fontfroid i w Paryżu, gdzie uzyskał stopnie uniwersyteckie. W r. 1311 został opatem we Fontfroid. W sześć lat później powołano go na stolicę biskupią w Pamiers. Zabiegał tam o nawrócenie nielicznych już katarów. Kontynuował tę działalność w Mirepoix, dokąd go przeniesiono. W r. 1327 Jan XXII powołuje go do Św. Kolegium. W kontrowersji na temat wizji błogosławionych,visio beatifica, odważnie przeciwstawia się papieżowi. 13 grudnia 1334 zostaje jednomyślnie obrany jego następcą. Benedykt XII zmarł 25 kwietnia 1342 r. U cystersów czczono go zawsze jako świętego.
16 PAŹDZIERNIKA:

Święty Berchariusz z Hautvillers (ok.625- 696)

        Urodził się około 625 roku w Akwitanii. Pod wpływem swego krewnego, św. Niwarda, który niebawem zostanie biskupem w Reims, przyjął habit mnisi. Życie zakonne rozpoczął pod opieką św. Remakla, a kontynuował w Luxeuil. Potem Niward postawił go na czele nowej fundacji benedyktyńskiej w Hautvillers. Pisma hagiograficzne (BHL 1178-1179 oraz 6243) spowijają początki tej fundacji w nimb cudownych wydarzeń, ale to pewne, że wybudował wówczas dwa kościoły oraz budynki klasztorne. Sam Berchariusz ufundował następnie dom dla niewiast wykupionych z niewoli, a potem benedyktyński klasztor w Montier-en-Der, monasterium Dervense. Zginął, zamordowany przez mnicha, który chciał się pomścić za otrzymane upomnienie. Zmarł, przebaczając mordercy, w dniu 26 marca 685 lub 686 roku.
16 PAŹDZIERNIKA: Święty Berchariusz z Hautvillers (ok.625- 696) Urodził się około 625 roku w Akwitanii. Pod wpływem swego krewnego, św. Niwarda, który niebawem zostanie biskupem w Reims, przyjął habit mnisi. Życie zakonne rozpoczął pod opieką św. Remakla, a kontynuował w Luxeuil. Potem Niward postawił go na czele nowej fundacji benedyktyńskiej w Hautvillers. Pisma hagiograficzne (BHL 1178-1179 oraz 6243) spowijają początki tej fundacji w nimb cudownych wydarzeń, ale to pewne, że wybudował wówczas dwa kościoły oraz budynki klasztorne. Sam Berchariusz ufundował następnie dom dla niewiast wykupionych z niewoli, a potem benedyktyński klasztor w Montier-en-Der, monasterium Dervense. Zginął, zamordowany przez mnicha, który chciał się pomścić za otrzymane upomnienie. Zmarł, przebaczając mordercy, w dniu 26 marca 685 lub 686 roku.
21 SIERPNIA:

Święty Bernard Tolomei (1272-1348)

 http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/08-19b.php3
21 SIERPNIA: Święty Bernard Tolomei (1272-1348) http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/08-19b.php3
24 PAŹDZIERNIKA:

Święty Bernard z Calvo (+1243)

          Bernard urodził się ok. 1180 r. w Manso Calvo niedaleko miasta Reus w Katalonii. Tu również zdobył wykształcenie. Należał do rodu szlacheckiego; już w młodym wieku pracował jako prawnik i urzędnik w kurii archidiecezji w Tarragonie. W 1214 r. wstąpił do cysterskiego klasztoru Świętego Krzyża. Jego pobożność i mądrość przyczyniły się do szybkiego obrania go opatem tego klasztoru.
Zmarł 26 października 1243 r., został pochowany w katedrze w Vich. Jego beatyfikacji dokonał w 1260 r. papież Aleksander IV. Kanonizował go 26 września 1710 r. papież Klemens XI.
24 PAŹDZIERNIKA: Święty Bernard z Calvo (+1243) Bernard urodził się ok. 1180 r. w Manso Calvo niedaleko miasta Reus w Katalonii. Tu również zdobył wykształcenie. Należał do rodu szlacheckiego; już w młodym wieku pracował jako prawnik i urzędnik w kurii archidiecezji w Tarragonie. W 1214 r. wstąpił do cysterskiego klasztoru Świętego Krzyża. Jego pobożność i mądrość przyczyniły się do szybkiego obrania go opatem tego klasztoru. Zmarł 26 października 1243 r., został pochowany w katedrze w Vich. Jego beatyfikacji dokonał w 1260 r. papież Aleksander IV. Kanonizował go 26 września 1710 r. papież Klemens XI.
19 maja:

- Błogosławiony Alkuin, opat benedyktyńskiego klasztoru św. Marcina w Tours  (ok. 735 – 804)

	Błogosławiony Alkuin urodził się około 735 roku w Nortumbrii. Wcześnie rozpoczął naukę w szkole katedralnej w Yorku gdzie okazał się zdolnym uczniem. Wstąpił do benedyktynów. W 767 roku zmarł biskup Yorku Ekbert, na jego miejsce wybrany został Elbert, który udzielił Alkuinowi święceń diakonatu. Nowy biskup powierzył mu prowadzenie szkoły katedralnej. Alkuin doprowadził szkołę do wielkiego rozkwitu. Zaczęła do niej napływać młodzież nie tylko z Wysp Brytyjskich, ale z całego kontynentu europejskiego.  W Akwizgranie miał miejsce synod w 799 roku, w którym Alkuin brał czynny udział. Karol Wielki za jego zasługi mianował go opatem benedyktyńskiego klasztoru św. Marcina w Tours. Tutaj Alkuin założył szkołę i tutaj też zmarł 19 maja 804 roku.
19 maja: - Błogosławiony Alkuin, opat benedyktyńskiego klasztoru św. Marcina w Tours (ok. 735 – 804) Błogosławiony Alkuin urodził się około 735 roku w Nortumbrii. Wcześnie rozpoczął naukę w szkole katedralnej w Yorku gdzie okazał się zdolnym uczniem. Wstąpił do benedyktynów. W 767 roku zmarł biskup Yorku Ekbert, na jego miejsce wybrany został Elbert, który udzielił Alkuinowi święceń diakonatu. Nowy biskup powierzył mu prowadzenie szkoły katedralnej. Alkuin doprowadził szkołę do wielkiego rozkwitu. Zaczęła do niej napływać młodzież nie tylko z Wysp Brytyjskich, ale z całego kontynentu europejskiego. W Akwizgranie miał miejsce synod w 799 roku, w którym Alkuin brał czynny udział. Karol Wielki za jego zasługi mianował go opatem benedyktyńskiego klasztoru św. Marcina w Tours. Tutaj Alkuin założył szkołę i tutaj też zmarł 19 maja 804 roku.
28  MAJA:

Błogosławiony Lanfranck, biskup Canterbury, opat benedyktyńskiego klasztoru w Caen  (1005 – 1089)

	Miał on kiedyś sławę najuczeńszego w swoim czasie, cieszył się tak wielką powagą w Anglii, że liczyli się z nim nawet królowie niechętni Kościołowi. On to przyczynił się, że jego następcą został św. Anzelm, doktor Kościoła. Urodził się w Pawii we Włoszech,  w 1005 roku w rodzinie szlacheckiej. Po śmierci swego ojca pełnił obowiązki urzędnika miejskiego.Studiował może w Bolonii, a przez jakiś czas był adwokatem. W 1045 roku Herluin wręczył mu w benedyktyńskim klasztorze Le Bec habit i wtedy właściwie po raz pierwszy pojawił się na scenie historycznej. Wkrótce w opactwie rozpoznano jego nieprzeciętne uzdolnienia. wymógł fundację dwóch opactw benedyktyńskich w Caen : męskiego i żeńskiego. Został w męskim klasztorze opatem w 1066 roku. Po 19 latach rządów (1070-1089) oddał Bogu ducha  w dwa lata po śmierci Wilhelma Zdobywcy, w dniu 28 maja 1089 roku.
28 MAJA: Błogosławiony Lanfranck, biskup Canterbury, opat benedyktyńskiego klasztoru w Caen (1005 – 1089) Miał on kiedyś sławę najuczeńszego w swoim czasie, cieszył się tak wielką powagą w Anglii, że liczyli się z nim nawet królowie niechętni Kościołowi. On to przyczynił się, że jego następcą został św. Anzelm, doktor Kościoła. Urodził się w Pawii we Włoszech, w 1005 roku w rodzinie szlacheckiej. Po śmierci swego ojca pełnił obowiązki urzędnika miejskiego.Studiował może w Bolonii, a przez jakiś czas był adwokatem. W 1045 roku Herluin wręczył mu w benedyktyńskim klasztorze Le Bec habit i wtedy właściwie po raz pierwszy pojawił się na scenie historycznej. Wkrótce w opactwie rozpoznano jego nieprzeciętne uzdolnienia. wymógł fundację dwóch opactw benedyktyńskich w Caen : męskiego i żeńskiego. Został w męskim klasztorze opatem w 1066 roku. Po 19 latach rządów (1070-1089) oddał Bogu ducha w dwa lata po śmierci Wilhelma Zdobywcy, w dniu 28 maja 1089 roku.
18  CZERWCA:

- Błogosławiony Sebastian Newdigate, kartuz (ok. 1490-1535)

	Urodził się ok. 1490 roku w Harefield w Middlesex, w Anglii. Został kartuzem i położył podwaliny pod dom zakonny w Londynie. Gdy nie chciał przyjąć przysięgi supremacyjnej (uznającej zwierzchnictwo króla ponad papieska), został 18 czerwca 1535 roku w Tyburnie/Londynie powieszony i poćwiartowany. Został beatyfikowany w 1886 roku.
18 CZERWCA: - Błogosławiony Sebastian Newdigate, kartuz (ok. 1490-1535) Urodził się ok. 1490 roku w Harefield w Middlesex, w Anglii. Został kartuzem i położył podwaliny pod dom zakonny w Londynie. Gdy nie chciał przyjąć przysięgi supremacyjnej (uznającej zwierzchnictwo króla ponad papieska), został 18 czerwca 1535 roku w Tyburnie/Londynie powieszony i poćwiartowany. Został beatyfikowany w 1886 roku.
9 SIERPNIA:

Błogosławiony Ryszard Bere (+1537)

        Jest jednym z tych pięćdziesięciu męczenników angielskich, którzy ponieśli śmierć za panowania Henryka VIII (1535-1544).  Należał do londyńskiej kartuzji, na której - może na skutek lojalnej (lecz jakby nieco naiwnej) interwencji przeorów kartuzjańskich - skupiła się uwaga bezwzględnego i okrutnego Tomasza Cromwella. Bardzo wcześnie zażądał on od kartuzów złożenia przysięgi supremacyjnej, tzn. uznania króla za głowę Kościoła. Kiedy kartuzi odmówili (18 maja 1537 r.), wtrącono dziesięciu do londyńskiego więzienia Newgate, w którym istniały jak najgorsze warunki (29 maja). Z zewnątrz próbowano nieść im pomoc, ale mimo to 14 czerwca 1537 r. skazano uwięzionych na śmierć.  Męczennicy kartuzjańscy zostali beatyfikowani w r. 1886 wraz z innymi męczennikami angielskimi. Dla braku w niektórych relacjach pewnej precyzji nie wszyscy przedstawieni zostali do kanonizacji, która nastąpiła w r. 1970. Ryszard pozostał tylko błogosławionym.
9 SIERPNIA: Błogosławiony Ryszard Bere (+1537) Jest jednym z tych pięćdziesięciu męczenników angielskich, którzy ponieśli śmierć za panowania Henryka VIII (1535-1544). Należał do londyńskiej kartuzji, na której - może na skutek lojalnej (lecz jakby nieco naiwnej) interwencji przeorów kartuzjańskich - skupiła się uwaga bezwzględnego i okrutnego Tomasza Cromwella. Bardzo wcześnie zażądał on od kartuzów złożenia przysięgi supremacyjnej, tzn. uznania króla za głowę Kościoła. Kiedy kartuzi odmówili (18 maja 1537 r.), wtrącono dziesięciu do londyńskiego więzienia Newgate, w którym istniały jak najgorsze warunki (29 maja). Z zewnątrz próbowano nieść im pomoc, ale mimo to 14 czerwca 1537 r. skazano uwięzionych na śmierć. Męczennicy kartuzjańscy zostali beatyfikowani w r. 1886 wraz z innymi męczennikami angielskimi. Dla braku w niektórych relacjach pewnej precyzji nie wszyscy przedstawieni zostali do kanonizacji, która nastąpiła w r. 1970. Ryszard pozostał tylko błogosławionym.
14 PAŹDZIERNIKA:

Błogosławiony Radzym Gaudenty (ok. 965 - ok. 1011)
- patrz:  http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/10-14c.php3
14 PAŹDZIERNIKA: Błogosławiony Radzym Gaudenty (ok. 965 - ok. 1011) - patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/10-14c.php3
5  CZERWCA:

Święty  Bonifacy Winfryd, arcybiskup, męczennik, mnich benedyktyński w Nursling  (ok. 675 - 754)  
 
Urodził się między rokiem 672 a 675 w królestwie Wessex (część płd. Anglii). Wychował się w klasztorach benedyktyńskich w Exeter i w Nursling, gdzie też otrzymał staranne wykształcenie. Wstąpiwszy do Nursling, około trzydziestego roku życia otrzymał święcenia kapłańskie, a następnie został kierownikiem szkoły klasztornej w Nursling. Wcześnie zasłynął wymową i wiedzą.  W r. 732 Grzegorz III mianował Bonifacego arcybiskupem, posyłając zaś paliusz żądał, by ustanowił w Niemczech biskupstwa. W r. 737 Bonifacy udał się po raz trzeci do Rzymu, gdzie zatrzymał się na czas dłuższy. W dzień Zesłania Ducha Świętego, 5 czerwca 754 r., został wraz z pięćdziesięcioma dwoma towarzyszami zamordowany przez fanatycznych Fryzów niedaleko Dokkum.
5 CZERWCA: Święty Bonifacy Winfryd, arcybiskup, męczennik, mnich benedyktyński w Nursling (ok. 675 - 754) Urodził się między rokiem 672 a 675 w królestwie Wessex (część płd. Anglii). Wychował się w klasztorach benedyktyńskich w Exeter i w Nursling, gdzie też otrzymał staranne wykształcenie. Wstąpiwszy do Nursling, około trzydziestego roku życia otrzymał święcenia kapłańskie, a następnie został kierownikiem szkoły klasztornej w Nursling. Wcześnie zasłynął wymową i wiedzą. W r. 732 Grzegorz III mianował Bonifacego arcybiskupem, posyłając zaś paliusz żądał, by ustanowił w Niemczech biskupstwa. W r. 737 Bonifacy udał się po raz trzeci do Rzymu, gdzie zatrzymał się na czas dłuższy. W dzień Zesłania Ducha Świętego, 5 czerwca 754 r., został wraz z pięćdziesięcioma dwoma towarzyszami zamordowany przez fanatycznych Fryzów niedaleko Dokkum.
11 PAŹDZIERNIKA:

Święty Bruno I Wielki z Kolonii (925-965)

      Urodził się w r. 925 jako trzeci i ostatni syn Henryka I i św. Matyldy. Kształcono go w szkole biskupiej w Utrechcie oraz na dworze brata.
 Gdy w r. 936 ten ostatni otrzymał koronę, mianował go opatem benedyktyńskim w Lorsch, pod Wormacją, oraz w benedyktyńskim opactwie Nowej Korbei, w Westfalii. W cztery lata później został kanclerzem cesarstwa. Zasłynął wówczas ze zręczności i solidności w redagowaniu dokumentów kancelarii. Uczestniczył zarazem aktywnie w formowaniu duchownych przebywających na dworze. W r. 953 kanonicy kolońscy, namówieni przez cesarza, obrali go swym arcybiskupem. W swej diecezji starał się o podniesienie moralności kleru i ludu, a w Kolonii ufundował opactwo Św. Pantaleona oraz kolegiatę Św. Marcina. Zmarł 11 października 965 r. Pochowano go  u Św. Pantaleona. Jego kult zaaprobowano w r. 1870.
11 PAŹDZIERNIKA: Święty Bruno I Wielki z Kolonii (925-965) Urodził się w r. 925 jako trzeci i ostatni syn Henryka I i św. Matyldy. Kształcono go w szkole biskupiej w Utrechcie oraz na dworze brata. Gdy w r. 936 ten ostatni otrzymał koronę, mianował go opatem benedyktyńskim w Lorsch, pod Wormacją, oraz w benedyktyńskim opactwie Nowej Korbei, w Westfalii. W cztery lata później został kanclerzem cesarstwa. Zasłynął wówczas ze zręczności i solidności w redagowaniu dokumentów kancelarii. Uczestniczył zarazem aktywnie w formowaniu duchownych przebywających na dworze. W r. 953 kanonicy kolońscy, namówieni przez cesarza, obrali go swym arcybiskupem. W swej diecezji starał się o podniesienie moralności kleru i ludu, a w Kolonii ufundował opactwo Św. Pantaleona oraz kolegiatę Św. Marcina. Zmarł 11 października 965 r. Pochowano go u Św. Pantaleona. Jego kult zaaprobowano w r. 1870.
31 SIERPNIA:

- Święta Kutburga z Wimborne (+725)

          Wedle późnej relacji miała być siostrą króla Wesseksu, a małżonką Aldfryda, króla Northumbrii (685-705). Po separacji z mężem wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Barking. Potem sama założyła nowy ośrodek życia zakonnego w Wimborne (w hrabstwie Dorset). Był to klasztor podwójny, to znaczy, złożony z części przeznaczonej dla mnichów oraz drugiej - dla mniszek. Była zapewne do śmierci ksienią tego benedyktyńskiego klasztoru. Daty jego założenia oraz śmierci fundatorki nie znamy. Od dawna wspominano ją w dniu 31 sierpnia.
31 SIERPNIA: - Święta Kutburga z Wimborne (+725) Wedle późnej relacji miała być siostrą króla Wesseksu, a małżonką Aldfryda, króla Northumbrii (685-705). Po separacji z mężem wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Barking. Potem sama założyła nowy ośrodek życia zakonnego w Wimborne (w hrabstwie Dorset). Był to klasztor podwójny, to znaczy, złożony z części przeznaczonej dla mnichów oraz drugiej - dla mniszek. Była zapewne do śmierci ksienią tego benedyktyńskiego klasztoru. Daty jego założenia oraz śmierci fundatorki nie znamy. Od dawna wspominano ją w dniu 31 sierpnia.
26 PAŹDZIERNIKA:

Święty Eata z Hexham (+686)
26 PAŹDZIERNIKA: Święty Eata z Hexham (+686)
25 SIERPNIA:

Święta Ebba z Coldingham (Starsza) (+683)

      Córka Etelfryda, króla Nortumbrii, i siostra św. Oswalda, po śmierci ojca uszła do Szkocji. Tam też dała się ochrzcić. Potem z ręki biskupa Finana przyjęła welon dziewic i w Coldingham została benedyktyńską mniszką. Sławna już ze swej świętości, przyjmowała tam św. Kutberta, a także wychowywała św. Etelredę. Dzięki jej interwencji wypuszczono z więzienia św. Wilfryda. Gdy spostrzegła, że wspólnota zakonna zaczęła się rozluźniać, dokonała reformy. Była ta reforma skuteczna do czasu. Po śmierci Ebby, która nastąpiła 25 sierpnia 683 roku, pojawiły się nowe oznaki rozluźnienia. Około 686 roku klasztor na skutek pożaru przestał istnieć. Odnowiono go dopiero po najazdach duńskich. Wtedy też rozniecono na nowo kult świętej.
25 SIERPNIA: Święta Ebba z Coldingham (Starsza) (+683) Córka Etelfryda, króla Nortumbrii, i siostra św. Oswalda, po śmierci ojca uszła do Szkocji. Tam też dała się ochrzcić. Potem z ręki biskupa Finana przyjęła welon dziewic i w Coldingham została benedyktyńską mniszką. Sławna już ze swej świętości, przyjmowała tam św. Kutberta, a także wychowywała św. Etelredę. Dzięki jej interwencji wypuszczono z więzienia św. Wilfryda. Gdy spostrzegła, że wspólnota zakonna zaczęła się rozluźniać, dokonała reformy. Była ta reforma skuteczna do czasu. Po śmierci Ebby, która nastąpiła 25 sierpnia 683 roku, pojawiły się nowe oznaki rozluźnienia. Około 686 roku klasztor na skutek pożaru przestał istnieć. Odnowiono go dopiero po najazdach duńskich. Wtedy też rozniecono na nowo kult świętej.
15  CZERWCA:

- Święta Edburga, córka Edwarda I, mniszka benedyktyńskiego klasztoru 
w Winchesterze (+ ok. 960)

         Miała podobno trzy lata, kiedy to ojciec, król Mercji i Wessexu, ofiarował jej cenne zabawki oraz kielich i ewangeliarz. Bez wahania wybrała te ostatnie. Interpretowano później to wydarzenie jako zapowiedź jej przyszłej świętości. Edburgę przyjęto do ufundowanego przez jej babkę benedyktyńskiego klasztoru w Winchesterze. Budowała tam wszystkich pokorą i łagodnością. Urzędu ksieni, jak potem chcieli niektórzy, nie piastowała. Zmarła około r. 960. Pisał o niej przede wszystkim Wilhelm z Malmesbury, autor Gesta Regum Anglorum. Wspomnienie Edburgi obchodzono 15 czerwca.
15 CZERWCA: - Święta Edburga, córka Edwarda I, mniszka benedyktyńskiego klasztoru w Winchesterze (+ ok. 960) Miała podobno trzy lata, kiedy to ojciec, król Mercji i Wessexu, ofiarował jej cenne zabawki oraz kielich i ewangeliarz. Bez wahania wybrała te ostatnie. Interpretowano później to wydarzenie jako zapowiedź jej przyszłej świętości. Edburgę przyjęto do ufundowanego przez jej babkę benedyktyńskiego klasztoru w Winchesterze. Budowała tam wszystkich pokorą i łagodnością. Urzędu ksieni, jak potem chcieli niektórzy, nie piastowała. Zmarła około r. 960. Pisał o niej przede wszystkim Wilhelm z Malmesbury, autor Gesta Regum Anglorum. Wspomnienie Edburgi obchodzono 15 czerwca.
14  MAJA:

Święty Erembert, biskup Tuluzy, mnich benedyktyńskiego opactwa 
w  Fontenelle (+ok. 671)

          Urodził się na początku VI wieku w Saint-Germain-en-Laye. Do zakonu wstąpił do benedyktyńskiego opactwa  w  Fontenelle.
Było przedmiotem dyskusji, czy i gdzie został potem biskupem. Przypuszczali niektórzy, że był nim tylko na użytek opactwa, albo że był jednym z tych episcopi vagantes, którzy wybierali się na ewangelizowanie odległych krain. Bardziej do przekonania przemawia hipoteza E. Delaruelle
14 MAJA: Święty Erembert, biskup Tuluzy, mnich benedyktyńskiego opactwa w Fontenelle (+ok. 671) Urodził się na początku VI wieku w Saint-Germain-en-Laye. Do zakonu wstąpił do benedyktyńskiego opactwa w Fontenelle. Było przedmiotem dyskusji, czy i gdzie został potem biskupem. Przypuszczali niektórzy, że był nim tylko na użytek opactwa, albo że był jednym z tych episcopi vagantes, którzy wybierali się na ewangelizowanie odległych krain. Bardziej do przekonania przemawia hipoteza E. Delaruelle'a, który sądzi, że mianowany z inicjatywy Chlotara III i Batyldy dla Tuluzy, Erembert napotkał tam opozycję i wrócił do Neustrii. Podjął wtedy na powrót życie zakonne, ale już do Fontenelle nie wrócił. Osiadł w Viliolicors (Saint-Germain-en-Laye). Tam umarł około 671 roku. Wspominano go 14 maja lub 30 kwietnia (translacja).
30 CZERWCA:

Święta Erentruda z Salzburga (+ok. 718)

               Przybyła do Salzburga około r. 696 razem ze św. Rupertem, z którym była spokrewniona. Postawił ją na czele benedyktynek, dla których na Nonbergu założył klasztor. Zmarła około r. 718. Od IX w. czczono ją jako świętą, a wspominano w dniu 30 czerwca.
30 CZERWCA: Święta Erentruda z Salzburga (+ok. 718) Przybyła do Salzburga około r. 696 razem ze św. Rupertem, z którym była spokrewniona. Postawił ją na czele benedyktynek, dla których na Nonbergu założył klasztor. Zmarła około r. 718. Od IX w. czczono ją jako świętą, a wspominano w dniu 30 czerwca.
11 PAŹDZIERNIKA:

Święta Etelburga z Barking (+675)

    Była siostrą biskupa Londynu, Erkonwalda. On to ufundował dwa opactwa, z tego jedno także dla mniszek benedyktynek w hrabstwie Essex. Stało się to zapewne przed r. 664. Beda, opierając się na jakimś wczesnym Żywocie, relacjonuje wiele cudowności z życia Etelburgi, także liczne wizje, których doznawała. Według Colgrave
11 PAŹDZIERNIKA: Święta Etelburga z Barking (+675) Była siostrą biskupa Londynu, Erkonwalda. On to ufundował dwa opactwa, z tego jedno także dla mniszek benedyktynek w hrabstwie Essex. Stało się to zapewne przed r. 664. Beda, opierając się na jakimś wczesnym Żywocie, relacjonuje wiele cudowności z życia Etelburgi, także liczne wizje, których doznawała. Według Colgrave'a, hagiografa z XV w., pochodzić miała ze Stallington i być córką jakiegoś króla Offy. Zmarła 11 października 675 roku.
7 LIPCA:

Święta  Etelburga, ksieni benedyktyńska w Faremouttieren-Brie
 (+695)

	Była córką króla Anglii Wschodniej. Została ksienią benedyktyńskiego klasztoru Faremouttieren-Brie .Prowadziła życie w dziewictwie i wstrzemięźliwości. Zmarła w 695 r. Wspomnienie 7 lipca
7 LIPCA: Święta Etelburga, ksieni benedyktyńska w Faremouttieren-Brie (+695) Była córką króla Anglii Wschodniej. Została ksienią benedyktyńskiego klasztoru Faremouttieren-Brie .Prowadziła życie w dziewictwie i wstrzemięźliwości. Zmarła w 695 r. Wspomnienie 7 lipca
23 CZERWCA:

Święta Etelreda z Ely (+679)

             Była córką króla Wschodnich Anglów. W r. 652 wydano ją za Tonberta, księcia plemienia zwanego Girvii.  W trzy lata później owdowiała. Usunęła się wówczas do swych dóbr na wysepce Ely. W r. 660 poślubiono ją po raz wtóry synowi króla Nortumbrii, Egfrydowi. Nadal jednak żyła w dziewictwie. Wedle Bedy Egfryd obiecywał św. Wilfrydowi wiele za wyperswadowanie królowej tego stanu. W dziesięć lat później separował się od żony, która udała się do opactwa benedyktyńskiego w Coldingham. Potem założyła nowe na Ely. Wiodła tam życie nad wyraz umartwione. Zmarła 23 czerwca 679 r. W szesnaście lat później jej siostra Seksburga, która została ksienią na Ely, przeniosła jej szczątki do kościoła. W średniowieczu była świętą bardzo popularną.
23 CZERWCA: Święta Etelreda z Ely (+679) Była córką króla Wschodnich Anglów. W r. 652 wydano ją za Tonberta, księcia plemienia zwanego Girvii. W trzy lata później owdowiała. Usunęła się wówczas do swych dóbr na wysepce Ely. W r. 660 poślubiono ją po raz wtóry synowi króla Nortumbrii, Egfrydowi. Nadal jednak żyła w dziewictwie. Wedle Bedy Egfryd obiecywał św. Wilfrydowi wiele za wyperswadowanie królowej tego stanu. W dziesięć lat później separował się od żony, która udała się do opactwa benedyktyńskiego w Coldingham. Potem założyła nowe na Ely. Wiodła tam życie nad wyraz umartwione. Zmarła 23 czerwca 679 r. W szesnaście lat później jej siostra Seksburga, która została ksienią na Ely, przeniosła jej szczątki do kościoła. W średniowieczu była świętą bardzo popularną.
30 CZERWCA:

      Błogosławiony Filip Powell (+1646)

	W Douai wstąpił do benedyktynów w 1619 roku. Pracował na misjach w Anglii przez 20 lat. Aresztowany na okręcie w drodze do Walii, został powieszony i ćwiartowany w Tyburn w 1646 roku, ponieważ nie chciał wyrzec się kapłaństwa. Został beatyfikowany w 1929 roku.
30 CZERWCA: Błogosławiony Filip Powell (+1646) W Douai wstąpił do benedyktynów w 1619 roku. Pracował na misjach w Anglii przez 20 lat. Aresztowany na okręcie w drodze do Walii, został powieszony i ćwiartowany w Tyburn w 1646 roku, ponieważ nie chciał wyrzec się kapłaństwa. Został beatyfikowany w 1929 roku.
12  CZERWCA:

Święty Leon III,  papież, benedyktyn (+816)

       Jego pontyfikat trwający w latach 795-816 przypadł na czasy przełomowe w historii Zachodu. O pochodzeniu i formacji przyszłego papieża nic pewnego nie wiemy. Był Rzymianinem i benedyktynem. To natomiast pewne, że od wczesnej młodości zaangażowany był w służbie Kościoła. Nie wiemy też dobrze, w jakich okolicznościach wstąpił na stolicę Piotrową po Hadrianie I. Objąwszy ster Piotrowej nawy, dokonał natychmiast posunięcia o niemałym w przyszłości znaczeniu: powiadomił o wyborze Karola Wielkiego i posłał mu symboliczne dary, nazywając króla Franków patrycjuszem rzymskim. Kiedy w osłabionym wewnętrznymi sporami i obrazoburstwem Bizancjum cesarstwo przeżywało właśnie bezkrólewie, na Zachodzie powstało nowe cesarstwo, niejako dziedzic dawnego cesarstwa rzymskiego, ale zarazem dzieło papiestwa, które nawiązywało do starożytnych idei państwa Bożego. Było to największe dokonanie pontyfikatu Leona. Zmarł 12 czerwca 816 r.
12 CZERWCA: Święty Leon III, papież, benedyktyn (+816) Jego pontyfikat trwający w latach 795-816 przypadł na czasy przełomowe w historii Zachodu. O pochodzeniu i formacji przyszłego papieża nic pewnego nie wiemy. Był Rzymianinem i benedyktynem. To natomiast pewne, że od wczesnej młodości zaangażowany był w służbie Kościoła. Nie wiemy też dobrze, w jakich okolicznościach wstąpił na stolicę Piotrową po Hadrianie I. Objąwszy ster Piotrowej nawy, dokonał natychmiast posunięcia o niemałym w przyszłości znaczeniu: powiadomił o wyborze Karola Wielkiego i posłał mu symboliczne dary, nazywając króla Franków patrycjuszem rzymskim. Kiedy w osłabionym wewnętrznymi sporami i obrazoburstwem Bizancjum cesarstwo przeżywało właśnie bezkrólewie, na Zachodzie powstało nowe cesarstwo, niejako dziedzic dawnego cesarstwa rzymskiego, ale zarazem dzieło papiestwa, które nawiązywało do starożytnych idei państwa Bożego. Było to największe dokonanie pontyfikatu Leona. Zmarł 12 czerwca 816 r.
11 maj:

- Święty Majol, opat benedyktyński  z Cluny (ok. 915–994)

       Urodził się między 906 a 915 rokiem w Auvergne (południowej Francji), w rodzinie bardzo zamożnej. Zniechęcony ciągłymi napadami Saracenów, udał się wcześnie do swego krewnego, który był wicehrabią w Mâcon. Tam to poznał biskupa Bernona, który mianował go kanonikiem katedralnym i zachęcił do kontynuowania studiów. Odbywał je w Lyonie. Po powrocie został archidiakonem i sam zaczął nauczać w szkole biskupiej. Gdy lud Besançon zażądał, aby zasiadł na tamtejszej stolicy arcybiskupiej, odmówił i schronił się w opactwie benedyktyńskim Cluny. W latach 942-948 był tam bibliotekarzem i apokryzjariuszem, potem został koadiutorem opata Aymarda. Gdy ten ostatni w 954 roku rozstał się z życiem, zajął jego miejsce.
11 maj: - Święty Majol, opat benedyktyński z Cluny (ok. 915–994) Urodził się między 906 a 915 rokiem w Auvergne (południowej Francji), w rodzinie bardzo zamożnej. Zniechęcony ciągłymi napadami Saracenów, udał się wcześnie do swego krewnego, który był wicehrabią w Mâcon. Tam to poznał biskupa Bernona, który mianował go kanonikiem katedralnym i zachęcił do kontynuowania studiów. Odbywał je w Lyonie. Po powrocie został archidiakonem i sam zaczął nauczać w szkole biskupiej. Gdy lud Besançon zażądał, aby zasiadł na tamtejszej stolicy arcybiskupiej, odmówił i schronił się w opactwie benedyktyńskim Cluny. W latach 942-948 był tam bibliotekarzem i apokryzjariuszem, potem został koadiutorem opata Aymarda. Gdy ten ostatni w 954 roku rozstał się z życiem, zajął jego miejsce.
8  MAJA:

Święta Iduberga ( Ida ), mniszka  w klasztorze benedyktyńskim  w Nivelles (+ 652)

	Córka księcia Akwitanii, małżonka Pepina z Landes, matka św. Gertrudy z Nivelles. Po śmierci męża wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Nivelles. Zmarła 8 maja 652 roku.
8 MAJA: Święta Iduberga ( Ida ), mniszka w klasztorze benedyktyńskim w Nivelles (+ 652) Córka księcia Akwitanii, małżonka Pepina z Landes, matka św. Gertrudy z Nivelles. Po śmierci męża wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Nivelles. Zmarła 8 maja 652 roku.
22  LIPCA:

Święty Wandregizil, opat w benedyktyńskim opactwie w  Fontenelle 
(ok. 600 - 668)

         Urodził się około 600 r. w pobliżu Verdun, w rodzinie frankońskich możnowładców. Rychło dostał się na dwór panujących. Przez krótki też czas żył w małżeństwie. W 629 r. został w Montfaucon mnichem. Wiódł następnie życie pustelnicze w górach Jury. Przebywał również w Bobbio i Romainmôtier. Swego marzenia, by odbyć pielgrzymkę do Irlandii, urzeczywistnić nie zdołał. Biskup Audomar udzielił mu święceń kapłańskich. Przebywając na terenie diecezji Rouen zapoznał się z żywymi tam tradycjami, zapoczątkowanymi w Luxeuil przez św. Kolumbana. Objął następnie urząd opata w Fontenelle. Jako taki w dużej mierze kierował się wspomnianymi tradycjami. Zmarł w Fontenelle 22 lipca 668 r. Klasztor od jego imienia nazwano potem Saint-Wandrille. Żywot napisał mnich współczesny świętemu.
22 LIPCA: Święty Wandregizil, opat w benedyktyńskim opactwie w Fontenelle (ok. 600 - 668) Urodził się około 600 r. w pobliżu Verdun, w rodzinie frankońskich możnowładców. Rychło dostał się na dwór panujących. Przez krótki też czas żył w małżeństwie. W 629 r. został w Montfaucon mnichem. Wiódł następnie życie pustelnicze w górach Jury. Przebywał również w Bobbio i Romainmôtier. Swego marzenia, by odbyć pielgrzymkę do Irlandii, urzeczywistnić nie zdołał. Biskup Audomar udzielił mu święceń kapłańskich. Przebywając na terenie diecezji Rouen zapoznał się z żywymi tam tradycjami, zapoczątkowanymi w Luxeuil przez św. Kolumbana. Objął następnie urząd opata w Fontenelle. Jako taki w dużej mierze kierował się wspomnianymi tradycjami. Zmarł w Fontenelle 22 lipca 668 r. Klasztor od jego imienia nazwano potem Saint-Wandrille. Żywot napisał mnich współczesny świętemu.
5 czerwca:

- Święty Franko z Assergi, mnich benedyktyński w San Giorgio diLucoli, potem pustelnik-  (ok. 1150 –?)


