piątek, 22 września 2017 napisz DONOS@



Jeśli więc spieszysz do ojczyzny niebieskiej, przestrzegaj najpierw z pomocą Chrystusa tej maleńkiej Reguły, którą pisaliśmy dla początkujących. A wówczas, otoczony opieką Bożą, owe wzniosłe szczyty cnoty i wiedzy, o których właśnie wspominaliśmy, i ty także kiedyś osiągniesz!
             /Reg 73,8-9/










Zdjęcia:
P.W. FOTO WRZOS

oraz własne

KTO NAS POCIĄGA DO NIEBA?

ŚWIĘCI I BŁOGOSŁAWIENI BENEDYKTYŃSCY (również cystersi, kameduli kartuzi, celestyni, sylwestryni, wallombrozjanie, oliwetanie itd.)
- w ciągu roku i alfabetycznie ( cały czas w rozbudowie). Świętych benedyktyńskich jest ok. 5500
==
20 WRZEŚNIA:


Święty Wincenty Madelgariusz (+677)- patrz obok
==
19 WRZEŚNIA:


- Święty Arnulf z Gap (+1070)- patrz obok
=
- Święta Pompoza (+853)- patrz obok
=
- Święty Teodor z Canterbury (+690)- patrz obok
==
18 WRZEŚNIA:


Święta Ryszarda z Andlou (+895)- patrz obok
=
Święty Hygbald (+690)

Nazywany jest również Higbald, Hugbald lub Hbald. Opat w benedyktyńskim klasztorze w Lincolnshire w Anglii. Kilka kościołów w tym regionie nosiło jego imię.
==
17 WRZEŚNIA:


Święta Hildegarda z Bingen (1098–1179)- patrz obok
=
Święty Lambert z Maastricht (+ok. 709)- patrz obok
==
16 WRZEŚNIA:


- Święta Edyta z Wilton (+985)- patrz obok
=
- Święta Eugenia z Hohenburga (+735)- patrz obok
=
- Błogosławiony Wiktor III, papież (ok. 1027- 1087)- patrz obok
==
15 WRZEŚNIA:


Święty Ritbert z Varennes (+690) - patrz obok
==

20 WRZEŚNIA:

Święty Wincenty Madelgariusz (+677)   
       
         Pochodził ze Strépy (Belgia). Poślubił św. Waldetrudę. Wychowawszy czwórkę dzieci, małżonkowie postanowili resztę życia spędzić w klasztorach. Wincenty ufundował klasztor w Hautmont i został w nim zakonnikiem. Potem przeniósł się do Soignies i tam także założył opactwo. Krótko przed śmiercią zrezygnował z przełożeństwa na rzecz swego syna Landryka. Zmarł około 677 r. Żywot sporządzono dość późno.
20 WRZEŚNIA: Święty Wincenty Madelgariusz (+677) Pochodził ze Strépy (Belgia). Poślubił św. Waldetrudę. Wychowawszy czwórkę dzieci, małżonkowie postanowili resztę życia spędzić w klasztorach. Wincenty ufundował klasztor w Hautmont i został w nim zakonnikiem. Potem przeniósł się do Soignies i tam także założył opactwo. Krótko przed śmiercią zrezygnował z przełożeństwa na rzecz swego syna Landryka. Zmarł około 677 r. Żywot sporządzono dość późno.
30 CZERWCA:
 
      Święty Teobald z Provins  (+1066)

	Urodził się w Provins w Brie we Francji. Był synem hrabi Arnoula 
z Champagne i został żołnierzem. Gdy miał 18 lat jednak za pozwoleniem ojca zrezygnował z wojskowej kariery. Został pielgrzymem a potem pustelnikiem w Petingenw Luksemburgu razem z towarzyszem Walterem.  Po kilku latach osiadł w Salanigo koło Vicenzy we Włoszech, gdzie został wyświęcony na księdza. Inni pustelnicy zgromadzili się wokoło niego. Jego sława doszła nawet do jego rodziny. Jego rodzice odwiedzili go  a jego matka Gizela została pustelnicą obok niego. Teobald przed swoją śmiercią wstąpił do kamedulskiego klasztoru. Został kanonizowany w 1073 roku przez paieża Aleksandra II zmarł w 1066 roku.
30 CZERWCA: Święty Teobald z Provins (+1066) Urodził się w Provins w Brie we Francji. Był synem hrabi Arnoula z Champagne i został żołnierzem. Gdy miał 18 lat jednak za pozwoleniem ojca zrezygnował z wojskowej kariery. Został pielgrzymem a potem pustelnikiem w Petingenw Luksemburgu razem z towarzyszem Walterem. Po kilku latach osiadł w Salanigo koło Vicenzy we Włoszech, gdzie został wyświęcony na księdza. Inni pustelnicy zgromadzili się wokoło niego. Jego sława doszła nawet do jego rodziny. Jego rodzice odwiedzili go a jego matka Gizela została pustelnicą obok niego. Teobald przed swoją śmiercią wstąpił do kamedulskiego klasztoru. Został kanonizowany w 1073 roku przez paieża Aleksandra II zmarł w 1066 roku.
3 WRZEŚNIA:

Święty Grzegorz I, papież, zwany Wielkim (+604) - http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/09-03a.php3
3 WRZEŚNIA: Święty Grzegorz I, papież, zwany Wielkim (+604) - http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/09-03a.php3
17  MARCA:

Święta Gertruda z Nijvel (Nivelles)   (626 – 653 lub 659)

          Urodziła się w 626 rokuw Nivelles  jako córka Pipina z Landen 
i św. Idubergi, założycielki żeńskiego benedyktyńskiego klasztoru w Nijvel (pod Brukselą). Po śmierci męża Iduberga usunęła się tam wraz z córką. Gdy Gertruda podrosła, matka powierzyła jej rządy nad klasztorem. Sprawowała je niezwykle szczęśliwie. Zasłynęła  z wiedzy, gorliwości i miłosierdzia, z klasztoru zaś uczyniła ośrodek promieniujący wiedzą i kulturą, sprowadzając doń światłych mnichów oraz wyposażając w księgi. Zmarła 17 marca 653 lub 659 roku.    Jest patronką miasta Nivelles; pielgrzymów, podróżujących, ogrodników, szpitali. Zresztą w średniowieczu kult Gertrudy był szeroko rozpowszechniony. Wzywano tę świętą m.in. przeciw plagom szczurów i myszy oraz jako opiekunkę... kotów.
17 MARCA: Święta Gertruda z Nijvel (Nivelles) (626 – 653 lub 659) Urodziła się w 626 rokuw Nivelles jako córka Pipina z Landen i św. Idubergi, założycielki żeńskiego benedyktyńskiego klasztoru w Nijvel (pod Brukselą). Po śmierci męża Iduberga usunęła się tam wraz z córką. Gdy Gertruda podrosła, matka powierzyła jej rządy nad klasztorem. Sprawowała je niezwykle szczęśliwie. Zasłynęła z wiedzy, gorliwości i miłosierdzia, z klasztoru zaś uczyniła ośrodek promieniujący wiedzą i kulturą, sprowadzając doń światłych mnichów oraz wyposażając w księgi. Zmarła 17 marca 653 lub 659 roku. Jest patronką miasta Nivelles; pielgrzymów, podróżujących, ogrodników, szpitali. Zresztą w średniowieczu kult Gertrudy był szeroko rozpowszechniony. Wzywano tę świętą m.in. przeciw plagom szczurów i myszy oraz jako opiekunkę... kotów.
20 MARCA:

Święty Wolfram, Wulfram z Sens (+ok. 703)

	Żył w czasach Merowingów. Urodził się około 647 roku. Jego ojciec był oficerem na dworze francuskiego króla Dagoberta. On sam spędził jako duchowny kilka lat na dworze króla  Klotara III, który mimo światowych pokus gorliwie praktykował cnoty. W 682 roku został konsekrowany na arcybiskupa Sens we Francji; zarządzał diecezją przez dwa i pół roku. Przykład misjonarzy angielskich nawracających pogańskich Fryzów skłonił św. Wolframa do rezygnacji z biskupstwa.  Po krótkim pobycie w  benedyktyńskim klasztorze  Fontenelle wyjechał do Fryzji jako misjonarz. Udało mu się ochrzcić dużą liczbę pogan. Późniejsze legendy w związku z tym opowiadają o wielu cudownościach oraz o nawróceniu króla Radboda.  Zakończywszy 
po sześciu latach pracę we Fryzji, ponownie udał się do klasztoru 
w Fontenelle i żył tam jako mnich. Tam przygotowywał się na śmierć. Umarł około 703 roku .Jego wspomnienie obchodzi się 20 marca.
20 MARCA: Święty Wolfram, Wulfram z Sens (+ok. 703) Żył w czasach Merowingów. Urodził się około 647 roku. Jego ojciec był oficerem na dworze francuskiego króla Dagoberta. On sam spędził jako duchowny kilka lat na dworze króla Klotara III, który mimo światowych pokus gorliwie praktykował cnoty. W 682 roku został konsekrowany na arcybiskupa Sens we Francji; zarządzał diecezją przez dwa i pół roku. Przykład misjonarzy angielskich nawracających pogańskich Fryzów skłonił św. Wolframa do rezygnacji z biskupstwa. Po krótkim pobycie w benedyktyńskim klasztorze Fontenelle wyjechał do Fryzji jako misjonarz. Udało mu się ochrzcić dużą liczbę pogan. Późniejsze legendy w związku z tym opowiadają o wielu cudownościach oraz o nawróceniu króla Radboda. Zakończywszy po sześciu latach pracę we Fryzji, ponownie udał się do klasztoru w Fontenelle i żył tam jako mnich. Tam przygotowywał się na śmierć. Umarł około 703 roku .Jego wspomnienie obchodzi się 20 marca.
25 MARCA:

Święty Hermeland z Indre (+ ok. 710)

              Wywodził się z możnego rodu. Na dworze Klotariusza II (662-672) był podczaszym. Potem wstąpił do opactwa benedyktyńskiego 
w Fontenelle. Około 679 roku wysłano go na czele dwunastu mnichów do nowo założonego opactwa na wyspie rzeki Loary, nazwanego Aindre (Antrum, dziś Indre). Wystarał się o rozmaite przywileje i pozakładał kilka filii. W starości złożył urząd, ale mnisi, nie radząc się ustępującego opata, obrali na jego miejsce człowieka niegodnego. Gdy ten umarł, prosili świętego, by wskazał im następcę. Hermeland zmarł około 710 roku. Jego wspomnienie obchodzono 25 marca.
25 MARCA: Święty Hermeland z Indre (+ ok. 710) Wywodził się z możnego rodu. Na dworze Klotariusza II (662-672) był podczaszym. Potem wstąpił do opactwa benedyktyńskiego w Fontenelle. Około 679 roku wysłano go na czele dwunastu mnichów do nowo założonego opactwa na wyspie rzeki Loary, nazwanego Aindre (Antrum, dziś Indre). Wystarał się o rozmaite przywileje i pozakładał kilka filii. W starości złożył urząd, ale mnisi, nie radząc się ustępującego opata, obrali na jego miejsce człowieka niegodnego. Gdy ten umarł, prosili świętego, by wskazał im następcę. Hermeland zmarł około 710 roku. Jego wspomnienie obchodzono 25 marca.
25 MARCA:

Święty Tomasz z Costacciaro (Gubbio) (+1337)