	Był synem wieśniaka, a urodził się około r. 1150. Benedyktynem został w San Giorgio di Lucoli. Święceń kapłańskich nie otrzymał. Po dwudziestu latach opuścił opactwo, aby żyć w eremie. Osiadł najpierw w lasach okalających opactwo, potem przeniósł się na apenińskie wysokości i swój erem założył niedaleko Gran Sasso. Przez pięć lat przebywał na górze Vasto, na wysokości 1800 m. nad poziomem morza. Ostatnie lata życia spędził w Górach Sabińskich, w miejscu trudno dostępnym, ale położonym dość blisko Assergi, dokąd przybywał, by przyjmować Komunię św. Gdy zmarł, pochowano go w krypcie klasztoru Santa Maria in Silice. Od XIV w. wspomnienie obchodzono 
w dniu 5 czerwca.
5 czerwca: - Święty Franko z Assergi, mnich benedyktyński w San Giorgio diLucoli, potem pustelnik- (ok. 1150 –?) Był synem wieśniaka, a urodził się około r. 1150. Benedyktynem został w San Giorgio di Lucoli. Święceń kapłańskich nie otrzymał. Po dwudziestu latach opuścił opactwo, aby żyć w eremie. Osiadł najpierw w lasach okalających opactwo, potem przeniósł się na apenińskie wysokości i swój erem założył niedaleko Gran Sasso. Przez pięć lat przebywał na górze Vasto, na wysokości 1800 m. nad poziomem morza. Ostatnie lata życia spędził w Górach Sabińskich, w miejscu trudno dostępnym, ale położonym dość blisko Assergi, dokąd przybywał, by przyjmować Komunię św. Gdy zmarł, pochowano go w krypcie klasztoru Santa Maria in Silice. Od XIV w. wspomnienie obchodzono w dniu 5 czerwca.
19 PAŹDZIERNIKA:

Święta Frideswida (+735)

        Córka księcia Didan. Gdy zaarażowano jej małżeństwo z księciem Algarem uciekła do Thomwry Wood, Birnsey, Anglii , gdzie mieszkała jako pustelnica . Później wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego i została wybrana tam  ksienią .  Na miejscu klasztoru powstało kolegium, które stało się siedzibą słynnego Christ Church, natomiast w miejscu kościoła klasztornego powstała katedra diecezji oksfordzkiej.
19 PAŹDZIERNIKA: Święta Frideswida (+735) Córka księcia Didan. Gdy zaarażowano jej małżeństwo z księciem Algarem uciekła do Thomwry Wood, Birnsey, Anglii , gdzie mieszkała jako pustelnica . Później wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego i została wybrana tam ksienią . Na miejscu klasztoru powstało kolegium, które stało się siedzibą słynnego Christ Church, natomiast w miejscu kościoła klasztornego powstała katedra diecezji oksfordzkiej.
16 LIPCA:

Święty Fulrad, opat benedyktyński z Saint-Denis (ok. 705 –784)

          Urodził się około r. 705 w okolicy położonej między Mozą a Mozelą, w rodzinie spokrewnionej z Welfami. O pierwszych trzydziestu latach jego życia właściwie nic nie wiemy. W r. 749 lub następnym został opatem słynnego królewskiego opactwa benedyktyńskiego 
w Saint-Denis pod Paryżem. Otrzymał dla niego cenne przywileje
 i immunitet, a ponadto do dóbr opactwa włączył swe ogromne włości 
w Alzacji i Alemanii. Przedsięwziął też od razu rekonstrukcję swej siedziby. Z podróży do Rzymu przywiózł relikwie świętych Wita, Aleksandra i Hipolita. Wydaje się, że w r. 777 rządy opackie oddał w ręce swego scholastyka i następcy Maginariusza. Poświęcił się teraz sprawom publicznym i administrowaniu swych dóbr, które w testamencie zapisze opactwu. Nazywany był capellanus i archipresbyter Franciae.
16 LIPCA: Święty Fulrad, opat benedyktyński z Saint-Denis (ok. 705 –784) Urodził się około r. 705 w okolicy położonej między Mozą a Mozelą, w rodzinie spokrewnionej z Welfami. O pierwszych trzydziestu latach jego życia właściwie nic nie wiemy. W r. 749 lub następnym został opatem słynnego królewskiego opactwa benedyktyńskiego w Saint-Denis pod Paryżem. Otrzymał dla niego cenne przywileje i immunitet, a ponadto do dóbr opactwa włączył swe ogromne włości w Alzacji i Alemanii. Przedsięwziął też od razu rekonstrukcję swej siedziby. Z podróży do Rzymu przywiózł relikwie świętych Wita, Aleksandra i Hipolita. Wydaje się, że w r. 777 rządy opackie oddał w ręce swego scholastyka i następcy Maginariusza. Poświęcił się teraz sprawom publicznym i administrowaniu swych dóbr, które w testamencie zapisze opactwu. Nazywany był capellanus i archipresbyter Franciae.
27 LIPCA:

Błogosławiony Bertold z Garsten (ok. 1065- 1142)

           Wywodził się z grafów znad rzeki Raab i był może dalekim krewnym św. Leopolda. Urodził się około r. 1065. Wcześnie wstąpił do benedyktynów w Sankt-Blasien. Potem był przeorem w Göttweig. W r. 1111 powołano go na urząd opata w Garsten,  w klasztorze benedyktyńskim dopiero, co ufundowanym przez margrabiego Styrii. Urząd piastował ponad trzydzieści lat. Z opactwa uczynił silny ośrodek reformy kościelnej, życia duchowego  i kulturalnego rozwoju. Powiększył też wydatnie klasztorne posiadłości, a wiele nieużytków pozamieniał w uprawne grunta. Zmarł w czasie jej śpiewu, w nocy z 27 na 28 lipca 1142 r. Pozostawił po sobie pamięć jałmużnika, dzięki czemu lud spontanicznie począł go czcić jako świętego. Tak też określały go wczesne annały i klasztorne nekrologi. Aprobowali ten kult biskupi, którzy wprowadzali Bertolda do liturgii swych diecezji. Aprobaty papieskiej doczekał się ten kult w 1970 r.
27 LIPCA: Błogosławiony Bertold z Garsten (ok. 1065- 1142) Wywodził się z grafów znad rzeki Raab i był może dalekim krewnym św. Leopolda. Urodził się około r. 1065. Wcześnie wstąpił do benedyktynów w Sankt-Blasien. Potem był przeorem w Göttweig. W r. 1111 powołano go na urząd opata w Garsten, w klasztorze benedyktyńskim dopiero, co ufundowanym przez margrabiego Styrii. Urząd piastował ponad trzydzieści lat. Z opactwa uczynił silny ośrodek reformy kościelnej, życia duchowego i kulturalnego rozwoju. Powiększył też wydatnie klasztorne posiadłości, a wiele nieużytków pozamieniał w uprawne grunta. Zmarł w czasie jej śpiewu, w nocy z 27 na 28 lipca 1142 r. Pozostawił po sobie pamięć jałmużnika, dzięki czemu lud spontanicznie począł go czcić jako świętego. Tak też określały go wczesne annały i klasztorne nekrologi. Aprobowali ten kult biskupi, którzy wprowadzali Bertolda do liturgii swych diecezji. Aprobaty papieskiej doczekał się ten kult w 1970 r.
25  MAJA:

- Święty Grzegorz VII, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Cluny  papież  (1028- 1085)

Hildebrand - takie było jego pierwotne imię - urodził się 
w 1028 roku w Toskanii. Wcześnie zapewne wstąpił do zakonu benedyktyńskiego w Cluny, zresztą o jego młodości wiemy niewiele. Leon IX i inni papieże wysyłali go w rozmaitych misjach. Był we Francji, u cesarzowej Agnieszki uzyskał uznanie dla papieża Stefana IX, 
a w 1058 roku stłumił w zarodku rodzącą się schizmę. Jego wpływy na politykę papieży stawały się coraz to znaczniejsze. W tym czasie był już kardynałem diakonem, a za Aleksandra II (1061-1073) archidiakonem, czyli pierwszym ministrem papieża. Sam na ten wysoki urząd obrany został 22 kwietnia 1073 roku. Dopiero wtedy przyjął święcenia kapłańskie oraz sakrę, rozpoczynając pontyfikat wypełniony po brzegi wydarzeniami tragicznymi.
25 MAJA: - Święty Grzegorz VII, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Cluny papież (1028- 1085) Hildebrand - takie było jego pierwotne imię - urodził się w 1028 roku w Toskanii. Wcześnie zapewne wstąpił do zakonu benedyktyńskiego w Cluny, zresztą o jego młodości wiemy niewiele. Leon IX i inni papieże wysyłali go w rozmaitych misjach. Był we Francji, u cesarzowej Agnieszki uzyskał uznanie dla papieża Stefana IX, a w 1058 roku stłumił w zarodku rodzącą się schizmę. Jego wpływy na politykę papieży stawały się coraz to znaczniejsze. W tym czasie był już kardynałem diakonem, a za Aleksandra II (1061-1073) archidiakonem, czyli pierwszym ministrem papieża. Sam na ten wysoki urząd obrany został 22 kwietnia 1073 roku. Dopiero wtedy przyjął święcenia kapłańskie oraz sakrę, rozpoczynając pontyfikat wypełniony po brzegi wydarzeniami tragicznymi.
22  MAJA:

- Święta Humilita, opatka pierwszego klasztoru wallombrozjanńskiego w Malcie pod Faenzą (1226-1310)

Urodziła się w 1226 roku w możnej rodzinie Negusantich w Faenzy. Mając piętnaście lat, poślubiła patrycjusza Ugoletta dei Caccianenucci. Urodziła mu dwóch synów, którzy jednak wcześnie zmarli. Po sześciu latach pożycia za obopólną zgodą małżonkowie wstąpili do klasztorów. Wtedy to imię Rozanna zamieniła na Humilitas, pod którym przeszła do historii. W 1254 roku zamknęła się w rekluzji w pobliżu klasztoru walumbrozjanów, zwanego San Apolinare. Na nalegania biskupa Jakuba Petrella opuściła później rekluzję po 12 latach, aby kierować nowo założonym klasztorem wallombrozjańskim przy kościele S. Maria Novella w Malcie pod Faenzą. Potem sama założyła klasztor i wybudowała kościół pod wezwaniem św. Jana ewangelisty we Florencji. Wielkie nabożeństwo żywiła do aniołów stróżów. Zmarła 22 maja 1310 roku.
22 MAJA: - Święta Humilita, opatka pierwszego klasztoru wallombrozjanńskiego w Malcie pod Faenzą (1226-1310) Urodziła się w 1226 roku w możnej rodzinie Negusantich w Faenzy. Mając piętnaście lat, poślubiła patrycjusza Ugoletta dei Caccianenucci. Urodziła mu dwóch synów, którzy jednak wcześnie zmarli. Po sześciu latach pożycia za obopólną zgodą małżonkowie wstąpili do klasztorów. Wtedy to imię Rozanna zamieniła na Humilitas, pod którym przeszła do historii. W 1254 roku zamknęła się w rekluzji w pobliżu klasztoru walumbrozjanów, zwanego San Apolinare. Na nalegania biskupa Jakuba Petrella opuściła później rekluzję po 12 latach, aby kierować nowo założonym klasztorem wallombrozjańskim przy kościele S. Maria Novella w Malcie pod Faenzą. Potem sama założyła klasztor i wybudowała kościół pod wezwaniem św. Jana ewangelisty we Florencji. Wielkie nabożeństwo żywiła do aniołów stróżów. Zmarła 22 maja 1310 roku.
6 PAŹDZIERNIKA:

Święty Adalbero z Lambach (1010-1090)

         Urodził się około r. 1010 jako ostatni hrabia na Lambach-Wels. Wykształcenie otrzymał w Würzburgu. Tam też zaprzyjaźnił się z Gebhardem z Salzburga i Altmanem z Pasawy. W r. 1045 został biskupem w Würzburgu. Oddany reformistycznym staraniom Henryka III i Henryka IV, pośredniczył również w czasie wojny saskiej. Na sejmie w Wormacji (1076) był obok Hermana z Metzu jedynym zwolennikiem Grzegorza VII. Zasłynął także jako budowniczy kościołów i klasztorów. Nawet ze swego dziedzicznego Lambach uczynił benedyktyńską fundację. Zmarł  tam 6 października 1090 r. Wcześnie zaczęto go czcić jako świętego, ale kult zatwierdzono dopiero  w r. 1883.
6 PAŹDZIERNIKA: Święty Adalbero z Lambach (1010-1090) Urodził się około r. 1010 jako ostatni hrabia na Lambach-Wels. Wykształcenie otrzymał w Würzburgu. Tam też zaprzyjaźnił się z Gebhardem z Salzburga i Altmanem z Pasawy. W r. 1045 został biskupem w Würzburgu. Oddany reformistycznym staraniom Henryka III i Henryka IV, pośredniczył również w czasie wojny saskiej. Na sejmie w Wormacji (1076) był obok Hermana z Metzu jedynym zwolennikiem Grzegorza VII. Zasłynął także jako budowniczy kościołów i klasztorów. Nawet ze swego dziedzicznego Lambach uczynił benedyktyńską fundację. Zmarł tam 6 października 1090 r. Wcześnie zaczęto go czcić jako świętego, ale kult zatwierdzono dopiero w r. 1883.
5 SIERPNIA:

Święty Abel z Reims (+ok. 750)

	Był zrazu mnichem w Lobbes, benedyktyńskim opactwie, a  pochodzić miał  ze Szkocji. Święty Bonifacy zaproponował go na stolicę metropolitalną w Reims, ale Abel zapewne nigdy jej na stałe nie przejął, bo nie dopuścił  go do niej wpływowy duchowny Milo. Zmarł  około  750 roku, jako opat  w Lobbes. Szczątki przeniesiono później do Binche, w belgijskiej prowincji Hainaut. Wspominany jest  5 sierpnia.
5 SIERPNIA: Święty Abel z Reims (+ok. 750) Był zrazu mnichem w Lobbes, benedyktyńskim opactwie, a pochodzić miał ze Szkocji. Święty Bonifacy zaproponował go na stolicę metropolitalną w Reims, ale Abel zapewne nigdy jej na stałe nie przejął, bo nie dopuścił go do niej wpływowy duchowny Milo. Zmarł około 750 roku, jako opat w Lobbes. Szczątki przeniesiono później do Binche, w belgijskiej prowincji Hainaut. Wspominany jest 5 sierpnia.
16 maja:

- Święty Annobert, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Almeneches, biskup (+869)

	W 865 roku został biskupem w Séez (obecnie Sees) we Francji.
16 maja: - Święty Annobert, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Almeneches, biskup (+869) W 865 roku został biskupem w Séez (obecnie Sees) we Francji.
15 SIERPNIA:

Święty Arnulf z Soissons (+1087)

        Pochodził z Brabancji. Początkowo był mnichem, potem opatem benedyktyńskim u św  Medarda w Soissons, ale kiedy w 1081 roku usunięto tamtejszego biskupa Ursiona, jego promowano na tę stolicę. Wiele wtedy zniósł przeciwności. Przez dwa lata przebywał nawet poza diecezją, we Flandrii. W końcu abdykował i usunął się znów do św Medarda. Założył opactwo w Ondenbourg we Flandrii. Zmarł 15 sierpnia 1087 roku w Ondenbourgu 
( Aldenburg ) 
w Brugii, we Flandrii. Kanonizowany 6 stycznia 1120 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 15 sierpnia.
15 SIERPNIA: Święty Arnulf z Soissons (+1087) Pochodził z Brabancji. Początkowo był mnichem, potem opatem benedyktyńskim u św Medarda w Soissons, ale kiedy w 1081 roku usunięto tamtejszego biskupa Ursiona, jego promowano na tę stolicę. Wiele wtedy zniósł przeciwności. Przez dwa lata przebywał nawet poza diecezją, we Flandrii. W końcu abdykował i usunął się znów do św Medarda. Założył opactwo w Ondenbourg we Flandrii. Zmarł 15 sierpnia 1087 roku w Ondenbourgu ( Aldenburg ) w Brugii, we Flandrii. Kanonizowany 6 stycznia 1120 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 15 sierpnia.
22 PAŹDZIERNIKA:

Święty Bertariusz z Monte Cassino (+884)

       Pochodził z Lombardii. Wstąpiwszy do benedyktynów na Monte Cassino, w r. 848 został tam opatem. Południową Italię dewastowali wówczas Saraceni i dlatego ufortyfikował klasztor, a u jego stóp rozpoczął budowę miasteczka, które nazwał imieniem św. Benedykta i które później nazywano San Germano lub krótko - Cassino. W samym opactwie dbał o rozwój wiedzy, dzięki czemu doczekał się tego, że wielu z jego uczniów zostało biskupami. Kościół klasztorny wyposażył w cenne utensylia.  22 października 884 r.Saraceni napadli na kościół i Bertariusza oraz innych pozabijali u ołtarza. Ciała przeniesiono potem na Monte Cassino i pochowano w kapitularzu. Kult zaaprobował w r. 1727 Benedykt XIII.
22 PAŹDZIERNIKA: Święty Bertariusz z Monte Cassino (+884) Pochodził z Lombardii. Wstąpiwszy do benedyktynów na Monte Cassino, w r. 848 został tam opatem. Południową Italię dewastowali wówczas Saraceni i dlatego ufortyfikował klasztor, a u jego stóp rozpoczął budowę miasteczka, które nazwał imieniem św. Benedykta i które później nazywano San Germano lub krótko - Cassino. W samym opactwie dbał o rozwój wiedzy, dzięki czemu doczekał się tego, że wielu z jego uczniów zostało biskupami. Kościół klasztorny wyposażył w cenne utensylia. 22 października 884 r.Saraceni napadli na kościół i Bertariusza oraz innych pozabijali u ołtarza. Ciała przeniesiono potem na Monte Cassino i pochowano w kapitularzu. Kult zaaprobował w r. 1727 Benedykt XIII.
21 PAŹDZIERNIKA:

Święty Bertold z Parmy (+1111)

         Jego rodzice mieli być uchodźcami z Anglii, uciskanej przez Normanów. Osiedlili się najpierw w Mediolanie, a gdy w r. 1071 miasto ucierpiało od pożaru, wywędrowali do Parmy. Pomocy udzieliły im mniszki benedyktynki. W cieniu ich klasztoru wychował się też Bertold. Później stał się u nich oblatem czy konwersem i mniszkom oddał wiele usług. Mieszkał w dzwonnicy ich kościoła, który wzorowo obsługiwał. Odbył pielgrzymki do Rzymu i Vienne, nade wszystko wiódł jednak życie pełne umartwień i rozmodlenia. W wolnych chwilach zbierał datki na rzecz ubogich. Z czasem stał się także prawdziwym ojcem duchownym klasztoru. Zmarł nieoczekiwanie w 1111 roku. Wspomnienie obchodzono w dniu 21 października.
21 PAŹDZIERNIKA: Święty Bertold z Parmy (+1111) Jego rodzice mieli być uchodźcami z Anglii, uciskanej przez Normanów. Osiedlili się najpierw w Mediolanie, a gdy w r. 1071 miasto ucierpiało od pożaru, wywędrowali do Parmy. Pomocy udzieliły im mniszki benedyktynki. W cieniu ich klasztoru wychował się też Bertold. Później stał się u nich oblatem czy konwersem i mniszkom oddał wiele usług. Mieszkał w dzwonnicy ich kościoła, który wzorowo obsługiwał. Odbył pielgrzymki do Rzymu i Vienne, nade wszystko wiódł jednak życie pełne umartwień i rozmodlenia. W wolnych chwilach zbierał datki na rzecz ubogich. Z czasem stał się także prawdziwym ojcem duchownym klasztoru. Zmarł nieoczekiwanie w 1111 roku. Wspomnienie obchodzono w dniu 21 października.
14 PAŹDZIERNIKA:

Święty Dominik Loricatus (+1060)

           Pewien biskup wyświęcił go na kapłana w zamian za koźlą skórę, którą mu wręczyli rodzice kandydata. Dowiedziawszy się o tym, Dominik nigdy już nie spełniał kapłańskich funkcji. Schronił się najpierw do pustelni pod Gubbio, później zaś przystał do św. Piotra Damiani. Zawsze praktykował skrajne surowości: często się biczował, jadł wyłącznie chleb i koper, sypiał klęcząc, a pod wierzchnią szatą nosił nie włosienicę, ale pancerz. Zmarł w roku 1060.
14 PAŹDZIERNIKA: Święty Dominik Loricatus (+1060) Pewien biskup wyświęcił go na kapłana w zamian za koźlą skórę, którą mu wręczyli rodzice kandydata. Dowiedziawszy się o tym, Dominik nigdy już nie spełniał kapłańskich funkcji. Schronił się najpierw do pustelni pod Gubbio, później zaś przystał do św. Piotra Damiani. Zawsze praktykował skrajne surowości: często się biczował, jadł wyłącznie chleb i koper, sypiał klęcząc, a pod wierzchnią szatą nosił nie włosienicę, ale pancerz. Zmarł w roku 1060.
20  MAJA:

Święta Elfryda z Crowland, mniszka benedyktyńska w  opactwie w Crowland  (+ok. 840)

Była córką Offy, króla Mercji. W 794 roku Etelbert, młody władca zachodnich Anglów, przybył, by prosić o jej rękę. Ojciec, podmówiony przez matkę, kazał uśmiercić królewskiego pretendenta. Przerażona tą zbrodnią, Elfryda schroniła się w benedyktyńskim opactwie w Crowland i przywdziawszy habit, zamknęła się w celi przylegającej do kościoła. Nie wiemy, kiedy zmarła, stało się to jednak przed 840 roku. Szczątki razem z relikwiami innych świętych spalili Duńczycy w 870 roku. Wspomnienie obchodzono w dniu 20 maja.
20 MAJA: Święta Elfryda z Crowland, mniszka benedyktyńska w opactwie w Crowland (+ok. 840) Była córką Offy, króla Mercji. W 794 roku Etelbert, młody władca zachodnich Anglów, przybył, by prosić o jej rękę. Ojciec, podmówiony przez matkę, kazał uśmiercić królewskiego pretendenta. Przerażona tą zbrodnią, Elfryda schroniła się w benedyktyńskim opactwie w Crowland i przywdziawszy habit, zamknęła się w celi przylegającej do kościoła. Nie wiemy, kiedy zmarła, stało się to jednak przed 840 roku. Szczątki razem z relikwiami innych świętych spalili Duńczycy w 870 roku. Wspomnienie obchodzono w dniu 20 maja.
8 SIERPNIA:

Święty Famian (+1150)

	Nazywany był również Quardus. Urodził się w Kolonii w Niemczech. Udał się w pielgrzymce do Rzymu, Ziemi Świętej i Compostelii w Hiszpanii. Został pustelnikiem w Composteli. Kiedy zostało zbudowane niedaleko cysterskie opactwo  wstąpił do niego.  Po jakimś czasie wyruszył znowu do Ziemi Świętej a następnie do Umbrii we Włoszech gdzie zmarł w 1150 roku.
8 SIERPNIA: Święty Famian (+1150) Nazywany był również Quardus. Urodził się w Kolonii w Niemczech. Udał się w pielgrzymce do Rzymu, Ziemi Świętej i Compostelii w Hiszpanii. Został pustelnikiem w Composteli. Kiedy zostało zbudowane niedaleko cysterskie opactwo wstąpił do niego. Po jakimś czasie wyruszył znowu do Ziemi Świętej a następnie do Umbrii we Włoszech gdzie zmarł w 1150 roku.
11 lipca:

- Święty Hildulf z Moyenmoutier

             Do stanu duchownego wstąpił w Ratyzbonie. Jakiś czas spędził w klasztorze w Trewirze. Około r. 667 został tam współbiskupem, ale po pewnym czasie, tęskniąc za życiem w samotności, złożył urząd i udał się na odludzie w Wogezy. Wkrótce pozyskał uczniów. Zbudowano wówczas klasztor i kilka oratoriów. Pod koniec życia zrezygnował, jak się zdaje, z przełożeństwa, ale gdy jego następca umarł przed nim, podjął je na nowo. Zmarł 11 lipca, może w r. 707. Jego żywoty powstały późno, zapewne nie bez związku z trzykrotną translacją relikwii.
11 lipca: - Święty Hildulf z Moyenmoutier Do stanu duchownego wstąpił w Ratyzbonie. Jakiś czas spędził w klasztorze w Trewirze. Około r. 667 został tam współbiskupem, ale po pewnym czasie, tęskniąc za życiem w samotności, złożył urząd i udał się na odludzie w Wogezy. Wkrótce pozyskał uczniów. Zbudowano wówczas klasztor i kilka oratoriów. Pod koniec życia zrezygnował, jak się zdaje, z przełożeństwa, ale gdy jego następca umarł przed nim, podjął je na nowo. Zmarł 11 lipca, może w r. 707. Jego żywoty powstały późno, zapewne nie bez związku z trzykrotną translacją relikwii.
21 maja:

- Święta Isberga (+800)

             Nazywana również Itisberga. Była mniszka w benedyktynkim klasztorze w Aire w Artois we Francji  i przypuszczalnie siostrą Karola Wielkiego. Jest czczona jako patronka tego regionu.
21 maja: - Święta Isberga (+800) Nazywana również Itisberga. Była mniszka w benedyktynkim klasztorze w Aire w Artois we Francji i przypuszczalnie siostrą Karola Wielkiego. Jest czczona jako patronka tego regionu.
24 PAŹDZIERNIKA:

Święty Marcin z Vertou (+601

           Urodził się bogatej rodzinie znanej w swoim regionie. Wyświęcony został na diakona przez św Felixa. Znany był z braku umiejętności jako kaznodzieja . Pustelnik w lesie Dumen w Bretanii . Jego świętość przyciągała tak wielu zwolenników, że został zmuszony zbudować w Vertou opactwo benedyktyńskie w pobliżu Nantes, we Francji i służyłtam  jako jej pierwszy opat ; Legenda mówi, że doprowadził go do miejsca, gdzie postawił  klasztor anioł . Później założył w Saint-Jouin-de-Marne opactwo ,
24 PAŹDZIERNIKA: Święty Marcin z Vertou (+601 Urodził się bogatej rodzinie znanej w swoim regionie. Wyświęcony został na diakona przez św Felixa. Znany był z braku umiejętności jako kaznodzieja . Pustelnik w lesie Dumen w Bretanii . Jego świętość przyciągała tak wielu zwolenników, że został zmuszony zbudować w Vertou opactwo benedyktyńskie w pobliżu Nantes, we Francji i służyłtam jako jej pierwszy opat ; Legenda mówi, że doprowadził go do miejsca, gdzie postawił klasztor anioł . Później założył w Saint-Jouin-de-Marne opactwo ,
17 PAŹDZIERNIKA:

Święty Rudolf z Gubbio (+1066)

           W 1054 roku oddał zamek w Campo Regio św. Piotrowi Damianowi  
i stał się benedyktyńskim mnichem w Fonte Avellana pod Sankt Peter . Został biskupem z Gubbio we Włoszech w 1061 . Nazywany był "cudem bezinteresowności", znany ze swej miłości .
17 PAŹDZIERNIKA: Święty Rudolf z Gubbio (+1066) W 1054 roku oddał zamek w Campo Regio św. Piotrowi Damianowi i stał się benedyktyńskim mnichem w Fonte Avellana pod Sankt Peter . Został biskupem z Gubbio we Włoszech w 1061 . Nazywany był "cudem bezinteresowności", znany ze swej miłości .
12 LIPCA:

- Święty Jan Gwalbert

           Urodził się około r. 1000 (995-) pod Florencją. Podczas kłótni został zamordowany jego starszy brat, Hugon. Pod naciskiem rodziny, Jan postanowił pomścić zbrodnię i zabić mordercę. Do spotkania doszło w Wielki Piątek. Przerażony zbrodniarz zsiadł z konia i ze łzami błagał om wybaczenie. Jan darował mu życie. Tego samego dnia, modląc się w kościele przed krucyfiksem, usłyszał głos Ukrzyżowanego: Ponieważ przebaczyłeś swojemu wrogowi, pójdź za Mną. Jan wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru San Miniato, ale niebawem opuścił go na znak protestu przeciw symoniackiemu wyborowi opata. Udał się wówczas do Camaldoli, stamtąd zaś około r. 1030 przybył do zalesionej doliny Vallombrosa, gdzie też rozpoczął życie pustelnicze. Z czasem przylgnęli doń inni i tak w r. 1039 powstała w Vallombrosie wspólnota mnichów, którzy wiedli surowe życie, kierując się zresztą regułą benedyktyńską.
12 LIPCA: - Święty Jan Gwalbert Urodził się około r. 1000 (995-) pod Florencją. Podczas kłótni został zamordowany jego starszy brat, Hugon. Pod naciskiem rodziny, Jan postanowił pomścić zbrodnię i zabić mordercę. Do spotkania doszło w Wielki Piątek. Przerażony zbrodniarz zsiadł z konia i ze łzami błagał om wybaczenie. Jan darował mu życie. Tego samego dnia, modląc się w kościele przed krucyfiksem, usłyszał głos Ukrzyżowanego: Ponieważ przebaczyłeś swojemu wrogowi, pójdź za Mną. Jan wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru San Miniato, ale niebawem opuścił go na znak protestu przeciw symoniackiemu wyborowi opata. Udał się wówczas do Camaldoli, stamtąd zaś około r. 1030 przybył do zalesionej doliny Vallombrosa, gdzie też rozpoczął życie pustelnicze. Z czasem przylgnęli doń inni i tak w r. 1039 powstała w Vallombrosie wspólnota mnichów, którzy wiedli surowe życie, kierując się zresztą regułą benedyktyńską.
11 maj:

- Błogosławiony Jan Rochester, mnich kartuzki (+1537)

	Kartuz Angielski. Powieszony i ćwiartowany w York 11 maja 1537 roku.
11 maj: - Błogosławiony Jan Rochester, mnich kartuzki (+1537) Kartuz Angielski. Powieszony i ćwiartowany w York 11 maja 1537 roku.
7 MAJA:

- Święty Jan z Beverly

	Urodził się w Harpham, Yorkshire. Kształcił się w Canterbury 
u świętych Adriana i Teodora. Został biskupem  w 687 roku i przeniósł się na biskupstow do Yorku w 705 roku jako następca św. Bozy. Wyświęcił św. Będę na kapłana i chwalił jego „Historię kościoła (duchowieństwa)”. Jan ufundował  opactwo w Beverly gdzie xpędził ostatnie lata. Jego relikwie były popularne w Anglii. Jan został kanonizowany w 1037 roku.
7 MAJA: - Święty Jan z Beverly Urodził się w Harpham, Yorkshire. Kształcił się w Canterbury u świętych Adriana i Teodora. Został biskupem w 687 roku i przeniósł się na biskupstow do Yorku w 705 roku jako następca św. Bozy. Wyświęcił św. Będę na kapłana i chwalił jego „Historię kościoła (duchowieństwa)”. Jan ufundował opactwo w Beverly gdzie xpędził ostatnie lata. Jego relikwie były popularne w Anglii. Jan został kanonizowany w 1037 roku.
20 CZERWCA:

Święty Jan z Pulsano, założyciel  (+1139)

	Pochodził z Matery. Został mnichem benedyktyńskim, ale zbytnia surowość życia sprawiła, że nie miał zwolleników. Po długiej wędrówce i przenoszeniu się z miejsca na  miejsce, wśród prześladowań, osiedlił się w Pulsano, w pobliżu Monte Gargano, gdzie założył klasztor, będący przez pewien czas domem macierzystym dla pewnej gałęzi benedyktynów. Zmarł w 1139 roku.
Święty Jan z Pulsano, założyciel  (+1139)
20 CZERWCA: Święty Jan z Pulsano, założyciel (+1139) Pochodził z Matery. Został mnichem benedyktyńskim, ale zbytnia surowość życia sprawiła, że nie miał zwolleników. Po długiej wędrówce i przenoszeniu się z miejsca na miejsce, wśród prześladowań, osiedlił się w Pulsano, w pobliżu Monte Gargano, gdzie założył klasztor, będący przez pewien czas domem macierzystym dla pewnej gałęzi benedyktynów. Zmarł w 1139 roku. Święty Jan z Pulsano, założyciel (+1139)
17 CZERWCA:

-  Błogosławiony Józef Maria Cassant,  mnich w klasztorze trapistów 
w Sainte-Marie du Desert (1878-1903)

	Józef Maria Cassanturodził się 6 marca 1878 roku w Lot-et-Garrone w południowej Frnacji. Uczył się w szkole katolickiej w Casseneuil. Mając 16 lat wstąpił do klasztoru trapistów. 24 maja 1900 roku złożył śluby wieczyste, a12 października 1902 roku przyjął święcenia kapłańskie. 
W tym czasie okazało się, że jest chory na gruźlicę, która postępowała bardzo szybko. Powrócił do domu rodzinnego, gdzie przebywał 
7 tygodnia, a nastepnie powrócił do klasztoru. Zmarł 17 czerwca 1903 roku w opinii świętości w klasztorze w Sainte- Marie du Desert. Został beatyfikowany przez Jana Pawła II 3 września 2004 roku.
17 CZERWCA: - Błogosławiony Józef Maria Cassant, mnich w klasztorze trapistów w Sainte-Marie du Desert (1878-1903) Józef Maria Cassanturodził się 6 marca 1878 roku w Lot-et-Garrone w południowej Frnacji. Uczył się w szkole katolickiej w Casseneuil. Mając 16 lat wstąpił do klasztoru trapistów. 24 maja 1900 roku złożył śluby wieczyste, a12 października 1902 roku przyjął święcenia kapłańskie. W tym czasie okazało się, że jest chory na gruźlicę, która postępowała bardzo szybko. Powrócił do domu rodzinnego, gdzie przebywał 7 tygodnia, a nastepnie powrócił do klasztoru. Zmarł 17 czerwca 1903 roku w opinii świętości w klasztorze w Sainte- Marie du Desert. Został beatyfikowany przez Jana Pawła II 3 września 2004 roku.
25 CZERWCA:

Błogosławiony Jan Hiszpan (+1160)

              Kartuz w Montrieu, później w Grande Chatreuse, pod św. Antelmem, w końcu pierwszy przeor klasztoru w Reposoir nad Lemanem. Napisał konstytucje dla żeńskiej gałęzi zakonu. Zmarł w 1160 roku. Kult dozwolony w 1864 roku.
25 CZERWCA: Błogosławiony Jan Hiszpan (+1160) Kartuz w Montrieu, później w Grande Chatreuse, pod św. Antelmem, w końcu pierwszy przeor klasztoru w Reposoir nad Lemanem. Napisał konstytucje dla żeńskiej gałęzi zakonu. Zmarł w 1160 roku. Kult dozwolony w 1864 roku.
17 LIPCA:

Święty Leon IV, papież, benedyktyn (+ 855) 

       Był rzymianinem, synem niejakiego Radualda. Wychował się 
w klasztorze benedyktyńskim Św. Marcina przy bazylice 
Św. Piotra i tam został mnichem. Grzegorz IV wezwał go na Lateran
 i uczynił subdiakonem. Sergiusz II wyświęcił go na kapłana, potem uczynił kardynałem. Gdy Sergiusz II zmarł (847), Leona jednogłośnie obrano jego następcą. Liber Pontificalis wychwala jego cierpliwość, pokorę, dobroć, umiłowanie sprawiedliwości, przykładanie się do Pism świętych, ewangeliczną prostotę, miłość ku ludziom. Zwie go nutritor pauperum et contemptor sui. Zajmował się ozdobą kościołów rzymskich, dla obrony przed Saracenami kazał odnowić dawne fortyfikacje i z tą samą myślą zmobilizował oddziały, a z flot Neapolu, Amalfi i Gaety zdołał stworzyć ligę, która pobiła napastnika. Papież zmarł 17 lipca 855 r.
17 LIPCA: Święty Leon IV, papież, benedyktyn (+ 855) Był rzymianinem, synem niejakiego Radualda. Wychował się w klasztorze benedyktyńskim Św. Marcina przy bazylice Św. Piotra i tam został mnichem. Grzegorz IV wezwał go na Lateran i uczynił subdiakonem. Sergiusz II wyświęcił go na kapłana, potem uczynił kardynałem. Gdy Sergiusz II zmarł (847), Leona jednogłośnie obrano jego następcą. Liber Pontificalis wychwala jego cierpliwość, pokorę, dobroć, umiłowanie sprawiedliwości, przykładanie się do Pism świętych, ewangeliczną prostotę, miłość ku ludziom. Zwie go nutritor pauperum et contemptor sui. Zajmował się ozdobą kościołów rzymskich, dla obrony przed Saracenami kazał odnowić dawne fortyfikacje i z tą samą myślą zmobilizował oddziały, a z flot Neapolu, Amalfi i Gaety zdołał stworzyć ligę, która pobiła napastnika. Papież zmarł 17 lipca 855 r.
2 LIPCA:

Święty Lidan z Sezze (ok. 1026–1118)

            Urodził się około 1026 roku w Antinie, na Sycylii. Wcześnie wstąpił na Monte Cassino do benedyktynów. Potem założył klasztor benedyktyński pod wezwaniem św. Cecylii koło Sezze i był pierwszym opatem. Jako taki przyczynił się walnie do osuszenia błot. Zmarł w 1118 roku. W Sezze obrano go patronem miasta. Wspomnienie obchodzono w dniu 2 lipca, ale w Sezze także 27 kwietnia i 18 lipca.
2 LIPCA: Święty Lidan z Sezze (ok. 1026–1118) Urodził się około 1026 roku w Antinie, na Sycylii. Wcześnie wstąpił na Monte Cassino do benedyktynów. Potem założył klasztor benedyktyński pod wezwaniem św. Cecylii koło Sezze i był pierwszym opatem. Jako taki przyczynił się walnie do osuszenia błot. Zmarł w 1118 roku. W Sezze obrano go patronem miasta. Wspomnienie obchodzono w dniu 2 lipca, ale w Sezze także 27 kwietnia i 18 lipca.
5 MAJA:

- Święty Mauront (+701)

	Najstarszy syn św. Adalbalda i św. Rychtudy? Z Flanders. Służył królowi Franków Klovisowi II. Wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru w Marchiennes i namówił św. Amanda z Maestricht do ufundowania opactwa na jego własnej posiadłości w pobliżu Therouanne. Jego siostra została ksienią w Marchiennes.
5 MAJA: - Święty Mauront (+701) Najstarszy syn św. Adalbalda i św. Rychtudy? Z Flanders. Służył królowi Franków Klovisowi II. Wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru w Marchiennes i namówił św. Amanda z Maestricht do ufundowania opactwa na jego własnej posiadłości w pobliżu Therouanne. Jego siostra została ksienią w Marchiennes.
31 MAJA: 


Święta Mechtylda (+1160)

	Była córką hrabiego Bertolda z Andechs w ówczesnej Bawarii 
w Niemczech. Hrabia i jego żona Zofia ufundowali klasztorbw swoim majątku w Diessen w Bawarii. Mechtylda trafiła tam w wieku 5 lat. Została tam mniszką benedyktynką a później ksienią. W 1153 roku biskup Augsburga powierzył jej kierowanie opactwem w Edelstetten. Mech tylda była czczona z powodu jej mistycznych darów i cudów. Zmarła w Diessen 31 maja.
31 MAJA: Święta Mechtylda (+1160) Była córką hrabiego Bertolda z Andechs w ówczesnej Bawarii w Niemczech. Hrabia i jego żona Zofia ufundowali klasztorbw swoim majątku w Diessen w Bawarii. Mechtylda trafiła tam w wieku 5 lat. Została tam mniszką benedyktynką a później ksienią. W 1153 roku biskup Augsburga powierzył jej kierowanie opactwem w Edelstetten. Mech tylda była czczona z powodu jej mistycznych darów i cudów. Zmarła w Diessen 31 maja.
3 czerwca:

-Święty Morand z Cluny, przeor benedyktyński w Altkirch (+ok 1115)

           Pochodził z okolic Wormacji. Tam też w przykatedralnej szkole otrzymał wykształcenie, a potem święcenia kapłańskie. Wybrał się następnie jako pielgrzym do Composteli. Gdy wracał, wstąpił do Cluny
 i został mnichem benedyktyńskim . Opat Hugo I wysłał go następnie jako przeora do Owernii, a około r. 1106 do Alzacji, gdzie 
w Altkirch miał kierować nową fundacją. Rozwinął w niej działalność duszpasterską, a tak zasłużył sobie na tytuł Apostoła Sundgau. Zmarł 3 czerwca około r. 1115. Pochowano go w kościele klasztornym, który rychło stał się celem pielgrzymek. Przedstawiano świętego jako mnicha lub pielgrzyma, potem także z winnym gronem lub z nożem do obcinania latorośli.
3 czerwca: -Święty Morand z Cluny, przeor benedyktyński w Altkirch (+ok 1115) Pochodził z okolic Wormacji. Tam też w przykatedralnej szkole otrzymał wykształcenie, a potem święcenia kapłańskie. Wybrał się następnie jako pielgrzym do Composteli. Gdy wracał, wstąpił do Cluny i został mnichem benedyktyńskim . Opat Hugo I wysłał go następnie jako przeora do Owernii, a około r. 1106 do Alzacji, gdzie w Altkirch miał kierować nową fundacją. Rozwinął w niej działalność duszpasterską, a tak zasłużył sobie na tytuł Apostoła Sundgau. Zmarł 3 czerwca około r. 1115. Pochowano go w kościele klasztornym, który rychło stał się celem pielgrzymek. Przedstawiano świętego jako mnicha lub pielgrzyma, potem także z winnym gronem lub z nożem do obcinania latorośli.
4 LIPCA:

Święty Odo z Canterbury (Dobry)  (ok. 880-959)

	Urodził się około 880 roku w Anglii. Jego rodzice byłi poganami, ale on jednak został wychowany w wierze chrześcijańskiej. W 925 roku został biskupem Ramersbury; później wstąpił do benedyktynów. W 942 roku mianowano go arcybiskupem Canterbury. Za swoją działalność dobroczynną i szczególną troskę o potrzebujących otrzymał przydomek „Dobry”. Zmarł w Canterbury w 959 roku.
4 LIPCA: Święty Odo z Canterbury (Dobry) (ok. 880-959) Urodził się około 880 roku w Anglii. Jego rodzice byłi poganami, ale on jednak został wychowany w wierze chrześcijańskiej. W 925 roku został biskupem Ramersbury; później wstąpił do benedyktynów. W 942 roku mianowano go arcybiskupem Canterbury. Za swoją działalność dobroczynną i szczególną troskę o potrzebujących otrzymał przydomek „Dobry”. Zmarł w Canterbury w 959 roku.
28 CZERWCA:

Święty Paweł I, papież (+767)

         Mnich benedyktyński. Potem papież. Rządził tuż po zawarciu przez papiestwo układów z królem Franków, Pepinem Małym. Włości papieskie, zawiązek państwa, otrzymały dzięki temu poważne gwarancje, natomiast Pepin wyniesiony został do godności królewskiej (751). Nie mogło się to podobać ani zwolennikom polityki probizantyńskiej, ani panującym na wielkich połaciach Italii Longobardom. Rzymianin z urodzenia, a brat poprzednika, Stefana II, Paweł wybrany został na stolicę Piotrową 29 maja 757 r. W ciągu dziesięciolecia nowy papież wzmocnił alians z Frankami, ale na sprawy kościelne w państwie Pepina nie mógł sobie zagwarantować zbyt wielkiego wpływu. Udało mu się natomiast powiększyć papieskie państwo. Wszystko to nie przestawało niepokoić możnych rzymian, co zaznaczy się wyraźnie po śmierci papieża. Nastąpiła ona 28 czerwca 767 r.
28 CZERWCA: Święty Paweł I, papież (+767) Mnich benedyktyński. Potem papież. Rządził tuż po zawarciu przez papiestwo układów z królem Franków, Pepinem Małym. Włości papieskie, zawiązek państwa, otrzymały dzięki temu poważne gwarancje, natomiast Pepin wyniesiony został do godności królewskiej (751). Nie mogło się to podobać ani zwolennikom polityki probizantyńskiej, ani panującym na wielkich połaciach Italii Longobardom. Rzymianin z urodzenia, a brat poprzednika, Stefana II, Paweł wybrany został na stolicę Piotrową 29 maja 757 r. W ciągu dziesięciolecia nowy papież wzmocnił alians z Frankami, ale na sprawy kościelne w państwie Pepina nie mógł sobie zagwarantować zbyt wielkiego wpływu. Udało mu się natomiast powiększyć papieskie państwo. Wszystko to nie przestawało niepokoić możnych rzymian, co zaznaczy się wyraźnie po śmierci papieża. Nastąpiła ona 28 czerwca 767 r.
10 LIPCA:

- Święty Piotr Vincioli, opat w benedyktyńskim klasztorze w Perugii
 (zm. w 1009 r.)

         Pochodził z Perugii. Był mnichem i architektem. To jemu zawdzięczamy wybudowanie w X w. wspaniałego kościoła pod wezwaniem Św. Piotra, a także przyległego klasztoru benedyktyńskiego, którego został opatem i w którym stopniowo, pomimo sprzeciwów, wprowadzał w życie Regułę kluniacką. Wcześniej na tym miejscu były ruiny koścoła służącego jako katedra Perugii. Biskup Onesto powierzył Piotrowi rekonstrukcję świątyni. Niestety, podczas budowy dopuścił się on wielu przypadków rozrzutności. Pomimo tego, ów święty, zmarły w 1009 r., był również przykładem braterskiej miłości wobec biednych oraz obrońcą miasta przed najazdami Cesarstwa Niemieckiego. Wspomnienie obchodzi się 10 lipca
10 LIPCA: - Święty Piotr Vincioli, opat w benedyktyńskim klasztorze w Perugii (zm. w 1009 r.) Pochodził z Perugii. Był mnichem i architektem. To jemu zawdzięczamy wybudowanie w X w. wspaniałego kościoła pod wezwaniem Św. Piotra, a także przyległego klasztoru benedyktyńskiego, którego został opatem i w którym stopniowo, pomimo sprzeciwów, wprowadzał w życie Regułę kluniacką. Wcześniej na tym miejscu były ruiny koścoła służącego jako katedra Perugii. Biskup Onesto powierzył Piotrowi rekonstrukcję świątyni. Niestety, podczas budowy dopuścił się on wielu przypadków rozrzutności. Pomimo tego, ów święty, zmarły w 1009 r., był również przykładem braterskiej miłości wobec biednych oraz obrońcą miasta przed najazdami Cesarstwa Niemieckiego. Wspomnienie obchodzi się 10 lipca
29 MAJA:

Błogosławiony Piotr Petroni, mnich w kartuzkim klasztorze w Maggiano pod Sieną (+1361

           Mając 17 lat wstapił do kartuzów w Magggiano pod Sieną. Przyczynił się do nawrócenia Boccaccia. Zmarł w 1361 roku.
29 MAJA: Błogosławiony Piotr Petroni, mnich w kartuzkim klasztorze w Maggiano pod Sieną (+1361 Mając 17 lat wstapił do kartuzów w Magggiano pod Sieną. Przyczynił się do nawrócenia Boccaccia. Zmarł w 1361 roku.
6  MAJA:

Święty Petronaks, opat w benedyktyńskim opactwie  na Monte Cassino (+750)

	Urodził się około 670 roku w Brescii. Zachęcony przez Grzegorza II, przystąpił do odbudowy słynnego opactwa na Monte Cassino. I był tam opatem przez 30 lat. Rozpoczął ją w latach 717-720 przy pomocy osiadłych na zboczu góry eremitów. Potem wsparli go mnisi z San Vincenzo (Volturno) oraz benedyktyni rzymscy i Wilibald z Eichstätt.  W 742 roku papież Zachariasz wręczył mu oryginał reguły św. Benedykta. Wiele dóbr podarował mu także Gizulf II, książę Benewentu. Petronaks zmarł prawdopodobnie 6 maja 750 roku.
6 MAJA: Święty Petronaks, opat w benedyktyńskim opactwie na Monte Cassino (+750) Urodził się około 670 roku w Brescii. Zachęcony przez Grzegorza II, przystąpił do odbudowy słynnego opactwa na Monte Cassino. I był tam opatem przez 30 lat. Rozpoczął ją w latach 717-720 przy pomocy osiadłych na zboczu góry eremitów. Potem wsparli go mnisi z San Vincenzo (Volturno) oraz benedyktyni rzymscy i Wilibald z Eichstätt. W 742 roku papież Zachariasz wręczył mu oryginał reguły św. Benedykta. Wiele dóbr podarował mu także Gizulf II, książę Benewentu. Petronaks zmarł prawdopodobnie 6 maja 750 roku.
2 SIERPNIA:

Święty Plegmund (+914)

          Urodził się w Mercji, w Anglii. Wychowywał króla Alfreda wielkiego. Został później pustelnikiem  w pobliżu Chester. Na prośbę króla Alfreda został mianowany arcybiskupem Canterbury. Popierał zdolnych dostojników kościelnych, uczonych i  poświęcił się by było ich coraz więcej. Przybył do Rzymu w 908 roku by zobaczyć się z papieżem Sergiuszem III. Zmarł w Canterbury.
2 SIERPNIA: Święty Plegmund (+914) Urodził się w Mercji, w Anglii. Wychowywał króla Alfreda wielkiego. Został później pustelnikiem w pobliżu Chester. Na prośbę króla Alfreda został mianowany arcybiskupem Canterbury. Popierał zdolnych dostojników kościelnych, uczonych i poświęcił się by było ich coraz więcej. Przybył do Rzymu w 908 roku by zobaczyć się z papieżem Sergiuszem III. Zmarł w Canterbury.
26 kwietnia:

- Święty Rafał Barón Arnaiz, trapista  (1911-1939)

	Urodził się 9 kwietnia 1911 roku w Burgos, w Hiszpanii, w katolickiej rodzinie. Po ukończeniu studiów architektonicznych wstąpił w 1934 roku do trapistów. Zmarł mając zaledwie 27 lat w opactwie San Isidoro de Dueňas w Palencji 26 kwietnia 1939 roku. Ostatnie słowa wypowiedziane przez św. Rafała brzmiały: „Zabierz mnie ode mnie samego i daj światu”. Został beatyfikowany przez Jana Pawła II 27 września 1992 roku, a kanonizowany przez Benedykta XVI 11 października 2009 roku. Treścią wszystkich jego poczynań było zawołanie „Tylko Bóg”. Podczas uroczystości beatyfikacyjnej Jan Paweł II podkreślił, że brat Rafał  w swoim krótkim, ale intensywnym życiu „zwłaszcza dla ludzi młodych stał się przykładem pełnej miłości 
i bezwarunkowej odpowiedzi na Boże wezwanie.  - powtarzał często w swoich pismach duchowych.
26 kwietnia: - Święty Rafał Barón Arnaiz, trapista (1911-1939) Urodził się 9 kwietnia 1911 roku w Burgos, w Hiszpanii, w katolickiej rodzinie. Po ukończeniu studiów architektonicznych wstąpił w 1934 roku do trapistów. Zmarł mając zaledwie 27 lat w opactwie San Isidoro de Dueňas w Palencji 26 kwietnia 1939 roku. Ostatnie słowa wypowiedziane przez św. Rafała brzmiały: „Zabierz mnie ode mnie samego i daj światu”. Został beatyfikowany przez Jana Pawła II 27 września 1992 roku, a kanonizowany przez Benedykta XVI 11 października 2009 roku. Treścią wszystkich jego poczynań było zawołanie „Tylko Bóg”. Podczas uroczystości beatyfikacyjnej Jan Paweł II podkreślił, że brat Rafał w swoim krótkim, ale intensywnym życiu „zwłaszcza dla ludzi młodych stał się przykładem pełnej miłości i bezwarunkowej odpowiedzi na Boże wezwanie. - powtarzał często w swoich pismach duchowych.
13 PAŹDZIERNIKA:

Błogosławiony Regimbald ze Speyer (+1039)

               W 1012 r. biskup Augsburga Bruno wezwał go, aby objął przełożeństwo w odnawianym klasztorze pod wezwaniem świętych Ulryka i Afry. W trzy lata później został przełożonym w Ebersbergu, gdzie, podobnie jak w Augsburgu, kanoników zastępowali benedyktyni. W 1022 r. był opatem w Lorsch. Stamtąd kierował organizowaniem żeńskiego klasztoru w Heiligenbergu. Uczestniczył także w synodach w Selingstadt i Frankfurcie. W 1032 r. objął z inicjatywy Konrada II stolicę biskupią w Spirze. Okazał się na niej dobrym administratorem i budowniczym katedry. W styczniu 1039 r. pochował w niej cesarza. Sam zmarł wkrótce potem, 13 października tegoż roku. U benedyktynów zawsze czczono go jako błogosławionego.
13 PAŹDZIERNIKA: Błogosławiony Regimbald ze Speyer (+1039) W 1012 r. biskup Augsburga Bruno wezwał go, aby objął przełożeństwo w odnawianym klasztorze pod wezwaniem świętych Ulryka i Afry. W trzy lata później został przełożonym w Ebersbergu, gdzie, podobnie jak w Augsburgu, kanoników zastępowali benedyktyni. W 1022 r. był opatem w Lorsch. Stamtąd kierował organizowaniem żeńskiego klasztoru w Heiligenbergu. Uczestniczył także w synodach w Selingstadt i Frankfurcie. W 1032 r. objął z inicjatywy Konrada II stolicę biskupią w Spirze. Okazał się na niej dobrym administratorem i budowniczym katedry. W styczniu 1039 r. pochował w niej cesarza. Sam zmarł wkrótce potem, 13 października tegoż roku. U benedyktynów zawsze czczono go jako błogosławionego.
9 CZERWCA:

- Święty Ryszard, biskup Andrii, mnich benedyktyński (+XII w.)

        Do Italii przybył z Anglii. Nie było w tym nic niezwykłego, skoro 
w czasie dominacji normandzkiej wielu stamtąd emigrowało na kontynent. Na stolicę biskupią powołany został zapewne między 1154 
a 1159 rokiem, za pontyfikatu Hadriana IV, który także był benedyktynem, pochodzącym z Anglii. W 1179 roku Ryszard uczestniczył w trzecim soborze lateraneńskim. Potem przewodniczył translacji relikwii męczenników Poncjana i Erazma. Przypisywano mu długi pontyfikat, ale dokładnych dat nie znamy. Kanonizowano go może w 1300 roku. W Andrii czczono go intensywnie, a w legendach stał się jednym z pierwszych apostołów chrześcijańskich w Italii. Wspomnienie przypada 9 czerwca.
9 CZERWCA: - Święty Ryszard, biskup Andrii, mnich benedyktyński (+XII w.) Do Italii przybył z Anglii. Nie było w tym nic niezwykłego, skoro w czasie dominacji normandzkiej wielu stamtąd emigrowało na kontynent. Na stolicę biskupią powołany został zapewne między 1154 a 1159 rokiem, za pontyfikatu Hadriana IV, który także był benedyktynem, pochodzącym z Anglii. W 1179 roku Ryszard uczestniczył w trzecim soborze lateraneńskim. Potem przewodniczył translacji relikwii męczenników Poncjana i Erazma. Przypisywano mu długi pontyfikat, ale dokładnych dat nie znamy. Kanonizowano go może w 1300 roku. W Andrii czczono go intensywnie, a w legendach stał się jednym z pierwszych apostołów chrześcijańskich w Italii. Wspomnienie przypada 9 czerwca.
12  MAJA:

Święta Rychtruda, ksieni w benedyktyńskim klasztorze w  Marchiennes (ok.614- ok.687)
 
      Wedle późnego żywota, zredagowanego przez Hucbalda z Saint-Amand, urodziła się około 614 roku. W 633 roku poślubiła frankońskiego rycerza Adalbalda. W trzynaście lat później, będąc już wdową, usunęła się do klasztoru Benedyktyńskiego założonego przez św. Amanda 
w Marchiennes. Tam też była ksienią i jako taka w poczet mniszek przyjęła trzy córki: Klotsyndę, Euzebię i Adelsyndę. Zmarła około 687 roku. Wspomniany żywot powstał w 907 roku. Natomiast translacje, opisane w innych tekstach, miały miejsce w latach 1128 i 1164. 
W diecezjach Cambrai, Arras, Auch i Bayonne wspomina się Rychtrudę dnia 12 lub 13 maja.
12 MAJA: Święta Rychtruda, ksieni w benedyktyńskim klasztorze w Marchiennes (ok.614- ok.687) Wedle późnego żywota, zredagowanego przez Hucbalda z Saint-Amand, urodziła się około 614 roku. W 633 roku poślubiła frankońskiego rycerza Adalbalda. W trzynaście lat później, będąc już wdową, usunęła się do klasztoru Benedyktyńskiego założonego przez św. Amanda w Marchiennes. Tam też była ksienią i jako taka w poczet mniszek przyjęła trzy córki: Klotsyndę, Euzebię i Adelsyndę. Zmarła około 687 roku. Wspomniany żywot powstał w 907 roku. Natomiast translacje, opisane w innych tekstach, miały miejsce w latach 1128 i 1164. W diecezjach Cambrai, Arras, Auch i Bayonne wspomina się Rychtrudę dnia 12 lub 13 maja.
7 CZERWCA:

Święty Robert, opat z Newminster

           Urodził się w ostatnich latach XI lub na samym początku XII wieku w Crave (dziś Gargrave), w hrabstwie York (Anglia). Wyszedł z rodziny niezamożnej, mimo to skończył solidne studia, które uzupełnił jeszcze 
w Paryżu. Wyświęcony na kapłana, przez jakiś czas obsługiwał kościół w Crave. Wkrótce wstąpił w Whitby do benedyktynów. Gdy dowiedział się o przejściu kilku mnichów do nowo założonego opactwa we Fountains, sam przeniósł się tam w r. 1135 i tak stał się cystersem. Prężność i rozwój nowego zakonu były niezwykłe. Już cztery lata później Robert na czele dwunastu mnichów udał się do Newminster w Nortumbrii i założył tam nowe opactwo. W jakiś czas potem stało się ono macierzą nowych fundacji: w Pipewell (1143), Roche (1147) i Sawley (1148). W r. 1147 Robert bywał w sprawach zakonu we Francji, gdzie zetknął się z papieżem-cystersem Eugeniuszem III. Zmarł dnia 7 (lub 6) czerwca 1159 r.
7 CZERWCA: Święty Robert, opat z Newminster Urodził się w ostatnich latach XI lub na samym początku XII wieku w Crave (dziś Gargrave), w hrabstwie York (Anglia). Wyszedł z rodziny niezamożnej, mimo to skończył solidne studia, które uzupełnił jeszcze w Paryżu. Wyświęcony na kapłana, przez jakiś czas obsługiwał kościół w Crave. Wkrótce wstąpił w Whitby do benedyktynów. Gdy dowiedział się o przejściu kilku mnichów do nowo założonego opactwa we Fountains, sam przeniósł się tam w r. 1135 i tak stał się cystersem. Prężność i rozwój nowego zakonu były niezwykłe. Już cztery lata później Robert na czele dwunastu mnichów udał się do Newminster w Nortumbrii i założył tam nowe opactwo. W jakiś czas potem stało się ono macierzą nowych fundacji: w Pipewell (1143), Roche (1147) i Sawley (1148). W r. 1147 Robert bywał w sprawach zakonu we Francji, gdzie zetknął się z papieżem-cystersem Eugeniuszem III. Zmarł dnia 7 (lub 6) czerwca 1159 r.
21  KWIETNIA:

Święty Anzelm, arcybiskup, opat w benedyktyńskim opactwie w Le Bec  (1033-1109)

       Urodził się w 1033 roku w dolinie Aosta, w Piemoncie, 
we Włoszech w możnej rodzinie. Był nteligentny i wrażliwy, młodość miał trudną, naznaczoną poważnymi kryzysami; niemały udział mieli w tym jego mistrzowie ze szkoły klasztornej w Aoscie. Był już oblatem, a ciągle jeszcze zastanawiał się nad swym powołaniem; wreszcie wyjechał do Burgundii i Francji. Sława mistrza szkoły klasztornej w Bec (Normandia) i jednocześnie przeora tego benedyktyńskiego opactwa, Lanfranca, spowodowała, że tam wstąpił w 1060 roku. Szybko stał się jego bliskim uczniem i współpracownikiem. Po wyborze Lanfranca w 1063 roku na opata klasztoru w Caen, Anzelm został przeorem w Bec. W 1078 roku po śmierci opata-założyciela wspólnoty, Herluina, wybrano go jego następcą.
21 KWIETNIA: Święty Anzelm, arcybiskup, opat w benedyktyńskim opactwie w Le Bec (1033-1109) Urodził się w 1033 roku w dolinie Aosta, w Piemoncie, we Włoszech w możnej rodzinie. Był nteligentny i wrażliwy, młodość miał trudną, naznaczoną poważnymi kryzysami; niemały udział mieli w tym jego mistrzowie ze szkoły klasztornej w Aoscie. Był już oblatem, a ciągle jeszcze zastanawiał się nad swym powołaniem; wreszcie wyjechał do Burgundii i Francji. Sława mistrza szkoły klasztornej w Bec (Normandia) i jednocześnie przeora tego benedyktyńskiego opactwa, Lanfranca, spowodowała, że tam wstąpił w 1060 roku. Szybko stał się jego bliskim uczniem i współpracownikiem. Po wyborze Lanfranca w 1063 roku na opata klasztoru w Caen, Anzelm został przeorem w Bec. W 1078 roku po śmierci opata-założyciela wspólnoty, Herluina, wybrano go jego następcą.
4 MAJA:

- Święty Augustyn Webster (+1535)

        Jeden z 40 męczenników Angielskich i Walijskich, kanonizowanych w 1970 roku. Augustyn był kartuzkim przeorem w Axholme w Anglii. Został aresztowany w Londynie i zamordowany w Tyburn.
4 MAJA: - Święty Augustyn Webster (+1535) Jeden z 40 męczenników Angielskich i Walijskich, kanonizowanych w 1970 roku. Augustyn był kartuzkim przeorem w Axholme w Anglii. Został aresztowany w Londynie i zamordowany w Tyburn.
18 LIPCA:

- Święty Bruno z Segni, opat benedyktyński na Monte Cassino (ok. 1049-1123)

      Urodził się około r. 1049 w Solero (Piemont), a nauki pobierał w Bolonii i Sienie. W tej ostatniej został kanonikiem katedralnym. 
W r. 1079 uczestniczył w Rzymie w dyspucie z Berengariuszem z Tours, oskarżonym o herezję. Wkrótce też Grzegorz VII, z którym się zaprzyjaźnił, mianował go biskupem Segni. Przyjaźń łączyła go także z następcami wielkiego papieża: Wiktorem III, Urbanem II i Paschazym II. W r. 1095 towarzyszył Urbanowi II w podróży do Francji. Był wtedy na synodzie w Clermont oraz odwiedził Cluny i Tours. Gdy wrócił, uwięził go Ainulf, pan na Segni. Uwolniony, usunął się na Monte Cassino, gdzie też później obrano go opatem. Tam zmarł 18 lipca 1123 r. Jego kult zatwierdził w r. 1183 Lucjusz III.
18 LIPCA: - Święty Bruno z Segni, opat benedyktyński na Monte Cassino (ok. 1049-1123) Urodził się około r. 1049 w Solero (Piemont), a nauki pobierał w Bolonii i Sienie. W tej ostatniej został kanonikiem katedralnym. W r. 1079 uczestniczył w Rzymie w dyspucie z Berengariuszem z Tours, oskarżonym o herezję. Wkrótce też Grzegorz VII, z którym się zaprzyjaźnił, mianował go biskupem Segni. Przyjaźń łączyła go także z następcami wielkiego papieża: Wiktorem III, Urbanem II i Paschazym II. W r. 1095 towarzyszył Urbanowi II w podróży do Francji. Był wtedy na synodzie w Clermont oraz odwiedził Cluny i Tours. Gdy wrócił, uwięził go Ainulf, pan na Segni. Uwolniony, usunął się na Monte Cassino, gdzie też później obrano go opatem. Tam zmarł 18 lipca 1123 r. Jego kult zatwierdził w r. 1183 Lucjusz III.
27 LIPCA:

Święty Teobald z Marly (+1247)

        Syn Burcharda z Montmorency. Urodził się w Marly Castle we Francji. Został rycerzem na dworze króla Francji Filipa II. Gdy przeżył nawrócenie opuścił dwór króla i zrezygnował  ze światowych aspiracji  i wstąpił do cysterskiego opactwa w 1220 roku. Został wybrany przeorem w 1230 roku a następnie opatem w 1235 roku. Zmarł w 1247 roku.
27 LIPCA: Święty Teobald z Marly (+1247) Syn Burcharda z Montmorency. Urodził się w Marly Castle we Francji. Został rycerzem na dworze króla Francji Filipa II. Gdy przeżył nawrócenie opuścił dwór króla i zrezygnował ze światowych aspiracji i wstąpił do cysterskiego opactwa w 1220 roku. Został wybrany przeorem w 1230 roku a następnie opatem w 1235 roku. Zmarł w 1247 roku.
1 SIERPNIA:

Święty Etelwold z Winchesteru (ok. 912- 984)

Urodził się około r. 912 w Winchesterze w Anglii. Żyje w jednym
 z królestw, na jakie została Anglia podzielona: Wessex i Kent. 
Jako młodzieniec przebywa na dworze, gdzie jednak popada w niełaskę, w wyniku czego opuszcza go i postanawia zostać mnichem. Około r. 938  razem ze św. Dunstanem, też byłym dworzaninem, wyświęcony został na kapłana. Towarzyszył mu w opactwie benedyktyńskim Glastonbury, gdzie Dunstan reanimował życie zakonne i był też energicznym reformatorem kleru w Anglii. Etelwold kontynuował jego dzieło. Potem objął wyludnione opactwo benedyktyńskie  w Abingdon (Berkshire), gdzie dokonał w ciągu kilu lat jego odnowy. Pod jego kierownictwem klasztor ten stanie się jednym z pierwszych ośrodków kulturalnych królestwa. W r. 963 został biskupem Winchesteru. Zmarł 1 sierpnia 984 r. Kult, który go bezzwłocznie otoczył, podtrzymywały klasztory, zawdzięczające mu tak wiele.
1 SIERPNIA: Święty Etelwold z Winchesteru (ok. 912- 984) Urodził się około r. 912 w Winchesterze w Anglii. Żyje w jednym z królestw, na jakie została Anglia podzielona: Wessex i Kent. Jako młodzieniec przebywa na dworze, gdzie jednak popada w niełaskę, w wyniku czego opuszcza go i postanawia zostać mnichem. Około r. 938 razem ze św. Dunstanem, też byłym dworzaninem, wyświęcony został na kapłana. Towarzyszył mu w opactwie benedyktyńskim Glastonbury, gdzie Dunstan reanimował życie zakonne i był też energicznym reformatorem kleru w Anglii. Etelwold kontynuował jego dzieło. Potem objął wyludnione opactwo benedyktyńskie w Abingdon (Berkshire), gdzie dokonał w ciągu kilu lat jego odnowy. Pod jego kierownictwem klasztor ten stanie się jednym z pierwszych ośrodków kulturalnych królestwa. W r. 963 został biskupem Winchesteru. Zmarł 1 sierpnia 984 r. Kult, który go bezzwłocznie otoczył, podtrzymywały klasztory, zawdzięczające mu tak wiele.
5 PAŹDZIERNIKA:

Święty Placyd (+VI w.)