          Urodził się około połowy XIII stulecia na zamku San Savino, 
w diecezji Gubbio. Kiedy w 1270 r. zwiedzał erem kamedulski, zapałał takim zamiłowaniem do życia pustelniczego, że wróciwszy do domu czym prędzej zapukał do bram Santa Maria di Sitria, klasztoru kamedulskiego założonego w 1021 r. przez św. Romualda. Potem za pozwoleniem przełożonych przez sześćdziesiąt lat żył w pustelni na Monte Cucco. Zmarł 25 marca 1337 r. Jego kult szerzyli zwłaszcza franciszkanie konwentualni z Gubbio, którzy zostali stróżami jego relikwii. Aprobowali ten kult Pius VI (1778) i Grzegorz XVI (1833).
25 MARCA: Święty Tomasz z Costacciaro (Gubbio) (+1337) Urodził się około połowy XIII stulecia na zamku San Savino, w diecezji Gubbio. Kiedy w 1270 r. zwiedzał erem kamedulski, zapałał takim zamiłowaniem do życia pustelniczego, że wróciwszy do domu czym prędzej zapukał do bram Santa Maria di Sitria, klasztoru kamedulskiego założonego w 1021 r. przez św. Romualda. Potem za pozwoleniem przełożonych przez sześćdziesiąt lat żył w pustelni na Monte Cucco. Zmarł 25 marca 1337 r. Jego kult szerzyli zwłaszcza franciszkanie konwentualni z Gubbio, którzy zostali stróżami jego relikwii. Aprobowali ten kult Pius VI (1778) i Grzegorz XVI (1833).
1   KWIETNIA:

Święty Waleryk z Leuconay (+622)

             Nazywany był również Valèry. Był uczniem świętego Kolumbana 
w sławnym klasztorze Luxeuil we Francji i założycielem monastycznej wspólnoty w Leuconay pod regułą św. Benedykta nad rzeką Somme, gdzie był też opatem.
1 KWIETNIA: Święty Waleryk z Leuconay (+622) Nazywany był również Valèry. Był uczniem świętego Kolumbana w sławnym klasztorze Luxeuil we Francji i założycielem monastycznej wspólnoty w Leuconay pod regułą św. Benedykta nad rzeką Somme, gdzie był też opatem.
4   KWIETNIA:

Święty Hildebert  z Ghent (+752)

           Żył w czasie sporu ikono klastycznego (ruch sprzeciwiający się ikonom w całym wschodnim Imperium). Był opatem w benedyktyńskim opactwie św. Piotra w Ghent w Belgii. Fanatyczni ikonoklaści zabili go z powodu jego obrony świętych wizerunków.
4 KWIETNIA: Święty Hildebert z Ghent (+752) Żył w czasie sporu ikono klastycznego (ruch sprzeciwiający się ikonom w całym wschodnim Imperium). Był opatem w benedyktyńskim opactwie św. Piotra w Ghent w Belgii. Fanatyczni ikonoklaści zabili go z powodu jego obrony świętych wizerunków.
5   KWIETNIA:

Święta Etelburga z Lyminge (+647)

	Była żoną króla Nortumbrii, św. Edwina i córką króla Kentu 
św. Etelberta. Nazywana była również Tate. Święty Paulin był jej kapelanem i pod jego wpływem ukształtowała się jej wiara. Nawróciła do wiary swojego męża, a kiedy umarł  za majątek, który jej zostawił ufundowała klasztor benedyktyński w Lyminge. Etelburga została wybrana tam ksienią.
5 KWIETNIA: Święta Etelburga z Lyminge (+647) Była żoną króla Nortumbrii, św. Edwina i córką króla Kentu św. Etelberta. Nazywana była również Tate. Święty Paulin był jej kapelanem i pod jego wpływem ukształtowała się jej wiara. Nawróciła do wiary swojego męża, a kiedy umarł za majątek, który jej zostawił ufundowała klasztor benedyktyński w Lyminge. Etelburga została wybrana tam ksienią.
10 kwietnia: 

Święty Makary z Ghent (+1012)

            Został pielgrzymem i odwiedził św. Bavo z Ghent, w Belgii 
i mnichów z Saint-Bavon. Makary został porwany przez Saracenów ale zdołał uciec i podróżował przez całą Europę. Czynił cuda. Wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru w Ghent. Został wybrany biskupem w Antiochii w Pizydii (Turcji). Zmarł podczas zarazy w Ghent.  Jest patronem  cierpiących na epidemię. Nazywany jest również Makary z Antiochii i Macaire.
10 kwietnia: Święty Makary z Ghent (+1012) Został pielgrzymem i odwiedził św. Bavo z Ghent, w Belgii i mnichów z Saint-Bavon. Makary został porwany przez Saracenów ale zdołał uciec i podróżował przez całą Europę. Czynił cuda. Wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru w Ghent. Został wybrany biskupem w Antiochii w Pizydii (Turcji). Zmarł podczas zarazy w Ghent. Jest patronem cierpiących na epidemię. Nazywany jest również Makary z Antiochii i Macaire.
13  KWIETNIA:

Święta Ida z Leuven (+ok. 1290)

         Była córką handlarza winem. Do dwudziestego drugiego roku życia przebywała wśród rodziny, oddana pobożności, pokucie i uczynkom miłosierdzia. Obdarowana wcześnie niezwykłymi łaskami, także darem stygmatów, zdecydowała się w końcu schronić u cysterek w Roosendael, niedaleko Mechelen, by uniknąć jakiegokolwiek rozgłosu. Jeszcze bardziej wzrosła tam jej cześć do Najświętszego Sakramentu. Biograf mówi o niej, iż była Christi passionis aemulatrix et socia - współuczestniczką i gorliwą naśladowczynią Chrystusowej męki. Zmarła około r. 1290. Kult błogosławionej ucierpiał na skutek zniesienia klasztoru przez kalwinistów (1576), ale odnowiony u cystersów 
i benedyktynów, zatwierdzony został w r. 1719. Pamiątkę obchodzi się 
13 kwietnia (tego samego dnia, co wspomnienie błogosławionej Idy 
z Boulogne).
13 KWIETNIA: Święta Ida z Leuven (+ok. 1290) Była córką handlarza winem. Do dwudziestego drugiego roku życia przebywała wśród rodziny, oddana pobożności, pokucie i uczynkom miłosierdzia. Obdarowana wcześnie niezwykłymi łaskami, także darem stygmatów, zdecydowała się w końcu schronić u cysterek w Roosendael, niedaleko Mechelen, by uniknąć jakiegokolwiek rozgłosu. Jeszcze bardziej wzrosła tam jej cześć do Najświętszego Sakramentu. Biograf mówi o niej, iż była Christi passionis aemulatrix et socia - współuczestniczką i gorliwą naśladowczynią Chrystusowej męki. Zmarła około r. 1290. Kult błogosławionej ucierpiał na skutek zniesienia klasztoru przez kalwinistów (1576), ale odnowiony u cystersów i benedyktynów, zatwierdzony został w r. 1719. Pamiątkę obchodzi się 13 kwietnia (tego samego dnia, co wspomnienie błogosławionej Idy z Boulogne).
18  KWIETNIA:

Święty Ursmar z Lobbes (+713)

	Z pochodzenia był Frankiem. Urodził się w Floyon pod Avesnes, 
w północnej Francji. Jako biskup-misjonarz pracował w okolicach Flandrii i Brabancji, a swą stałą siedzibę miał w opactwie benedyktyńskim w Lobbes. Na prośbę Hidulfa Pepin z Heristalu powierzył mu potem rządy w tym opactwie. Był może także założycielem opactw w Aulne i w Wellers. W 711 roku zrezygnował
z urzędu. Zmarł może 18 kwietnia 713 roku w Lobbes. Pochowano go 
w kościele, który sam wybudował i który nazwano potem jego imieniem. W 823 roku dokonano uroczystej elewacji jego relikwii. W 1408 roku przeniesiono je do Binche. Spłonęły tam w pożarze w 1794 roku.
18 KWIETNIA: Święty Ursmar z Lobbes (+713) Z pochodzenia był Frankiem. Urodził się w Floyon pod Avesnes, w północnej Francji. Jako biskup-misjonarz pracował w okolicach Flandrii i Brabancji, a swą stałą siedzibę miał w opactwie benedyktyńskim w Lobbes. Na prośbę Hidulfa Pepin z Heristalu powierzył mu potem rządy w tym opactwie. Był może także założycielem opactw w Aulne i w Wellers. W 711 roku zrezygnował z urzędu. Zmarł może 18 kwietnia 713 roku w Lobbes. Pochowano go w kościele, który sam wybudował i który nazwano potem jego imieniem. W 823 roku dokonano uroczystej elewacji jego relikwii. W 1408 roku przeniesiono je do Binche. Spłonęły tam w pożarze w 1794 roku.
22  KWIETNIA:

Święta Oportuna z Montreuil  (+ ok. 770)

         Urodziła się na początku VIII stulecia w Exmes, na terenie diecezji Séez. Do benedyktynek wstąpiła w Montreuil, gdzie ksienią była jej ciotka. Została potem jej następczynią. Gdy w drodze do Rzymu zamordowano jej brata, biskupa Chrodeganga z Séez, ona zajęła się jego pogrzebem. Zmarła wkrótce potem, 22 kwietnia około 770 roku. Pochowano ją obok brata. Gdy pojawiło się niebezpieczeństwo normandzkie, ciało przeniesiono do Moussy-le-Neuf, gdzie nadal działy się cuda. Karol Łysy ufundował u jej grobu kolegiatę. W diecezjach Séez, Meaux i paryskiej wspomina się ją 22 kwietnia, natomiast w Argentan 
22 czerwca.
22 KWIETNIA: Święta Oportuna z Montreuil (+ ok. 770) Urodziła się na początku VIII stulecia w Exmes, na terenie diecezji Séez. Do benedyktynek wstąpiła w Montreuil, gdzie ksienią była jej ciotka. Została potem jej następczynią. Gdy w drodze do Rzymu zamordowano jej brata, biskupa Chrodeganga z Séez, ona zajęła się jego pogrzebem. Zmarła wkrótce potem, 22 kwietnia około 770 roku. Pochowano ją obok brata. Gdy pojawiło się niebezpieczeństwo normandzkie, ciało przeniesiono do Moussy-le-Neuf, gdzie nadal działy się cuda. Karol Łysy ufundował u jej grobu kolegiatę. W diecezjach Séez, Meaux i paryskiej wspomina się ją 22 kwietnia, natomiast w Argentan 22 czerwca.
24  KWIETNIA:

Święta  Bowa z Reims (+673)

          Bowa żyła w drugiej połowie VII stulecia. Była mniszką, a potem ksienią benedyktyńskiego klasztoru Św. Piotra w Reims. Wątpliwe jest pokrewieństwo ze św. Balderykiem z Montfaucon. Legendarne wątki zawdzięczamy późnej Vita (BHL 1435), sporządzonej przez mniszki w X stuleciu. Wspomnienie przypadało 24 kwietnia.
24 KWIETNIA: Święta Bowa z Reims (+673) Bowa żyła w drugiej połowie VII stulecia. Była mniszką, a potem ksienią benedyktyńskiego klasztoru Św. Piotra w Reims. Wątpliwe jest pokrewieństwo ze św. Balderykiem z Montfaucon. Legendarne wątki zawdzięczamy późnej Vita (BHL 1435), sporządzonej przez mniszki w X stuleciu. Wspomnienie przypadało 24 kwietnia.
25  KWIETNIA:

Święta Franka Visalta (+1218)

	Urodziła się w 1170 roku w Piacenzy we Włoszech. Została oddana do benedyktyńskiego klasztoru w wieku 7 lat. Później została wybrana w nim ksienią. W klasztorze spędzała całe noce na modlitwie Jednak została wydalona z powodu nieugiętej surowości.  Po kilku latach została wybrana ksienią w klasztorze Montelana, któremu zaadoptowała regułę cysterską. Zmarła zakładając fundację w Pittoli. Została kanonizowana przez paieża Grzegorza X.
25 KWIETNIA: Święta Franka Visalta (+1218) Urodziła się w 1170 roku w Piacenzy we Włoszech. Została oddana do benedyktyńskiego klasztoru w wieku 7 lat. Później została wybrana w nim ksienią. W klasztorze spędzała całe noce na modlitwie Jednak została wydalona z powodu nieugiętej surowości. Po kilku latach została wybrana ksienią w klasztorze Montelana, któremu zaadoptowała regułę cysterską. Zmarła zakładając fundację w Pittoli. Została kanonizowana przez paieża Grzegorza X.
25  KWIETNIA:

Święty Ermin(o) z Lobbes (+737)

          Pochodził z okolic Laon. Na kapłana wyświęcił go biskup Medel-geriusz. Potem przez wzgląd na jego zalety obrano go opatem benedyktyńskim w Lobbes, nad Sambrą. Jako taki otrzymał sakrę biskupią (Klosterbischof). Słynął zwłaszcza z pobożności. Zmarł prawdo-podobnie 25 kwietnia 737 roku. Pozostawił po sobie -Żywot Ursmara-, swego poprzednika, ale pismo zaginęło w czasie pożaru. Spożytko¬wał je późniejszy hagiograf (por. BHL 8416).
25 KWIETNIA: Święty Ermin(o) z Lobbes (+737) Pochodził z okolic Laon. Na kapłana wyświęcił go biskup Medel-geriusz. Potem przez wzgląd na jego zalety obrano go opatem benedyktyńskim w Lobbes, nad Sambrą. Jako taki otrzymał sakrę biskupią (Klosterbischof). Słynął zwłaszcza z pobożności. Zmarł prawdo-podobnie 25 kwietnia 737 roku. Pozostawił po sobie -Żywot Ursmara-, swego poprzednika, ale pismo zaginęło w czasie pożaru. Spożytko¬wał je późniejszy hagiograf (por. BHL 8416).
29 KWIETNIA:

Święty Robert z Brugii (+1157)

            Urodził się pod koniec XI stulecia. Wykształcenie, jak się zdaje, otrzymał w Laon. Ze św. Bernardem zetknął się, gdy ten odbywał podróż po północnej Francji. Z wielu innymi młodymi wstąpił wtedy do wspólnoty w Clairvaux. W 1139 roku Bernard powierzył mu rządy 
w opactwie w Ter Duinen (Dunes); postanowiło ono przyłączyć się do kongregacji z Cîteaux i stać się filią opactwa w Clairvaux. W 1140 roku założył nowy ośrodek zakonny w Clairmarais, koło Saint-Omer. Pod jego to kierownictwem mnisi z Ter Duinen przedsięwzięli wielkie inwestycje, aby ziemie zalewane przez fale morskie uczynić terenami nadającymi się do uprawy. Uczniem Roberta był św. Idesbald, który zostanie jego następcą. Gdy w 1153 roku zmarł św. Bernard, Robert zgodził się kierować opactwem w Clairvaux. Został więc drugim opatem. Tam też zmarł 29 kwietnia 1157 roku.
29 KWIETNIA: Święty Robert z Brugii (+1157) Urodził się pod koniec XI stulecia. Wykształcenie, jak się zdaje, otrzymał w Laon. Ze św. Bernardem zetknął się, gdy ten odbywał podróż po północnej Francji. Z wielu innymi młodymi wstąpił wtedy do wspólnoty w Clairvaux. W 1139 roku Bernard powierzył mu rządy w opactwie w Ter Duinen (Dunes); postanowiło ono przyłączyć się do kongregacji z Cîteaux i stać się filią opactwa w Clairvaux. W 1140 roku założył nowy ośrodek zakonny w Clairmarais, koło Saint-Omer. Pod jego to kierownictwem mnisi z Ter Duinen przedsięwzięli wielkie inwestycje, aby ziemie zalewane przez fale morskie uczynić terenami nadającymi się do uprawy. Uczniem Roberta był św. Idesbald, który zostanie jego następcą. Gdy w 1153 roku zmarł św. Bernard, Robert zgodził się kierować opactwem w Clairvaux. Został więc drugim opatem. Tam też zmarł 29 kwietnia 1157 roku.
30 KWIETNIA

Święty Forannan z Wanlsort (+982)

	Mnich irlandzki, który wprowadził regułę świętego Benedykta do Belgii i był opatem w Wanlsort. Zmarł w 982 roku.  Jego wspomnienie obchodzi się 30 kwietnia
30 KWIETNIA Święty Forannan z Wanlsort (+982) Mnich irlandzki, który wprowadził regułę świętego Benedykta do Belgii i był opatem w Wanlsort. Zmarł w 982 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 30 kwietnia
11  MAJA:

Święty Gualfrad z Augsburga (+1127)

	Nazywany jest czasami Wolfhard. Urodził się w Augsburgu 
w Austrii. Dobrze mu szło sprzedawanie siodeł w Veronie 
we Włoszech. Kiedy ludzie zaczęli wychwalać jego  dobroć został pustelnikiem nad rzeką Adige by uciec przed pochlebstwami. 
W 1117 roku lud Verony nakłoniła Gualfrada do powrotu do miasta. Został on pustelnikiem w kamedulskim klasztorze. Tam pozostał prawdopodobnie aż do śmierci.
11 MAJA: Święty Gualfrad z Augsburga (+1127) Nazywany jest czasami Wolfhard. Urodził się w Augsburgu w Austrii. Dobrze mu szło sprzedawanie siodeł w Veronie we Włoszech. Kiedy ludzie zaczęli wychwalać jego dobroć został pustelnikiem nad rzeką Adige by uciec przed pochlebstwami. W 1117 roku lud Verony nakłoniła Gualfrada do powrotu do miasta. Został on pustelnikiem w kamedulskim klasztorze. Tam pozostał prawdopodobnie aż do śmierci.
2 MAJA:

Święty Ultan (+ok. 675)

	Był bratem św. Furseusza i Foilana. Został mnichem w Burgcastle. Później został opatem w Fosseo i Péronne. Zmarł ok. 675 roku.
2 MAJA: Święty Ultan (+ok. 675) Był bratem św. Furseusza i Foilana. Został mnichem w Burgcastle. Później został opatem w Fosseo i Péronne. Zmarł ok. 675 roku.
4 MAJA:

Błogosławiona Katarzyna z Parc (+XIII w.)

       Córka rodziców żydowskich z Lowanium. Opuściwszy dom rodzinny szukała schronienia wśród chrześcijan; przyjęła chrzest 
i wstąpiła do cystersek w Parc-aux-Dames (w Brabancji). Miała dar czynienia cudów. Żyła w XIII wieku. Jej wspomnienie obchodzi się 
4 maja.
4 MAJA: Błogosławiona Katarzyna z Parc (+XIII w.) Córka rodziców żydowskich z Lowanium. Opuściwszy dom rodzinny szukała schronienia wśród chrześcijan; przyjęła chrzest i wstąpiła do cystersek w Parc-aux-Dames (w Brabancji). Miała dar czynienia cudów. Żyła w XIII wieku. Jej wspomnienie obchodzi się 4 maja.
5 MAJA:

Święty Gotard z Hildesheim (960 –1038)

        Był opatem klasztoru benedyktyńskiego w Nieder Alteich 
w Bawarii. Na życzenie św. Henryka cesarza przeprowadził reformę klasztorów benedyktyńskich w Niemczech. W 1022 roku został biskupem 
w Hildesheim i był jednym z najwybitniejszych pasterzy tej diecezji. Zakładał szkoły, klasztory i budował kościoły (ponad 30).
 Zmarł 5 maja 1038 roku. Został kanonizowany w 1131 roku przełęcz 
św. Gotarda w Szwajcarii nosi nazwę od hospicjum na tym miejscu zbudowanego ku czci tego świętego.
5 MAJA: Święty Gotard z Hildesheim (960 –1038) Był opatem klasztoru benedyktyńskiego w Nieder Alteich w Bawarii. Na życzenie św. Henryka cesarza przeprowadził reformę klasztorów benedyktyńskich w Niemczech. W 1022 roku został biskupem w Hildesheim i był jednym z najwybitniejszych pasterzy tej diecezji. Zakładał szkoły, klasztory i budował kościoły (ponad 30). Zmarł 5 maja 1038 roku. Został kanonizowany w 1131 roku przełęcz św. Gotarda w Szwajcarii nosi nazwę od hospicjum na tym miejscu zbudowanego ku czci tego świętego.
7  MAJA:

Błogosławiona Gizela Węgierska  (ok. 985 –  1060)-patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/05-07b.php3
7 MAJA: Błogosławiona Gizela Węgierska (ok. 985 – 1060)-patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/05-07b.php3
10  MAJA:

Błogosławiona Beatrycze I d’ Este   (ok.1200- 1226)

	Pochodziła z arystokratycznej rodziny. Urodziła się około 1200 roku. Jako młoda dziewczyna uszła z domu na wieść o planowanym dla niej zamążpójściu przez krewnych (była sierotą). Chcieli w ten sposób powiększyć majątek. Schroniła się wówczas  w klasztorze benedyktynek w Salaroli. Nieco później założyła sama nowy klasztor na górze Gemola, gdzie pobożne jako skromna mniszka zmarła w 1226 roku w wieku zaledwie 20 lat.. Kult jej potwierdzony został w 1763 roku przez papieża Klemensa XIII. Padwa 
i Modena obchodzą jej pamiątkę 10 maja, Ferrara natomiast 17 lutego.
10 MAJA: Błogosławiona Beatrycze I d’ Este (ok.1200- 1226) Pochodziła z arystokratycznej rodziny. Urodziła się około 1200 roku. Jako młoda dziewczyna uszła z domu na wieść o planowanym dla niej zamążpójściu przez krewnych (była sierotą). Chcieli w ten sposób powiększyć majątek. Schroniła się wówczas w klasztorze benedyktynek w Salaroli. Nieco później założyła sama nowy klasztor na górze Gemola, gdzie pobożne jako skromna mniszka zmarła w 1226 roku w wieku zaledwie 20 lat.. Kult jej potwierdzony został w 1763 roku przez papieża Klemensa XIII. Padwa i Modena obchodzą jej pamiątkę 10 maja, Ferrara natomiast 17 lutego.
1 CZERWCA:


Święty Enekon z Oña (ok. 990–1057)

            Inigo to germańska forma imienia Ignacy. Wspominany dziś Święty pochodził z okolic Bilbao. Żył najpierw jako pustelnik. Potem wstąpił do benedyktynów w Pena, w Aragonii. Po jakimś czasie znów wrócił do eremu i tam żył sub monachi habitu. Gdy Sanchez, król Nawarry, chciał w 1010 r. podporządkować opactwo w Oña reformie kluniackiej, wezwał Inigo do objęcia rządów w tym ośrodku. Dzięki nim opactwo zakwitło.
Inigo zmarł 1 czerwca 1057 r. Nie jest rzeczą pewną, czy Aleksander III kanonizował go formalnie w 1163 r. Klemens XII przychylił się do prośby króla Hiszpanii Filipa V i kazał go wpisać do Martyrologium Rzymskiego. Inigo stał się patronem chrzcielnym św. Ignacego Loyoli.
1 CZERWCA: Święty Enekon z Oña (ok. 990–1057) Inigo to germańska forma imienia Ignacy. Wspominany dziś Święty pochodził z okolic Bilbao. Żył najpierw jako pustelnik. Potem wstąpił do benedyktynów w Pena, w Aragonii. Po jakimś czasie znów wrócił do eremu i tam żył sub monachi habitu. Gdy Sanchez, król Nawarry, chciał w 1010 r. podporządkować opactwo w Oña reformie kluniackiej, wezwał Inigo do objęcia rządów w tym ośrodku. Dzięki nim opactwo zakwitło. Inigo zmarł 1 czerwca 1057 r. Nie jest rzeczą pewną, czy Aleksander III kanonizował go formalnie w 1163 r. Klemens XII przychylił się do prośby króla Hiszpanii Filipa V i kazał go wpisać do Martyrologium Rzymskiego. Inigo stał się patronem chrzcielnym św. Ignacego Loyoli.
7  CZERWCA:

Święty Deochar (+847)

	Pustelnik  w Frankonii (dzisiejsze Niemcy). Sprowadził relikwie 
św. Bonifacego z Fuldy. Cesarz Karol Wielki ufundował opactwo benedyktyńskie w Herriedon, gdzie opatem został wybrany Deochar. Nieraz jest nazywany Gottlieb lun Theutger.
7 CZERWCA: Święty Deochar (+847) Pustelnik w Frankonii (dzisiejsze Niemcy). Sprowadził relikwie św. Bonifacego z Fuldy. Cesarz Karol Wielki ufundował opactwo benedyktyńskie w Herriedon, gdzie opatem został wybrany Deochar. Nieraz jest nazywany Gottlieb lun Theutger.
11 czerwca:  

Święty Rembert (Rimbert) z Hamburga (+888)

               Urodził się około 825 roku w rodzinie szlacheckiej na terenie Flandrii. Wykształcenie zdobył w Torhout, pod Brugią. Tam też przyjął benedyktyński habit z rąk św. Oskara, który przybył do klasztoru, aby zdobyć współpracowników dla swej misjonarskiej działalności. 
Gdy w 862 roku wielki misjonarz zmarł, Remberta, chociaż był dopiero diakonem, jednogłośnie obrano na jego następcę. Sakry za zgodą Ludwika Niemca udzielił mu Liutbert, arcybiskup Moguncji. Mikołaj I przysłał mu wówczas paliusz. Zmarł 11 lutego 888 r. Zawdzięczamy mu żywot św. Oskara (Ansgara), bogaty w informacje o działalności i sposobie apostołowania jego mistrza. Utrzymywał też korespondencyjny kontak z Ratramnem  z Korbei.
11 czerwca: Święty Rembert (Rimbert) z Hamburga (+888) Urodził się około 825 roku w rodzinie szlacheckiej na terenie Flandrii. Wykształcenie zdobył w Torhout, pod Brugią. Tam też przyjął benedyktyński habit z rąk św. Oskara, który przybył do klasztoru, aby zdobyć współpracowników dla swej misjonarskiej działalności. Gdy w 862 roku wielki misjonarz zmarł, Remberta, chociaż był dopiero diakonem, jednogłośnie obrano na jego następcę. Sakry za zgodą Ludwika Niemca udzielił mu Liutbert, arcybiskup Moguncji. Mikołaj I przysłał mu wówczas paliusz. Zmarł 11 lutego 888 r. Zawdzięczamy mu żywot św. Oskara (Ansgara), bogaty w informacje o działalności i sposobie apostołowania jego mistrza. Utrzymywał też korespondencyjny kontak z Ratramnem z Korbei.
11  CZERWCA:

Święty Paryzjusz (ok. 1151-1267)

           Urodził się około r. 1151 w Bolonii. Gdy miał dwanaście lat, przywdział habit kamedulski we wspólnocie pod wezwaniem świętych Kosmy i Damiana. Kiedy miał trzydzieści pięć lat, powierzono mu duchowe kierownictwo sióstr kamedułek z klasztoru  Św. Krystyny pod Treviso. Przebywał na tym stanowisku osiemdziesiąt lat. Budował wszystkich, zwłaszcza chorych z pobliskiego hospicjum, którymi się także zajmował. Nigdy nie korzystał z jakichkolwiek dyspens. Zmarł 11 czerwca 1267 r., mając sto szesnaście lat. Dwukrotnie, w r. 1316  i 1346, wystąpiono o jego kanonizację, ale starań tych sukcesem nie uwieńczono. I dopiero Baroniusz wpisał Paryzjusza do swego martyrologium.
11 CZERWCA: Święty Paryzjusz (ok. 1151-1267) Urodził się około r. 1151 w Bolonii. Gdy miał dwanaście lat, przywdział habit kamedulski we wspólnocie pod wezwaniem świętych Kosmy i Damiana. Kiedy miał trzydzieści pięć lat, powierzono mu duchowe kierownictwo sióstr kamedułek z klasztoru Św. Krystyny pod Treviso. Przebywał na tym stanowisku osiemdziesiąt lat. Budował wszystkich, zwłaszcza chorych z pobliskiego hospicjum, którymi się także zajmował. Nigdy nie korzystał z jakichkolwiek dyspens. Zmarł 11 czerwca 1267 r., mając sto szesnaście lat. Dwukrotnie, w r. 1316 i 1346, wystąpiono o jego kanonizację, ale starań tych sukcesem nie uwieńczono. I dopiero Baroniusz wpisał Paryzjusza do swego martyrologium.
13  CZERWCA:

Święty Gerard z Clairvaux, mnich cysterski (+1138)

	Gerard był starszym bratem Bernarda z Clairvaux. Początkowo wzbraniał się przed wstąpieniem do pierwszego klasztoru cystersów 
w Citeaux i nadal prowadził życie żołnierskie. Kiedy został ciężko ranny, zmienił zdanie i w 1113 roku przyłączył się do wspólnoty zakonnej.  Z czasem stał się zaufanym towarzyszem Bernarda, w roku 1115 współózałożycielem klasztoru w Clairvaux, w którym pracował aż do śmierci, która nastąpiła 13 czerwca 1138 roku. Kult Gerarda zatwierdzono w 1869 roku.
13 CZERWCA: Święty Gerard z Clairvaux, mnich cysterski (+1138) Gerard był starszym bratem Bernarda z Clairvaux. Początkowo wzbraniał się przed wstąpieniem do pierwszego klasztoru cystersów w Citeaux i nadal prowadził życie żołnierskie. Kiedy został ciężko ranny, zmienił zdanie i w 1113 roku przyłączył się do wspólnoty zakonnej. Z czasem stał się zaufanym towarzyszem Bernarda, w roku 1115 współózałożycielem klasztoru w Clairvaux, w którym pracował aż do śmierci, która nastąpiła 13 czerwca 1138 roku. Kult Gerarda zatwierdzono w 1869 roku.
17  CZERWCA:

Święty Rambold z Ratyzbony (+1001)

	Nazywany był również Ramnold lub Ramwold. Był mnichem u Św. Maksymina w Trewirze i miał już 70 lat, gdy św. Wolfgang wezwał go do Ratyzbony, aby opactwo Św. Emmerama oddzielić od mensy biskupiej 
i zreformować. W 975 r. Ramwold został więc niezależnym opatem i z energią zabrał się do dzieła. Pod jego rządami opactwo stało się ośrodkiem intensywnego życia religijnego, intelektualnego 
i artystycznego. Opat nie znalazł jednak zrozumienia u następcy św. Wolfganga, biskupa Gebharda, który chciał na powrót podporządkować sobie opactwo. Zmarł 17 czerwca 1000 r., mając już sto lat. Pochowano go w krypcie u Św. Emmerama, którą sam przygotował.
17 CZERWCA: Święty Rambold z Ratyzbony (+1001) Nazywany był również Ramnold lub Ramwold. Był mnichem u Św. Maksymina w Trewirze i miał już 70 lat, gdy św. Wolfgang wezwał go do Ratyzbony, aby opactwo Św. Emmerama oddzielić od mensy biskupiej i zreformować. W 975 r. Ramwold został więc niezależnym opatem i z energią zabrał się do dzieła. Pod jego rządami opactwo stało się ośrodkiem intensywnego życia religijnego, intelektualnego i artystycznego. Opat nie znalazł jednak zrozumienia u następcy św. Wolfganga, biskupa Gebharda, który chciał na powrót podporządkować sobie opactwo. Zmarł 17 czerwca 1000 r., mając już sto lat. Pochowano go w krypcie u Św. Emmerama, którą sam przygotował.
20 CZERWCA:

Święta Benigna z Wrocławia (Trzebnicy)

           Nie zachowała się i prawdopodobnie nie powstała żadna większa relacja hagiograficzna o niej (Passio). Przemiany i burze dziejowe przetrwał natomiast jej kult i wczesne jego ślady. Pośród nich szczególnie cenne okazały się pomniki liturgiczne, zwłaszcza rękopiśmienne brewiarze i kalendaria. Wiemy stąd, że czczono ją we Wrocławiu i na Kujawach, a czczono jako męczennicę cysterską z czasu najazdów tatarskich. Zginęła w r. 1241 lub 1259. Prawdopodobnie była mniszką klasztoru w Trzebnicy; wraz z innymi schroniła się przed napadem w mury miasta. Dawne przekazy liturgiczne wiążą wspomnienie jej śmierci z ideą dziewictwa bronionego za cenę życia. W diecezjach polskich wyznaczano na jej wspomnienie różne terminy między 16 a 19 sierpnia, tymczasem tradycja cysterska utrwala jej pamiątkę w dniu 20 czerwca.
20 CZERWCA: Święta Benigna z Wrocławia (Trzebnicy) Nie zachowała się i prawdopodobnie nie powstała żadna większa relacja hagiograficzna o niej (Passio). Przemiany i burze dziejowe przetrwał natomiast jej kult i wczesne jego ślady. Pośród nich szczególnie cenne okazały się pomniki liturgiczne, zwłaszcza rękopiśmienne brewiarze i kalendaria. Wiemy stąd, że czczono ją we Wrocławiu i na Kujawach, a czczono jako męczennicę cysterską z czasu najazdów tatarskich. Zginęła w r. 1241 lub 1259. Prawdopodobnie była mniszką klasztoru w Trzebnicy; wraz z innymi schroniła się przed napadem w mury miasta. Dawne przekazy liturgiczne wiążą wspomnienie jej śmierci z ideą dziewictwa bronionego za cenę życia. W diecezjach polskich wyznaczano na jej wspomnienie różne terminy między 16 a 19 sierpnia, tymczasem tradycja cysterska utrwala jej pamiątkę w dniu 20 czerwca.
24 CZERWCA:

Święty Rumold (+ok. 775)

	Nazywany był również Rombaut. Był synem szkockiego króla. 
Został mnichem w irlandzkim klasztorze. Został konsekrowany na biskupa Rzymu i dołączył do św. Wilibrorda. Został zamordowany 
w Malines przez dwóch mężczyzn, którzy zeszli na złą drogę. Był również biskupem Dublina w Irlandii. Został patronem Malines, Flandrii, Belgii.
24 CZERWCA: Święty Rumold (+ok. 775) Nazywany był również Rombaut. Był synem szkockiego króla. Został mnichem w irlandzkim klasztorze. Został konsekrowany na biskupa Rzymu i dołączył do św. Wilibrorda. Został zamordowany w Malines przez dwóch mężczyzn, którzy zeszli na złą drogę. Był również biskupem Dublina w Irlandii. Został patronem Malines, Flandrii, Belgii.
8 LIPCA:

Święta Landrada (+690)

Żyła mniej więcej w tym samym czasie, co wspominani powyżej Landoald i towarzysze. Najpierw była podobno eremitką. Potem w Bilsen, w belgijskiej Limburgii, rządziła założonym przez siebie opactwem. Późna, dwunastowieczna Vita dopatrywała się w niej krewnej Karolingów. Zmarła pod koniec VII stulecia. Ciało jej złożono najpierw w Wintershofen, a w r. 980 przeniesiono do Gandawy. Świętą wspominano w dniu 8 lipca.
8 LIPCA: Święta Landrada (+690) Żyła mniej więcej w tym samym czasie, co wspominani powyżej Landoald i towarzysze. Najpierw była podobno eremitką. Potem w Bilsen, w belgijskiej Limburgii, rządziła założonym przez siebie opactwem. Późna, dwunastowieczna Vita dopatrywała się w niej krewnej Karolingów. Zmarła pod koniec VII stulecia. Ciało jej złożono najpierw w Wintershofen, a w r. 980 przeniesiono do Gandawy. Świętą wspominano w dniu 8 lipca.
9  LIPCA:

Święty Agilolfus (+751)

	Nazywany był również Agilulf. Został wybrany opatem 
w benedyktyńskim opactwie Stavelot a jego życie opisał mnich 
z benedyktyńskiego klasztoru Malmedy we Francji. Agilolfus pochodził 
z dobrej rodziny i zyskał dobrą reputację w Stavelot. Został arcybiskupem w Cologne w Niemczech. Próbował przekonać Pepina z Heristal by nie oddawał dziedzictwa swemu nieślubnemu synowi, Karolowi Młotowi. 
W odwecie zamordował go.  Jego wspomnienie było obchodzone 
w kościele Our Lady of the Steps w Cologne, gdzie jest czczony. Otrzymał on także aprobatę od papieża św. Zachariasza w 747 roku.
9 LIPCA: Święty Agilolfus (+751) Nazywany był również Agilulf. Został wybrany opatem w benedyktyńskim opactwie Stavelot a jego życie opisał mnich z benedyktyńskiego klasztoru Malmedy we Francji. Agilolfus pochodził z dobrej rodziny i zyskał dobrą reputację w Stavelot. Został arcybiskupem w Cologne w Niemczech. Próbował przekonać Pepina z Heristal by nie oddawał dziedzictwa swemu nieślubnemu synowi, Karolowi Młotowi. W odwecie zamordował go. Jego wspomnienie było obchodzone w kościele Our Lady of the Steps w Cologne, gdzie jest czczony. Otrzymał on także aprobatę od papieża św. Zachariasza w 747 roku.
15  LIPCA:

 Święty Ansverus (1038 - 1066)

            Ansverus pochodził z bogatej rodziny szlacheckiej z Saksonii. Wychowany w wierze chrześcijańskiej, jako piętnastolatek udał się do Ratzeburga i wstąpił do tamtejszego klasztoru benedyktyńskiego. Okolice Ratzeburga od ponad 300 lat były zamieszkane przez pogańskie plemiona słowiańskie. Nieopodal Ratzeburga, na wyspie Ratzeburger Insel, Słowianie oddawali cześć bogini Siwie. Latem 1066 roku doszło do zbrojnego wystąpienia Słowian przeciwko Sasom. Kościół i klasztor 
w Ratzeburg został częściowo zniszczony, a opat Ansverus razem
z osiemnastoma mnichami dostał się do niewoli. Wszyscy zmarli śmiercią męczeńską, przez ukamienowanie 15 lipca 1066 roku z rąk pogańskich Obodrytów. Ansverus został pochowany w ruinach kościoła św. Jerzego. W 1147 roku został kanonizowany przez papieża Eugeniusza III.
15 LIPCA: Święty Ansverus (1038 - 1066) Ansverus pochodził z bogatej rodziny szlacheckiej z Saksonii. Wychowany w wierze chrześcijańskiej, jako piętnastolatek udał się do Ratzeburga i wstąpił do tamtejszego klasztoru benedyktyńskiego. Okolice Ratzeburga od ponad 300 lat były zamieszkane przez pogańskie plemiona słowiańskie. Nieopodal Ratzeburga, na wyspie Ratzeburger Insel, Słowianie oddawali cześć bogini Siwie. Latem 1066 roku doszło do zbrojnego wystąpienia Słowian przeciwko Sasom. Kościół i klasztor w Ratzeburg został częściowo zniszczony, a opat Ansverus razem z osiemnastoma mnichami dostał się do niewoli. Wszyscy zmarli śmiercią męczeńską, przez ukamienowanie 15 lipca 1066 roku z rąk pogańskich Obodrytów. Ansverus został pochowany w ruinach kościoła św. Jerzego. W 1147 roku został kanonizowany przez papieża Eugeniusza III.
18 LIPCA:

Święty Robert z Sala (1273-1341)

           Urodził się w 1273 r. Mając szesnaście lat, wstąpił do celestynów. Został tam ulubionym uczniem i bliskim współpracownikiem założyciela, który też jako papież (Celestyn V) chciał go mianować kardynałem. W 1298 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Zasłynął z umartwienia i nabożeństwa do Męki Pańskiej. W zakonie spełniał rozmaite doniosłe posługi i współpracował w zakładaniu nowych wspólnot. Zmarł 18 lipca 1341 r. na Monte Morrone di Pacentro. W 1342 r. ciało przeniesiono do Maiella, a w 1807 do rodzinnej miejscowości Sala (Pescara). Wspomnienie obchodzono 18 lipca. Petrarka złożył mu hołd w De vita solitaria (3, 18).
18 LIPCA: Święty Robert z Sala (1273-1341) Urodził się w 1273 r. Mając szesnaście lat, wstąpił do celestynów. Został tam ulubionym uczniem i bliskim współpracownikiem założyciela, który też jako papież (Celestyn V) chciał go mianować kardynałem. W 1298 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Zasłynął z umartwienia i nabożeństwa do Męki Pańskiej. W zakonie spełniał rozmaite doniosłe posługi i współpracował w zakładaniu nowych wspólnot. Zmarł 18 lipca 1341 r. na Monte Morrone di Pacentro. W 1342 r. ciało przeniesiono do Maiella, a w 1807 do rodzinnej miejscowości Sala (Pescara). Wspomnienie obchodzono 18 lipca. Petrarka złożył mu hołd w De vita solitaria (3, 18).
4 SIERPNIA:

Święty Rajner ze Splitu (+1180)

          Był najpierw mnichem kamedulskim w Fonte Avellana. W r. 1154 powołano go na małe biskupstwo w Cagli, w Umbrii. Gdy na skutek walk między gibelinami a gwelfami jego rządy zaczęły natrafiać na wiele przeciwności, papież przeniósł go w r. 1175 na drugi brzeg Adriatyku i mianował arcybiskupem Splitu. Rychło zasłynął tam ze swej pasterskiej gorliwości. Przyszło mu też bronić dóbr kościelnych, co przysporzyło mu wrogów. Gdy w lecie 1180 r. był w sprawach majątkowych na górze Massarion, niedaleko Splitu, napadło nań kilku górali słowiańskich i zabiło go kamieniami. Stało się to 4 sierpnia. Ciało przeniesiono do miasta i uroczyście pochowano w kościele Św. Benedykta, który znany był później pod nazwą San Rainerio. Rychło otoczono go też czcią. Kult ten zatwierdziła po wiekach Stolica Apostolska: dla Splitu w r. 1690, dla Cagli zaś w 1819.
4 SIERPNIA: Święty Rajner ze Splitu (+1180) Był najpierw mnichem kamedulskim w Fonte Avellana. W r. 1154 powołano go na małe biskupstwo w Cagli, w Umbrii. Gdy na skutek walk między gibelinami a gwelfami jego rządy zaczęły natrafiać na wiele przeciwności, papież przeniósł go w r. 1175 na drugi brzeg Adriatyku i mianował arcybiskupem Splitu. Rychło zasłynął tam ze swej pasterskiej gorliwości. Przyszło mu też bronić dóbr kościelnych, co przysporzyło mu wrogów. Gdy w lecie 1180 r. był w sprawach majątkowych na górze Massarion, niedaleko Splitu, napadło nań kilku górali słowiańskich i zabiło go kamieniami. Stało się to 4 sierpnia. Ciało przeniesiono do miasta i uroczyście pochowano w kościele Św. Benedykta, który znany był później pod nazwą San Rainerio. Rychło otoczono go też czcią. Kult ten zatwierdziła po wiekach Stolica Apostolska: dla Splitu w r. 1690, dla Cagli zaś w 1819.
8 LIPCA:

- Błogosławiony Eugeniusz III, cysters, papież (1145-1153

         O jego młodości wiemy niewiele. Prawdopodobnie pochodził spod Pizy. W r. 1134, w czasie zwołanego do Pizy synodu, zetknął się zapewne ze św. Bernardem, porzucił swe dobra i został mnichem w Clairvaux. Spełniał tam bardzo niskie posługi, ale św. Bernard wysłał go wkrótce na czele gromady mnichów do Italii dla objęcia ofiarowanych tam opactw. Zarazu kierował klasztorem pod Farfą, potem z woli Innocentego II przeniósł się do opactwa Św. Anastazego przy Źródłach Salijskich (Tre Fontane) pod Rzymem. Po śmierci Lucjusza II kardynałowie zebrani w pośpiechu wybrali jego następcą Eugeniusza, chociaż nie należał on do świętego kolegium i nie był biskupem. Nowo obrany papież musiał oddalić się ze wzburzonego miasta i przyjął sakrę w Farfie. Pośród zmiennych kolei próbował uspokoić Rzym, w czym wspierali go dzielnie kardynałowie oraz ludność Kampanii.
8 LIPCA: - Błogosławiony Eugeniusz III, cysters, papież (1145-1153 O jego młodości wiemy niewiele. Prawdopodobnie pochodził spod Pizy. W r. 1134, w czasie zwołanego do Pizy synodu, zetknął się zapewne ze św. Bernardem, porzucił swe dobra i został mnichem w Clairvaux. Spełniał tam bardzo niskie posługi, ale św. Bernard wysłał go wkrótce na czele gromady mnichów do Italii dla objęcia ofiarowanych tam opactw. Zarazu kierował klasztorem pod Farfą, potem z woli Innocentego II przeniósł się do opactwa Św. Anastazego przy Źródłach Salijskich (Tre Fontane) pod Rzymem. Po śmierci Lucjusza II kardynałowie zebrani w pośpiechu wybrali jego następcą Eugeniusza, chociaż nie należał on do świętego kolegium i nie był biskupem. Nowo obrany papież musiał oddalić się ze wzburzonego miasta i przyjął sakrę w Farfie. Pośród zmiennych kolei próbował uspokoić Rzym, w czym wspierali go dzielnie kardynałowie oraz ludność Kampanii.
15 SIERPNIA

Święty Rupert z Ottobeuren (+1145)

                Był najpierw mnichem benedyktyńskim w Hirsau oraz przeorem 
w opactwie benedyktyńskim Św. Jerzego w Schwarzwaldzie(Czarnym Lesie). W 1102 roku został opatem benedyktyńskim w Ottobeuren (Bawaria, Niemcy). Był wybitnym opatem, który w ciągu  43 lat rządów zreformował klasztor i doprowadził go do rozkwitu. Był najpierw przeorem w opactwie Św. Jerzego w Czarnym Lesie. W 1102 r. został opatem w Ottobeuren. 
Zmarł w opinii świętośći w 1145 roku. W 1270 roku biskup Hartmann 
z Augsburga pozwolił na translację jego ciała do kościoła przy opactwie. Wspomnienie obchodzono 14, a potem 16 sierpnia.
Jego kult zatwierdził Paweł VI  w 1963 roku. Relikwie Ruperta spoczywają w kaplicy pod jego wezwaniem w bazylice Ottobeuren.
15 SIERPNIA Święty Rupert z Ottobeuren (+1145) Był najpierw mnichem benedyktyńskim w Hirsau oraz przeorem w opactwie benedyktyńskim Św. Jerzego w Schwarzwaldzie(Czarnym Lesie). W 1102 roku został opatem benedyktyńskim w Ottobeuren (Bawaria, Niemcy). Był wybitnym opatem, który w ciągu 43 lat rządów zreformował klasztor i doprowadził go do rozkwitu. Był najpierw przeorem w opactwie Św. Jerzego w Czarnym Lesie. W 1102 r. został opatem w Ottobeuren. Zmarł w opinii świętośći w 1145 roku. W 1270 roku biskup Hartmann z Augsburga pozwolił na translację jego ciała do kościoła przy opactwie. Wspomnienie obchodzono 14, a potem 16 sierpnia. Jego kult zatwierdził Paweł VI w 1963 roku. Relikwie Ruperta spoczywają w kaplicy pod jego wezwaniem w bazylice Ottobeuren.
29 SIERPNIA:

Święty Mederyk (+700)

	Nazywany jest czasem Merry. Urodził się w Autun, we Francji 
i wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru św. Marcina w wieku 13 lat. Został wybrany tam opatem ale później zrezygnował żył jak pustelnik 
w pobliżu Paryża. Gdy zachorował powrócił do klasztoru. Pod jego imieniem – St. Merry- został nazwany kościół, aby uczcić jego pamięć.
29 SIERPNIA: Święty Mederyk (+700) Nazywany jest czasem Merry. Urodził się w Autun, we Francji i wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru św. Marcina w wieku 13 lat. Został wybrany tam opatem ale później zrezygnował żył jak pustelnik w pobliżu Paryża. Gdy zachorował powrócił do klasztoru. Pod jego imieniem – St. Merry- został nazwany kościół, aby uczcić jego pamięć.
30 SIERPNIA:

Święty Agilus z Rebais (+650)

	Był początkowo benedyktyńskim mnichem w Rebais. Działał następnie na niwie misyjnej w Bawarii i Alemanii. W końcu został opatem w macierzystym opactwie. Zmarł w 650 roku. Wspominano go 30 sierpnia.
30 SIERPNIA: Święty Agilus z Rebais (+650) Był początkowo benedyktyńskim mnichem w Rebais. Działał następnie na niwie misyjnej w Bawarii i Alemanii. W końcu został opatem w macierzystym opactwie. Zmarł w 650 roku. Wspominano go 30 sierpnia.
2 WRZEŚNIA:

Święty Nonnozus (+575)

	Mnich w benedyktyńskim klasztorze w Mount Soracte, w pobliżu Rzymu. Święty Grzegorz Wielki, papieża pisał o jego wielkim staraniu 
w rozszerzaniu wiary.
2 WRZEŚNIA: Święty Nonnozus (+575) Mnich w benedyktyńskim klasztorze w Mount Soracte, w pobliżu Rzymu. Święty Grzegorz Wielki, papieża pisał o jego wielkim staraniu w rozszerzaniu wiary.
3 WRZEŚNIA:

Święty Remakl (+663)

         Prawdopodobnie urodził się pod koniec VI lub na początku VII w. w Akwitanii. Formację zawdzięczał pobytowi w Luxeuil. W 632 r. biskup Eligiusz wezwał go do Solignac, aby zarządzał tamtejszym klasztorem. W dziesięć lat później wraz z kilkoma mnichami udał się na północny kraniec Austrazji, aby założyć nowe ośrodki życia mniszego. Dzięki ich wysiłkom powstały opactwa w Stavelot i Malmédy. Zgodnie z tradycją irlandzką, przeniesioną do Luxeuil, Remakl przyjął sakrę biskupią; chroniło to zarządzane przezeń opactwa od ingerencji sąsiednich biskupów i książąt. W samych opactwach kierowano się zapewne przepisami, które były czymś pośrednim między regułami świętych Kolumbana i Benedykta. W 670 r. starannie wytyczył granice opackich włości. Chciał je widocznie zabezpieczyć przed zachłannością innych. Zmarł 3 września między r. 671 a 676
3 WRZEŚNIA: Święty Remakl (+663) Prawdopodobnie urodził się pod koniec VI lub na początku VII w. w Akwitanii. Formację zawdzięczał pobytowi w Luxeuil. W 632 r. biskup Eligiusz wezwał go do Solignac, aby zarządzał tamtejszym klasztorem. W dziesięć lat później wraz z kilkoma mnichami udał się na północny kraniec Austrazji, aby założyć nowe ośrodki życia mniszego. Dzięki ich wysiłkom powstały opactwa w Stavelot i Malmédy. Zgodnie z tradycją irlandzką, przeniesioną do Luxeuil, Remakl przyjął sakrę biskupią; chroniło to zarządzane przezeń opactwa od ingerencji sąsiednich biskupów i książąt. W samych opactwach kierowano się zapewne przepisami, które były czymś pośrednim między regułami świętych Kolumbana i Benedykta. W 670 r. starannie wytyczył granice opackich włości. Chciał je widocznie zabezpieczyć przed zachłannością innych. Zmarł 3 września między r. 671 a 676
11 WRZEŚNIA:

Święty Bodo (Leudyn) z Toul (+670)

            Urodził się w Toul , we Francji. Tam się też ożenił. Jego siostrą jest św. Salaberga. Kiedy jego żona wraz z Salabergą zostały mniszkami on wstąpił do benedyktynów w Laon. Został wybrany biskupem w Toul  i ufundował kilka opactw.
11 WRZEŚNIA: Święty Bodo (Leudyn) z Toul (+670) Urodził się w Toul , we Francji. Tam się też ożenił. Jego siostrą jest św. Salaberga. Kiedy jego żona wraz z Salabergą zostały mniszkami on wstąpił do benedyktynów w Laon. Został wybrany biskupem w Toul i ufundował kilka opactw.
10 WRZEŚNIA:

Święty Ogleriusz (+1214)

	Pochodził z Trino, małego miasteczka położonego w pobliżu Vercelli. Urodził się około r. 1145. Nie wiemy, kiedy wstąpił do cystersów w Locedio. Później widzimy go, jak towarzyszy opatowi Piotrowi, gdy ten na życzenie papieża usiłuje doprowadzić do pokoju między zwaśnionymi miastami północnych Włoch. Celestyn III powierza im ponadto głoszenie krucjaty. W r. 1205 Ogleriusz objął rządy w Locedio. Tam też zmarł 10 września 1214 r. Jego kult Pius IX zaaprobował w r. 1875. Ogleriusz pozostawił po sobie dwa dzieła: Tractatus in laudibus Sanctae Dei Genitricis i Expositio super Evangelium in Coena Domini. Wywarły one znaczny wpływ na rozwój mariologii, ascezy i mistyki.
10 WRZEŚNIA: Święty Ogleriusz (+1214) Pochodził z Trino, małego miasteczka położonego w pobliżu Vercelli. Urodził się około r. 1145. Nie wiemy, kiedy wstąpił do cystersów w Locedio. Później widzimy go, jak towarzyszy opatowi Piotrowi, gdy ten na życzenie papieża usiłuje doprowadzić do pokoju między zwaśnionymi miastami północnych Włoch. Celestyn III powierza im ponadto głoszenie krucjaty. W r. 1205 Ogleriusz objął rządy w Locedio. Tam też zmarł 10 września 1214 r. Jego kult Pius IX zaaprobował w r. 1875. Ogleriusz pozostawił po sobie dwa dzieła: Tractatus in laudibus Sanctae Dei Genitricis i Expositio super Evangelium in Coena Domini. Wywarły one znaczny wpływ na rozwój mariologii, ascezy i mistyki.
28 CZERWCA:

Święta Teodelchilda (+ok. 660)

	Był pierwszą ksienią w benedyktyńskim klasztorze w Jouarre 
w Meux, we Francji. Nazywana jest również Telchildis.
28 CZERWCA: Święta Teodelchilda (+ok. 660) Był pierwszą ksienią w benedyktyńskim klasztorze w Jouarre w Meux, we Francji. Nazywana jest również Telchildis.
12 LIPCA:

- Święty Bruno z Kwerfurtu- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/07-12a.php3
12 LIPCA: - Święty Bruno z Kwerfurtu- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/07-12a.php3
12 MARCA:

Święta Justyna Francucci Bezzoli  (+1319)

	Złożywszy profesję zakonną u benedyktynek z klasztoru 
S. Maria del Ponte w Arezzo (Włochy), wiele lat przeżyła
w pustelni koło Civitella. Gdy straciła wzrok, wróciła do klasztoru 
i przeżyła tam jeszcze 20 lat, budując wszystkich swą głęboką pokorą 
, wielką cierpliwością oraz duchem pokory. Zmarła 12 marca 1319 roku. Jej kult zaaprobował w 1890 roku Leon XIII.
12 MARCA: Święta Justyna Francucci Bezzoli (+1319) Złożywszy profesję zakonną u benedyktynek z klasztoru S. Maria del Ponte w Arezzo (Włochy), wiele lat przeżyła w pustelni koło Civitella. Gdy straciła wzrok, wróciła do klasztoru i przeżyła tam jeszcze 20 lat, budując wszystkich swą głęboką pokorą , wielką cierpliwością oraz duchem pokory. Zmarła 12 marca 1319 roku. Jej kult zaaprobował w 1890 roku Leon XIII.
13 LIPCA:

- Święty Andrzej Świerad (Żurawek), benedyktyn na górze Zorbo w pobliżu Nitry (dzisiejsza Słowacja), potem pustelnik (+ok. 1030-1034)
13 LIPCA: - Święty Andrzej Świerad (Żurawek), benedyktyn na górze Zorbo w pobliżu Nitry (dzisiejsza Słowacja), potem pustelnik (+ok. 1030-1034)
16 LIPCA

Święty Fulrad z Saint-Denis  (ok. 705 –784)

	Urodził się około r. 705 w okolicy położonej między Mozą a Mozelą, w rodzinie spokrewnionej z Welfami. O pierwszych trzydziestu latach jego życia właściwie nic nie wiemy. W r. 749 lub następnym został opatem słynnego królewskiego opactwa benedyktyńskiego 
w Saint-Denis pod Paryżem. Otrzymał dla niego cenne przywileje
 i immunitet, a ponadto do dóbr opactwa włączył swe ogromne włości 
w Alzacji i Alemanii. Przedsięwziął też od razu rekonstrukcję swej siedziby. Z podróży do Rzymu przywiózł relikwie świętych Wita, Aleksandra i Hipolita. Wydaje się, że w r. 777 rządy opackie oddał w ręce swego scholastyka i następcy Maginariusza. Poświęcił się teraz sprawom publicznym i administrowaniu swych dóbr, które w testamencie zapisze opactwu. Uczestniczył w kilku synodach i interweniował przy nominacjach biskupów. Swój udział miał również w rozwiązywaniu zagadnień politycznych.
16 LIPCA Święty Fulrad z Saint-Denis (ok. 705 –784) Urodził się około r. 705 w okolicy położonej między Mozą a Mozelą, w rodzinie spokrewnionej z Welfami. O pierwszych trzydziestu latach jego życia właściwie nic nie wiemy. W r. 749 lub następnym został opatem słynnego królewskiego opactwa benedyktyńskiego w Saint-Denis pod Paryżem. Otrzymał dla niego cenne przywileje i immunitet, a ponadto do dóbr opactwa włączył swe ogromne włości w Alzacji i Alemanii. Przedsięwziął też od razu rekonstrukcję swej siedziby. Z podróży do Rzymu przywiózł relikwie świętych Wita, Aleksandra i Hipolita. Wydaje się, że w r. 777 rządy opackie oddał w ręce swego scholastyka i następcy Maginariusza. Poświęcił się teraz sprawom publicznym i administrowaniu swych dóbr, które w testamencie zapisze opactwu. Uczestniczył w kilku synodach i interweniował przy nominacjach biskupów. Swój udział miał również w rozwiązywaniu zagadnień politycznych.
30 KWIETNIA

Święty Adjutor (Ayoutre) z Vernon (+1132)