        Patrycjusz Tertullus oddał Placyda jako oblata na wychowanie św. Benedyktowi. Odtąd razem z innym uczniem, Maurem, towarzyszył patriarsze. Posłany po wodę, zsunął się do jeziora i porwany przez falę, byłby zatonął. Święty wysłał jednak na ratunek Maura, a on, nie zdając sobie z tego sprawy, doszedł po tafli jeziora do tonącego i wyciągnął go na brzeg. Tradycja benedyktyńska umieściła go dzięki temu tuż przy Benedykcie, a potem razem ze Scholastyką i wspomnianym Maurem czciła jako wyznawcę. Brewiarz rzymski identyfikuje go z innym Placidem, który poniósł śmierć z kilkunastoma towarzyszami na Sycylii z ręki rozbójników morskich. Męczeństwo tego Placida uprzedziło jednak o jakieś 200 lat czasy, w których żył młody benedyktyn, który może również był męczennikiem. W XII wieku dopiero pomieszano fakty
 z życia obu Placydów. Wspomnienie 5 października
5 PAŹDZIERNIKA: Święty Placyd (+VI w.) Patrycjusz Tertullus oddał Placyda jako oblata na wychowanie św. Benedyktowi. Odtąd razem z innym uczniem, Maurem, towarzyszył patriarsze. Posłany po wodę, zsunął się do jeziora i porwany przez falę, byłby zatonął. Święty wysłał jednak na ratunek Maura, a on, nie zdając sobie z tego sprawy, doszedł po tafli jeziora do tonącego i wyciągnął go na brzeg. Tradycja benedyktyńska umieściła go dzięki temu tuż przy Benedykcie, a potem razem ze Scholastyką i wspomnianym Maurem czciła jako wyznawcę. Brewiarz rzymski identyfikuje go z innym Placidem, który poniósł śmierć z kilkunastoma towarzyszami na Sycylii z ręki rozbójników morskich. Męczeństwo tego Placida uprzedziło jednak o jakieś 200 lat czasy, w których żył młody benedyktyn, który może również był męczennikiem. W XII wieku dopiero pomieszano fakty z życia obu Placydów. Wspomnienie 5 października
16 czerwca:

- Święta Lutgarda z Tongern (Tongres), mniszka w cysterskim klasztorze w  Aywières (1182-1246)
     
        Urodziła się w r. 1182. Wcześnie umieszczono ją w pensjonacie benedyktynek. Około r. 1200 złożyła u nich profesję zakonną. W pięć lat później była już przeoryszą. Ale zamiłowanie do kontemplacji sprawiło, że opuściła ruchliwą placówkę i przeniosła się do cysterek w brabanckim mieście Aywières. Zasłynęła tam z daru uzdrawiania chorych i nawracania zatwardziałych grzeszników. Obdarzona łaskami mistycznymi, stała się jednak przede wszystkim prekursorką nabożeństwa do Najśw. Serca Jezusowego. Zmarła 16 czerwca 1246 r. Belgia czci Lutgardę jako jedną ze swych głównych patronek.
16 czerwca: - Święta Lutgarda z Tongern (Tongres), mniszka w cysterskim klasztorze w Aywières (1182-1246) Urodziła się w r. 1182. Wcześnie umieszczono ją w pensjonacie benedyktynek. Około r. 1200 złożyła u nich profesję zakonną. W pięć lat później była już przeoryszą. Ale zamiłowanie do kontemplacji sprawiło, że opuściła ruchliwą placówkę i przeniosła się do cysterek w brabanckim mieście Aywières. Zasłynęła tam z daru uzdrawiania chorych i nawracania zatwardziałych grzeszników. Obdarzona łaskami mistycznymi, stała się jednak przede wszystkim prekursorką nabożeństwa do Najśw. Serca Jezusowego. Zmarła 16 czerwca 1246 r. Belgia czci Lutgardę jako jedną ze swych głównych patronek.
23 MAJA:

Święty Guibert (Wibert) z Gembloux, mnich benedyktyńskiego klasztoru w Gorze, założyciel benedyktyńskiego opactwa w Gembloux (+962)

       Był synem Lietolda i Osburgi, wielmożów spokrewnionych z panującymi 
w Austrazji. Urodził się pod koniec IX stulecia. Wykształcenie i ogładę zdobywał na dworach Henryka I i Ottona I, ale do rzemiosła rycerskiego pociągu nie zdradzał. Po śmierci ojca postanowił zostać ubogim dla Chrystusa i swe spore dobra w Gembloux (pod Namur) przeznaczył na fundację opactwa benedyktyńskiego. Do wybudowanego przez siebie klasztoru zaprosił mnichów z Gorze, gdzie w 933 roku odnowiono życie zakonne. Opactwo w Gembloux powstało w 922 albo raczej w 940 roku, może nawet dopiero tuż przed 983 rokiem, natomiast sam fundator usunął się do benedyktyńskiego klasztoru w Gorze.
23 MAJA: Święty Guibert (Wibert) z Gembloux, mnich benedyktyńskiego klasztoru w Gorze, założyciel benedyktyńskiego opactwa w Gembloux (+962) Był synem Lietolda i Osburgi, wielmożów spokrewnionych z panującymi w Austrazji. Urodził się pod koniec IX stulecia. Wykształcenie i ogładę zdobywał na dworach Henryka I i Ottona I, ale do rzemiosła rycerskiego pociągu nie zdradzał. Po śmierci ojca postanowił zostać ubogim dla Chrystusa i swe spore dobra w Gembloux (pod Namur) przeznaczył na fundację opactwa benedyktyńskiego. Do wybudowanego przez siebie klasztoru zaprosił mnichów z Gorze, gdzie w 933 roku odnowiono życie zakonne. Opactwo w Gembloux powstało w 922 albo raczej w 940 roku, może nawet dopiero tuż przed 983 rokiem, natomiast sam fundator usunął się do benedyktyńskiego klasztoru w Gorze.
22 CZERWCA:

Błogosławiony Eberhard z Salzburga  (1085-1164)

      Wywodził się z hrabiów na Biburgu i Hilpoltstein, a urodził w r. 1085. Studia odbył w Bamberdze i Paryżu. W r. 1125 wstąpił w Prüfening do benedyktynów. W kilkanaście lat później objął rządy w ufundowanym przez rodzinę opactwie w Biburgu. W r. 1147 obrano go arcybiskupem Salzburga. Sakry udzielił mu Otto z Freisingen. Widzimy go następnie na synodach lub w otoczeniu Konrada I. Utrzymując podobne kontakty z Fryderykiem I, umiał jednak trzymać się na uboczu, gdy cesarz i jego otoczenie decydowali się wyprawić na Rzym. W r. 1150 przewodniczył synodowi swej prowincji. W r. 1163 Aleksander III mianował go swym legatem dla Niemiec. Przez jakiś czas starał się jeszcze godzić, a ponadto zajmował się instalacją kapituły lokalnej w Vorau,  w Styrii. Zmarł 22 czerwca 1164 r. w Rein. Szczątki przeniesiono do Salzburga, gdzie otoczyła go od razu cześć wiernych.
22 CZERWCA: Błogosławiony Eberhard z Salzburga (1085-1164) Wywodził się z hrabiów na Biburgu i Hilpoltstein, a urodził w r. 1085. Studia odbył w Bamberdze i Paryżu. W r. 1125 wstąpił w Prüfening do benedyktynów. W kilkanaście lat później objął rządy w ufundowanym przez rodzinę opactwie w Biburgu. W r. 1147 obrano go arcybiskupem Salzburga. Sakry udzielił mu Otto z Freisingen. Widzimy go następnie na synodach lub w otoczeniu Konrada I. Utrzymując podobne kontakty z Fryderykiem I, umiał jednak trzymać się na uboczu, gdy cesarz i jego otoczenie decydowali się wyprawić na Rzym. W r. 1150 przewodniczył synodowi swej prowincji. W r. 1163 Aleksander III mianował go swym legatem dla Niemiec. Przez jakiś czas starał się jeszcze godzić, a ponadto zajmował się instalacją kapituły lokalnej w Vorau, w Styrii. Zmarł 22 czerwca 1164 r. w Rein. Szczątki przeniesiono do Salzburga, gdzie otoczyła go od razu cześć wiernych.
13  MAJA:

Błogosławiona Julianna z Norwich (+1423)

	 Była pustelnica w Norwich. W rzeczywistości jednakowo nazywana była Julian czy Julianna z Norwich. Mieszkała ona przez długi czas w małej chatce w pobliżu kościoła św. Juliana w Norwich, który przynależał do przeoratu w Carrow. Dlatego od położenia swojej celi otrzymała imię. Z jej pism dowiadujemy się, że urodziła się około 1342 roku. Była mniszką benedyktynką. W wiku 30 lat, między 8 a 14 maja 1373 roku została? i była przekonana o zbliżającej się śmierci. Przypisuje się jej serię objawień Męki Zbawiciela. Miała 15 wizji z powodu czego jej sława szybko się rozchodziła.  Jej książka miała tytuł : „Objawienie Bożego miłosierdzia” i opowiadała o Bożej miłości, Jego Wcieleniu, odkupieniu i Bożym pocieszeniu. Otrzymała specjalne miejsce pośród wielkich mistyków angielskich. Jest również uważana jako jedna z najbardziej wpływowych pisarzy angielskich zasługujących na zaszczytne miejsce przy Chaucer.
13 MAJA: Błogosławiona Julianna z Norwich (+1423) Była pustelnica w Norwich. W rzeczywistości jednakowo nazywana była Julian czy Julianna z Norwich. Mieszkała ona przez długi czas w małej chatce w pobliżu kościoła św. Juliana w Norwich, który przynależał do przeoratu w Carrow. Dlatego od położenia swojej celi otrzymała imię. Z jej pism dowiadujemy się, że urodziła się około 1342 roku. Była mniszką benedyktynką. W wiku 30 lat, między 8 a 14 maja 1373 roku została? i była przekonana o zbliżającej się śmierci. Przypisuje się jej serię objawień Męki Zbawiciela. Miała 15 wizji z powodu czego jej sława szybko się rozchodziła. Jej książka miała tytuł : „Objawienie Bożego miłosierdzia” i opowiadała o Bożej miłości, Jego Wcieleniu, odkupieniu i Bożym pocieszeniu. Otrzymała specjalne miejsce pośród wielkich mistyków angielskich. Jest również uważana jako jedna z najbardziej wpływowych pisarzy angielskich zasługujących na zaszczytne miejsce przy Chaucer.
17  MAJA:

Błogosławiony Rasso (Ratbod, Ratho), hrabia na Diessen-Andechs, 
mnich benedyktyńskiw Werde (ok. 900 - 953)

	Urodził się ok. 900 roku, prawdopodobnie w Bawarii (Niemczech). Pochodził ze starego bawarskiego rodu Diessen-Andechs. Początkowo walczył z powodzeniem z najeżdżającymi Bawarie Węgrami. 
Później opromieniony sławą wódz Rasso wyruszył na pielgrzymki 
do Ziemi Świętej i do Rzymu. Przywiózł stamtąd cenne relikwie męczenników, dla których u stóp swego zamku wzniósł niewielki klasztor benedyktyński w Werde, do którego tez sam wstąpił. Przywiezione przez hrabiego relikwie dały początek słynnemu „Skarbowi relikwii z Andechsu, przechowywanemu dziś w klasztorze Andechs Am Ammersee (niedaleko Grafrath). Bogobojny fundator zmarł 19 czerwca 953 roku. .
17 MAJA: Błogosławiony Rasso (Ratbod, Ratho), hrabia na Diessen-Andechs, mnich benedyktyńskiw Werde (ok. 900 - 953) Urodził się ok. 900 roku, prawdopodobnie w Bawarii (Niemczech). Pochodził ze starego bawarskiego rodu Diessen-Andechs. Początkowo walczył z powodzeniem z najeżdżającymi Bawarie Węgrami. Później opromieniony sławą wódz Rasso wyruszył na pielgrzymki do Ziemi Świętej i do Rzymu. Przywiózł stamtąd cenne relikwie męczenników, dla których u stóp swego zamku wzniósł niewielki klasztor benedyktyński w Werde, do którego tez sam wstąpił. Przywiezione przez hrabiego relikwie dały początek słynnemu „Skarbowi relikwii z Andechsu, przechowywanemu dziś w klasztorze Andechs Am Ammersee (niedaleko Grafrath). Bogobojny fundator zmarł 19 czerwca 953 roku. .
23 kwietnia:

- Święty Wojciech, męczennik, patron Polski,  mnich klasztoru benedyktyńskiego św. Bonifacego i Aleksego na rzymskim Awentynie- (ok. 956 - 997)

	Urodził się około 956 roku w czeskich Lubicach, w możnej rodzinie Sławnikowiców. Kształcił się w Magdeburgu pod opieką tamtejszego arcybiskupa, Adalberta. Ku jego czci Wojciech przyjął (w czasie bierzmowania?) imię Adalbert, pod którym jest znany i czczony
 na Zachodzie. Potem przebywał w otoczeniu pierwszego biskupa Pragi, Dytmara. W 982 roku był świadkiem jego przedśmiertnego kajania się
 z zaniedbań i grzechów. W rok później otrzymał sakrę i został jego następcą. Stanowisko okazało się nad wyraz trudne. Nie mogąc się uporać z przeciwnościami, udał się Wojciech po radę do Rzymu. Odwiedził też wówczas sędziwego ascetę, św. Nila. Potem osiadł u Św. Bonifacego na Awentynie i przyjął habit benedyktyński, podczas gdy 
w rządach diecezją zastępował go Falkold, biskup miśnieński.
23 kwietnia: - Święty Wojciech, męczennik, patron Polski, mnich klasztoru benedyktyńskiego św. Bonifacego i Aleksego na rzymskim Awentynie- (ok. 956 - 997) Urodził się około 956 roku w czeskich Lubicach, w możnej rodzinie Sławnikowiców. Kształcił się w Magdeburgu pod opieką tamtejszego arcybiskupa, Adalberta. Ku jego czci Wojciech przyjął (w czasie bierzmowania?) imię Adalbert, pod którym jest znany i czczony na Zachodzie. Potem przebywał w otoczeniu pierwszego biskupa Pragi, Dytmara. W 982 roku był świadkiem jego przedśmiertnego kajania się z zaniedbań i grzechów. W rok później otrzymał sakrę i został jego następcą. Stanowisko okazało się nad wyraz trudne. Nie mogąc się uporać z przeciwnościami, udał się Wojciech po radę do Rzymu. Odwiedził też wówczas sędziwego ascetę, św. Nila. Potem osiadł u Św. Bonifacego na Awentynie i przyjął habit benedyktyński, podczas gdy w rządach diecezją zastępował go Falkold, biskup miśnieński.
19 MAJA:

- Święty Celestyn V (Piotr z Morrone)

            Urodził się około r. 1215 w wieśniaczej rodzinie w Abruzzach. Wcześnie wstąpił do benedyktynów, potem zaś osiadł jako pustelnik na górze Morrone. Sława świętości sprawiła, że ściągnęło doń wielu uczniów, co stało się początkiem nowej kongregacji mniszej (1251), określanej później nazwą celestynów. Ten sam rozgłos świętości sprawił, że kardynałowie zebrani w Perugii wybrali go w czerwcu 1294 r. na następcę Mikołaja IV, a w ten sposób położyli kres długiemu wakansowi, który trwał ponad dwa lata. Wybór nie okazał się szczęśliwy. Piotr, który przybrał imię Celestyn, nie był przygotowany do pełnienia funkcji papieskich, a zamiłowanie do samotności, za którą nieustannie tęsknił, nie ułatwiało mu przystosowania się do nich. Doszło do tego, że zaczęto nadużywać jego gołębiej prostoty. Powstał wówczas problem, czy papież może zrzec się swego urzędu. Kwestię rozstrzygnął sam Celestyn i w grudniu tego samego, 1294 r. ustąpił
19 MAJA: - Święty Celestyn V (Piotr z Morrone) Urodził się około r. 1215 w wieśniaczej rodzinie w Abruzzach. Wcześnie wstąpił do benedyktynów, potem zaś osiadł jako pustelnik na górze Morrone. Sława świętości sprawiła, że ściągnęło doń wielu uczniów, co stało się początkiem nowej kongregacji mniszej (1251), określanej później nazwą celestynów. Ten sam rozgłos świętości sprawił, że kardynałowie zebrani w Perugii wybrali go w czerwcu 1294 r. na następcę Mikołaja IV, a w ten sposób położyli kres długiemu wakansowi, który trwał ponad dwa lata. Wybór nie okazał się szczęśliwy. Piotr, który przybrał imię Celestyn, nie był przygotowany do pełnienia funkcji papieskich, a zamiłowanie do samotności, za którą nieustannie tęsknił, nie ułatwiało mu przystosowania się do nich. Doszło do tego, że zaczęto nadużywać jego gołębiej prostoty. Powstał wówczas problem, czy papież może zrzec się swego urzędu. Kwestię rozstrzygnął sam Celestyn i w grudniu tego samego, 1294 r. ustąpił
18  MAJA:

Święta Elgiva (+944)

	Królowa i matka króla Edwy Wiernego I św. Edgara Spokojnego? i żona Edmunda I. zrezygnowała z życia publicznego i wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Shaftesbury.
18 MAJA: Święta Elgiva (+944) Królowa i matka króla Edwy Wiernego I św. Edgara Spokojnego? i żona Edmunda I. zrezygnowała z życia publicznego i wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Shaftesbury.
30 MAJA: 

- Święty Hubert, mnich w benedyktyńskim klasztorze w pobliżu Noyon, we Francji (+714)

	Nazywany był czasem Hugbert. Został mnichem  wieku 20 lat.
30 MAJA: - Święty Hubert, mnich w benedyktyńskim klasztorze w pobliżu Noyon, we Francji (+714) Nazywany był czasem Hugbert. Został mnichem wieku 20 lat.
29 KWIETNIA:

- Święty Hugon, opat z benedyktyńskiego opactwa w Cluny (1024 –1109)

           Urodził się w 1024 roku jako syn hrabiego na Semur w Burgundii. 
Ojciec sposobił go do zawodu rycerskiego, on jednak czując wstręt do wszelkiego gwałtu, udał się zrazu pod opiekę swego wuja, który zasiadał na stolicy biskupiej w Chalon-sur-Saône, potem - gdy ojciec ponownie chciał go zaprawić w rzemiośle rycerskim - schronił się w benedyktyńskim opactwie w Cluny. Uczyniwszy postępy na drodze życia duchownego, został w 1044 roku wyświęcony na kapłana, 
a wkrótce potem dla swych nieprzeciętnych uzdolnień w obcowaniu 
z ludźmi mianowany przeorem. Pięć lat później zmarł jego mistrz - opat Odylon. Hugo, który w tym czasie przebywał na sejmie w Wormacji, objął po nim rządy w Cluny, które sprawować miał przez sześćdziesiąt lat. W tym czasie odegrał wraz z Hildebrandem doniosłą rolę w usunięciu grożącego sporu przy wyborze Leona IX.
29 KWIETNIA: - Święty Hugon, opat z benedyktyńskiego opactwa w Cluny (1024 –1109) Urodził się w 1024 roku jako syn hrabiego na Semur w Burgundii. Ojciec sposobił go do zawodu rycerskiego, on jednak czując wstręt do wszelkiego gwałtu, udał się zrazu pod opiekę swego wuja, który zasiadał na stolicy biskupiej w Chalon-sur-Saône, potem - gdy ojciec ponownie chciał go zaprawić w rzemiośle rycerskim - schronił się w benedyktyńskim opactwie w Cluny. Uczyniwszy postępy na drodze życia duchownego, został w 1044 roku wyświęcony na kapłana, a wkrótce potem dla swych nieprzeciętnych uzdolnień w obcowaniu z ludźmi mianowany przeorem. Pięć lat później zmarł jego mistrz - opat Odylon. Hugo, który w tym czasie przebywał na sejmie w Wormacji, objął po nim rządy w Cluny, które sprawować miał przez sześćdziesiąt lat. W tym czasie odegrał wraz z Hildebrandem doniosłą rolę w usunięciu grożącego sporu przy wyborze Leona IX.
6 LIPCA:

Święta Seksburga z Ely (+ok. 699)

              Była najstarszą córką króla Esseksu - Anny, a siostrą Etelredy, Etelburgi i Witburgi. W 640 r. poślubiła Erkenberta, króla Kentu. Urodziła mu świętych Ermenhildę i Erkongotę. Po śmierci męża (664) została ksienią w ufundowanym przezeń klasztorze w Sheppey. W 675 r. została z kolei mniszką w Ely, gdzie też w cztery lata później obrano ją ksienią. Zmarła około 699 r. Wspomnienie obchodzono w dniu 6 lipca.
6 LIPCA: Święta Seksburga z Ely (+ok. 699) Była najstarszą córką króla Esseksu - Anny, a siostrą Etelredy, Etelburgi i Witburgi. W 640 r. poślubiła Erkenberta, króla Kentu. Urodziła mu świętych Ermenhildę i Erkongotę. Po śmierci męża (664) została ksienią w ufundowanym przezeń klasztorze w Sheppey. W 675 r. została z kolei mniszką w Ely, gdzie też w cztery lata później obrano ją ksienią. Zmarła około 699 r. Wspomnienie obchodzono w dniu 6 lipca.
25 czerwca:

Święty Wilhelm z Vercelli (+1142) 
 
       Urodził się około r. 1085 w Vercelli (Włochy). Swą drogę do świętości rozpoczął od pobożnych pielgrzymek. Wybrał się najpierw do Św. Jakuba w Composteli. Odwiedzał następnie rozmaite miejsca pielgrzymkowe w Italii. W końcu, jakby zmęczony tymi wędrówkami, osiadł (1115) jako pustelnik na Monte Virgiliano, które potem zmieniło nazwę na Monte Vergine. Z czasem zeszli się doń uczniowie i z nimi założył kongregację zakonną, która później weszła do rodziny benedyktyńskiej. Samo Monte Vergine stało się słynnym sanktuarium maryjnym. U stóp góry w Goleto Wilhelm założył klasztor żeński. Swym fundacjom zakonnym przekazał styl życia łączący umiłowanie samotności, surowe ubóstwo, apostolską gorliwość oraz nabożeństwo do Matki Najśw. Zmarł 24 czerwca 1142 r. w Goleto.
25 czerwca: Święty Wilhelm z Vercelli (+1142) Urodził się około r. 1085 w Vercelli (Włochy). Swą drogę do świętości rozpoczął od pobożnych pielgrzymek. Wybrał się najpierw do Św. Jakuba w Composteli. Odwiedzał następnie rozmaite miejsca pielgrzymkowe w Italii. W końcu, jakby zmęczony tymi wędrówkami, osiadł (1115) jako pustelnik na Monte Virgiliano, które potem zmieniło nazwę na Monte Vergine. Z czasem zeszli się doń uczniowie i z nimi założył kongregację zakonną, która później weszła do rodziny benedyktyńskiej. Samo Monte Vergine stało się słynnym sanktuarium maryjnym. U stóp góry w Goleto Wilhelm założył klasztor żeński. Swym fundacjom zakonnym przekazał styl życia łączący umiłowanie samotności, surowe ubóstwo, apostolską gorliwość oraz nabożeństwo do Matki Najśw. Zmarł 24 czerwca 1142 r. w Goleto.
7 LIPCA:

- Święty Wilibald z Eichstätt, biskup, mnich benedyktyński na
 Monte Cassino  (700 - 787)

	Urodził się w Wessex, w płd. Anglii.. Po sześcioletniej podróży, której celem był Rzym, a i Ziemi Świętej , wstąpił do benedyktynów na Monte Cassino, skąd  wysłano go do Niemiec, do pomocy w pracy misyjnej św Bonifacemu. Został pierwszym biskupem w  Eichstätt. Nawrócił wielu pogan i założył wielki klasztor w Heidesheim.  Zmarł 7 lipca 787 roku
7 LIPCA: - Święty Wilibald z Eichstätt, biskup, mnich benedyktyński na Monte Cassino (700 - 787) Urodził się w Wessex, w płd. Anglii.. Po sześcioletniej podróży, której celem był Rzym, a i Ziemi Świętej , wstąpił do benedyktynów na Monte Cassino, skąd wysłano go do Niemiec, do pomocy w pracy misyjnej św Bonifacemu. Został pierwszym biskupem w Eichstätt. Nawrócił wielu pogan i założył wielki klasztor w Heidesheim. Zmarł 7 lipca 787 roku
26 LIPCA:

Święty Symeon z Poilrone (+1016)]

      Mnich i pustelnik w klasztorze św. Benedykta w Polrone koło Mantui. Według przekazów pochodził z Armenii, wielokrotnie podejmował pielgrzymki, wreszcie osiadł we wspomnianym klasztorze benedyktyńskim, gdzie zasłynął z pokory i czynienia cudów. Zmarł w 1016 roku.
26 LIPCA: Święty Symeon z Poilrone (+1016)] Mnich i pustelnik w klasztorze św. Benedykta w Polrone koło Mantui. Według przekazów pochodził z Armenii, wielokrotnie podejmował pielgrzymki, wreszcie osiadł we wspomnianym klasztorze benedyktyńskim, gdzie zasłynął z pokory i czynienia cudów. Zmarł w 1016 roku.
28  LIPCA:

Święta Ada (Adrehilda) z Mans (+692)

	We Francji znana także pod zdrobniałym Adnette, miała być w Mans ksienią benedyktyńskiego klasztoru, a przybyła ponoć ze Soissons. Istnieje dokument z r. 682 z przywilejami dla zakonnic, wystawiony przez miejscowego biskupa, jej krewnego. Trudno natomiast dociec, czy należy ją utożsamiać z Adrehildą, ksienią innego klasztoru w tych okolicach. Zmarła w 692 r. Adę wspomina się w dniu 28 lipca.
28 LIPCA: Święta Ada (Adrehilda) z Mans (+692) We Francji znana także pod zdrobniałym Adnette, miała być w Mans ksienią benedyktyńskiego klasztoru, a przybyła ponoć ze Soissons. Istnieje dokument z r. 682 z przywilejami dla zakonnic, wystawiony przez miejscowego biskupa, jej krewnego. Trudno natomiast dociec, czy należy ją utożsamiać z Adrehildą, ksienią innego klasztoru w tych okolicach. Zmarła w 692 r. Adę wspomina się w dniu 28 lipca.
29 CZERWCA:

Święte Salome i Judyta z Oberaltaich (IX w.) 

       Salome była uważana za wygnaną Anglosaską księżniczkę z Anglii, która udał się w pielgrzymkę do Jerozolimy. Niepostrzeżenie udała się chwilowo do Bawarii i razem z bliską przyjaciółką wdową Judytą wstąpiła do benedyktyńskiego opactwa Oberaltaich. Salome i Judyta były przedmiotem wielu legend, które były raczej przesadne.
29 CZERWCA: Święte Salome i Judyta z Oberaltaich (IX w.) Salome była uważana za wygnaną Anglosaską księżniczkę z Anglii, która udał się w pielgrzymkę do Jerozolimy. Niepostrzeżenie udała się chwilowo do Bawarii i razem z bliską przyjaciółką wdową Judytą wstąpiła do benedyktyńskiego opactwa Oberaltaich. Salome i Judyta były przedmiotem wielu legend, które były raczej przesadne.
14 PAŹDZIERNIKA:

Święty Burchard z Würzburga (+ 754)-

           Anglosaski mnich benedyktyński, misjonarz w Niemczech, konsekrowany na pierwszego biskupa Würzburga przez ewangelizatora św. Bonifacego (Winfryda). Założył tam opactwo. Zmarł w Hohenburgu w 754 roku.
14 PAŹDZIERNIKA: Święty Burchard z Würzburga (+ 754)- Anglosaski mnich benedyktyński, misjonarz w Niemczech, konsekrowany na pierwszego biskupa Würzburga przez ewangelizatora św. Bonifacego (Winfryda). Założył tam opactwo. Zmarł w Hohenburgu w 754 roku.
15 LIPCA:

Święty Dawid, mnich benedyktyński w Cluny (+ok. 1082)

	Pochodził z Anglii. Był mnichem benedyktyńskim w Cluny. Ze św. Zygfrydem udał się na misje do Szwecji i założył klasztor 
w Monkentorp. Działał w okolicy Vesteräs. Został biskupem Szwecji. Zmarł ok. 1082 r.
15 LIPCA: Święty Dawid, mnich benedyktyński w Cluny (+ok. 1082) Pochodził z Anglii. Był mnichem benedyktyńskim w Cluny. Ze św. Zygfrydem udał się na misje do Szwecji i założył klasztor w Monkentorp. Działał w okolicy Vesteräs. Został biskupem Szwecji. Zmarł ok. 1082 r.
21 CZERWCA:

Święty Engelmund,  apostoł Niderlandów (+ok. 720)

            Pochodził z Fryzji, ale wychował się w Anglii. Wcześnie wstąpił do benedyktynów. Potem, jak Bonifacy i inni, opuścił Wyspę i udał się na ewangelizację rodzinnego kraju. Znajomość języka i obyczajów ułatwiała mu zadanie. Nie był, jak chcieli niektórzy, uczniem św. Willibrorda. Zmarł około r. 720 w Velzen, w pobliżu Haarlemu. W katedrze tego ostatniego miasta spoczęły później jego reliwie. Wspomnienie obchodzi się 21 czerwca.
21 CZERWCA: Święty Engelmund, apostoł Niderlandów (+ok. 720) Pochodził z Fryzji, ale wychował się w Anglii. Wcześnie wstąpił do benedyktynów. Potem, jak Bonifacy i inni, opuścił Wyspę i udał się na ewangelizację rodzinnego kraju. Znajomość języka i obyczajów ułatwiała mu zadanie. Nie był, jak chcieli niektórzy, uczniem św. Willibrorda. Zmarł około r. 720 w Velzen, w pobliżu Haarlemu. W katedrze tego ostatniego miasta spoczęły później jego reliwie. Wspomnienie obchodzi się 21 czerwca.
25 SIERPNIA:

Święty Grzegorz z Utrechtu (+776)

           Mnich benedyktyński, uczeń i współpracownik św. Bonifacego. Około 752 roku został opatem benedyktyńskim  w Utrechcie i kierownikiem szkoły założonej celem nawracania Fryzów. Przez dwadzieścia dwa lata zarządzał diecezją utrechcką, choć biskupem nie był. Zmarł w 776 roku.
25 SIERPNIA: Święty Grzegorz z Utrechtu (+776) Mnich benedyktyński, uczeń i współpracownik św. Bonifacego. Około 752 roku został opatem benedyktyńskim w Utrechcie i kierownikiem szkoły założonej celem nawracania Fryzów. Przez dwadzieścia dwa lata zarządzał diecezją utrechcką, choć biskupem nie był. Zmarł w 776 roku.
30 LIPCA:

Święty Hatebrand z Oldenklooster (+1198)

   Był założycielem tego benedyktyńskiego opactwa, nazywanego w średniowieczu Claustrum Vetus. Położone w Felwert, w diecezji Groningen (Holandia), promieniowało na całe połacie Fryzji. O samym założycielu tyle właściwie wiadomo, że był jego pius pater. Miał je założyć w r. 1183. Śmierć Hatebranda przypadałaby tedy na r. 1198, zapewne na dzień 30 lipca. Jego późna Vita mało jest wiarogodna i zapewne powstała bardzo późno. Czczono go jednak bardzo intensywnie w Antwerpii, w której kościół Najśw. Zbawiciela szczycił się posiadaniem relikwii błogosławionego
30 LIPCA: Święty Hatebrand z Oldenklooster (+1198) Był założycielem tego benedyktyńskiego opactwa, nazywanego w średniowieczu Claustrum Vetus. Położone w Felwert, w diecezji Groningen (Holandia), promieniowało na całe połacie Fryzji. O samym założycielu tyle właściwie wiadomo, że był jego pius pater. Miał je założyć w r. 1183. Śmierć Hatebranda przypadałaby tedy na r. 1198, zapewne na dzień 30 lipca. Jego późna Vita mało jest wiarogodna i zapewne powstała bardzo późno. Czczono go jednak bardzo intensywnie w Antwerpii, w której kościół Najśw. Zbawiciela szczycił się posiadaniem relikwii błogosławionego
28 CZERWCA:

- Święty Heimrad (+1019)

             Był mnichem w kilku opactwach benedyktyńskich podczas jego pielgrzymki z Rzymu do Jerozolimy. Był delikatny wobec wielu obłąkanych pozornie nie kończącej się podróży w wierze. Ostatecznie został pustelnikiem  w Wolfhagen w Hesse- Nassau. Na jego grób udawali się liczni pielgrzymi.
28 CZERWCA: - Święty Heimrad (+1019) Był mnichem w kilku opactwach benedyktyńskich podczas jego pielgrzymki z Rzymu do Jerozolimy. Był delikatny wobec wielu obłąkanych pozornie nie kończącej się podróży w wierze. Ostatecznie został pustelnikiem w Wolfhagen w Hesse- Nassau. Na jego grób udawali się liczni pielgrzymi.
3 SIERPNIA:

Święty Piotr z Anagni (+1105)

	Urodził się w Salerno, w rodzinie książęcej. Bardzo wcześnie wstąpił tam do klasztoru Św. Benedykta. Tam także odbył studia. Musiał się wyróżniać, bo zauważył go papież Aleksander II i mianował biskupem Anagni. Piotr przyłożył się wówczas do wprowadzania reform gregoriańskich. Na tym polu osiągnął wiele, ale też przysporzył sobie zawziętych wrogów. Zmarł 3 sierpnia 1105 r. Jego żywot sporządził wybitny teolog, Bruno z Segni. Przyczynił się ten żywot do rychłej kanonizacji. Dokonano jej już w 1110 r. Kult przetrwał do dnia dzisiejszego. Piotr pozostał patronem miasta i diecezji.
3 SIERPNIA: Święty Piotr z Anagni (+1105) Urodził się w Salerno, w rodzinie książęcej. Bardzo wcześnie wstąpił tam do klasztoru Św. Benedykta. Tam także odbył studia. Musiał się wyróżniać, bo zauważył go papież Aleksander II i mianował biskupem Anagni. Piotr przyłożył się wówczas do wprowadzania reform gregoriańskich. Na tym polu osiągnął wiele, ale też przysporzył sobie zawziętych wrogów. Zmarł 3 sierpnia 1105 r. Jego żywot sporządził wybitny teolog, Bruno z Segni. Przyczynił się ten żywot do rychłej kanonizacji. Dokonano jej już w 1110 r. Kult przetrwał do dnia dzisiejszego. Piotr pozostał patronem miasta i diecezji.
8 maja:

- Święty Piotr z Tarentaise

            Zrazu był może mnichem benedyktyńskim w Molesme. Razem z innymi zakładał potem w lasach pod Cîteaux nowy ośrodek. Stamtąd to w 1113 roku wyruszył na nową fundację do Ferté, gdzie był najpierw przeorem i gdzie około 1120 roku został opatem. Następnie przewodził ekipie zakładającej opactwo w Tiglieto, po drugiej stronie Alp. Podobnie w 1124 roku działał w piemonckim Locedio. Dzięki tym czynnościom znalazł się też w dolinie Tarentaise, na terenie osieroconej diecezji. Poznawszy jego zalety, tamtejszy kler i wierni zażądali, aby objął u nich rządy jako biskup. W 1125 roku zasiadał już na tej stolicy. Razem z hrabią Amadeuszem III starał się potem o założenie opactwa cysterskiego w Tamié, na terenie diecezji Vienne. Interweniował w sporze między kanonikami z Agaune a seniorami z Allinges. Wtedy też kanoników regularnych wprowadził do swej diecezji. Zmarł w 1140 roku.
8 maja: - Święty Piotr z Tarentaise Zrazu był może mnichem benedyktyńskim w Molesme. Razem z innymi zakładał potem w lasach pod Cîteaux nowy ośrodek. Stamtąd to w 1113 roku wyruszył na nową fundację do Ferté, gdzie był najpierw przeorem i gdzie około 1120 roku został opatem. Następnie przewodził ekipie zakładającej opactwo w Tiglieto, po drugiej stronie Alp. Podobnie w 1124 roku działał w piemonckim Locedio. Dzięki tym czynnościom znalazł się też w dolinie Tarentaise, na terenie osieroconej diecezji. Poznawszy jego zalety, tamtejszy kler i wierni zażądali, aby objął u nich rządy jako biskup. W 1125 roku zasiadał już na tej stolicy. Razem z hrabią Amadeuszem III starał się potem o założenie opactwa cysterskiego w Tamié, na terenie diecezji Vienne. Interweniował w sporze między kanonikami z Agaune a seniorami z Allinges. Wtedy też kanoników regularnych wprowadził do swej diecezji. Zmarł w 1140 roku.
10 LIPCA:

- Święta Amalberga, mniszka benedyktynka z Munsterbilsen (+ ok. 772)

       Pochodziła z villa Rodingi, położonej w Ardenach. Wychowywała się u św. Laudreda w Bilsen. Welon dziewic poświęconych Bogu przyjęła z rąk św. Wilibrorda. Była mniszką w benedyktyńskim klasztorze w Munsterbilsen we Flandrii. Miała doznać wielu nadzwyczajnych łask. Ostatnie lata spędziła w villa Temsica, w miejscowości Temise, 
we Flandrii. Tam też zmarła 10 lipca ok. 772 roku. Szczątki przeniesiono później w 870 roku do opactwa Św. Piotra w Gandawie, skąd jej intensywny kult promieniował szeroko. Uchodziła za patronkę wieśniaków i ludzi morza, a także za orędowniczkę w czasie katastrof morskich, klęski głodu, w gorączce itp. Niestety, jej późne życiorysy utkano z wątków legendarnych.
10 LIPCA: - Święta Amalberga, mniszka benedyktynka z Munsterbilsen (+ ok. 772) Pochodziła z villa Rodingi, położonej w Ardenach. Wychowywała się u św. Laudreda w Bilsen. Welon dziewic poświęconych Bogu przyjęła z rąk św. Wilibrorda. Była mniszką w benedyktyńskim klasztorze w Munsterbilsen we Flandrii. Miała doznać wielu nadzwyczajnych łask. Ostatnie lata spędziła w villa Temsica, w miejscowości Temise, we Flandrii. Tam też zmarła 10 lipca ok. 772 roku. Szczątki przeniesiono później w 870 roku do opactwa Św. Piotra w Gandawie, skąd jej intensywny kult promieniował szeroko. Uchodziła za patronkę wieśniaków i ludzi morza, a także za orędowniczkę w czasie katastrof morskich, klęski głodu, w gorączce itp. Niestety, jej późne życiorysy utkano z wątków legendarnych.
3 czerwca:

-Święty Konus, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Cardossa w Lukanii we Włoszech (+1200)

	Jego relikwie znajdują się w rodzinnym mieście Diano.
3 czerwca: -Święty Konus, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Cardossa w Lukanii we Włoszech (+1200) Jego relikwie znajdują się w rodzinnym mieście Diano.
14 LIPCA:


- Święty Ulryk z Zell, przeor w benedyktyńskim klasztorze w Rüggersburg (+1093)

           Otrzymał habit zakonny z benedyktyńskim opactwie w Cluny w 1061 roku. Potem został przeorem w benedyktyńskich klasztorach : w Marcigny, Peterlingen i Rüggersburg. Założył nowy klasztor benedyktyński w Zell w Czarnym Lesie, któremu nadał konstytucje kluniackie. Zmarł w 1093 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 14 lipca.
14 LIPCA: - Święty Ulryk z Zell, przeor w benedyktyńskim klasztorze w Rüggersburg (+1093) Otrzymał habit zakonny z benedyktyńskim opactwie w Cluny w 1061 roku. Potem został przeorem w benedyktyńskich klasztorach : w Marcigny, Peterlingen i Rüggersburg. Założył nowy klasztor benedyktyński w Zell w Czarnym Lesie, któremu nadał konstytucje kluniackie. Zmarł w 1093 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 14 lipca.
20 LIPCA:

Święty Wulmar (+689)

         Nazywany jest również Vulmar, Ulmar i Vilmer urodził się 
w pobliżu Boulogne w Pikardii we Francji. Był żonaty ale później roztał się z żoną i wstapił do klasztoru benedyktyńskiego jako brat laik w Hautmont w Hainault. Został wyświęcony na kapłana  i założył klasztor benedyktyński w Samer w pobliżu Boulogne, gdzie został wybrany opatem. To opactwo zostało nazwane Saint-Vulmaire na jego cześć.
20 LIPCA: Święty Wulmar (+689) Nazywany jest również Vulmar, Ulmar i Vilmer urodził się w pobliżu Boulogne w Pikardii we Francji. Był żonaty ale później roztał się z żoną i wstapił do klasztoru benedyktyńskiego jako brat laik w Hautmont w Hainault. Został wyświęcony na kapłana i założył klasztor benedyktyński w Samer w pobliżu Boulogne, gdzie został wybrany opatem. To opactwo zostało nazwane Saint-Vulmaire na jego cześć.
25 LIPCA:

Święty Teodemir z Kordoby (+851)

         Mówi o nim w swym Memoriale Sanctorum św. Eulogiusz. Pochodził z Carmony koło Sewilli. Był mnichem benedyktyńskim w samej Kordobie. Śmierć męczeńską poniósł 25 lipca 851 r., a więc w pięć dni po św. Pawle, diakonie. Ciało pochowano w bazylice Św. Zoila. Niesłusznie czyniono zeń później biskupa Calahorry, który miał występować przeciw Klaudiuszowi, herezjarsze z Turynu. W dawnych martyrologiach nie widniał.
25 LIPCA: Święty Teodemir z Kordoby (+851) Mówi o nim w swym Memoriale Sanctorum św. Eulogiusz. Pochodził z Carmony koło Sewilli. Był mnichem benedyktyńskim w samej Kordobie. Śmierć męczeńską poniósł 25 lipca 851 r., a więc w pięć dni po św. Pawle, diakonie. Ciało pochowano w bazylice Św. Zoila. Niesłusznie czyniono zeń później biskupa Calahorry, który miał występować przeciw Klaudiuszowi, herezjarsze z Turynu. W dawnych martyrologiach nie widniał.
1 LIPCA:

Święty Teodoryk, opat z Saint-Evroult

        Jeszcze jako nieletni chłopiec oddany został na wychowanie swemu krewnemu, który był opatem w Jumiéges. Tam też był potem przeorem i rektorem szkoły. Gdy zdecydowano odnowić opactwo w Saint-Evroult, stanął na czele ekipy, a w 1050 r. objął tam rządy. Wkrótce ośrodek stał się wzorem dyscypliny i chwalby Bożej. Opat kładł przede wszystkim nacisk na studium i modlitwę myślną. Otwarł w opactwie szkołę i zadbał o skryptorium. W 1057 r. jako pielgrzym wybrał się do Ziemi Świętej. Zmarł, kiedy w kościele Św. Mikołaja na Cyprze modlił się u stóp ołtarza. W menologiach benedyktyńskich wspominano go w dniu 1 lipca.
1 LIPCA: Święty Teodoryk, opat z Saint-Evroult Jeszcze jako nieletni chłopiec oddany został na wychowanie swemu krewnemu, który był opatem w Jumiéges. Tam też był potem przeorem i rektorem szkoły. Gdy zdecydowano odnowić opactwo w Saint-Evroult, stanął na czele ekipy, a w 1050 r. objął tam rządy. Wkrótce ośrodek stał się wzorem dyscypliny i chwalby Bożej. Opat kładł przede wszystkim nacisk na studium i modlitwę myślną. Otwarł w opactwie szkołę i zadbał o skryptorium. W 1057 r. jako pielgrzym wybrał się do Ziemi Świętej. Zmarł, kiedy w kościele Św. Mikołaja na Cyprze modlił się u stóp ołtarza. W menologiach benedyktyńskich wspominano go w dniu 1 lipca.
24 CZERWCA:

Święty Teodulf z Lobbes (+776)

         Teodulf, był opatem benedyktyński z Lobbes, ok. 750 roku , ostatnim z tych, którzy otrzymywali sakrę biskupią. Posiadłości klasztorne powiększył o nowe nabytki. Z jego inicjatywy mnich Anso sporządził żywoty kilku opatów. Zasłużony opat zmarł 24 czerwca 776 roku. Pochowano go w kościele opactwa, a wspomnienie obchodzono 24 (lub Martyrologium Rzymskie) lub 25 czerwca
24 CZERWCA: Święty Teodulf z Lobbes (+776) Teodulf, był opatem benedyktyński z Lobbes, ok. 750 roku , ostatnim z tych, którzy otrzymywali sakrę biskupią. Posiadłości klasztorne powiększył o nowe nabytki. Z jego inicjatywy mnich Anso sporządził żywoty kilku opatów. Zasłużony opat zmarł 24 czerwca 776 roku. Pochowano go w kościele opactwa, a wspomnienie obchodzono 24 (lub Martyrologium Rzymskie) lub 25 czerwca
25 maja:

- Święty Beda Czcigodny, prezbiter i doktor Kościoła, mnich benedyktyński w Jarrow (673-735)

	Na końcu znakomitej Historii kościelnej narodu angielskiego 
58-letni Beda umieścił swą krótką autobiografię oraz wykaz napisanych dzieł. Wiemy stąd w zarysie wszystko. Urodził się w 673 roku niedaleko benedyktyńskiego opactwa w Wearmouth. Mając lat siedem powierzony został jako oblat kierownikowi tego kościelnego  i intelektualnego ośrodka, opatowi Benedyktowi Biscopowi. Kiedy zaś św. Ceolfryd wyruszył trzy lata później zakładać filię opactwa benedyktyńskiego w Jarrow, zabrał ze sobą młodego Bedę. W dziewiętnastym roku życia otrzymał diakonat, a po dziesięciu latach święcenia kapłańskie. Nieco później wyjeżdżał, być może, do Lindisfarne  i Yorku, poza tym jednak klasztoru w Jarrow nie opuszczał już do śmierci. Przez całe życie był zwykłym zakonnikiem, wzorem benedyktyńskiej pracowitości i wyrzeczenia się świata.
25 maja: - Święty Beda Czcigodny, prezbiter i doktor Kościoła, mnich benedyktyński w Jarrow (673-735) Na końcu znakomitej Historii kościelnej narodu angielskiego 58-letni Beda umieścił swą krótką autobiografię oraz wykaz napisanych dzieł. Wiemy stąd w zarysie wszystko. Urodził się w 673 roku niedaleko benedyktyńskiego opactwa w Wearmouth. Mając lat siedem powierzony został jako oblat kierownikowi tego kościelnego i intelektualnego ośrodka, opatowi Benedyktowi Biscopowi. Kiedy zaś św. Ceolfryd wyruszył trzy lata później zakładać filię opactwa benedyktyńskiego w Jarrow, zabrał ze sobą młodego Bedę. W dziewiętnastym roku życia otrzymał diakonat, a po dziesięciu latach święcenia kapłańskie. Nieco później wyjeżdżał, być może, do Lindisfarne i Yorku, poza tym jednak klasztoru w Jarrow nie opuszczał już do śmierci. Przez całe życie był zwykłym zakonnikiem, wzorem benedyktyńskiej pracowitości i wyrzeczenia się świata.
30 SIERPNIA:

Błogosławiony Ildefons Alfred Schuster  (1880- 1954)

	Urodził się 18 stycznia 1880 roku .  Był synem krawca z Bawarii 
w Niemczech. Mając 18 lat wstąpił w Rzymie do benedyktynów 
u św. Pawła za Murami. Profesję złożąył w listopadzie 1900 roku. Od 1918 roku był tam opatem.   W 1903 roku uzyskał doktorat z filozofii, a następnie doktorat z teologii. Prowadził badania w wielu dziedzinach (archeologia, historia sztuki, dzieje monastycyzmu). Święcenia kapłańskie otrzymał 19 marca 1904 rokuw bazylice laterańskiej. W 1929 roku został mianowany biskupem Mediolanu i kardynałem. Sakry biskupiej udzielił mu papież Pius XI  w Kaplicy Sykstyńskiej. Nominację kardynalską otrzymał z tytułem prezbitera Santi Silvestro e Martinoai Monti. Był także przewwodniczącym Konferencji Episkopatu Włoch  w latach 1952-1953. Zmarł 30 sierpnia 1954 roku w Venegono  Inferiore k. Mediolanu; Beatyfikowany został przez Jana Pawła II 12 maja 1996 roku.
30 SIERPNIA: Błogosławiony Ildefons Alfred Schuster (1880- 1954) Urodził się 18 stycznia 1880 roku . Był synem krawca z Bawarii w Niemczech. Mając 18 lat wstąpił w Rzymie do benedyktynów u św. Pawła za Murami. Profesję złożąył w listopadzie 1900 roku. Od 1918 roku był tam opatem. W 1903 roku uzyskał doktorat z filozofii, a następnie doktorat z teologii. Prowadził badania w wielu dziedzinach (archeologia, historia sztuki, dzieje monastycyzmu). Święcenia kapłańskie otrzymał 19 marca 1904 rokuw bazylice laterańskiej. W 1929 roku został mianowany biskupem Mediolanu i kardynałem. Sakry biskupiej udzielił mu papież Pius XI w Kaplicy Sykstyńskiej. Nominację kardynalską otrzymał z tytułem prezbitera Santi Silvestro e Martinoai Monti. Był także przewwodniczącym Konferencji Episkopatu Włoch w latach 1952-1953. Zmarł 30 sierpnia 1954 roku w Venegono Inferiore k. Mediolanu; Beatyfikowany został przez Jana Pawła II 12 maja 1996 roku.
5 LIPCA:

Święty Wilhelm z Hirsau (+1091)

  Pochodził z Bawarii. Wcześnie jako oblat znalazł się w opactwie Św. Emmerama w Ratyzbonie. W 1069 r. został opatem w Hirsau. Na stanowisku tym okazał się mężem rozważnym, dalekowzrocznym, szanowanym przez wielu, na których też wywierał wpływ niemały. Chętnie wstępowano do kierowanego przezeń klasztoru. W latach 1075-1076 przebywał w Rzymie, gdzie od Grzegorza VII uzyskał potwierdzenie przywilejów opactwa. Uczynił zeń ośrodek konfederacji, dla której, czerpiąc z obserwy lotaryńskiej oraz adaptując zwyczaje kluniackie, zredagował Consuetudines Hirsaugienses. Promulgował je w latach 1083-1088. Odrzucały zdecydowanie inwestyturę świecką, ale przyjmowały kościelną i nie pretendowały do egzempcji. Nie dopuszczały do zawłaszczania kościołów i posług duszpasterskich, a wyborom opata zapewniały swobodę.Zmarł 5 lipca 1091 r. Jako błogosławionego wspominano Wilhelma w opactwie w Hirsau.
5 LIPCA: Święty Wilhelm z Hirsau (+1091) Pochodził z Bawarii. Wcześnie jako oblat znalazł się w opactwie Św. Emmerama w Ratyzbonie. W 1069 r. został opatem w Hirsau. Na stanowisku tym okazał się mężem rozważnym, dalekowzrocznym, szanowanym przez wielu, na których też wywierał wpływ niemały. Chętnie wstępowano do kierowanego przezeń klasztoru. W latach 1075-1076 przebywał w Rzymie, gdzie od Grzegorza VII uzyskał potwierdzenie przywilejów opactwa. Uczynił zeń ośrodek konfederacji, dla której, czerpiąc z obserwy lotaryńskiej oraz adaptując zwyczaje kluniackie, zredagował Consuetudines Hirsaugienses. Promulgował je w latach 1083-1088. Odrzucały zdecydowanie inwestyturę świecką, ale przyjmowały kościelną i nie pretendowały do egzempcji. Nie dopuszczały do zawłaszczania kościołów i posług duszpasterskich, a wyborom opata zapewniały swobodę.Zmarł 5 lipca 1091 r. Jako błogosławionego wspominano Wilhelma w opactwie w Hirsau.
31 PAŹDZIERNIKA:

Święty Wolfgang z Ratyzbony (+994)

        Pochodził z Północnej Szwabii. Był synem zamożnej wolnej rodziny. Wychowywał się w opactwie w Reichenau. Wolfgang wstąpił  do klasztoru benedyktyńskiego w Einsiedeln. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk Ulryka z Augsburga. W Augsburgu też następnie nauczał. 
W 971 r. wyruszył jako misjonarz na Węgry, ale Pilgrim z Pasawy rychło wezwał go do powrotu na życzenie cesarza wyniesiono go na stolicę biskupią w Ratyzbonie. Zasiadłszy na niej, zgodził się na oddzielenie czeskiej części diecezji i utworzenie biskupstwa w Pradze, natomiast przy ustalaniu dóbr opactwa Św. Emmerama i instalowaniu na urzędzie opata Ramwolda zajął stanowisko, które sprzyjało reformie życia benedyktyńskiego. Zmarł 31 października 994.
31 PAŹDZIERNIKA: Święty Wolfgang z Ratyzbony (+994) Pochodził z Północnej Szwabii. Był synem zamożnej wolnej rodziny. Wychowywał się w opactwie w Reichenau. Wolfgang wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Einsiedeln. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk Ulryka z Augsburga. W Augsburgu też następnie nauczał. W 971 r. wyruszył jako misjonarz na Węgry, ale Pilgrim z Pasawy rychło wezwał go do powrotu na życzenie cesarza wyniesiono go na stolicę biskupią w Ratyzbonie. Zasiadłszy na niej, zgodził się na oddzielenie czeskiej części diecezji i utworzenie biskupstwa w Pradze, natomiast przy ustalaniu dóbr opactwa Św. Emmerama i instalowaniu na urzędzie opata Ramwolda zajął stanowisko, które sprzyjało reformie życia benedyktyńskiego. Zmarł 31 października 994.
11 lipca:

- Święci  Zygysbert i Placyd (+650)  

	Zygysbert ufundował opactwo benedyktyńskie w Dissentis 
w Szwajcarii około 614 roku i został tam opatem. Te opactwo zostało zbudowane na ziemi podarowanej jemu przez Placyda. Placyd pochodził ze szlacheckiej rodziny. Wstąpił do tego opactwa i był tam michem. Placyd został później zamordowany przez wrogów.
11 lipca: - Święci Zygysbert i Placyd (+650) Zygysbert ufundował opactwo benedyktyńskie w Dissentis w Szwajcarii około 614 roku i został tam opatem. Te opactwo zostało zbudowane na ziemi podarowanej jemu przez Placyda. Placyd pochodził ze szlacheckiej rodziny. Wstąpił do tego opactwa i był tam michem. Placyd został później zamordowany przez wrogów.
3 WRZEŚNIA:

Święty Grzegorz I, papież, zwany Wielkim (+604)
3 WRZEŚNIA: Święty Grzegorz I, papież, zwany Wielkim (+604)
16 WRZEŚNIA:

     Błogosławiony Wiktor III, papież  (ok. 1027- 1087)

	Nosił w swym życiu trzy imiona: najpierw Dauferiusz; 
po wstąpieniu do benedyktynów otrzymał imię Dezydery; wreszcie jako następca Grzegorza VII zasiadł na tronie papieskim jako Wiktor III. Urodził się około 1027 r. w longobardzkiej rodzinie książąt Benewentu. Wcześnie odczuł pociąg do życia eremickiego i prowadził je nawet przez pewien czas, ale w r. 1048 lub 1049 wstąpił w Benewencie do benedyktynów. Potem jeszcze kilkakrotnie podejmował życie w eremie i dopiero na wyraźne polecenie Leona IX wrócił do klasztoru. W 1053 Wiktor II pozwolił mu na przeniesienie się do opactwa benedyktyńskiego na Monte Cassino. Przez jakiś czas był przeorem zależnego od opactwa klasztoru w Capui. W 1058 obrano go na Monte Cassino opatem. Zmarł na Monte Cassino 16 września 1087 r. Jego kult w osiem stuleci później potwierdził Leon XIII.
16 WRZEŚNIA: Błogosławiony Wiktor III, papież (ok. 1027- 1087) Nosił w swym życiu trzy imiona: najpierw Dauferiusz; po wstąpieniu do benedyktynów otrzymał imię Dezydery; wreszcie jako następca Grzegorza VII zasiadł na tronie papieskim jako Wiktor III. Urodził się około 1027 r. w longobardzkiej rodzinie książąt Benewentu. Wcześnie odczuł pociąg do życia eremickiego i prowadził je nawet przez pewien czas, ale w r. 1048 lub 1049 wstąpił w Benewencie do benedyktynów. Potem jeszcze kilkakrotnie podejmował życie w eremie i dopiero na wyraźne polecenie Leona IX wrócił do klasztoru. W 1053 Wiktor II pozwolił mu na przeniesienie się do opactwa benedyktyńskiego na Monte Cassino. Przez jakiś czas był przeorem zależnego od opactwa klasztoru w Capui. W 1058 obrano go na Monte Cassino opatem. Zmarł na Monte Cassino 16 września 1087 r. Jego kult w osiem stuleci później potwierdził Leon XIII.
17 WRZEŚNIA:

Święty Lambert z Maastricht (+ok. 709)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/09-17h.php3
17 WRZEŚNIA: Święty Lambert z Maastricht (+ok. 709)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/09-17h.php3
7 WRZEŚNIA:

Święta Mechtylda z Helfty (+1298)

      Urodziła się około r. 1241 w szlacheckiej rodzinie w Turyngii. Gdy miała siedem lat, oddano ją na wychowanie do klasztoru w Rodersdorfie, w którym przebywała już jej starsza siostra, Gertruda. Dzięki niej Mechtylda otrzymała niezwykle gruntowne wykształcenie. W 1258 r. klasztor przeniesiono do Helfty. Ksienią była wówczas Gertruda, która na stanowisko kierowniczki szkoły i chóru wysunęła Mechtyldę. Mimo tych zajęć, a może dzięki nim, Mechtylda żyła nieustannie chwalbą Bożą, łącząc w harmonijną całość swe prace, rozważania i udział w liturgii. Stawała się w ten sposób jedną z wielkich późnośredniowiecznych mistyczek niemieckich, o których poniekąd wspominaliśmy, mówiąc o św. Gertrudzie Wielkiej. Ta to właśnie Gertruda stała się jakby jedną z sekretarek naszej Mechtyldy.
7 WRZEŚNIA: Święta Mechtylda z Helfty (+1298) Urodziła się około r. 1241 w szlacheckiej rodzinie w Turyngii. Gdy miała siedem lat, oddano ją na wychowanie do klasztoru w Rodersdorfie, w którym przebywała już jej starsza siostra, Gertruda. Dzięki niej Mechtylda otrzymała niezwykle gruntowne wykształcenie. W 1258 r. klasztor przeniesiono do Helfty. Ksienią była wówczas Gertruda, która na stanowisko kierowniczki szkoły i chóru wysunęła Mechtyldę. Mimo tych zajęć, a może dzięki nim, Mechtylda żyła nieustannie chwalbą Bożą, łącząc w harmonijną całość swe prace, rozważania i udział w liturgii. Stawała się w ten sposób jedną z wielkich późnośredniowiecznych mistyczek niemieckich, o których poniekąd wspominaliśmy, mówiąc o św. Gertrudzie Wielkiej. Ta to właśnie Gertruda stała się jakby jedną z sekretarek naszej Mechtyldy.
24 WRZEŚNIA:

Błogosławiona Kolumba Gabriel (1858 - 1926)

             Urodziła się w 1858 roku w Stanisławowie, szkołę średnią i studium nauczycielskie ukończyła u benedyktynek we Lwowie. Pracowała jako nauczycielka.  W 1873 roku wstąpiła do benedyktynek”łacińskich” we Lwowie, gdzie była nauczycielką, a później przeoryszą. 
W roku 1897 obrano ją ksienią. Na skutek intrygi nieuczciwego pracownika klasztoru została w 1900 roku oskarżona o niemoralne życie; władze diecezjalne bez sądu i dochodzenia kazały jej opuścić Lwów, usiłując prze to na ówczesny sposób zatuszować skandal. W kilka lat później wyjechała do Rzymu. Tam przeprowadzono proces, który wykazał brak jakichkolwiek poszlak winy, ale diecezja nie zgodziła się na jej powrót. Założyła kontemplacyjno- czynne zgromadzenie Benedyktynek Miłości w 1908 roku. Wszczepiła czynne apostolstwo w kontemplacyjny rys reguły benedyktyńskiej. Zmarła w opinii świętości 24 września 1926 roku. Beatyfikował ją Jan Paweł II w 1993 roku.
24 WRZEŚNIA: Błogosławiona Kolumba Gabriel (1858 - 1926) Urodziła się w 1858 roku w Stanisławowie, szkołę średnią i studium nauczycielskie ukończyła u benedyktynek we Lwowie. Pracowała jako nauczycielka. W 1873 roku wstąpiła do benedyktynek”łacińskich” we Lwowie, gdzie była nauczycielką, a później przeoryszą. W roku 1897 obrano ją ksienią. Na skutek intrygi nieuczciwego pracownika klasztoru została w 1900 roku oskarżona o niemoralne życie; władze diecezjalne bez sądu i dochodzenia kazały jej opuścić Lwów, usiłując prze to na ówczesny sposób zatuszować skandal. W kilka lat później wyjechała do Rzymu. Tam przeprowadzono proces, który wykazał brak jakichkolwiek poszlak winy, ale diecezja nie zgodziła się na jej powrót. Założyła kontemplacyjno- czynne zgromadzenie Benedyktynek Miłości w 1908 roku. Wszczepiła czynne apostolstwo w kontemplacyjny rys reguły benedyktyńskiej. Zmarła w opinii świętości 24 września 1926 roku. Beatyfikował ją Jan Paweł II w 1993 roku.
24 WRZEŚNIA:

   Święty Gerard Sagredo (ok. 975–1046)

         Urodził się w Wenecji około r. 980. W młodym wieku wstąpił do opactwa Św. Jerzego- s. Giorgio Maggiore. Studiował potem w Bolonii, po powrocie zaś wybrany został na opata. Ale stanowisko to nie zadowalało go. Wsiadł tedy na statek, by udać się do Ziemi Świętej i wieść tam życie pustelnicze. Na skutek burzy wylądował jednak na wybrzeżu dalmatyńskim i podróżując dalej lądem dotarł na Węgry, gdzie namówiono go do pozostania na miejscu i współpracy w dziele ewangelizacji kraju. Następnie przez siedem lat wiódł życie pustelnicze w puszczy około Bakonybél. Stamtąd król Stefan wezwał go w r. 1030 do objęcia nowo utworzonego biskupstwa w Csanád (Marosvár, dziś diecezja segedyńska). Zginął jako męczennik, stawszy się ofiarą zbuntowanych pogan madziarskich, którzy napadli go, gdy 24 września 1046 r. jechał z Csanád do Székesfehérvár (Alba Regalis) na spotkanie z królem Andrzejem.
24 WRZEŚNIA: Święty Gerard Sagredo (ok. 975–1046) Urodził się w Wenecji około r. 980. W młodym wieku wstąpił do opactwa Św. Jerzego- s. Giorgio Maggiore. Studiował potem w Bolonii, po powrocie zaś wybrany został na opata. Ale stanowisko to nie zadowalało go. Wsiadł tedy na statek, by udać się do Ziemi Świętej i wieść tam życie pustelnicze. Na skutek burzy wylądował jednak na wybrzeżu dalmatyńskim i podróżując dalej lądem dotarł na Węgry, gdzie namówiono go do pozostania na miejscu i współpracy w dziele ewangelizacji kraju. Następnie przez siedem lat wiódł życie pustelnicze w puszczy około Bakonybél. Stamtąd król Stefan wezwał go w r. 1030 do objęcia nowo utworzonego biskupstwa w Csanád (Marosvár, dziś diecezja segedyńska). Zginął jako męczennik, stawszy się ofiarą zbuntowanych pogan madziarskich, którzy napadli go, gdy 24 września 1046 r. jechał z Csanád do Székesfehérvár (Alba Regalis) na spotkanie z królem Andrzejem.
6 WRZEŚNIA:

Święty Magnus z Fussen (+772)

           Urodził się pod koniec VII w., prawdopodobnie w rodzinie retoromańskiej. Mniemanie, jakoby był mnichem irlandzkim, towarzyszem świętych Kolumbana i Gawła, badacze współcześni odrzucają. Wpływy iroszkockie, jakie łatwo odkryć w jego życiorysie i działalności, pochodzą zapewne stąd, że urabiał go ośrodek w St.-Gallen. Potem apostołował gorliwie w okręgu Allgäu, mając za towarzysza jakiegoś Teodora. W Füssen wybudował sobie celkę, która stała się zaczątkiem klasztoru benedyktyńskiego . Uważany jest tedy za jego pierwszego opata. Zmarł 6 września, prawdopodobnie  w r. 772.
6 WRZEŚNIA: Święty Magnus z Fussen (+772) Urodził się pod koniec VII w., prawdopodobnie w rodzinie retoromańskiej. Mniemanie, jakoby był mnichem irlandzkim, towarzyszem świętych Kolumbana i Gawła, badacze współcześni odrzucają. Wpływy iroszkockie, jakie łatwo odkryć w jego życiorysie i działalności, pochodzą zapewne stąd, że urabiał go ośrodek w St.-Gallen. Potem apostołował gorliwie w okręgu Allgäu, mając za towarzysza jakiegoś Teodora. W Füssen wybudował sobie celkę, która stała się zaczątkiem klasztoru benedyktyńskiego . Uważany jest tedy za jego pierwszego opata. Zmarł 6 września, prawdopodobnie w r. 772.
11 WRZEŚNIA:

Święty Adelfiusz z Remiremont (+670)

	Był tam benedyktyńskim opatem. Zmarł po 2 maja 670 roku.
 Jego Vita (BHL 73) nie dostarcza nam, niestety, wielu konkretnych wiadomości o jego życiu. W martyrologiach występuje pod dniem 29 sierpnia.
11 WRZEŚNIA: Święty Adelfiusz z Remiremont (+670) Był tam benedyktyńskim opatem. Zmarł po 2 maja 670 roku. Jego Vita (BHL 73) nie dostarcza nam, niestety, wielu konkretnych wiadomości o jego życiu. W martyrologiach występuje pod dniem 29 sierpnia.
13 WRZEŚNIA:

Święty Amatus (Ame) z Luxeuil (+630)

           Przebywał zrazu w opactwie w Luxeuil. Około roku 620 założył dwa klasztory w Wogezach.
13 WRZEŚNIA: Święty Amatus (Ame) z Luxeuil (+630) Przebywał zrazu w opactwie w Luxeuil. Około roku 620 założył dwa klasztory w Wogezach.
19 WRZEŚNIA:

Święty Arnulf z Gap (+1070)
 
        Pochodził z Vendôme. Wcześnie został benedyktynem. 
Opat Oderyk zabrał go potem do Rzymu i tam przez jakiś czas przebywał w klasztorze Św. Pryski na Awentynie. Gdy w r. 1064 papież zmuszony był usunąć biskupa Gap (Francja), oskarżonego 
o symonię, sam wyświęcił na tę stolicę Arnulfa. Nowy rządca diecezji miał teraz do pokonania wiele trudności. Pośród nich okazał się energicznym krzewicielem reformy. Zmarł w 1070 roku. Wspominano go zawsze w dniu 19 września, a w diecezji uważano za jej patrona.
19 WRZEŚNIA: Święty Arnulf z Gap (+1070) Pochodził z Vendôme. Wcześnie został benedyktynem. Opat Oderyk zabrał go potem do Rzymu i tam przez jakiś czas przebywał w klasztorze Św. Pryski na Awentynie. Gdy w r. 1064 papież zmuszony był usunąć biskupa Gap (Francja), oskarżonego o symonię, sam wyświęcił na tę stolicę Arnulfa. Nowy rządca diecezji miał teraz do pokonania wiele trudności. Pośród nich okazał się energicznym krzewicielem reformy. Zmarł w 1070 roku. Wspominano go zawsze w dniu 19 września, a w diecezji uważano za jej patrona.
1 PAŹDZIERNIKA:

Święty  Bawon z Gandawy (589–654)

	Allowin van Haspengouw uro¬dził się w 589 roku na zie¬miach, które dziś należą do Belgii. Dokładnie rzecz ujmując, przyszedł on na świat 
w Hesbaye niedaleko Liege. Rodzina jego była bogata i dumna ze swego szlachectwa. Nic, więc dziw¬nego, że jak Allowin stał się młod¬zieńcem to zaczął śmiało korzystać z zamożności i dostojności. Jeździł na polowania, odwiedzał dwory „winolubnych" przyjaciół, podrywał dziewki. Gdzie się pojawił, stawał się duszą towarzystwa. Dobór słów miał swobodny, odpowiedzi błyskotliwe, a dowcip rubaszny. Dlatego też zwano go Bawon lub po prostu Bawo, co zna¬czy z francuskiego gaduła (bavard). Wyruszył ze świętym Amandem do klasztoru benedyktyńskiego w Blandinbergu. Tam został mnichem.
1 PAŹDZIERNIKA: Święty Bawon z Gandawy (589–654) Allowin van Haspengouw uro¬dził się w 589 roku na zie¬miach, które dziś należą do Belgii. Dokładnie rzecz ujmując, przyszedł on na świat w Hesbaye niedaleko Liege. Rodzina jego była bogata i dumna ze swego szlachectwa. Nic, więc dziw¬nego, że jak Allowin stał się młod¬zieńcem to zaczął śmiało korzystać z zamożności i dostojności. Jeździł na polowania, odwiedzał dwory „winolubnych" przyjaciół, podrywał dziewki. Gdzie się pojawił, stawał się duszą towarzystwa. Dobór słów miał swobodny, odpowiedzi błyskotliwe, a dowcip rubaszny. Dlatego też zwano go Bawon lub po prostu Bawo, co zna¬czy z francuskiego gaduła (bavard). Wyruszył ze świętym Amandem do klasztoru benedyktyńskiego w Blandinbergu. Tam został mnichem.
2 WRZEŚNIA:

 Święty Ambroży August Chevreux  (1728-1792)

	Męczennik, benedyktyn, ostatni przełożony kongregacji św. Maura.  Jego wspomnienie obchodzi się  2 września.
2 WRZEŚNIA: Święty Ambroży August Chevreux (1728-1792) Męczennik, benedyktyn, ostatni przełożony kongregacji św. Maura. Jego wspomnienie obchodzi się 2 września.
16 WRZEŚNIA:

Święta Edyta z Wilton (+985)

        Była córką króla Edgara (959-975) oraz Wulfrydy. Już jako dziewczynka została poświęcona Bogu i przeznaczona do życia klasztornego. Oddna  do opactwa benedyktyńskiego w Wilton, żyła tam jako prosta mniszka, a następnie została jego ksienią. Tam też Edyta spędziła niemal całe swe życie. Jej preceptorami z woli króla byli Radbod i Benno, uczeni duchowni. Gdy ojciec proponował jej potem objęcie innych opactw, odmówiła. Później uczestniczyła 
w translacji szczątków swego brata Edwarda. Ufundowała też kaplicę ku czci św. Dionizego. W czasie konsekracji tej kaplicy, w r. 984, św. Dunstan miał przepowiedzieć jej rychłą śmierć. Nastąpiła ona  16 września 985 r. Wcześnie otoczyła ją cześć wiernych. Świadczyli ją m.in. król Kanut (1016-1035), Emma, matka Edwarda Wyznawcy, oraz jego żona Edyta, która także wychowywała się w Wilton.
16 WRZEŚNIA: Święta Edyta z Wilton (+985) Była córką króla Edgara (959-975) oraz Wulfrydy. Już jako dziewczynka została poświęcona Bogu i przeznaczona do życia klasztornego. Oddna do opactwa benedyktyńskiego w Wilton, żyła tam jako prosta mniszka, a następnie została jego ksienią. Tam też Edyta spędziła niemal całe swe życie. Jej preceptorami z woli króla byli Radbod i Benno, uczeni duchowni. Gdy ojciec proponował jej potem objęcie innych opactw, odmówiła. Później uczestniczyła w translacji szczątków swego brata Edwarda. Ufundowała też kaplicę ku czci św. Dionizego. W czasie konsekracji tej kaplicy, w r. 984, św. Dunstan miał przepowiedzieć jej rychłą śmierć. Nastąpiła ona 16 września 985 r. Wcześnie otoczyła ją cześć wiernych. Świadczyli ją m.in. król Kanut (1016-1035), Emma, matka Edwarda Wyznawcy, oraz jego żona Edyta, która także wychowywała się w Wilton.
24 WRZEŚNIA:

        Święty Herman Kaleka (1013 –1054)

 Urodził się 18 lipca 1013 r. jako syn Wolfrada II, hrabiego Altshausen. Był od urodzenia ułomny, z trudnością poruszać mógł palcami i ustami. Stąd to właśnie jego przydomek -Kaleka- (Contractus, der Lehme), pod którym znany jest w historiografi. Kiedy jednak w r. 1020 rodzice oddali go na wychowanie do kwitnącego podówczas opactwa benedyktyńskiego w Reichenau, okazało się, iż fizyczne ułomności są zrównoważone przez uzdolnienia umysłowe. Zasmakowawszy w życiu zakonnym, Herman złożył w r. 1043 profesję zakonną. Zmarł 24 września 1054 r. Wspaniały przykład, jaki pozostawił, sprawił, iż od początku czczono go jako błogosławionego w wielu klasztorach Szwajcarii i Szwabii. Kult ten zaaprobowano w r. 1863.
24 WRZEŚNIA: Święty Herman Kaleka (1013 –1054) Urodził się 18 lipca 1013 r. jako syn Wolfrada II, hrabiego Altshausen. Był od urodzenia ułomny, z trudnością poruszać mógł palcami i ustami. Stąd to właśnie jego przydomek -Kaleka- (Contractus, der Lehme), pod którym znany jest w historiografi. Kiedy jednak w r. 1020 rodzice oddali go na wychowanie do kwitnącego podówczas opactwa benedyktyńskiego w Reichenau, okazało się, iż fizyczne ułomności są zrównoważone przez uzdolnienia umysłowe. Zasmakowawszy w życiu zakonnym, Herman złożył w r. 1043 profesję zakonną. Zmarł 24 września 1054 r. Wspaniały przykład, jaki pozostawił, sprawił, iż od początku czczono go jako błogosławionego w wielu klasztorach Szwajcarii i Szwabii. Kult ten zaaprobowano w r. 1863.
17 września

Święta Hildegarda z Bingen, dziewica i doktor Kościoła
17 września Święta Hildegarda z Bingen, dziewica i doktor Kościoła
2 WRZEŚNIA:

Święty Albert z Pontidy (+1095)

         Albert urodził się w historycznej osadzie Pontida w pobliżu Bergamo. Ze względu na arystokratyczne pochodzenie jego przeznaczeniem miała być kariera  wojskowa, musiał ją jednak porzucić  z powodu ran, jakie odniósł w walce. Udał się wtedy na pielgrzymkę do Santiago de Compostela w Hiszpanii. Po powrocie wraz ze swoim towarzyszem Witem (Gwidonem) założył w drugiej połowie XI w. klasztor oparty na regule benedyktynów z Cluny, wśród których Albert spędził okres nowicjatu. Pierwszym opatem klasztoru został Gwidon. Później zastąpił go Albert, który zmarł w 1095 lub 1099 r. Nie jest natomiast znana data śmierci  Gwidona. Ich doczesne szczątki, spoczywające w Pontida do 1373 r., zostały przeniesione do kościoła Santa Maria Maggiore w Bergamo z powodu pożaru, a następnie powróciły do rodzinnego miasta w 1911 r.
2 WRZEŚNIA: Święty Albert z Pontidy (+1095) Albert urodził się w historycznej osadzie Pontida w pobliżu Bergamo. Ze względu na arystokratyczne pochodzenie jego przeznaczeniem miała być kariera wojskowa, musiał ją jednak porzucić z powodu ran, jakie odniósł w walce. Udał się wtedy na pielgrzymkę do Santiago de Compostela w Hiszpanii. Po powrocie wraz ze swoim towarzyszem Witem (Gwidonem) założył w drugiej połowie XI w. klasztor oparty na regule benedyktynów z Cluny, wśród których Albert spędził okres nowicjatu. Pierwszym opatem klasztoru został Gwidon. Później zastąpił go Albert, który zmarł w 1095 lub 1099 r. Nie jest natomiast znana data śmierci Gwidona. Ich doczesne szczątki, spoczywające w Pontida do 1373 r., zostały przeniesione do kościoła Santa Maria Maggiore w Bergamo z powodu pożaru, a następnie powróciły do rodzinnego miasta w 1911 r.
20 WRZEŚNIA:

Święty Wincenty Madelgariusz (+677)   
       
         Pochodził ze Strépy (Belgia). Poślubił św. Waldetrudę. Wychowawszy czwórkę dzieci, małżonkowie postanowili resztę życia spędzić w klasztorach. Wincenty ufundował klasztor w Hautmont i został w nim zakonnikiem. Potem przeniósł się do Soignies i tam także założył opactwo. Krótko przed śmiercią zrezygnował z przełożeństwa na rzecz swego syna Landryka. Zmarł około 677 r. Żywot sporządzono dość późno.
20 WRZEŚNIA: Święty Wincenty Madelgariusz (+677) Pochodził ze Strépy (Belgia). Poślubił św. Waldetrudę. Wychowawszy czwórkę dzieci, małżonkowie postanowili resztę życia spędzić w klasztorach. Wincenty ufundował klasztor w Hautmont i został w nim zakonnikiem. Potem przeniósł się do Soignies i tam także założył opactwo. Krótko przed śmiercią zrezygnował z przełożeństwa na rzecz swego syna Landryka. Zmarł około 677 r. Żywot sporządzono dość późno.
3 września.

Święty Remakl (+663)

Prawdopodobnie urodził się pod koniec VI lub na początku VII w. w Akwitanii. Formację zawdzięczał pobytowi w Luxeuil. W 632 r. biskup Eligiusz wezwał go do Solignac, aby zarządzał tamtejszym klasztorem. W dziesięć lat później wraz z kilkoma mnichami udał się na północny kraniec Austrazji, aby założyć nowe ośrodki życia mniszego. Dzięki ich wysiłkom powstały opactwa w Stavelot i Malmédy. Zgodnie z tradycją irlandzką, przeniesioną do Luxeuil, Remakl przyjął sakrę biskupią; chroniło to zarządzane przezeń opactwa od ingerencji sąsiednich biskupów i książąt. W samych opactwach kierowano się zapewne przepisami, które były czymś pośrednim między regułami świętych Kolumbana i Benedykta. W 670 r. starannie wytyczył granice opackich włości. Chciał je widocznie zabezpieczyć przed zachłannością innych. Zmarł 3 września 663 roku.
3 września. Święty Remakl (+663) Prawdopodobnie urodził się pod koniec VI lub na początku VII w. w Akwitanii. Formację zawdzięczał pobytowi w Luxeuil. W 632 r. biskup Eligiusz wezwał go do Solignac, aby zarządzał tamtejszym klasztorem. W dziesięć lat później wraz z kilkoma mnichami udał się na północny kraniec Austrazji, aby założyć nowe ośrodki życia mniszego. Dzięki ich wysiłkom powstały opactwa w Stavelot i Malmédy. Zgodnie z tradycją irlandzką, przeniesioną do Luxeuil, Remakl przyjął sakrę biskupią; chroniło to zarządzane przezeń opactwa od ingerencji sąsiednich biskupów i książąt. W samych opactwach kierowano się zapewne przepisami, które były czymś pośrednim między regułami świętych Kolumbana i Benedykta. W 670 r. starannie wytyczył granice opackich włości. Chciał je widocznie zabezpieczyć przed zachłannością innych. Zmarł 3 września 663 roku.
9 WRZEŚNIA:

Święty Audomar z Thérouanne (+ok. 667)

Pochodził z Coutances. Mnichem benedyktyńskim został w Luxeuil. Na życzenie Dagoberta, a więc przed śmiercią króla (639), został biskupem Morynów, tzn. okolic, które po najazdach Sasów późno przyjęły katolicyzm. Do pomocy otrzymał trzech misjonarzy, pochodzących z Normandii. Powierzył im założenie opactwa w Sithiu, nazwanego później od jednego z nich Saint-Bertin. W późnej starości oślepł. Nie wiemy, w którym roku zmarł, ale musiało to być po r. 667. Wspomnienie obchodzi się 9 września.
9 WRZEŚNIA: Święty Audomar z Thérouanne (+ok. 667) Pochodził z Coutances. Mnichem benedyktyńskim został w Luxeuil. Na życzenie Dagoberta, a więc przed śmiercią króla (639), został biskupem Morynów, tzn. okolic, które po najazdach Sasów późno przyjęły katolicyzm. Do pomocy otrzymał trzech misjonarzy, pochodzących z Normandii. Powierzył im założenie opactwa w Sithiu, nazwanego później od jednego z nich Saint-Bertin. W późnej starości oślepł. Nie wiemy, w którym roku zmarł, ale musiało to być po r. 667. Wspomnienie obchodzi się 9 września.
11 WRZEŚNIA:

Święta Sperandia  (ok. 1216 - 1276)

 	Zachował się żywot świętej, nie jest jednak kompletny i nie zawiera elementów biografii, obfituje jedynie w opisy wizji i cudów. Urodziła się w Gubbio około 1216 roku.  Żyła w samotności, ale przemierzała także Umbrię i Marchię Ankońską, głosząc pokutę. Zamieszkała potem w grocie na Monte Cuto; zostanie ona później zamieniona na kościół.  Święta przyjęła w końcu habit benedyktynek w klasztorze Św. Michała w Cingoli, a następnie była jego ksienią.  Zmarła około 1276 r. Jej spontaniczny kult zaaprobowano w 1635 r. Wspomnienie obchodzi się 11 sierpnia.
11 WRZEŚNIA: Święta Sperandia (ok. 1216 - 1276) Zachował się żywot świętej, nie jest jednak kompletny i nie zawiera elementów biografii, obfituje jedynie w opisy wizji i cudów. Urodziła się w Gubbio około 1216 roku. Żyła w samotności, ale przemierzała także Umbrię i Marchię Ankońską, głosząc pokutę. Zamieszkała potem w grocie na Monte Cuto; zostanie ona później zamieniona na kościół. Święta przyjęła w końcu habit benedyktynek w klasztorze Św. Michała w Cingoli, a następnie była jego ksienią. Zmarła około 1276 r. Jej spontaniczny kult zaaprobowano w 1635 r. Wspomnienie obchodzi się 11 sierpnia.
23  WRZEŚNIA:

Święty Adamnan of Iona (+704)

         Miał być krewnym św. Kolumby. Wstąpiwszy do zasłużonego opactwa, rychło ukazał swe uzdolnienia. Nieco później został opatem. Utrzymywał kontakty z wieloma wybitnymi osobistościami Irlandii i Anglii. Za namową św. Ceolfryda opowiedział się za zwyczajami rzymskimi i działał na rzecz upowszechnienia daty uroczystości wielkanocnych. Miał też przekonać Irlandczyków, by nie zmuszali kobiet do służby w wojsku. Zmarł w roku 704. Pozostawi po sobie kilka dziełek: Życiorys św. Kolumby, Wizję oraz O miejscach świętych.
23 WRZEŚNIA: Święty Adamnan of Iona (+704) Miał być krewnym św. Kolumby. Wstąpiwszy do zasłużonego opactwa, rychło ukazał swe uzdolnienia. Nieco później został opatem. Utrzymywał kontakty z wieloma wybitnymi osobistościami Irlandii i Anglii. Za namową św. Ceolfryda opowiedział się za zwyczajami rzymskimi i działał na rzecz upowszechnienia daty uroczystości wielkanocnych. Miał też przekonać Irlandczyków, by nie zmuszali kobiet do służby w wojsku. Zmarł w roku 704. Pozostawi po sobie kilka dziełek: Życiorys św. Kolumby, Wizję oraz O miejscach świętych.
19 WRZEŚNIA:

Święta Pompoza (+853)

 	Była mniszką benedyktynką w klasztorze Najśw. Zbawiciela. Kiedy w 853 r. rozpoczęło się prześladowanie muzułmańskie i kiedy doszła ją wieść o męczeństwie jej przyjaciółki, św. Kolumby, sama zatęskniła za męczeństwem. W kilka dni później stawiła się dobrowolnie przed sędzią muzułmańskim i zaczęła urągać Mahometowi. Od razu ścięto jej głowę, a martwe ciało wrzucono do rzeki. Zostało później odnalezione i złożone w kościele Św. Eulalii, tuż obok wspomnianej przyjaciółki. Gdy w 1574 r. opublikowano Memoriale sanctorum Eulogiusza, uznano za stosowne, aby wpisać ją do martyrologium. Widnieje tam pod 19 września.
19 WRZEŚNIA: Święta Pompoza (+853) Była mniszką benedyktynką w klasztorze Najśw. Zbawiciela. Kiedy w 853 r. rozpoczęło się prześladowanie muzułmańskie i kiedy doszła ją wieść o męczeństwie jej przyjaciółki, św. Kolumby, sama zatęskniła za męczeństwem. W kilka dni później stawiła się dobrowolnie przed sędzią muzułmańskim i zaczęła urągać Mahometowi. Od razu ścięto jej głowę, a martwe ciało wrzucono do rzeki. Zostało później odnalezione i złożone w kościele Św. Eulalii, tuż obok wspomnianej przyjaciółki. Gdy w 1574 r. opublikowano Memoriale sanctorum Eulogiusza, uznano za stosowne, aby wpisać ją do martyrologium. Widnieje tam pod 19 września.
30  WRZEŚNIA:

Święty Szymon z Crépy (ok. 1048 - 1080 lub 1082)

 	Urodził się ok. 1048 r. na zamku w Crépy-en-Valois i dlatego nazywano go też Szymonem Walezjuszem. Wychowany na dworze Wilhelma Zdobywcy w Normandii, odrzucił dwukrotnie sposobność poślubienia panien z rodu królewskiego. Bronił niezawisłości swego hrabstwa przeciw zakusom króla Filipa I. Gdy w 1077 r. zobaczył rozkładające się zwłoki ojca, wstąpił do benedyktynów Condat (Jura). Habit przyjął w opactwie Saint-Claude. W 1080 r. wezwany do Rzymu na członka rady papieskiej, pośredniczył w sporze między Grzegorzem VII a Robertem Guiscardem. Zmarł w Rzymie 30 września 1080 lub 1082 r.
30 WRZEŚNIA: Święty Szymon z Crépy (ok. 1048 - 1080 lub 1082) Urodził się ok. 1048 r. na zamku w Crépy-en-Valois i dlatego nazywano go też Szymonem Walezjuszem. Wychowany na dworze Wilhelma Zdobywcy w Normandii, odrzucił dwukrotnie sposobność poślubienia panien z rodu królewskiego. Bronił niezawisłości swego hrabstwa przeciw zakusom króla Filipa I. Gdy w 1077 r. zobaczył rozkładające się zwłoki ojca, wstąpił do benedyktynów Condat (Jura). Habit przyjął w opactwie Saint-Claude. W 1080 r. wezwany do Rzymu na członka rady papieskiej, pośredniczył w sporze między Grzegorzem VII a Robertem Guiscardem. Zmarł w Rzymie 30 września 1080 lub 1082 r.
28  WRZEŚNIA:

Święta Lioba (Leoba, Leobgytha)  z Bischofsheim (+782)

	Była jedynym dzieckiem Dynna i Ebby, krewnych św. Bonifacego. Wychowywała się w klasztorze w Thanet, potem sama w Wimborne przywdziała habit mniszki benedyktynki . Utrzymywała kontakt ze swym krewnym i jemu przedkładała swe próbki literackie. Wielkodusznie odpowiedziała na jego wezwanie i udała się na kontynent. W Tauberbischofsheim (w dzisiejszej Badenii) założyła klasztor benedyktyński, a następnie nim zarządzała; stamtąd wspomagała też następne fundacje. Nadal utrzymywała kontakt
 z wielkim apostołem i wyczekiwała jego wskazówek. Gdy we Fryzji poniósł śmierć męczeńską, pozwolono jej opuścić klauzurę i udać się do Fuldy. Zmarła 28 września około 782 r. w Schorsheim koło Moguncji, ale pochowano ją w Fuldzie obok ukochanego mistrza i przyjaciela. W r. 838 ciało przeniesiono do krypty kościoła w Petersbergu. Jej życie na zlecenie Rabana Maura opisał mnich
 z Fuldy, Rudolf.
28 WRZEŚNIA: Święta Lioba (Leoba, Leobgytha) z Bischofsheim (+782) Była jedynym dzieckiem Dynna i Ebby, krewnych św. Bonifacego. Wychowywała się w klasztorze w Thanet, potem sama w Wimborne przywdziała habit mniszki benedyktynki . Utrzymywała kontakt ze swym krewnym i jemu przedkładała swe próbki literackie. Wielkodusznie odpowiedziała na jego wezwanie i udała się na kontynent. W Tauberbischofsheim (w dzisiejszej Badenii) założyła klasztor benedyktyński, a następnie nim zarządzała; stamtąd wspomagała też następne fundacje. Nadal utrzymywała kontakt z wielkim apostołem i wyczekiwała jego wskazówek. Gdy we Fryzji poniósł śmierć męczeńską, pozwolono jej opuścić klauzurę i udać się do Fuldy. Zmarła 28 września około 782 r. w Schorsheim koło Moguncji, ale pochowano ją w Fuldzie obok ukochanego mistrza i przyjaciela. W r. 838 ciało przeniesiono do krypty kościoła w Petersbergu. Jej życie na zlecenie Rabana Maura opisał mnich z Fuldy, Rudolf.
18 WRZEŚNIA:

Święta Ryszarda z Andlou (+895)

         Wyświadczyła wiele dobrodziejstw klasztorom i założyła opactwo w Andlau. Późniejsza legenda utrzymywała, że miejsce wskazał niedźwiedź, który zaczął kopać doły pod fundamenty. Odsunięta z dworu, cesarzowa wiodła tam życie, które było zbudowaniem dla wszystkich. Zmarła w roku 894 lub 896.
18 WRZEŚNIA: Święta Ryszarda z Andlou (+895) Wyświadczyła wiele dobrodziejstw klasztorom i założyła opactwo w Andlau. Późniejsza legenda utrzymywała, że miejsce wskazał niedźwiedź, który zaczął kopać doły pod fundamenty. Odsunięta z dworu, cesarzowa wiodła tam życie, które było zbudowaniem dla wszystkich. Zmarła w roku 894 lub 896.
16 WRZEŚNIA:

Święta Eugenia z Hohenburga (+735)
         
	Była krewną, a na stanowisku ksieni następczynią św. Odylii, założycielki benedyktyńskiego klasztoru nazwanego później Mont-Ste-Odile. Żyła w VIII w. Pamiątkę obchodzi się 16 września.
16 WRZEŚNIA: Święta Eugenia z Hohenburga (+735) Była krewną, a na stanowisku ksieni następczynią św. Odylii, założycielki benedyktyńskiego klasztoru nazwanego później Mont-Ste-Odile. Żyła w VIII w. Pamiątkę obchodzi się 16 września.
3 PAŹDZIERNIKA:

Święty Gerard z Brogne (+959)

          Miał być synem jakiegoś Sancio, a pochodzić ze Stave (prowincja Namur). W r. 919 udał się do opactwa w Saint-Denis po relikwie 
św. Eugeniusza, które złożył w Brogne. Tam właśnie zamierzał ufundować klasztor. Przywiózł dla niego także sporo ksiąg. Tradycja lokalna dodawała, że towarzyszyło mu przy powrocie dwunastu mnichów ze słynnego opactwa. Już w r. 921 rozpoczęto budowę opactwa. W dwa lata później Gerard występuje jako jego opat i jedzie do Tours po relikwie św. Marcina. Dzieło reformy promieniuje także na klasztory po drugiej stronie kanału. Wszędzie zabezpiecza podstawy materialne, inicjuje rekonstrukcję budynków, często zniszczonych przez najazdy Normanów, zapewnia sprawne rządy i stabilizuje obserwę benedyktyńską. Umiera w Brogne 3 października 959 r. Folkuin zapisze w kilka lat później: -Był na Zachodzie prawie jedynym i pierwszym, który w tych latach zachowywał normę życia wedle reguły-.
3 PAŹDZIERNIKA: Święty Gerard z Brogne (+959) Miał być synem jakiegoś Sancio, a pochodzić ze Stave (prowincja Namur). W r. 919 udał się do opactwa w Saint-Denis po relikwie św. Eugeniusza, które złożył w Brogne. Tam właśnie zamierzał ufundować klasztor. Przywiózł dla niego także sporo ksiąg. Tradycja lokalna dodawała, że towarzyszyło mu przy powrocie dwunastu mnichów ze słynnego opactwa. Już w r. 921 rozpoczęto budowę opactwa. W dwa lata później Gerard występuje jako jego opat i jedzie do Tours po relikwie św. Marcina. Dzieło reformy promieniuje także na klasztory po drugiej stronie kanału. Wszędzie zabezpiecza podstawy materialne, inicjuje rekonstrukcję budynków, często zniszczonych przez najazdy Normanów, zapewnia sprawne rządy i stabilizuje obserwę benedyktyńską. Umiera w Brogne 3 października 959 r. Folkuin zapisze w kilka lat później: -Był na Zachodzie prawie jedynym i pierwszym, który w tych latach zachowywał normę życia wedle reguły-.
2 PAŹDZIERNIKA:

Święty Leodegar z Autun (ok. 616–678)

	Urodził się około r. 616 w arystokratycznej rodzinie frankońskiej. Wychowywał się na dworze królowej Batyldy i u swego krewnego, biskupa z Poitiers. Wstąpiwszy do stanu duchownego, rychło dostąpił wysokich godności. Najpierw był archidiakonem wspomnianego biskupa. Następnie obrano go opatem benedyktyńskim klasztoru Saint- -Maixent. Około r. 663 objął stolicę biskupią w Autun, a zarazem miejsce w radzie regencyjnej. Na synodzie odbytym w r. 670 zalecił mnichom regułę benedyktyńską. Zasłynął także jako opiekun ubogich.
2 PAŹDZIERNIKA: Święty Leodegar z Autun (ok. 616–678) Urodził się około r. 616 w arystokratycznej rodzinie frankońskiej. Wychowywał się na dworze królowej Batyldy i u swego krewnego, biskupa z Poitiers. Wstąpiwszy do stanu duchownego, rychło dostąpił wysokich godności. Najpierw był archidiakonem wspomnianego biskupa. Następnie obrano go opatem benedyktyńskim klasztoru Saint- -Maixent. Około r. 663 objął stolicę biskupią w Autun, a zarazem miejsce w radzie regencyjnej. Na synodzie odbytym w r. 670 zalecił mnichom regułę benedyktyńską. Zasłynął także jako opiekun ubogich.
12 WRZEŚNIA:

Święta Enswida z Folkestone (+640)

       Była jedyną córką Edbalda, króla Kentu, i jego żony Emmy z królewskiego rodu Franków. Urodziła się około r. 614. Gdy sprzeciwiła się planom matrymonialnym, które jej przedłożył ojciec, zgodził się on 
w końcu ufundować dla niej klasztor. Wybudowano go w pobliżu ufortyfikowanego Folkestone. Tam to razem z kilkoma towarzyszkami rozpoczęła życie zakonne wg. reguły św. Benedykta. Dokładnej daty śmierci także nie znamy, ale wspominano ją zawsze w dniu 
12 września.
12 WRZEŚNIA: Święta Enswida z Folkestone (+640) Była jedyną córką Edbalda, króla Kentu, i jego żony Emmy z królewskiego rodu Franków. Urodziła się około r. 614. Gdy sprzeciwiła się planom matrymonialnym, które jej przedłożył ojciec, zgodził się on w końcu ufundować dla niej klasztor. Wybudowano go w pobliżu ufortyfikowanego Folkestone. Tam to razem z kilkoma towarzyszkami rozpoczęła życie zakonne wg. reguły św. Benedykta. Dokładnej daty śmierci także nie znamy, ale wspominano ją zawsze w dniu 12 września.
19 WRZEŚNIA:

Święty Teodor z Canterbury (+690)

         Urodził się  w r. 602 w Tarsie (Cylicja, Azja Mniejsza).  Kształcił się w Atenach. Potem przybył do Italii i tam został mnichem benedyktyńskim. Gdy po słynnym kolokwium w Whitby Anglosasi zdecydowali  się przyjąć rzymską dyscyplinę kościelną, a ich kandydat na arcybiskupa Canterbury zmarł  w Rzymie, dokąd wyjechał po sakrę biskupią,  papież Witalian zwrócił swą uwagę na wykształconego i pobożnego Teodora. Wyświęciwszy go w marcu 668 r. na biskupa, wysłał go wraz z Benedyktem Biscopem oraz opatem  Hadrianem na wyspę. Pod imieniem Teodora zachowało się Poenitentiale, zredagowane prawdopodobnie już po jego śmierci. Życie zakończył 19 września 690 r. , zapewne w swym arcybiskupim Canterbury. Potomni wystawili mu jak najlepsze świadectwo. Hołd oddał mu zwłaszcza Będą Wielebny.
19 WRZEŚNIA: Święty Teodor z Canterbury (+690) Urodził się w r. 602 w Tarsie (Cylicja, Azja Mniejsza). Kształcił się w Atenach. Potem przybył do Italii i tam został mnichem benedyktyńskim. Gdy po słynnym kolokwium w Whitby Anglosasi zdecydowali się przyjąć rzymską dyscyplinę kościelną, a ich kandydat na arcybiskupa Canterbury zmarł w Rzymie, dokąd wyjechał po sakrę biskupią, papież Witalian zwrócił swą uwagę na wykształconego i pobożnego Teodora. Wyświęciwszy go w marcu 668 r. na biskupa, wysłał go wraz z Benedyktem Biscopem oraz opatem Hadrianem na wyspę. Pod imieniem Teodora zachowało się Poenitentiale, zredagowane prawdopodobnie już po jego śmierci. Życie zakończył 19 września 690 r. , zapewne w swym arcybiskupim Canterbury. Potomni wystawili mu jak najlepsze świadectwo. Hołd oddał mu zwłaszcza Będą Wielebny.
28  WRZEŚNIA:

Święty Thiemo z Salzburga (+1102)

    Wywodził się zapewne z bawarskiego rycerstwa z Megling, a światło dzienne ujrzał około 1040 r. Miał się odznaczać talentami artystycznymi, ale przypisywane mu Madonny pochodzą z XV stulecia. Gebhard, arcybiskup Salzburga, powołał go w 1077 r. na stanowisko opata u św. Piotra, ale już w 1081 r. musiał stamtąd uchodzić. Jako zwykły mnich przebywał wówczas w Hirsau. Do swego opactwa powrócił w cztery lata później. W 1090 r. powołano go na miejscową stolicę arcybiskupią. Okazał się wówczas zdecydowanym zwolennikiem reform gregoriańskich. W 1095 r. wziął udział w synodzie w Piacenzy. Gdy bawarski Welf przeszedł do obozu cesarskiego, przegrał w walce z anty-biskupem Bertoldem z Moosburga i pod Saaldorf dostał się do niewoli. Po swej ucieczce do Szwabii przyłączył się do pierwszej wyprawy krzyżowej. Zmarł prawdopodobnie 29 września  1102 r.
28 WRZEŚNIA: Święty Thiemo z Salzburga (+1102) Wywodził się zapewne z bawarskiego rycerstwa z Megling, a światło dzienne ujrzał około 1040 r. Miał się odznaczać talentami artystycznymi, ale przypisywane mu Madonny pochodzą z XV stulecia. Gebhard, arcybiskup Salzburga, powołał go w 1077 r. na stanowisko opata u św. Piotra, ale już w 1081 r. musiał stamtąd uchodzić. Jako zwykły mnich przebywał wówczas w Hirsau. Do swego opactwa powrócił w cztery lata później. W 1090 r. powołano go na miejscową stolicę arcybiskupią. Okazał się wówczas zdecydowanym zwolennikiem reform gregoriańskich. W 1095 r. wziął udział w synodzie w Piacenzy. Gdy bawarski Welf przeszedł do obozu cesarskiego, przegrał w walce z anty-biskupem Bertoldem z Moosburga i pod Saaldorf dostał się do niewoli. Po swej ucieczce do Szwabii przyłączył się do pierwszej wyprawy krzyżowej. Zmarł prawdopodobnie 29 września 1102 r.

 

 

=

12 marca:


- Święty Piotr Diakon, mnich w benedyktyńskim klasztorze Monte Celio (+605)

Do benedyktynów na Monte Celio wstąpił, gdy klasztorem zarządzał przyszły papież Grzegorz Wielki. Był jeszcze subdiakonem, gdy ten mianował go -obrońcą- Kościoła rzymskiego w Rawennie, zarządcą patrimonium św. Piotra i papieskim wikariuszem na Sycylii i w Kampanii. W lecie 593 roku Grzegorz wezwał go do Rzymu. Był teraz sekretarzem papieża i jako taki stał się głównym rozmówcą w jego Dialogach. Po zgonie Grzegorza, kiedy na skutek głodu powstały w mieście niepokoje, bronił pamięci wielkiego papieża. Sam zmarł wkrótce potem, 30 kwietnia 605 roku. Nie wiemy, kiedy jego szczątki przeniesiono najpierw do Castello Cesariano, a potem do Salassola, gdzie mu dedykowano kościół, który stał się ośrodkiem jego kultu. U benedyktynów wspominano go w dniu 12 marca.

=

 

 

11 MARCA:


- Święty Firman, opat w benedyktyńskim opactwie San Sabino Piceno koło Fermo (ok. 951- ok.1020)

 

Urodził się około 951 roku w Fermo. W wieku lat dwudziestu otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa, którego Piotr Damiani osądzał jako uprawiającego symonię. Około 985 roku przywdział habit mnisi, a potem, zdobywszy uczniów, założył benedyktyńskie opactwo San Sabino Piceno koło Fermo. Zmarł około 1020 roku. W dziesięć lat później zredagowano jego żywot. O wczesnym kulcie świadczy m.in. wspomniany Piotr Damiani. Potem zaczęto go mylić z dwoma biskupami z Amiens o tym lub podobnym imieniu. Jako biskup widnieje też pod dniem 11 marca w Martyrologium Rzymskim, utożsamiany mylnie z dwoma innymi.

=

Święty Wincenty, Ramir i tow., męczennicy z Leónu.

 

Wincenty był opatem klasztoru pod wezwaniem św. Klaudiusza. Wedle późnej opowieści stał się jedną z ostatnich ofiar prześladowania, które w wizygockiej Hiszpanii rozpętali arianie. Natomiast wedle epitafium, zmarł 11 marca 630 r., a tylko bliskość jego grobu i relikwii św. Wincentego z Saragossy sprawiła, że zaczęto go uważać za męczennika. Ciało jego przeniesiono później do Oviedo. Wspomnienie Wincentego obchodzono 11 marca.

 

==

10 MARCA:


Święty Andrzej ze Strumi (+1106)


Razem z Arialdem walczył w mediolańskiej Patarii o reformy. Po śmierci przyjaciela usunął się do opactwa Vallombrosa i z rąk św. Jana Gwalberta przyjął habit mnisi. Zredagował życiorysy jednego i drugiego (BHL 673 i 4397). Zmarł 10 marca 1106 r. Relikwie spoczywają w Poppi.

=

Święty Jan z Vallombrosy, wallombrozjanin (+ok.1380)


Zajmował się potajemnie nekromancją, a gdy to się wydało został uwięziony. W samotności nawrócił się i został później pustelnikiem. Cieszył się przyjaźnią św. Katarzyny ze Sieny. Zmarł około 1380 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 10 marca.

 

 

==

 

9 MARCA:

 


Był mnichem benedyktyńskim w Whitby. Po wypędzeniu  św. Wilfryda, biskupa Yorku, objął rządy południowej części jego diecezji. Świety Będą oddaje mu wiele pochwał jako pasterzowi niezwykłej świątobliwości. Zmarł w 686 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 9 marca. św. Wilfryda, biskupa Yorku, objął rządy południowej części jego diecezji. Świety Będą oddaje mu wiele pochwał jako pasterzowi niezwykłej świątobliwości. Zmarł w 686 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 9 marca


 

 

- Święta Franciszka Rzymianka
(1384-1440)

Urodziła się na początku 1384 roku w Wiecznym Mieście, w patrycjuszowskiej rodzinie Bussa de Leoni. Mając lat piętnaście, wydana została za Wawrzyńca di Ponziani, gwelfa czynnego pośród niepokojów i walk tego czasu. W 1409 roku jego pałac zrujnowały oddziały Władysława, króla Neapolu, natomiast w 1413 roku musiał uchodzić z miasta, pozostawiając majątek i interesy swej młodej żonie. Pełna energii i zaradności, od najmłodszych lat przejawiała skłonność do umartwień i gorliwej troski o biednych i chorych. Zasłynęła z tej dobroczynności zwłaszcza w czasie epidemii, która niszczyła Rzym w latach 1413-1414. Wtedy z narażeniem własnego życia usługiwała zarażonym. Jej przykład pociągnął do charytatywnej pracy, modlitwy i pokuty  inne rzymskie matrony. Porozumiawszy się ze sobą, utworzyły
w 1425 roku stowarzyszenie o zupełnie innym charakterze niż dotychczasowe zakony żeńskie. Nie żyły w klauzurze, trudniły się natomiast gorliwą działalnością charytatywną na zewnątrz. Ale nie odstępując zbytnio od dotychczasowych norm prawnych, afiliowały się jako oblatki do benedyktyńskiej kongregacji oliwetanów, ze względu zaś na swoją pierwszą siedzibę zwane były oblatkami z Tor de' Specchi. Zaaprobował je w 1433 roku Marcin V. Franciszka dołączyła do nich, gdy straciwszy wprzód dzieci, w 1436 roku ponadto owdowiała. Nie przerwała teraz bynajmniej swej charytatywnej działalności. Równocześnie starała się wpłynąć uspokajająco na konflikty rozdzierające Kościół. Dlatego zaliczono ją do grupy niewiast, do której należą także dwie inne święte tych czasów: Katarzyna ze Sieny oraz Brygida Szwedzka. Była zresztą, jak one, ubogacona darami mistycznymi. Niestety, nie pozostawiła żadnych pism i dlatego pod tym względem znana jest jedynie z biografii J. Mattiottiego, ta zaś z punktu widzenia teologicznego nastręcza poważne trudności (zstąpienie do piekła, odraza do małżeństwa itd.). Nie umniejsza to świętości Franciszki, o której świadczą przede wszystkim czyny jej niestrudzonej miłości, ascezy
i wyrzeczenia się siebie. Zmarła w dniu 9 marca 1440 roku, mając 56 lat. Była obdarzona niezwykłymi łaskami mistycznymi. Pochowano ją w kościele S. Maria Nova blisko Forum Romanum. Kanonizował ją Paweł V w 1609 roku. W ikonografii św. Franciszka przedstawiana jest w czarnej sukni i białym welonie, towarzyszy jej anioł, cieszyła się bowiem przywilejem częstego oglądania swego anioła Stróża. Na niektórych obrazach jej atrybutem jest osioł – symbol pracowitości, wytrwałości, cierpliwości, zdrowego rozsądku, oraz otwarta księga.

==

8 MARCA:

Święty Stefan, opat z Obazine (+1159)

Pochodził z okręgu Limousin, a urodził się pod koniec XI stulecia. Był jeszcze bardzo młody, gdy stracił ojca i musiał się zaopiekować matką oraz braćmi. Nie przeszkodziło mu to w kontynuowaniu studiów i przygotowaniu się do kapłaństwa. Po zrealizowaniu tego ostatniego zamierzenia rozdał dobra ubogim i razem z przyjacielem Piotrem usunął się do pustelni niejakiego Bertranda, któremu się też podporządkował. Po dziesięciu miesiącach razem z Piotrem udał się na niemal niedostępne miejsce w borze nazywanym Obazine (na terenie diecezji Limoges)
i wiódł tam nadal życie pustelnicze. Z czasem zgłosili się uczniowie i wówczas postanowił wybudować dla nich klasztor. Chciał w nim kierować się jakąś gotową regułą i dlatego udał się zasięgnąć rady do Wielkiej Kartuzji. Potem szukał jeszcze oparcia w opactwie w Dalon. W 1142 roku razem z towarzyszami przyjął habit zakonny, złożył profesję i został opatem nowo utworzonej społeczności. W pięć lat później afiliowała się ona do kongregacji cysterskiej. Nadal intensywnie się rozrastała i dlatego dała początek fundacjom w Garde-Dieu (1150) oraz we Frenade (1151). W samym zaś Obazine rozbudowano pomieszczenia klasztorne. Gdy w 1159 roku Stefan przebywał  w Bonnaigue, aby tam przewodniczyć wyborowi opata, nagle zaniemógł. Zmarł tam w dniu 8 marca. Ciało przeniesiono do Obazine i tam pochowano. Klemens XI zaaprobował w 1701 roku jego kult liturgiczny.

==

 

7 MARCA:
- Błogosławiony Ardo, opat benedyktyński w Aniane (+843)


Był następcą św. Benedykta z Anianu jako opat benedyktyński w Aniane. Napisal żywot swego świętego porzednika. Zmarł w 843 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 7 marca.

 

 

==

4 MARCA:

Święty Piotr Pappacarbone albo ( Passacarbone), opat benedyktyński w Cava (1038–1123)

 

Urodził się w 1038 roku w możnej, szlacheckiej rodzinie, spokrewnionej z longobardzkimi książętami na Salerno. Był bliskim krewnym św. Alferiusza z Salerno, założyciela opactwa benedyktyńskiego w Cava. Do tego też opactwa wcześnie wstąpił. Czynił tam szybkie postępy w życiu duchowym i zakonnym, do czego przyczyniło się m.in. kierownictwo opata Leona, bezpośredniego następcy św. Alferiusza. Tęskniąc za życiem w odosobnieniu, przebywał potem w pustelni na sąsiedniej Górze Św. Eliasza, a następnie udał się do opactwa benedyktyńskiego w Cluny, gdzie był tam uczniem św. Hugona. Gdy po pięciu latach wrócił na południe, Gizulf II, książę na Salerno, zaproponował go na biskupstwo w Policastro, którego do dziś jest patronem. Na stolicy tej długo nie zasiadał.  Po dwóch latach powrócił do Cava, gdzie został koadiutorem opata. W ośrodku atmosfera była napięta. Mnisi sprzeciwiali się zwyczajom kluniackim, które zaprowadzano w opactwie. Piotr opuścił wtedy swój posterunek i przez jakiś czas przebywał w klasztorze Św. Archanioła w Cilento. Gdy w 1079 roku zmarł opat Leon, jednogłośnie obrano go jego następcą. Rządził mądrze i stanowczo. Wprowadził reformę kluniacką, zreorganizował życie monastyczne i przyczynił się do rozwoju kongregacji mnichów. W czasie tych rządów opactwo wzrosło w liczbę( Piotr wyświęcił  ponad trzy tysiące zakonników) i znaczenie, stało się też znane w szerokich kręgach kościelnych. Zdobyło sobie zarazem niezależność od ingerencji biskupich i książęcych. Miało również swój cenny udział  w szerzeniu reform gregoriańskich. W 1012 roku przyjmowało w swych murach Urbana II oraz liczny zastęp kardynałów, biskupów i panów świeckich. Papież konsekrował wówczas kościół opacki i obdarzył go cennymi przywilejami. Piotr zmarł w podeszłym wieku, 4 marca 1123 roku. W pamięci mnichów zapisał się przede wszystkim jako constructor et instituto- prawdziwy budowniczy. Kult zaaprobowano w 1893 roku.

 

 

 

==

3 MARCA:

Święty Gerwin, opat benedyktyński  z Saint-Riquier (+1075)

Pochodził z Laon, a urodził się w pierwszych latach XI stulecia. Uczęszczał do szkoły kapitulnej w Reims, która wówczas była kwitnącą. Zajmował już kanonię, gdy śmierć rodziców uczyniła zeń zarządcę pokaźnego majątku i opiekuna nieletnich sióstr. Kiedy jedna z nich przyjęła welon zakonny, a druga wyszła za mąż, poczuł się wolny. Zrezygnował wtedy z kościelnego beneficium i w 1025 roku przylgnął do głośnego reformatora życia zakonnego, do opata Ryszarda z Saint-Vanne. Wcześnie został jego najbliższym współpracownikiem. W 1027 roku towarzyszył mu w drodze do Jerozolimy i Antiochii. W 1045 roku objął urząd opata benedyktyńskiego w Saint-Riquier. Sprawował go przez lat bez mała trzydzieści. Odnowił w tym czasie dyscyplinę, uporządkował sprawy majątkowe, wyremontował budynki klasztorne
i kościół, przyozdobił go gobelinami i wzbogacił nową kryptą. Złożył też w świątyni sporo relikwii, które przywiózł ze Wschodu. Zarazem poparł studia, dał skopiować wiele rękopisów, a bibliotekę wzbogacił kolekcją trzydziestu sześciu tomów, które skatalogował Hariulf. Swe urzędowanie przerywał pobytami w pustelni. Udzielał się też na zewnątrz. Uczestniczył więc w Remis w poświęceniu kościoła św. Remigiusza, w synodzie metropolii, a Leonowi IX towarzyszył w drodze powrotnej do Rzymu. Kilka razy jeździł do Anglii, a w 1068 roku otrzymał od Wilhelma Zdobywcy gwarancję dla dóbr, które opactwo posiadało po drugiej stronie Kanału. Gdy zachorował na trąd, zdał rządy swemu siostrzeńcowi - Gerwinowi II. Przez cztery lata walczył z chorobą. Zmarł 3 marca 1075 roku. U benedyktynów uchodził zawsze za świętego.


Święta Kunegunda, cesarzowa, mniszka w klasztorze benedyktynek w Kaufungen (ok. 978 - 1033)


Urodziła się około 978 roku jako córka Zygfryda, hrabiego na Lützelburgu (Luksemburg). O jej młodości wiemy niewiele. To wszakże pewne, że otrzymała staranne wychowanie i bardzo dobre jak na owe czasy wykształcenie. Między 998 a 1000 rokiem poślubiła księcia Bawarii, który wkrótce jako Henryk II miał zasiąść na tronie niemieckim po smierci Ottona III, a później otrzymać i objąć w posiadanie koronę cesarską Niemiec. Razem z nim została też i ona ukoronowana, najpierw (1002) w Paderborn przez arcybiskupa Willigisa z Moguncji, potem (1014) w Rzymie przez papieża Benedykta VIII. W rządach miała niemały udział, zwłaszcza wtedy, gdy pod nieobecność małżonka sprawowała regencję. Towarzyszyła mu także w urządzaniu jego słynnych fundacji. Jej samej (1017) zawdzięcza swe powstanie klasztor benedyktynek w Kaufungen , do którego po śmierci męża (1025) wstąpiła. Podczas uroczystości poświęcenia  tego klasztoru, po liturgii Słowa, cesarzowa zdjęła cesarskie szaty, ostrzygła włosy i odziała się w zgrzebny habit. Zrobiło to wielkie wrażenie na uczestnikach ceremonii. Opisuje to wydarzenie ks. Piotr Skarga w „Żywotach Świętych". Jako zakonnica służyła z oddaniem ludziom, zwłaszcza ubogim. Zmarła tam 3 marca 1033 roku, ale pochowana została obok męża  w katedrze bamberskiej. Kanonizował ją w 1200 roku Innocenty III. Nieco wcześniej anonimowy pisarz skomponował jej Vita i ubarwił mocno wątkami legendarnymi. Ten to właśnie utwór sprawił, iż długo czczono Kunegundę jako dziewicę albo jej małżeństwo z Henrykiem uważano za dziewicze. Zdaniem historyków XIX i XX w. (qua de re inter historicos multum disceptatum est, notują bollandyści) mniemania tego utrzymać się nie da: małżeństwo było bezdzietne, legenda powstała prawdopodobnie dlatego, że z czasem Henryk i Kunegunda wyrzekli się pożycia. Wielkość Henryka II tkwiłaby raczej w tym, iż nie poszedł za wskazaniami prawa niemieckiego i z małżonką się nie rozstał, ale dochowując wierności praktykował pełną wstrzemięźliwość. W ikonografii świeta Kunegunda wystepuje w stroju cesarskim, najczęściej z mężem św. Henrykiem. Przedstawia się ją także w habicie zakonnym trzymającą w ręku kościół.

 

==

2 MARCA:

Święty  Ceda (Ceada, Chad), biskup Mercji, opat w opactwie benedyktyńskim Lastingham (+ 672)

Był bratem świętego Ced(d)y i, jak on, pochodził z Nortumbrii. Podobna była też jego formacja. W opactwie benedyktyńskim  Lastingham objął po swym bracie rządy. Potem z powodu nalegań króla Oswy został biskupem Yorku. Nie zasiadał na tej stolicy długo. Gdy wysunięto wątpliwości co do ważności sakry, udzielonej w obrządku iroszkockim, usunął się do Lastingham. Arcybiskup Teodor wezwał go później do objęcia biskupstwa Mercji, ale zażądał, by powtórnie przyjął święcenia per omnes gradus. Stolicę swą ulokował w Lichfield. Tam też wybudował katedrę, a dla kleru ustanowił życie wspólne. Zmarł w 672 roku na skutek epidemii, która grasowała w okolicy. Jego kult rozprzestrzenił się bezzwłocznie, natomiast jego portret uwiecznił w swej Historii Beda. Wspomnienie obchodzono 2 marca. Przypisywanie muKsięgi św. Chada nie jest uzasadnione. Ewangeliarz pochodzi bowiem  z VIII lub IX wieku.

 

==

1 MARCA:

Błogosławiona Joanna Maria Bonomo,ksieni w benedyktyńskim klasztorze w Asiago (+ 1670)

 

Włoszka wykształcona przez klaryski w Trydencie. W 1622 roku wstąpiła do zakonu benedyktynek św. Hieronima w Bassano. Pełniła funkcję mistrzyni nowicjatu, przeoryszy i przez trzy kadencję była ksienią. Służyła radą każdemu, kto zwrócił się do niej
o pomoc, bez względu na pochodzenie społeczne. Całe życie Joanny Marii było cierpieniem zarówno fizycznym, jak i duchowym. Była wielką mistyczką obdarzoną darem stygmatów. Swoje przeżycia przeniosła na papier- była autorką licznych pism. Zmarła w 1670 roku. Została beatyfikowana w 1783 roku. Wspomnienie obchodzi się 1 marca.
Błogosławiony Kolumba Marmion cenił ją i cytował jej nauki.


Święty  Switbert, apostoł Fryzów, mnich benedyktyński (+713)


Jak wielu innych misjonarzy tej epoki, był z pochodzenia Anglosasem. Prace ewangelizacyjne rozpoczął ze św. Willibrordem około 690 roku. Działał najpierw na terenie południowej Fryzji, którą odzyskał dopiero co Pepin II z Heristalu. Około 692 roku, gdy Willibrord wyprawił się do Rzymu, wybrano go na biskupa. Sakrę przyjął w Anglii z rąk Wilfryda. Potem działał nie tyle na terenie Fryzji, co raczej wśród Brukterów w południowej Westfalii. Nie był to jeszcze czas dla chrystianizowania kraju sposobny, zwłaszcza że zawisła nad nim groźba ekspansji Sasów. Pepin i jego małżonka Plektruda podarowali mu wysepkę na dolnym Renie, gdzie mógł założyć klasztor benedyktyński. Nazwano ją później Kaiserswerth (Werda). Tam też święty w marcu 713 roku zmarł. Wspomnienie obchodzi się 1 marca.


==

 

SPIS ALFABETYCZNY


A

- Święty ABBO z FLEURY, opat benedyktyński (ok. 950- 1004) - 13 listopada

- Święty ABEL z REIMS, arcybiskup Reims, opat benedyktyński w Lobbes
(+ok. 750) - 5 sierpnia

- Święta ADA (ADREHILDA), ksieni benedyktyńska w Mans (+692)  - 28 lipca

- Święty ADALBERO, biskup Würzburga, mnich benedyktyński w Lambach 
(1010
- 1090) - 6 października

- Święty ADALBERT z MAGDEBURGA, opat, arcybiskup i misjonarz,
opat benedyktyński w Weissenburgu
(+ 981) - 20 czerwca

- Błogosławionyy ADAM, mnich w cysterskim klasztorze3 w Lokum - 22 grudnia

- Święta ADELA z PFALZEL, ksieni benedyktyńska (+ ok. 735 ) - 24 grudnia

- Święta ADELAJDA, cesarzowa, mniszka benedyktyńskiego  klasztoru Seltz nad Renem (931-999)- 16 grudnia

- Święta ADELAJDA z BELLICH (w pobliżu Bonn),  ksieni benedyktyńska w kolońskim opactwie Panny Marii na Kapitolu (+ ok. 1015) -  5 lutego

- Święty ADELARD (ADELHAR) z Korbei, mnich benedyktyński ( zm. ok. 825 r.) 
2 stycznia

- Święty ADELELM. opat benedyktyński w San Juan w Burgos. (zm. w r. 1097)
29 stycznia

- Święty ADELFIUSZ z REMIREMONT, opat benedyktyński ( zm w 670 r.)-29 sierpnia

- Święta ADELGUNDA (ALDEGUNDA), ksieni w benedyktyńskim klasztorze 
w Maubeuge, wizjonerka -(zm. w 684 r.)- 30 stycznia

- Święty ADJUTOR (AYOUTRE) z VERNON, mnich w benedyktyńskim opactwie 
w Tiron
; potem pustelnik (zm. w 1132 r.)- 30 kwietnia

- Święty ADO(N) z VIENNE,  benedyktyn w  opactwie w Ferri-res 
(ur. ok. 800- zm. w 875 r.) - 16 grudnia

- Święty ADRIAN z CANTERBURY, opat w benedyktyńskim klasztorzeŚwiętych     Piotra i Pawła w Canterbury (zm. w 710 r.)- 9 stycznia

- Święta  AGATA z WEINSBRUNN, minszka benedyktynkaw Bischofsheim 
(zm. w 790 r.) - 12 grudnia

- Święty AGATON, papież, był benedyktynem w klasztorze św. Hermeta w Palermo ( zm. w 682 r.) - 10 stycznia

- Święty AGILUS (AYEUL), opat benedyktyński w Rebais ( zm. ok. 650 r.) 
30 sierpnia

- Święty AJULF, opat benedyktyński na Wyspach Leryneńskich. i męczennik
(ur. ok. 630 r. – zm. w 676 r. ) - 3 września

- Święty AKKA, opat klasztoru benedyktyńskiego świętego Andrzeja w Rzymie
(zm. w 740 r.)- 19 lutego

- Święty ALBERT z PONTIDY, opat benedyktyński- 2 września

- Święty ALBERYK z UTRECHTU, przeor benedyktyński u  Św. Marcina  przeorem w Kolonii - ( zm. w 784 r.)- 14 listopada

- Święty ALDEMAR, opat benedyktyński na Monte Cassino (zm. ok. 1080 r.) 
24 marca

- Święta ALDETRUDA, przeorysza benedyktyńskiego klasztoru w Maubege 
(zm. ok. 969 r.) – 25 luty

- Święty ALDHELM z MALMESBURY, opat benedyktyńskiego opactwa Malmesbury (ur. ok. 640- zm. w 709 r.) - 25 maja

- Święty ALFERIUSZ, opat w benedyktyńskim klasztorze w Cava
(ur. w 930 r- zm. w 1050 r.) - 12 kwietnia

-Święty ALFRYK, opat benedyktyński w St. Alban, arcybiskup Canterbury
(zm. w 1005 r.) - 28 sierpnia

- Błogosławiona ALINA (ADELINA) z Mortain , ksieni benedyktyńska 
20 Października

- Błogosławiony ALKUIN, opat benedyktyńskiego klasztoru św. Marcina w Tours – (ur. ok. 735 r. – zm. w 804 r.) -19 maja

- Święta AMALBERGA z MAUBEGE, mniszka w opactwie benedyktyńskim w Maubeuge - (zm. ok. 690 r.)- 10 lipca

- Święta AMALBERGA, mniszka benedyktynka z Munsterbilsen (zm. ok. 772 r.) 
10 lipca

- Święty AMBROŻY AUGUST CHEVREUX, męczennik, benedyktyn, ostatni przełożony kongregacji św. Maura (1728-1792) - 2 września

- Święty AMBROŻY AUTPERT, opat benedyktyńskiego klasztoru Św. Wincentego pod Benewentem - (zm. ok. 778 r.)- 19 lipca

- Błogosławiony AMBROŻY (AMBROSIUS) BARLOW, męczennik i mnich w klasztorze benedyktyńskim w Douai (zm. w 1641 r.) -10 września

- Święty AMOR, opat benedyktyński w Amorsbach (ur. ok. 694- zm. w 747 r.) 
17 sierpnia

- Święty ANASTAZY- ASTRYK, opat benedyktyński u Św. Marcina na Górze Panońskiej (Pécsvarád) - (zm. w r. 1036 lub 1039.) - 12 listopada

- Święty ANASTAZY Z MONT-SAINT-MICHEL, mnich benedyktyński w Cluny 
(zm. w 1086) - 16 października

- Święty ANDRZEJ ŚWIERAD (ŻURAWEK), benedyktyn na górze Zorbo w pobliżu Nitry (dzisiejsza Słowacja),  potem pustelnik , (zm. ok. 1030-1034) – 13 lipca

- Święta ANGADRISMA, ksieni klasztoru benedyktyńskiego w Oroer des Vierges 
(zm. ok. 685 r.)- 14 października

- Święty ANGILBERT , opat benedyktyński w Saint- Riquier 
(ur. ok. 780 r.- zm. w 814 r.)
- 18 luty

- Święty ANGILRAM, biskup Metzu , opat benedyktyński w Chiemsee (zm. w 791 r. ) -23 października

- Święty ANGILRAM Z SAINT-RIQUIER (PONTHIEU) , opat benedyktyński 
(ur. ok. 975 r. – zm. w 1045 r.) - 9 grudnia

- Świety ANSBALD Z PRÜMopat benedyktyński (zm. w 886 r. ) - 12 lipca

- Święty ANSBERT, biskup Rouen, opat w benedyktyńskim klasztoru w Fontenelle (zm. w 695 r. ) - 9 lutego

- Święty ANSEGIZ (ur. 770 - zm. 20 lipca 833 lub 834) był reformatorem klasztorów w państwie Franków, opat benedyktyński w Fontanelle , Saint-Wandrille - 20 lipca

- Święty ANSFRYD, ANSFRIED (ANSFRID, ANSFRIDUS) z UTRECHTU (ur. ?, zm. ok. 1008) biskup, benedyktyn - 3 maja

- Święty ANSVERUS (ur. w 1038 w Hedebie (Szlezwik), zm. w 1066 pod Ratzeburgiem) –  mnich benedyktyński, opat klasztoru św. Jerzego na wzgórzu (niem. St. Georg auf dem Berge) - 15 lipca

- Święty ANTONIN z SORRENTO, opat benedyktyńskiego klasztoru św. Agrypina w Sorrento (zm. ok. 830 r.) – 14 lutego

- Święty ANZELM, arcybiskup, opat w  benedyktyńskim opactwie Le Bec,
(1033-1109) - 21  kwietnia

- Błogosławiony ARDO, opat benedyktyński w Aniane (zm. w 843 r.) – 7 marca

- Święty ARNALD CATANEO, opat benedyktyński w Padwie   
(ur. ok. 1185 r.- zm w 1255 r.) - 10 lutego

- Błogosławiony ARNOLD, opat klasztoru benedyktyńskiego św. Justyny w Padwie (zm. w 1254 r. ) - 14 marca

- Święty ARNULF, biskup Gap, mnich benedyktyński w klasztorze Św. Pryski na  Awentynie (zm. pomiędzy 1070 a 1079 r.)- 19 września

- Święty ARNULF z SOISSONS, biskup, mnich benedyktyński w Soissons (+1087)  - 15 sierpnia

- Święty AUDOMAR, biskup Thérouanne, mnich benedyktyński w Luxeuil
(zm. ok.667)
- 9 września

- Święty AUGUSTYN z CANTERBURY, biskup, mnich benedyktyński w Canterbury (zm. w 604/605 r.) - 27 maja,


B

- Święty BABOLEN, opat benedyktyński w  Saint-Maur-des Fossés ( zm. w 670 r.) - 26 czerwca

- Święty BALDWIN z BOUCLE , mnich benedyktyński w klasztorze w Lewisham (?-1205) - 22 marca

- Święty BALSAM, opat benedyktyński z Cava ( zm. w 1232 r.)- 24 listopada

- Święty  BATRAM, opat benedyktyński w Lure ( zm. w 960 r.)- 15 sierpnia

- Święty BARDO z OPPERSHOFEN, opat benedyktyński w Werden nad Renem i w Hersfeld - (ur.ok.980 r.- zm. w 1053 r.)- 10 czerwca

- Święty BARNABA, opat benedyktyński  - 16 czerwca

- Święty BARTOMIEJ ALBAN ROE (ur. 1583 w Suffolk, zm. 22 stycznia 1642 wTyburn), benedyktyn w Dieulwart, męczennik - 22 stycznia

- Święty BAUDAKARIUSZ, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Bobbio (+650) - 21 grudnia

- Święty BAWON z GANDAWY, mnich benedyktyński w Blandinbergu, potem pustelnik - (ur. w 589 r. – zm. w 653 lub 654 r. )– 1 października

- Błogosławiona BEATRYCZE I D’ ESTE, księżniczka, mniszka w klasztorze benedyktynek w Salaroli (ur. ok.1200- zm. w 1226 r.)- 10 maja

- Święta BEATRYCZE II D`ESTE (1230-62), mniszka w klasztorze benedyktyńskim w Ferrarze- 28 lutego

- Święty BEDA CZCZIGODNY(WIELEBNY), kapłan, doktor Kościoła, mnich benedyktyński  w Jarrow - (673-735) - 25 maja

- Święta BEGA z HACKNESS, mniszka benedyktynka (zm. w 681 r.)- 6 października 
(lub 10 października)

- Święty BENEDYKT BISCOP, opat w  benedyktyńskim opactwie Św. Piotra w Lerins
(628-690) - 12 stycznia

- Święty BENEDYKT, mnich, potem  pustelnik i męczennik, zamordowany ok. 1037. – 
13 lipca

- Święty BENEDYKT z ANIANU, opat  benedyktyński  w Saint-Seine, (ok. 750-821) - 11 lutego

- Święty BENON, biskup, mnich benedyktyński w Hildesheim, ok.1010- 1106, - 16 czerwca

- Błogosławiony BERARD, kardynał, mnich benedyktyński w klasztorze na Monte Cassino (1079-1130) - 3 listopada

- Święty BERCHARIUSZ, opat benedyktyński z Hautvillers, męczennik (ok. 625-685 lub 686) - 26 marca

- Święta BERLINDA z MEERBEKE, mniszka benedyktynka (zm. w 930 r. lub 935 r.) -3 lutego

- Święty BERNARD TOLOMEI (PTOLOMEUSZ), założyciel oliwetanów (+1348)

- Święty BERNARD Z CLAIRVAUX, opat i doktor Kościoła (+1153) - 20 sierpnia

- Święty BERNARD z TIRON, opat benedyktyński  (1046 - 1117) - 14 kwietnia

- Święty BERNO, pierwszy benedyktyński opat w Cluny (zm. w 927 r.)- 13 stycznia

- Święty BERTARIUSZ z MONTE CASSINO, opat benedyktyński ( zm. w 884 r.)- 22 października

- Święty BERTOLD z PARMY, oblat u mniszek benedyktynek (zm. między r. 1106-1115)- 21 października

- Błogosławiony BERTOLD z GARSTEN, opat benedyktyński (ur. ok. 1065-1142)- 27 lipca

- Święty  BERTUIN Z MALONNE, opat benedyktyński (zm. w VII w.)- 11 listopada

- Święty BERTYLO, opat benedyktyński u Św. Benigna w Dijon– (zm. ok. r. 878 r.)
26 marca

- Święty BETTO, biskup Auxerre, przeor u benedyktynów w Saint-Colombe
(zm. w
918 r.) - 24 lutego

- Swiety BIRYN, mnich benedyktyński, misjonarz– (zm. ok. 650 r.) – 3 grudnia

- Święty BOBINUS, biskup Troyes, opat w benedyktyńskim klasztorze w Storach
–VIII w. - 31 stycznia

- Święty BONFILIUSZ , biskup Foligno , opat benedyktyński w Storach- 27września

- Święty BONIFACY IV, papież, mnich w benedyktyńskim klasztorze św. Sebastiana 
w Rzymie  - (+ 615)

- Święty BONIFACY WINFRYD, arcybiskup, męczennik, mnich benedyktyński
w Nursling, ok. 675-754,  - 5 czerwca

- Święta  BOWA, ksieni benedyktyńskiego klasztoru Św. Piotra w Remis
– (II poł. VII w.)- 24 kwietnia

Święty BOZA, mnich benedyktyński w Whitby (zm. w 686 r.) – 9 marca

- Święty BRACHIO, opat benedyktyński z Menat (Owernia). – ( zm. w 576 r.)

-Święty BRUNO I, arcybiskup Kolonii, opat w benedyktyńskim opactwie w Lorsch, pod Wormacją, oraz w benedyktyńskim opactwie Nowej Korbei– 
(ur. w 925 r. – zm. w 965 r.)
- 11 października

- Święty  BRUNO Z SEGNI, opat benedyktyński na Monte Cassino –

( ur. ok. 1049- zm. w 1123 r.)  - 18 lipca

- Święty  BURCHARD, mnich benedyktyński – ( zm. w 754 r.)– 3 lutego


C

- Święty CED(D), biskup , mnich w benedyktyńskim klasztorze w Lindisfarne

( zm. w 664 r.) - 7 stycznia

- Święty  CEDA (CEADA, CHAD), biskup Mercji, opat w opactwie benedyktyńskim

Lastingham – ( zm. w 672 r.) - 2 marca

- Święty CEDMON Z WHITBY (Sreaneshalch), mnich benedyktyński– (VII w,) 
- 11 lutego

- Święty CEODFRYD, opat benedyktyński w Wearmouth i Jarrow– (642-716) 
- 25 września

 


D

- Święty DAWID, mnich benedyktyński w Cluny – (zm. ok. 1082 r.) – 15 lipca

- Święta DODA, ksieni benedyktyńska z Reims - 24 kwietnia

- Święty  DODO Z WALLERS, opat benedyktyński - 18 października (lub 20 października)

- Święty  DOMINIK, opat benedyktyński z Sory - 22 stycznia

- Święty DOMINIK Z SILO, opat benedyktyński - (ok. 1000-1073) - 20 grudnia

- Święty  DROKTOWEUSZ, opat benedyktyński w Saint-Germain-des- -Pr-s. 
– (zm. ok. 580 r.)- 10 marca

- Święty DUNSTAN, arcybiskup Canterbury, opat benedyktyński w Glastonbury  -  (ok. 909-988) - 19 maja

 


E

- Święty  EATA (EATTA, EATAS, HETHA), biskup Hexham , opat w benedyktyńskim opactwie w Lindisfarne – (zm. w 686 r.)  - 26 października

- Święta  EBBA, ksieni benedyktyńska w Coldingham– (zm. w 683 r.)  - 25 sierpnia

- Święty EBBO(N), biskup Sens, opat benedyktyński  w Saint-Pierre-le-Vif
– ( zm. w 740 r.) - 27 sierpnia

- Błogosławiony EBERHARD I, biskup Salzburga, opat  wbenedyktyńskim opactwie 
w Biburgu– (1085- 1164)  - 22 czerwca

- Błogosławiony EBERHARD, opat benedyktyński w Einsiedeln – (zm. w 958 r.) 
- 14 sierpnia

- Święta EDBURGA, córka Edwarda I. mniszka benedyktyńskiego  klasztoru 
w Winchesterze - (zm. ok. 960 r.)   - 15 czerwca

- Święta  EDYTA, ksieni benedyktyńska z Wilton– (zm. w 985 r.)  - 15 września

- Święty EGBERT z Nortumbrii, prezbiter i mnich benedyktyński w Lindisfarne   (+729)

- Święty  EGWIN, opat benedyktyński w Evesham -  (zm. w 717 r.) - 30 grudnia

- Święty  EIGIL, opat benedyktyński z Fuldy– (zm. w 822 r.)  - 17 grudnia

- Święty ELDRAD Z NOVALESY, opat benedyktyński- (zm. ok. 840 r.) - 13 marca

- Święta ELFRYDA Z CROWLAND, mniszka benedyktyńskim opactwie w Crowland

(zm. ok. 840 r.) - 20 maja

-  Święta ELŻBIETA Z SCHÖNAUmniszka benedyktynka
- (ur. w 1129 r.- zm. w 1165 r.) - 18 czerwca

- Święta  EMMA Z GURK, mniszka benedyktynka- (ur. ok. 980 r. – zm. w 1045 r.)
- 29 czerwca

- Święty ENEKON, opat benedyktyński w Ona (ok 990 - 1057) - 1 czerwca

- Święty ENGELMUND, apostoł Niderlandów , mnich benedyktyński– (zm. ok. 720 r.)

- 21 czerwca

- Święta ENSWIDA Z FOLKESTONE, ksieni benedyktyńska- (ur. ok. 614 r. – zm. w ?)

- 12 września

- Święty ERCHEMBOD, biskup Thérouanne, opat w benedyktyńskim klasztorze w

Sithiu– (zm. w 742 r.) -  12 kwietnia

- Święty EREMBERT, biskup Tuluzy, mnich benedyktyńskiego opactwa w  Fontenelle–

(zm. ok. 671 r.) - 14 maja

- Święty ERKONWALD, opat benedyktyńskie w Chestrey- (zm. w 693 r.) - 30 kwietnia

- Święty ERMIN(O) , opat klasztoru benedyktyńskiego w Lobbes– (zm. w 737 r.)

- 25 kwietnia

- Święty ERMINOLD Z PRÜFENING, opat benedyktyński – (zm. w 1121 r.) - 6 stycznia

-  Święty  ERNEST Z ZWIEFALTEN, opat w benedyktyńskim klasztorze w Zwiefalten
- (zm. w 1148 r.) - 7 listopada

- Święta  ETELBURGA, ksieni benedyktynek z Barking– (zm. ok. 675 r.)

- 11 października

- Święta ETELBURGA, ksieni benedyktyńska w Faremouttieren-Brie- (zm. w 695 r.)
- 7 lipca

- Święta ETELREDA, królowa i ksieni benedyktyńska na Ely – (zm. w 679 r.)
- 23 czerwca

- Święty ETELWOLD, biskup Winchesteru, opat w opactwie benedyktyńskim

w Abingdon – (ur. ok. 912 r. –zm. w 984 r.) - 1 sierpnia

- Święty EUCHERIUSZ, biskup Orleanu, mnich w  klasztorze benedyktyńskim 
w Sarchinium (dziś Saint-Trond) – (zm. w 738 r.) - 20 lutego

- Święta  EUGENIA Z HOHENBURGA (Alzacja), ksieni benedyktyńskiego klasztoru

nazwanego później Mont-Ste-Odile - 16 września

- Święty EUSTACHY, opat benedyktyńskiego klasztoru  St.-Germer – (zm. w 1211 r.)

- 8 września

- Święta EUSTOCHIA (EUSTOCHIUM), benedyktynka w klasztorze w Padwie-

(ur. w 1444 r.- zm. w 1469 r.) - 13 lutego

 


F

- Błogosławiony FILIP POWEL (PHILIPPUS), męczennik, benedyktyn w Douai-

(zm. w 1646 r.) - 30 czerwca

- Święty  FINDAN Z RHEINAU, mnich benedyktyński , potem rekluz- (zm. w 878 r.)

- 15 listopada

- Święty FOLKIUN, biskup Thérouanne, mnich w opactwie benedyktyńskim  w Sithiu–

(zm. w 855 r.)  - 14 grudnia

- Święty FORANNAN, opat w klasztorze benedyktyńskim w Wanlsort (zm. w 982 r.)- 
30 kwietnia

- Święty FRANKO Z ASSERGI, mnich benedyktyński w San Giorgio di Lucoli, potem pustelnik- (ur. ok. 1150 r. – zm. w ? r.) - 5 czerwca

- Święty FRITHBERT, benedyktyn, biskup (+766) - 23 grudnia

- Błogosławiony FROWIN, opat benedyktyński z Engelbergu-- (zm. w 1178 r.)
- 27 marca

- Święty FULRAD, opat benedyktyński z Saint-Denis–(ur. w 705 r. – zm. w 784 r.) 
- 16 lipca

- Święty FURZEUSZ (FURSEY), misjonarz irlandzki, opat klasztoru benedyktyńskiego

w Lagny nad Marną – (zm. ok. 648 r.) - 16 stycznia

 


G

-Błogosławiony GELAZY II, papież, mnich w opactwie benedyktyńskim Monte Cassino

- (ur. ok. 1058 r.- zm. w 1119 r.) - 29 stycznia

- Święty GENNADIUSZ, biskup Astorgi, opat bennedyktyńskiego klasztoru w San

Pedro de Montes- (zm. w 936 r.) - 25 maja

- Święty GERALD, kardynał i biskup Ostii, przeor benedyktyński w Cluny
– (zm. w 1077 r.)  - 6 grudnia

-  Święty GERALD, arcybiskup Bragi, mnich benedyktyński w Moissac  
– (ur. ok. 1050 r. – zm. w 1108 r.) - 5 grudnia

- Święty GERARD Z BROGNE, opat benedyktyński w Brogne– (zm. w 959 r.)

- 3 października

- Święty GERARD, biskup i męczennik, opatem klasztoru benedyktyńskiego S. Giorgio

Maggiore (975 - 1046.) - 24 września

- Święta GERTRUDA Z NIJVEL (NIVELLES), ksieni benedyktyńskiego klasztoru

w Nijvel– (ur. w 626 r. – zm. w 653 r. lub 659 r.)  - 17 marca

- Święty GERWIN, opat benedyktyński z Saint-Riquier – (zm. w 1075 r.) - 3 marca

- Święty GERWOLD, biskup Evreux, opat benedyktyński w Fontenelle – (zm. w 806 r.)

– 14 czerwca

- Błogosławiona GIZELA, królowa Węgier, mniszka w benedyktyńskim klasztorze

Niedernburg – (ur. ok. 985 r. – zm. w 1060 r.) - 7 maja

- Święty GODFRYD Z AMIENS, biskup, opat benedyktyński w Nogent w Champagne                            
– (ur. ok. 1065 r. – zm. w 1115 r.)  -8 listopada

- Święty GOSELIN, opat benedyktyński z San Solutore (pod Turynem) – (zm. w 1052 r.)

– 12 lutego

- Święty GOSWIN, opat benedyktyński z Anchim– (ur. ok. 1086 r. – zm. w 1165 r.)

- 9 października

- Święty GOTARD Z HILDESHEIM, biskup, opat  klasztoru benedyktyńskiego 
w Nieder Alteich (960 -1038) - (ur. w 960 r. – zm. w 1038 r.)  - 4 maja

Święty GRZEGORZ VII, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Cluny  papież-

(ur. ok. 1020 r. – zm. w 1085 r.) - 25 maja

- Święty GRZEGORZ Z UTRECHTU, opat benedyktyński– (zm. ok. 780 r.)
-25 sierpnia

- Święty GWERYK, opat klasztoru cysterskiego w Igny (+1157)

- Święty GWIBERT (WIBERT),  mnich benedyktyńskiego klasztoru w Gorze, założyciel

benedyktyńskiego opactwa w Gembloux - 23 maja

-  Święty GWIDO Z POMPOSY, opat benedyktyński- (zm. w 1046 r.) - 31 marca

 


H

- Święty HEDDA, biskup Winchester, mnich i opat benedyktyński  w Glastonbury  –

(zm. w 705 r.) - 7 lipca

 

- Błogosławiony HELINAND, przeor w cysterskim opactwie w  Froidmont -
(ur. ok. 1171 r. – zm.  po 1229 r.) - 3 stycznia


- Święty HENRYK Z MARCY, opat w cysterskim opactwie w Clairvaux (+1189) -1 stycznia


- Święty HERMAN BADEŃSKI, mnich benedyktyński w Cluny  (ok 1040 - 1074)-

26 kwietnia

- Święty HERMAN KALEKA, zwany także HERMANEM Z REICHENAU, mnich

benedyktyński – (ur. w 1013 r, - zm. w 1054 r.) – 24 września

- Święty HERMELAND, opat benedyktyński z Indre– (zm. ok. 710 r.) – 25 marca

- Święta HILDA Z WHITBY, ksieni benedyktyńska- (ur. w 614 r. – zm. w 680 r.)

-17 listopada

- Święta HILDEGARDA Z BINGEN, przeorysza benedyktyńskiego klasztoru –

(ur. w 1098 r. – zm. w 1179 r.) - 17 września


- Święta HILDELITA  Z BARKING, ksieni benedyktyńskiego opactwa w Barking - (ok. 650 r.- ok. 717 r.) - 24 marca

 

- Święty HONORIUSZ Z CANTERBURY, biskup, mnich benedyktyński

(ok 570 – 653 – 30 września

- Święty  HUGON Z CLUNY, opat benedyktyński– (ur. w 1024 r. – zm. w 1109 r .)

- 29 kwietnia

Święty HUGON Z MONTAIGN, biskup Auxerre, opat benedyktyński– (zm. w 1136 r.)

-10 sierpnia

- Święty HUGON Z ROUEN, biskup, opat benedyktyński w Jumièges i Fontenelle–

(zm. w 730 r.) - 9 kwietnia

- Błogosławiony HUGON FARRINGDON, opat benedyktyński w Reading, męczennik –

(zm. w 1539 r.) - 15 listopada

 


I

- Święta IDA Z BOULOGNE, (1040-1112) -13 kwietnia

- Święta IDA Z LEUVEN, mniszka w klasztorze cystersek w Roosendael 
(+ ok. 1290) -13 kwietnia

- Święta IDUBERGA (IDA), mniszka  w klasztorze benedyktyńskim w Nivelles– (zm. w 652 r.) - 8 maja

- Błogosławiony ILDEFONS ALFRED SCHUSTER, opat w benedyktyńskim opactwie

św. Pawła za Murami w Rzymie-  (ur. w 1880 r. – zm. w 1954 r.) -  30 sierpnia

- Święty  ILDEFONS Z TOLEDO, opat  benedyktyńskiego opactwa w Agli koło Toledo

(klasztor świętych Kosmy i Damiana) – (zm. w 667 r.) - 23 stycznia

- Święta IRMINA Z OEREN, ksieni benedyktyńska– (zm. ok. 708 r.) -24 grudnia

 


J

- Błogosławiony JAN BECHE, opat klasztoru benedyktyńskiego w Colchester

(zm. w 1539 r.) – 1 grudnia

- Święty JAN ROBERTS, mnich benedyktyński w Douai (ur. w 1577- zm. w 1610 r. )-

(ur. w 1577- zm. w 1610 r. )   - 10 grudnia

- Święty JAN SORDI, biskup i męczennik, opat benedyktynów w klasztorze św.

Wawrzyńca w Cremonie (+1183)- 16 marca

- Święty JAN VINCENT, benedyktyn, biskup (+1012) - 21 grudnia

- Błogosławiona JOANNA MARIA BONOMO, ksieni w benedyktyńskim klasztorze 
w Asiago – (zm. w 1670 r.) – 1 marca

- Święty JONAT(US), mnich benedyktyński w Elton- (zm. ok. 690 r.) - 1 sierpnia

- Błogosławiony JÓZEF BENEDYKT DUSMET , opat benedyktyński w Palermo –

(ur. w 1818 r. – zm. w 1894 r.) - 4 kwietnia

- Błogosławiona JUDYTA Z DISIBODENBERGU, przełożona klasztoru mniszek

benedyktynek- 22 grudnia

- Święta JUSTYNA FRANCUCCI BEZZOLI, mniszka benedyktynka w klasztorze 
S. Maria del Ponte w Arezzo (Włochy) – (zm. w 1319 r.) - 12 marca

 


K

- Święty KILIAN, mnich benedyktyński – 13 listopada

- Błogosławiona KOLUMBA GABRIEL, ksieni mniszek benedyktynek we Lwowie,

założycielka zgromadzenia Sióstr Benedyktynek od Miłości 
(ur. w 1858 r. – zm. w 1926 r.) – 24 września

- Błogosławiony  O. KOLUMBA MARMION , opat benedyktyński w Maredsous -

(ur. w 1858 r. – zm. w 1923 r.)  - 3 października

- Święta KUNEGUNDA, cesarzowa, mniszka w klasztorze benedyktynek w Kaufungen

( ur. ok. 978 r. – zm. w 1033 r.) - 3 marca

- Święta KUTBURGA, ksieni w benedyktyńskim klasztorze  w  Wimborne – 31 sierpnia

 


L

- Święty LAMBERT z LYONU , opat benedyktyński w Fontanelle (+688) - 14 kwietnia

- Błogosławiony  LANFRANCK, biskup, opat benedyktyńskiego klasztoru w Caen  –

(ur. w 1005 r. –zm. w 1089 r.) - 28 maja

- Święty LEANDER, arcybiskup z Sewili, mnich benedyktyński-- (zm. w 596 r.) 
-  27 lutego

- Święty LEODEGAR, biskup Autun, opat benedyktyński w  klasztorze Saint- - Maixent– (ur. ok. 616 r.- zm. w 679 lub 680 r.)   - 2 października

- Święty LEON III, papież, benedyktyn (zm. w 816 r.) – 12 czerwca

- Święty LEON IV, papież, benedyktyn (zm. w 855 r.) – 17 lipca

- Święta LIOBA (LEOBA, LEOBGYTHA), ksieni benedyktyńska  z

Tauberbischofsheim– (zm. ok. 782 r.) – 28 września

- Święty LUDOLF Z NOWEJ KORBEI (CORVEY), opat benedyktyńskiego opactwa

(zm. w 983 r.)  - 13 sierpnia

 


M

- Święta MADELBERTA Z MAUBEUGE, ksieni   benedyktyńska- (zm. w 705 r.)

- 7 września

- Błogosławiona MAFALDA, mniszka w klasztorze benedyktyńskim w Arouca 
(+1252 r.) - 2 maja

- Święty MAGNUS Z FUSSEN, opat benedyktyński- (zm. w 772 r.) - 6 września

- Święty MAJOL Z CLUNY, opat benedyktyński– (ur. ok. 915 r. – zm. w 994 r.) 
- 11 maja

- Święty MAKSYMIAN Z SYRAKUZY, biskup, opat benedyktyński   (+594)- 9 czerwca

- Błogosławiona MARIA ADEODATA PISANI, ksieni klasztoru benedyktyńskiego

św. Piotra w Mdinie (1806-1855)- 25 lutego

- Błogosławiona MARIA FORTUNATA VITI, konwerska w klasztorze benedyktynek
w Veroli -  – (ur. w 1827 r. – zm. w 1922 r.)-  20 listopada

- Błogosławiony MARIAN SZKOT, opat klasztoru  benedyktyńskiego w Ratyzbonie -

( zm. w 1088 r.)- 9 lutego

- Święta MATYLDA, królowa, mniszka w benedyktyńskim opactwie w Kwedlinburgu

(ur . ok. 895 r. – zm. w 968 r.) – 14 marca

-  Święty MAUR, uczeń św. Benedykta, opat benedyktyńskiego opactwa 
w Glanfeuil – (ur. w 512 r. – zm. w 584 r.) - 15 stycznia

- Święty MAUR, opat benedyktyński w Clossis – (zm. w 946 r.) - 20 stycznia

- Święty MAUR, opat benedyktyński w Pannonhalma, biskup Pięciu Kościołów (Pécs).

(zm. ok. 1070 r.) – 25 pązdziernika

- Święty MEGINRAD (MEINRAD) Z EINSIEDELN, mnich benedyktyński 
w  Reichenau - (zm. w 861 r.)-21 stycznia

- Święty MELLIT, biskup, opat w opactwie benedyktyńskim Św. Andrzeja w Rzymie

(zm. w 624 r.) - 24 kwietnia

- Święta MILBURGA , królewna, dziewica, ksieni opactwa benedyktyńskiego 
w Wenlock
(+ 722) – 23 lutego

- Świety MILO, mnich w opactwie benedyktynkim  w  Fontenelle, potem pustelnik 
(zm. ok. 740 r.) - 18 sierpnia

- Święta MODESTA Z OEHREN, dziewica, ksieni klasztoru benedyktyńskiego w Öhren
(ad Horreum) pod Trewirem  (+ok 680)- 4 listopada

- Święty MORAND Z CLUNY, przeor benedyktyński w Altkirch (+ok 1115) - 3 czerwca

 


N

- Błogosławiony  NOTKER BALBULUS (JĄKAŁA), mnich benedyktyńskiego klasztoru

w Sankt-Gallen– (ur. ok. 840 r. – zm. w 912 r.) - 6 kwietnia

 


O

- Święty  ODO , opat benedyktyńskiego opactwa w  Cluny– (ur. ok. 879 r. – zm. w 942 r.)

- 18 listopada

- Święty ODO Z BEAUVAIS, opat w benedyktyńskim opactwie w Korbei
(zm. w 881 roku).

- Błogosławiony  ODO Z CAMBRAI, opat benedyktyński- 
(ur. ok. 1050 r. –zm. w 1113 r.)- 19 czerwca

- Święty ODYLON, opat benedyktyńskiego opactwa w Cluny
(ur. w 962 r. – zm. w 1049 r.) - 1 stycznia

Święty OKTAWIAN, biskup Savony, mnich benedyktyński w Pawii (Ce d'Oro )

(ur. ok. 1060 r. –zm. w 1132 r.) - 6 sierpnia

- Święta OPORTUNA, ksieni benedyktyńska w Montreuil – (zm. ok. 770 r.) 
22 kwietnia

- Święty OSKAR (ANSGAR) , mnich w opactwie  benedyktyńskim  w Nowej Korbei

(ur. ok. 801 r. –zm. w 865 r.)- 3 lutego

- Święty  OSWALD Z YORKU, mnich benedyktyńskiego opactwa we Fleury
(zm. w 992 r.) - 29 lutego (28 lutego)

- Święty OTMAR, opat benedyktyński (ok. 689-759)- 16 listopada

 


P

- Święty PAULIN, biskup Yorku, mnich benedyktyński na Monte Celio w Rzymie
10 października

- Święty PALLADIUSZ Z AUXERRE, biskup i opat benedyktyński  u Św. Germana 
w Auxerre – (zm. ok. 660 r.)- 10 kwietnia

- Święty PETRONAKS, opat w benedyktyńskim opactwie na Monte Cassino – 6 maja

- Błogosławiony PIOTR CZCIGODNY (VENERABILIS), opat w benedyktyńskim

opactwie w Cluny – (ur ok. 1094 r. – zm. w 1156 r.) - 11 maja

- Święty PIOTR DIAKON, mnich w benedyktyńskim klasztorze Monte Celio

(zm. w 605 r.)- 12 marca

- Święty PIOTR ORSEOLO, mnich benedyktyński w Cuxa (928 - 987) – 10 stycznia

- Święty PIOTR PAPPACARBONE albo (PASSACARBONE), opat benedyktyński 
w Cava - (ur. w 1038 r.- zm. w 1123 r.)- 4 marca

- Święty PIOTR VINCIOLI, opat w benedyktyńskim  klasztorze w Perugii
– (zm. w 1009 r.) – 10 lipca

- Święty PIOTR Z ANAGNI , biskup, mnich benedyktyński w klasztorze w Salerno

(+1105) - 3 sierpnia

- Święty PLACYD, uczeń św. Benedykta, mnich benedyktyński-  15 stycznia

- Święty PLACYD RICCARDI, męczennik, mnich benedyktyński w opactwie św. Pawła za Murami w Rzymie- (1844- 1915) - 15 marca

Święta POMPOZA, męczennica z Kordoby, mniszka benedyktynka w klasztorze Pinna Mellaria - 19 września

- Święty PORKARIUSZ, opat w klasztorze benedyktyńskim i 500 mnichów, męczennicy

(zm. ok. 732 r.)- 12 sierpnia

- Święty POPPO ZE STAVELOT, opat benedyktyński – (ur. w 978 r.- zm. w 1048 r.)

-25 stycznia

- Święty PROKOP Z SAZAWY,  założyciel i pierwszy opat klasztoru benedyktynów w

Sázavie – (zm. w 1053 r.) - 25 marca

 


R

Błogosławiony RABAN MAUR, opat benedyktyńskiego opactwa w Fuldzie

(ur. w 780 r.- zm. w 856 r.) - 4 lutego

-  Błogosławiony RADULF Z LA FUSTAIE, mnich benedyktyński w Poitou
(zm. w 1129 r.)  – 16 sierpnia

- Błogosławiony RADZIM GAUDENTY, mnich w klasztorze benedyktynów na

Awentynie w Rzymie– (ur. ok. 965 r.- zm. ok. 1011 r.) - 14 października

- Święta RAGENGARDA Z MARCIGNY, mniszka w benedyktyńskim klasztorze

(+1135)

- Błogosławiony RASSO (RATBOD, RATHO), hrabia na Diessen-Andechs, mnich benedyktyński– (ur. ok. 900 r.- zm. w 953 r.) – 17 maja

- Święty  ROBERT, opat benedyktyński  z La Chaise-Dieu – (zm. w 1067 r.) 
- 24 kwietnia

- Święty RODING, opat benedyktyński w klasztorze w Beaulieu- 17 września

- Błogosławiony ROGER WILFRIED JAMES - (zm. w 1539 r.) - 15 listopada

- Święty RUPERT, opat benedyktyński w Ottobeuren (+1145)- 15 sierpnia

- Święty RUPERT Z SALZBURGA, założył klasztor benedyktyński w Salzburgu pod

wezwaniem św. Piotra, gdzie był także opatem– (zm. ok. 720 r.) - 27 marca

- Święty RYGOBERT (ROBERT), biskup Reims, opat benedyktyński

w Orbais-l'Abbaye - (zm. w 740 r.) - 4 stycznia

- Błogosławiony RYSZARD Z SAINT-VANNE (VERDUN), opat benedyktyński
(ur. ok. 970 r. – zm. w 1046 r.) - 14 czerwca

 


S

- Błogosławiona SANTUCCIA, benedyktynka ( zm. w 1305 r.) – 21 marca

- Święta SCHOLASTYKA, dziewica, założycielka benedyktynek,

siostra św. Benedykta– (ur. ok. 480 r - zm. w 547 r.)  - 10 lutego

- Święta SENNORINA, przeorysza klasztoru benedyktyńskiego w Besto (+982) 
- 22 kwietnia

- Święta SIGOLENA (ZYGLINDA), ksieni benedyktyńska w Albi (we Francji)
- (+ok 769) - 24 lipca

- Święty SOLA, mnich benedyktyński w Fuldzie , potem pustelnik z Eichstätt-                          (zm. w 794 r.) - 4 grudnia

- Święty SPECJOZUS, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Terracinie 
– (zm. ok. 545 r.) 15 marca

- Święty SPREANDEUSZ Z GUBBIO, opat benedyktyński– (zm. ok. 1261r.) 
– 17 stycznia

- Święta SPERANDIA, patronka Cingoli (Marchia), ksieni w klasztorze benedyktyńskim

św. Michała w Cingoli-- (ur. ok. 1216 r.- zm. w 1276 r.) -  11 sierpnia

- Święty STEFAN Z CARDEÑA, opat w benedyktyńskim klasztorze  w Cardeña pod  Burgos. i towarzysze mnisi , męczennicy. – 6 sierpnia

- Święty STEFAN IX, papież, opat benedyktyński na Monte Cassino, papież

(zm. w 1058 r.)- 29 marca

- Święty STURMIUSZ, opat benedyktyński w Fuldzie  (ur. ok. 715 r.- zm. w  779 r.)

– 17 grudnia

- Święty  SWITBERT Z KAISERSWERTH, apostoł Fryzów, mnich benedyktyński 
(zm. w 713 r.) - 1 marca

- Święty SYMEON, mnich w klasztorze benedyktyńskim w Poilrone koło Mantui                             
(zm. w 1016 r.)-26 lipca

- Święty SZYMON Z CRẾPY, mnich benedyktyński w Saint-Claude-

(ur. ok. 1048 r.- zm. w 1080 lub 1082 r.) -30 września

 


T

- Święta TEKLA Z KITZINGEN,  ksieni benedyktyńska w Kitzingen i w Ochsenfurt

(zm. ok. 790 r.) -15 października

- Święty TEODORYK II, biskup Orleanu, mnich w benedyktyńskim opactwie  
Saint-Pierre-Vif w Sens (zm. w 1022 r.) – 27 stycznia

- Święty TEODFRYD, biskup Amiens, mnich benedyktyński w Korbei (Corbie)-
(zm. ok. 692 r.).

- Święty TEODULF Z LOBBES, biskup, opat benedyktyński  (+776) - 24 czerwca

- Święty TEOGER, biskup Metzu, mnich w benedyktyńskim opactwie Cluny–

(zm. w 1120 r.)  - 29 kwietnia

- Święta TEORYDGIDA, mniszka w klasztorze benedyktyńskim w Parking, mistrzyni   nowicjuszek (zm. w 673 r.).

- Święta TERESA ANSUAREZ, ksieni benedyktyńskiego klasztoru w Oviedo 
– 25 kwietnia

- Święty TOMASZ HALES Z DOVER , mnich benedyktyński (+1295) - 5 sierpnia

- Błogosławiony  TOMASZ TUNSTAL, męczennik, ,mnich benedyktyński
-  (zm. w 1616 r.)  - 13 lipca


U

- Święty ULRYK Z ZELL, przeor w benedyktyńskim klasztorze w Rüggersburg
(zm. w 1093 r.) – 14 lipca

- Błogosławiony URBAN II, papież, przeor benedyktyńskiego klasztoru w Cluny

(ur. ok. 1035 r. – zm. w  1099 r.)- 29 lipca

- Święty URSMAR, opat benedyktyński z Lobbes- (zm. w 713 r.) - 19 kwietnia

- Święty UTTO, opat w benedyktyńskim opactwie w Metten. – 17 stycznia

 

- Święty VINTILA, mnich benedyktyński - 23 grudnia

W

- Święta WALBURGA (WALDBURGA, WALPURGIS), ksieni benedyktyńskiego

klasztoru  Heidenheim  - (ur. ok. 710 r. –zm. w 779 r.)  - 25 lutego

- Święty WALDEBERT, opat w klasztorze w Luxeuil, gdzie wprowadził regułę

benedyktyńską (zm. w 670 r.) – 2 maja

- Święta WALDETRUDA, ksieni benedyktyńska z Mons. (+688)- 9 kwietnia

- Święty WALTER (GAUTIER) Z PONTOISE, opat benedyktyński – (zm. w 1095 r.)
- 8 kwietnia

- Błogosławiony WARYN, opat benedyktyński Nowej Korbei (Korvey) – (zm. w 856 r.)

- 20 września

Błogosławiony WAWRZYNIEC OPANCERZONY, mnich benedyktyńskiw

Morracasca  , potem pustelnik (ok 1190 - 1243) - 16 sierpnia

- Święty WAWRZYNIEC OŚWIĘCICIEL , założyciel i opat w opactwie

benedyktyńskim w Farfie-  (zm. w 576 r.) - 3 lutego

- Święta WERBURGA, ksieni w opactwie benedyktyńskim w Ely- (zm. ok. 699 r.) 
- 3 lutego

- Święty WIBERT, mnich benedyktyńskiego klasztoru w GorzE, założyciel

benedyktyńskiego opactwa w Gembloux – (zm. w 962 r.) - 23 maja

- Święty WIGBERT Z FRITZLARU, opat benedyktyński w Fritzlarze 
– (zm. w 737 lub 738 r.) - 13 sierpnia

- Błogosławiony WIKTOR III, opat benedyktyński na Monte Cassino , papież

(ur. ok. 1027 r.- zm. w 1087 r.)  - 16 września

- Święty WILFRYD (WALFRYD) Z YORKU, opat benedyktyńskiego klasztoru

w Ripon (634 - 709)  - 24 kwietnia

- Błogosławiony WILHELM SCOTT (GULIELMUS), mnich benedyktyński 
– (zm. w 1612 r.)  - 30 maja

- Święty  WILHELM Z GELLONE, margrabia Septymanii i Hiszpanii, mnich

benedyktyński w opactwie w Gellone- (zm. w 812 r.) - 28 maja

- Święty WILHELM Z VOLPIANO, opat benedyktyński w Dijon ( Saint-Bénigne de

Dijon) - (ur. w 962 r.- zm. w 1031 r.). – 1 stycznia

- Święty WILIBALD Z EICHSTÄTT, biskup, mnich benedyktyński na Monte Cassino

(700 - 787) - 7 lipca

- Święty WILIBRORD, apostoł Fryzów, mnich benedyktyński w Echternach

(ur. w 658 r.- zm. w 739 r.)- 7 listopada


- Święta WILTRUDA zwana Pobożną, mniszka benedyktynka w Bergen (+ok. 980 r.)- 6 stycznia


- Święty WIRGILIUSZ, biskup, opat benedyktyński w Salzburgu pod wezwaniem
św. Piotra- (zm. w 784 r.) - 27 listopada

- Święty WIT (GWIDON) z Pontidy, opat benedyktynski – 2 września

- Święty WITALIS, mnich w benedyktyńskim opactwie na górze Subiaso (+1370 r.) 
- 31 maja

- Święta WIWINA, mniszka benedyktynka w klasztorze pod wezwaniem Beatae Mariae

de Bigardis (Grand-Bigard) (+ 1170) – 17 grudnia

- Święty WIZYNT, benedyktyn w Kremsmünster – 2 grudnia

- Święty WOJCIECH, męczennik, patron Polski,  mnich klasztoru benedyktyńskiego św.

Bonifacego i Aleksego na rzymskim Awentynie– (ur. ok. 956 r. – zm. w 997 r.)

- 23 kwietnia

- Święty WOLFGANG, biskup Ratyzbony, mnich klasztoru benedyktyńskiego

w Einsiedeln– (zm. w 994 r.) - 31 października

- Święty WOLFRAM (WULFRAM) Z SENS, mnich w benedyktyńskim klasztorze

Fontenelle– (zm. ok. 703 r.) - 20 marca

- Święta WULFTRUDA Z NIVELLES, ksieni w opactwie benedyktyńskim w Nivelles 
(zm. ok. 669 r.) – 23 listopada

- Święta WULFTRUDA (WILFRYDA, WOLFRYDA), ksieni benedyktyńska z Wilton

(zm. ok. 1000 r.) - 9 września

- Święta WULFHILDA, ksieni w klasztorze benedyktyńskim  w  Barking. 
(ur. ok. 940 r. – zm. w 1003 r.) – 9 września

- Święty   WULSTAN (WULFSTAN), biskup Worcester, mnich benedyktyński

w Worcester, biskup– (ur. ok. 1012 r. – zm. w 1095 r.) - 20 stycznia

- Święty WULSYN, biskup Sherbourne,  opat w benedyktyńskim opactwie 
w Westminsterze (zm. w 1005 r.) – 8 stycznia

- Święty WUNIBALD, opat benedyktyński z Heidenheim– (ur. w 701 r.- zm. w 761 r.)

- 18 grudnia

 

 

Z

- Święty ZOZYM, biskup Syrakuzy, opat benedyktyńskiego klasztoru  pod wezwaniem św. Łucji w Syrakuzach –(zm. ok. 662 r.) - 30 marca

- Święty ZYGFRYD, opat benedyktyński w Wearmouth– (zm. w 690 r.) - 22  sierpnia

- Święty ZYGFRYD Z VÄXJÖ, biskup,  mnich benedyktyński w Glastonbury, misjonarz- (zm. w 1045 r.) - 15 lutego

 

 

Źródła:

 

- Aleksandra i Konrad Murzańscy, STYGMATYCY, Dom Wydawniczy „Rafael”, Kraków 2012

- Benedyktyńscy Świeci, Tyniec, Wydawnictwo Benedyktynów, Kraków 2009

 

- Encyklopedja kościelna, podług teologicznej encyklopedji Wetzera i Weltego, z licznemi jej dopełnieniami, Czerwiński i Spółka, Warszawa 1873

 

- Encyklopedia Katolicka, Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Lublin, tom 1-9

 

- Gordon Mursell, Duchowość chrześcijańska, ŚWIĘTY PAWEŁ, Częstochowa, 2001

 

- Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 1: A-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997,

 

- O. Hugo  Hoever SOCist: Żywoty Świętych Pańskich na każdy dzień Roku. Olsztyn: Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, 1983,

 

- Bp. Karol Radoński, Święci i Błogosławieni Kościoła Katolickiego - Encyklopedia Hagiograficzna, Księgarnia św. Wojciecha, Warszawa- Poznań- Lublin 1947

 

- L’OSSERVATORE ROMANO, WYDANIE POLSKIE, ROK XXI, Numer 11-12(226) 2000, ss. 27-28 i 31

 

- L’OSSERVATORE ROMANO, WYDANIE POLSKIE, ROK XXII, Numer 7-8(235) 2000, s. 40 i  s. 42

 

- Małgorzata Borkowska, Białe i bure - Historia życia monastycznego w dużym skrócie, Wydawnictwo ALLELUJA, Kraków 2005

 

- Małgorzata Borkowska, Od Radegundy do Julianny, Wydawnictwo Znak, Kraków 2013

 

- O. Marian Kanior OSB, Historia Monastycyzmu Chrześcijańskiego, T. 1 Starożytność 
(wiek  III-VIII). Wydawnictwo UNUM, Kraków 1993

 

- Peter Dinzelbacher, Leksykon mistyki – żywoty - pisma- przeżycia, VERBINUM, Warszawa 2001

 

- Ks. Piotr Skarga T.J., Ojca Prokopa, Kapucyna, Ojca Bitschnaua, Benedyktyna
i innych wybitnych autorów, Żywoty Świętych Pańskich na wszystkie Dnie Roku, Wydanie szóste, Nakładem Karola Miarki, Mikołów - Warszawa, 1910

 

- ks. Wiesław. Al. Niewęgłowski, Leksykon świętych,Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1999 r.

 

- ks. Wincenty Zaleski SDB, Święci na każdy dzień - Wydanie Uzupełnione, Wydawnictwo Salezjańskie, Warszawa 1998

 

- ks. Władysław  Hozakowski, Żywoty Świętych Pańskich na wszystkie dni całego roku,  Poznań 1908

 

Święty Eldrad z Novalesy,
opat benedyktyński - (+ok. 840)

W jego wpływowej wpływowej prowansalslciej rodzinie powołanie wojskowe przechodziło z ojca na syna, ale on zerwał z tradycją:
nie interesowały go ani broń, ani turnieje, ani wyjazdy na kampanie wojenne. Pielgrzymował jedynie do Santiago de Compostela w Hiszpanii. To wszystko, co wiemy o jego młodości. Napisana krótko po śmierci Eldrada łacińska biografia zaginęła, a my znamy świętego jedynie
z dokumentów i aktów publicznych z jego lat dojrzałych. Nie wiadomo zatem do końca, kiedy nasz Prowansalczyk wyruszył ku przełęczy Moncenisio i stawił się w opactwie Novalesa,  w Dolinie Suzy, na drodze łączącej Włochy i Francję. Tamtejszy klasztor został założony
w 726 roku przez Abbona, znaczącą postać królestwa Franków Pepina Małego (ojca Karola Wielkiego). Początkowo było to skromne przedsięwzięcie. Monasteriolum virorum z Regułą św. Benedykta; mały męski klasztor poświęcony braciom apostołom. Piotrowi i Andrzejowi. Sam Abbone pilotował rozwój zgromadzenia, powięszając zabudowania, aby mogły przyjąć więcej mnichów, tworząc Studium i udzielając gościny pielgrzymom i ubogim. W końcu, umierając, zostawił opactwu większą część swojego potężnego majątku ziemskiego w centralnej i południowej Francji. To tu przybył Eldrad. Ale nie jako pątnik. Dla niego klasztor
w Novalesa stanowił miejsce docelowe. Tu chciał spędzić życie.
Złożył zatem śluby, przywdział habit, pracował i modlił się jak mnisi.
Ale musiał się wśród nich cieszyć wielkim autorytetem, skoro przez jakiś nieokreślony czas, między 820 a 840 rokiem, sprawował tam funkcję opata. Po nim jako opacie wspomina się zwłaszcza pewną inicjatywę liturgiczną i kulturalną, która miała znaczące konsekwencje także poza terenem opactwa. Eldrada niepokoiły niedokładności i  błędy, od których roiło się w Księdze Psalmów (używanej w liturgii) z winy niedouczonych kopistów, którzy szerzyli dalszą ignorancję. Postanowił więc ofiarować koncelebrującym i wiernym teksty biblijne w ich czystej wersji łacińskiej. Zwrócił się z tym zadaniem do Flora, uczonego diakona pochodzenia hiszpańskiego, który mieszkał i nauczał w Lyonie. Zaangażował się on
w długą pracę kontrolną i korektorską polegającą m.in. na porównaniu
z tekstem hebrajskim: tak oto Eldrad i Novalesa ofiarowali chrześcijanom Europy psałterz sprawdzony „zgodnie z zasadą prawdy". Znaczącymi nośnikami tej wiedzy byli pielgrzymi, którzy co roku zatrzymali się w opactwie i uczestniczyli w jego życiu liturgicznym,
a potem, po powrocie w swoje rodzinne storny podawali prawidłową wersję psalmów.

Jeśli chodzi o Eldrada, niepewna jest również data jego śmierci, ok. 840 roku, tak się uważa. Kilkadziesiąt lat później kwitnące opactwo benedyktyńskie zostało zdewastowana i splądrowane przez bandy Saracenów. Mnisi uciekli do Turynu, ratując księgi i najcenniejsze przedmioty. Wrócili do Novalesa około roku tysięcznego, ustanawiając siedzibę przeora zależnego od opactwa w Bremę, niedaleko Pawii.
W XIII w. wrócił tu także Eldrad. Za głosem ludu został ogłoszony świetym i uhonorowany poprzez poświęcenie mu kaplicy. Jej ściany pokrywają wspaniałe freski, które opowiadają  współczesnym historię zasłużonego opata: widać go w najważniejszych momentach życia, przy różnych zajęciach, z jedną z jego ulubionych ksiąg. W dawnym opactwie mieszka dzisiaj, po wielowiekowych przeciwnościach zgromadzenie benedyktynów, które oddaje się modlitwie oraz pracy, m.in. przy odrestaurowywaniu cennych woluminów. dopuścił się krwawego pogromu na wyznawcacli Clirystusa. Zginął 13 marca 559 roku. Przedstawiana w szacie matrony, z palmą męczeńską
w ręku. Święty Ansowin doradca Ludwika II Germańskiego, od 843 roku do 861 roku był biskupem Camerino, którego jest patronem. Spoczywa
w miejscowej katedrze.

Święty Eldrad z Novalesy,
opat benedyktyński - (+ok. 840)

W jego wpływowej wpływowej prowansalslciej rodzinie powołanie wojskowe przechodziło z ojca na syna, ale on zerwał z tradycją:
nie interesowały go ani broń, ani turnieje, ani wyjazdy na kampanie wojenne. Pielgrzymował jedynie do Santiago de Compostela w Hiszpanii. To wszystko, co wiemy o jego młodości. Napisana krótko po śmierci Eldrada łacińska biografia zaginęła, a my znamy świętego jedynie
z dokumentów i aktów publicznych z jego lat dojrzałych. Nie wiadomo zatem do końca, kiedy nasz Prowansalczyk wyruszył ku przełęczy Moncenisio i stawił się w opactwie Novalesa,  w Dolinie Suzy, na drodze łączącej Włochy i Francję. Tamtejszy klasztor został założony
w 726 roku przez Abbona, znaczącą postać królestwa Franków Pepina Małego (ojca Karola Wielkiego). Początkowo było to skromne przedsięwzięcie. Monasteriolum virorum z Regułą św. Benedykta; mały męski klasztor poświęcony braciom apostołom. Piotrowi i Andrzejowi. Sam Abbone pilotował rozwój zgromadzenia, powięszając zabudowania, aby mogły przyjąć więcej mnichów, tworząc Studium i udzielając gościny pielgrzymom i ubogim. W końcu, umierając, zostawił opactwu większą część swojego potężnego majątku ziemskiego w centralnej i południowej Francji. To tu przybył Eldrad. Ale nie jako pątnik. Dla niego klasztor
w Novalesa stanowił miejsce docelowe. Tu chciał spędzić życie.
Złożył zatem śluby, przywdział habit, pracował i modlił się jak mnisi.
Ale musiał się wśród nich cieszyć wielkim autorytetem, skoro przez jakiś nieokreślony czas, między 820 a 840 rokiem, sprawował tam funkcję opata. Po nim jako opacie wspomina się zwłaszcza pewną inicjatywę liturgiczną i kulturalną, która miała znaczące konsekwencje także poza terenem opactwa. Eldrada niepokoiły niedokładności i  błędy, od których roiło się w Księdze Psalmów (używanej w liturgii) z winy niedouczonych kopistów, którzy szerzyli dalszą ignorancję. Postanowił więc ofiarować koncelebrującym i wiernym teksty biblijne w ich czystej wersji łacińskiej. Zwrócił się z tym zadaniem do Flora, uczonego diakona pochodzenia hiszpańskiego, który mieszkał i nauczał w Lyonie. Zaangażował się on
w długą pracę kontrolną i korektorską polegającą m.in. na porównaniu
z tekstem hebrajskim: tak oto Eldrad i Novalesa ofiarowali chrześcijanom Europy psałterz sprawdzony „zgodnie z zasadą prawdy". Znaczącymi nośnikami tej wiedzy byli pielgrzymi, którzy co roku zatrzymali się w opactwie i uczestniczyli w jego życiu liturgicznym,
a potem, po powrocie w swoje rodzinne storny podawali prawidłową wersję psalmów.

Jeśli chodzi o Eldrada, niepewna jest również data jego śmierci, ok. 840 roku, tak się uważa. Kilkadziesiąt lat później kwitnące opactwo benedyktyńskie zostało zdewastowana i splądrowane przez bandy Saracenów. Mnisi uciekli do Turynu, ratując księgi i najcenniejsze przedmioty. Wrócili do Novalesa około roku tysięcznego, ustanawiając siedzibę przeora zależnego od opactwa w Bremę, niedaleko Pawii.
W XIII w. wrócił tu także Eldrad. Za głosem ludu został ogłoszony świetym i uhonorowany poprzez poświęcenie mu kaplicy. Jej ściany pokrywają wspaniałe freski, które opowiadają  współczesnym historię zasłużonego opata: widać go w najważniejszych momentach życia, przy różnych zajęciach, z jedną z jego ulubionych ksiąg. W dawnym opactwie mieszka dzisiaj, po wielowiekowych przeciwnościach zgromadzenie benedyktynów, które oddaje się modlitwie oraz pracy, m.in. przy odrestaurowywaniu cennych woluminów. dopuścił się krwawego pogromu na wyznawcacli Clirystusa. Zginął 13 marca 559 roku. Przedstawiana w szacie matrony, z palmą męczeńską
w ręku. Święty Ansowin doradca Ludwika II Germańskiego, od 843 roku do 861 roku był biskupem Camerino, którego jest patronem. Spoczywa
w miejscowej katedrze.

=
- Święta Sanczia Portugalska, mniszka w cysterskim klasztorze w Celas koło Coimbry (ok. 1180-1229)

Urodziła się około 1180 roku jako córka Sancheza I, króla Portugalii. Po śmierci ojca (1212) stała się właścicielką miasta Alenquer. Tam to gościli pierwsi franciszkanie portugalscy (1216) i stamtąd wyruszyli na apostołowanie do Maroka (1219). Wspomagając hojnie synów św. Franciszka, Sanczia założyła w Celas koło Coimbry także klasztor dla cysterek. W nim też spędziła ku zbudowaniu wszystkich ostatnie lata swego życia. Zmarła 13 marca 1229 roku. Kult Sanczii skojarzył się mocno ze czcią oddawaną jej siostrom: Teresie i Mafaldzie. 
=
- Błogosławiony Bonifacy Sabaudzki, kartuz, arcybiskup Canterbury (+1270)

Wywodził się z rodu książąt sabaudzkich. Wstąpił do kartuzów a później został biskupem Valence. W 1241 roku został arcybiskupem Canterbury. Jako krewny żony Henryka III był dobrze widziany na dworze, ale był w niezgodzie z episkopatem i opatami, dlatego został odwołany do Rzymu. Powrócił do Sabaudii, gdzie słynął jako opiekun i świątobliwy mąż. Zmarł w 1270 roku w Haute-Combe. Kult jego został dozwolony w 1838 roku.
=
Święty Ramir i tow., męczennicy z Leónu.

Ramir, był przeorem klasztoru pod wezwaniem św. Klaudiusza. Razem z jedenastoma mnichami zginąć miał w dwa dni po Wincentym wspominanym 11 marca, jako ofiara prześladowania, które w wizygockiej Hiszpanii rozpętali arianie. Ramirowi w 1596 roku urządzono na miejscu uroczystą elewację. Wspomnienie obchodzono Ramira 13 marca.

S. Stefania OSB
wt, 08 marca 2016 21:01
Data ostatniej edycji: 2016-12-04 09:38:49

 
 
4lomza.pl Regionalny Portal Copyright © Speed s.c. 2005r - 4too v.1.0