	Urodził się w rodzinie panów na Vernon. Będąc jeszcze bardzo młodym, wyruszył na wyprawę krzyżową. Pod Antiochią znalazł się w poważnej opresji. Potem pod Jerozolimą dostał się do niewoli saraceńskiej. Wiele w niej wycierpiał. Wolność odzyskać miał w sposób cudowny. W benedyktyńskim opactwie Tiron poprosił potem o habit i tamtejszemu opactwu zapisał wszystkie swoje dobra. 
Po 12 latach życia klasztornego upoważniono go do zamieszkania 
w pustelni. Zmarł przed 12 kwietnia 1132 roku. Wspominany 30 kwietnia, uznany został za patrona wielu miast oraz orędownika w zbiorowych nieszczęściach: w epidemiach, pożarach itp.
30 KWIETNIA Święty Adjutor (Ayoutre) z Vernon (+1132) Urodził się w rodzinie panów na Vernon. Będąc jeszcze bardzo młodym, wyruszył na wyprawę krzyżową. Pod Antiochią znalazł się w poważnej opresji. Potem pod Jerozolimą dostał się do niewoli saraceńskiej. Wiele w niej wycierpiał. Wolność odzyskać miał w sposób cudowny. W benedyktyńskim opactwie Tiron poprosił potem o habit i tamtejszemu opactwu zapisał wszystkie swoje dobra. Po 12 latach życia klasztornego upoważniono go do zamieszkania w pustelni. Zmarł przed 12 kwietnia 1132 roku. Wspominany 30 kwietnia, uznany został za patrona wielu miast oraz orędownika w zbiorowych nieszczęściach: w epidemiach, pożarach itp.
15 MARCA:

Święty Placyd Riccardi (1844- 1915)

	Urodził się 14 czerwca 1844 roku w Trevi, małym umbryjskim miasteczku, gdzie jego ojciec uchodził za człowieka zamożnego: posiadał tłocznię oliwy i prowadził handel korzenny. Dzięki temu młody Tomasz, bo tak się zwał przed wstąpieniem do zakonu - mógł uczęszczać do miejscowego Collegium Nobilium, a potem u dominikanów w Rzymie studiować filozofię. Początkowo nie odznaczał się niczym szczególnym. W czasie pobytu u dominikanów powziął myśl wstąpienia do zakonu. Wybrał benedyktynów u Św. Pawła za Murami. Po nowicjacie kontynuował tam studia filozoficzne, potem spokojnie wgłębiał się 
w zagadnienia teologii. Został pomocnikiem mistrza nowicjuszy i spowiednikiem sióstr u Św. Cecylii. W 1884 roku wysłano go do Amelii, gdzie w sposób rozważny, a zarazem stanowczy reformował klasztor benedyktynek.Równie delikatną funkcję spełniał następnie jako mistrz nowicjuszy. Uświęconego cierpieniami benedyktyna Pius XII beatyfikował w 1954 roku.
15 MARCA: Święty Placyd Riccardi (1844- 1915) Urodził się 14 czerwca 1844 roku w Trevi, małym umbryjskim miasteczku, gdzie jego ojciec uchodził za człowieka zamożnego: posiadał tłocznię oliwy i prowadził handel korzenny. Dzięki temu młody Tomasz, bo tak się zwał przed wstąpieniem do zakonu - mógł uczęszczać do miejscowego Collegium Nobilium, a potem u dominikanów w Rzymie studiować filozofię. Początkowo nie odznaczał się niczym szczególnym. W czasie pobytu u dominikanów powziął myśl wstąpienia do zakonu. Wybrał benedyktynów u Św. Pawła za Murami. Po nowicjacie kontynuował tam studia filozoficzne, potem spokojnie wgłębiał się w zagadnienia teologii. Został pomocnikiem mistrza nowicjuszy i spowiednikiem sióstr u Św. Cecylii. W 1884 roku wysłano go do Amelii, gdzie w sposób rozważny, a zarazem stanowczy reformował klasztor benedyktynek.Równie delikatną funkcję spełniał następnie jako mistrz nowicjuszy. Uświęconego cierpieniami benedyktyna Pius XII beatyfikował w 1954 roku.
16 WRZEŚNIA:

     Błogosławiony Wiktor III, papież  (ok. 1027- 1087)

	Nosił w swym życiu trzy imiona: najpierw Dauferiusz; 
po wstąpieniu do benedyktynów otrzymał imię Dezydery; wreszcie jako następca Grzegorza VII zasiadł na tronie papieskim jako Wiktor III. Urodził się około 1027 r. w longobardzkiej rodzinie książąt Benewentu. Wcześnie odczuł pociąg do życia eremickiego i prowadził je nawet przez pewien czas, ale w r. 1048 lub 1049 wstąpił w Benewencie do benedyktynów. Potem jeszcze kilkakrotnie podejmował życie w eremie i dopiero na wyraźne polecenie Leona IX wrócił do klasztoru. W 1053 Wiktor II pozwolił mu na przeniesienie się do opactwa benedyktyńskiego na Monte Cassino. Przez jakiś czas był przeorem zależnego od opactwa klasztoru w Capui. W 1058 obrano go na Monte Cassino opatem. Zmarł na Monte Cassino 16 września 1087 r. Jego kult w osiem stuleci później potwierdził Leon XIII.
16 WRZEŚNIA: Błogosławiony Wiktor III, papież (ok. 1027- 1087) Nosił w swym życiu trzy imiona: najpierw Dauferiusz; po wstąpieniu do benedyktynów otrzymał imię Dezydery; wreszcie jako następca Grzegorza VII zasiadł na tronie papieskim jako Wiktor III. Urodził się około 1027 r. w longobardzkiej rodzinie książąt Benewentu. Wcześnie odczuł pociąg do życia eremickiego i prowadził je nawet przez pewien czas, ale w r. 1048 lub 1049 wstąpił w Benewencie do benedyktynów. Potem jeszcze kilkakrotnie podejmował życie w eremie i dopiero na wyraźne polecenie Leona IX wrócił do klasztoru. W 1053 Wiktor II pozwolił mu na przeniesienie się do opactwa benedyktyńskiego na Monte Cassino. Przez jakiś czas był przeorem zależnego od opactwa klasztoru w Capui. W 1058 obrano go na Monte Cassino opatem. Zmarł na Monte Cassino 16 września 1087 r. Jego kult w osiem stuleci później potwierdził Leon XIII.
17 WRZEŚNIA:

Święty Lambert z Maastricht (+ok. 709)

                Urodził się w szlacheckiej rodzinie w Maastricht we Flandrii, 
w Belgii. Naukę pobierał u św. Teodarda. Był jego następcą na urzędzie biskupim w Tongres- Maastricht w 688 roku. Był opiekunem misji św. Willibrorda. Został wypędzony z biskupstwa przez burmistrza Ebroina, tyrana. Wstapił do benedyktyńskiego opactwa w Stavelot w 681 roku. Kiedy Lambert zdemaskował cudzołóstwo burmistrza, Pepina z Heristal, został zamordowany w Liége w Belgii.
17 WRZEŚNIA: Święty Lambert z Maastricht (+ok. 709) Urodził się w szlacheckiej rodzinie w Maastricht we Flandrii, w Belgii. Naukę pobierał u św. Teodarda. Był jego następcą na urzędzie biskupim w Tongres- Maastricht w 688 roku. Był opiekunem misji św. Willibrorda. Został wypędzony z biskupstwa przez burmistrza Ebroina, tyrana. Wstapił do benedyktyńskiego opactwa w Stavelot w 681 roku. Kiedy Lambert zdemaskował cudzołóstwo burmistrza, Pepina z Heristal, został zamordowany w Liége w Belgii.
3 WRZEŚNIA:

Święty Marcin de Hinojosa (+1213)

	Był Kastylijczykiem i urodził się w sławnej arystokratycznej rodzinie. Po wstąpieniu do cystersów założył opactwo w Huberta 
w pobliżu Soria w 1164 roku. W 1185 roku został wybrany biskupem 
w Siguenza w Hiszpanii. Zrezygnował siedem lat później i powrócił do klasztoru.
3 WRZEŚNIA: Święty Marcin de Hinojosa (+1213) Był Kastylijczykiem i urodził się w sławnej arystokratycznej rodzinie. Po wstąpieniu do cystersów założył opactwo w Huberta w pobliżu Soria w 1164 roku. W 1185 roku został wybrany biskupem w Siguenza w Hiszpanii. Zrezygnował siedem lat później i powrócił do klasztoru.
18  CZERWCA:

Święta Elżbieta z Schönau,  mniszka benedyktynka (ok. 1129-1165)

       Urodziła się około 1129 roku w rodzinie szlacheckiej, która mocno związana była z Kościołem i która wydała wielu duchownych. Wcześnie wstąpiła do benedyktynek w Schönau (Hesja), gdzie też w r. 1147 złożyła profesję zakonną. Wcześnie też mianowano ją mistrzynią, tzn. przełożoną żeńskiej części podwójnego klasztoru, zarządzanego przez opata. poczynając od r. 1152, doznawała niezwykłych przeżyć: wizji, ekstaz, objawień itp. Niektóre mogły mieć pewien podkład patologiczny, bo Elżbieta przez całe życie chorowała, nieraz bardzo poważnie. Nie bez wpływu był przykład św. Hildegardy,
 z którą korespondowała. Inne wpływy: Biblii, liturgii itp. odegrały swą rolę. Elżbieta zmarła 18 czerwca 1165 r. Otaczał ją zrazu kult o charakterze bardziej lokalnym, ale w r. 1584 wpisano ją do Martyrologium Rzymskiego.
18 CZERWCA: Święta Elżbieta z Schönau, mniszka benedyktynka (ok. 1129-1165) Urodziła się około 1129 roku w rodzinie szlacheckiej, która mocno związana była z Kościołem i która wydała wielu duchownych. Wcześnie wstąpiła do benedyktynek w Schönau (Hesja), gdzie też w r. 1147 złożyła profesję zakonną. Wcześnie też mianowano ją mistrzynią, tzn. przełożoną żeńskiej części podwójnego klasztoru, zarządzanego przez opata. poczynając od r. 1152, doznawała niezwykłych przeżyć: wizji, ekstaz, objawień itp. Niektóre mogły mieć pewien podkład patologiczny, bo Elżbieta przez całe życie chorowała, nieraz bardzo poważnie. Nie bez wpływu był przykład św. Hildegardy, z którą korespondowała. Inne wpływy: Biblii, liturgii itp. odegrały swą rolę. Elżbieta zmarła 18 czerwca 1165 r. Otaczał ją zrazu kult o charakterze bardziej lokalnym, ale w r. 1584 wpisano ją do Martyrologium Rzymskiego.
19 CZERWCA:

- Święty Romuald, opat, założyciel kamedułów- patrz:http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/06-19a.php3
19 CZERWCA: - Święty Romuald, opat, założyciel kamedułów- patrz:http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/06-19a.php3
19 SIERPNIA:

Błogosławiony Gweryk z Igny (+1155)

	Urodził się między 1070-80 rokiem w Tournai. Kształcił się 
w szkole katedralnej St. Martin w Cambrai, w której później wykładał. Około 1121 roku poświęcił się życiu kontemplacyjnemu i zamieszkał przy kościele katedralnym  w Cambrai. Pod wpływem św. Bernarda 
z Clairvaux wstąpił około 1125 roku do cystersów. W 1138 roku wybrano go opatem w Igny. Przyczynił się do rozkwitu tego opactwa, a w 1150 roku założył jego filię w Valroy. Kult Gweryka w zakonie przyjęty po jego śmierci, zatwierdził w 1889 roku papież Leon XIII. Wspomnienie obchodzene jest 19 sierpnia. Czczony jest w diecezji Reims. W opactwie Igny (od 1929 roku zajmowanym przez cysterki) czczone są jego relikwie. Po rekognicji w 1876 roku odbyła się uroczystość ich podniesienia (elevatio).
19 SIERPNIA: Błogosławiony Gweryk z Igny (+1155) Urodził się między 1070-80 rokiem w Tournai. Kształcił się w szkole katedralnej St. Martin w Cambrai, w której później wykładał. Około 1121 roku poświęcił się życiu kontemplacyjnemu i zamieszkał przy kościele katedralnym w Cambrai. Pod wpływem św. Bernarda z Clairvaux wstąpił około 1125 roku do cystersów. W 1138 roku wybrano go opatem w Igny. Przyczynił się do rozkwitu tego opactwa, a w 1150 roku założył jego filię w Valroy. Kult Gweryka w zakonie przyjęty po jego śmierci, zatwierdził w 1889 roku papież Leon XIII. Wspomnienie obchodzene jest 19 sierpnia. Czczony jest w diecezji Reims. W opactwie Igny (od 1929 roku zajmowanym przez cysterki) czczone są jego relikwie. Po rekognicji w 1876 roku odbyła się uroczystość ich podniesienia (elevatio).
7 WRZEŚNIA:

Święta Mechtylda z Helfty (+1298)

      Urodziła się około r. 1241 w szlacheckiej rodzinie w Turyngii. Gdy miała siedem lat, oddano ją na wychowanie do klasztoru w Rodersdorfie, w którym przebywała już jej starsza siostra, Gertruda. Dzięki niej Mechtylda otrzymała niezwykle gruntowne wykształcenie. W 1258 r. klasztor przeniesiono do Helfty. Ksienią była wówczas Gertruda, która na stanowisko kierowniczki szkoły i chóru wysunęła Mechtyldę. Mimo tych zajęć, a może dzięki nim, Mechtylda żyła nieustannie chwalbą Bożą, łącząc w harmonijną całość swe prace, rozważania i udział w liturgii. Stawała się w ten sposób jedną z wielkich późnośredniowiecznych mistyczek niemieckich, o których poniekąd wspominaliśmy, mówiąc o św. Gertrudzie Wielkiej. Ta to właśnie Gertruda stała się jakby jedną z sekretarek naszej Mechtyldy.
7 WRZEŚNIA: Święta Mechtylda z Helfty (+1298) Urodziła się około r. 1241 w szlacheckiej rodzinie w Turyngii. Gdy miała siedem lat, oddano ją na wychowanie do klasztoru w Rodersdorfie, w którym przebywała już jej starsza siostra, Gertruda. Dzięki niej Mechtylda otrzymała niezwykle gruntowne wykształcenie. W 1258 r. klasztor przeniesiono do Helfty. Ksienią była wówczas Gertruda, która na stanowisko kierowniczki szkoły i chóru wysunęła Mechtyldę. Mimo tych zajęć, a może dzięki nim, Mechtylda żyła nieustannie chwalbą Bożą, łącząc w harmonijną całość swe prace, rozważania i udział w liturgii. Stawała się w ten sposób jedną z wielkich późnośredniowiecznych mistyczek niemieckich, o których poniekąd wspominaliśmy, mówiąc o św. Gertrudzie Wielkiej. Ta to właśnie Gertruda stała się jakby jedną z sekretarek naszej Mechtyldy.
1 marca:

Święty  Switbert Starszy (+713)

	Jak wielu innych misjonarzy tej epoki, był z pochodzenia Anglosasem. Prace ewangelizacyjne rozpoczął ze św. Willibrordem około 690 roku. Działał najpierw na terenie południowej Fryzji, którą odzyskał dopiero co Pepin II z Heristalu. Około 692 roku, gdy Willibrord wyprawił się do Rzymu, wybrano go na biskupa. Sakrę przyjął w Anglii z rąk Wilfryda. Potem działał nie tyle na terenie Fryzji, co raczej wśród Brukterów w południowej Westfalii. Nie był to jeszcze czas dla chrystianizowania kraju sposobny, zwłaszcza że zawisła nad nim groźba ekspansji Sasów. Pepin i jego małżonka Plektruda podarowali mu wysepkę na dolnym Renie, gdzie mógł założyć klasztor benedyktyński. Nazwano ją później Kaiserswerth (Werda).  Tam też święty w marcu 713 roku zmarł. Wspomnienie obchodzi się 1 marca.
1 marca: Święty Switbert Starszy (+713) Jak wielu innych misjonarzy tej epoki, był z pochodzenia Anglosasem. Prace ewangelizacyjne rozpoczął ze św. Willibrordem około 690 roku. Działał najpierw na terenie południowej Fryzji, którą odzyskał dopiero co Pepin II z Heristalu. Około 692 roku, gdy Willibrord wyprawił się do Rzymu, wybrano go na biskupa. Sakrę przyjął w Anglii z rąk Wilfryda. Potem działał nie tyle na terenie Fryzji, co raczej wśród Brukterów w południowej Westfalii. Nie był to jeszcze czas dla chrystianizowania kraju sposobny, zwłaszcza że zawisła nad nim groźba ekspansji Sasów. Pepin i jego małżonka Plektruda podarowali mu wysepkę na dolnym Renie, gdzie mógł założyć klasztor benedyktyński. Nazwano ją później Kaiserswerth (Werda). Tam też święty w marcu 713 roku zmarł. Wspomnienie obchodzi się 1 marca.
20 SIERPNIA:

Święty Bernard z Clairvaux (1090-1153)

http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/08-20a.php3
20 SIERPNIA: Święty Bernard z Clairvaux (1090-1153) http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/08-20a.php3
10 CZERWCA:

- Święty Bardo z Oppershofen, opat benedyktyński w Werden nad Renem i w Hersfeld (ok.980 - 1053)

  Urodził się około r. 980 jako syn Adalberona i Krystyny. Wcześnie został we Fuldzie mnichem. Był potem przeorem u Św. Andrzeja, a następnie benedyktyńskim opatem w Kaiserwerth i w Hersfeld. W r. 1031 Konrad II powołał go na stolicę biskupią w Moguncji. W pięć lat później konsekrował nową katedrę. W październiku 1049 r. gościł u siebie papieża Leona IX oraz metropolitów cesarstwa, zgromadzonych na synodzie narodowym. Podjęto uchwały przeciw symonii i konkubinatowi księży. Leon IX mianował go wówczas swym legatem dla Niemiec. Był dobrym mówcą. Zmarł w Dornloh pod Paderborn 25 maja 1053 r. Wspomnienie obchodzono w dniu 10 czerwca.
10 CZERWCA: - Święty Bardo z Oppershofen, opat benedyktyński w Werden nad Renem i w Hersfeld (ok.980 - 1053) Urodził się około r. 980 jako syn Adalberona i Krystyny. Wcześnie został we Fuldzie mnichem. Był potem przeorem u Św. Andrzeja, a następnie benedyktyńskim opatem w Kaiserwerth i w Hersfeld. W r. 1031 Konrad II powołał go na stolicę biskupią w Moguncji. W pięć lat później konsekrował nową katedrę. W październiku 1049 r. gościł u siebie papieża Leona IX oraz metropolitów cesarstwa, zgromadzonych na synodzie narodowym. Podjęto uchwały przeciw symonii i konkubinatowi księży. Leon IX mianował go wówczas swym legatem dla Niemiec. Był dobrym mówcą. Zmarł w Dornloh pod Paderborn 25 maja 1053 r. Wspomnienie obchodzono w dniu 10 czerwca.
21 MARCA:

Błogosławiona Santuccia Terrebotti (+ 1305)

                   Santuccia Terrebotti z Gubio została za zgodą męża mniszka benedyktynką. Założyła później zreformowany konwent w Rzymie. Zmarła w 1305 roku.
21 MARCA: Błogosławiona Santuccia Terrebotti (+ 1305) Santuccia Terrebotti z Gubio została za zgodą męża mniszka benedyktynką. Założyła później zreformowany konwent w Rzymie. Zmarła w 1305 roku.
25  MAJA:

-   Święty Bonifacy IV, papież,  mnich w benedyktyńskim klasztorze św. Sebastiana w Rzymie  (+ 615)         

Mnich benedyktyński w klasztorze św. Sebastiana w Rzymie. Zamienił odstąpiony mu przez cesarza Foksa Panteon na kościół ( S. Maria ad martyres). Zarzucano mu zbytnią łagodność wobec monofizytów, których mimo to pozyskać nie zdołał. Rządził Kościołem od 608 do 615 roku.
25 MAJA: - Święty Bonifacy IV, papież, mnich w benedyktyńskim klasztorze św. Sebastiana w Rzymie (+ 615) Mnich benedyktyński w klasztorze św. Sebastiana w Rzymie. Zamienił odstąpiony mu przez cesarza Foksa Panteon na kościół ( S. Maria ad martyres). Zarzucano mu zbytnią łagodność wobec monofizytów, których mimo to pozyskać nie zdołał. Rządził Kościołem od 608 do 615 roku.
27  MAJA:
 
Święty Augustyn z Canterbury, biskup, mnich benedyktyński w Canterbury
 (+604/605)
 
Augustyn z Canterbury, nazywany apostołem Anglii. Grzegorz Wielki. zdecydował się wysłać do Anglosasów wyprawę misyjną (596), Augustyn był zapewne przeorem w benedyktyńskim klasztorze na Monte Celio w Rzymie. Postawiony na czele czterdziestoosobowej grupy, wyruszył posłusznie w drogę, a otrzymawszy prawdopodobnie  w Galii sakrę biskupią, na początku 597 roku stanął na wysepce Thanet u ujścia rzeki Stour. Król Kentu, Etelbert, żonaty z chrześcijanką Bertą, przyjął go życzliwie i wprowadził do swej stolicy Canterbury, gdzie ponadto dał mu teren pod budowę opactwa Świętych Piotra i Pawła. Praca misjonarzy okazała się skuteczna, toteż papież wysyłając do Anglosasów następną ekipę misyjną posłał Augustynowi paliusz i zalecił ustanowienie dwóch metropolii. Zmarł 25 maja 605 lub 606 roku.
27 MAJA: Święty Augustyn z Canterbury, biskup, mnich benedyktyński w Canterbury (+604/605) Augustyn z Canterbury, nazywany apostołem Anglii. Grzegorz Wielki. zdecydował się wysłać do Anglosasów wyprawę misyjną (596), Augustyn był zapewne przeorem w benedyktyńskim klasztorze na Monte Celio w Rzymie. Postawiony na czele czterdziestoosobowej grupy, wyruszył posłusznie w drogę, a otrzymawszy prawdopodobnie w Galii sakrę biskupią, na początku 597 roku stanął na wysepce Thanet u ujścia rzeki Stour. Król Kentu, Etelbert, żonaty z chrześcijanką Bertą, przyjął go życzliwie i wprowadził do swej stolicy Canterbury, gdzie ponadto dał mu teren pod budowę opactwa Świętych Piotra i Pawła. Praca misjonarzy okazała się skuteczna, toteż papież wysyłając do Anglosasów następną ekipę misyjną posłał Augustynowi paliusz i zalecił ustanowienie dwóch metropolii. Zmarł 25 maja 605 lub 606 roku.
27  LUTY:

Święty Leander z Sewili (+596) - PATRZ: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-27b.php3
27 LUTY: Święty Leander z Sewili (+596) - PATRZ: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-27b.php3
24 KWIETNIA:

Święty Wilfryd z Yorku (634 - 710)

	Urodził się w 634 roku w możnej anglosaskiej rodzinie, osiadłej 
w Northumbrii. Wychowywał się w iroszkockim opactwie benedyktyńskim w Lindisfarne. Tam też stał się zwolennikiem obyczajów rzymskich. W 653 roku razem z Benedyktem Biscopem jeździł do Rzymu, gdzie jeszcze bardziej zasmakował w przyjętych w Italii zwyczajach mniszych. Gdy wracał do kraju, biskup Lyonu udzielił mu -rzymskiej- tonsury. Po 660 roku król Alchfryd ufundował klasztor benedyktyński w Ripon, a Wilfryd wprowadził doń liturgię rzymską oraz regułę benedyktyńską. Potem na synodzie w Whitby w 664 roku stał się rzecznikiem liturgii i obserwy rzymskiej. Wkrótce król Alchfryd powołał go na stolicę biskupią w Yorku, a jego przyjaciel, Agilbert
i dwunastu biskupów frankońskich udzieliło mu w Compiégne sakry.
24 KWIETNIA: Święty Wilfryd z Yorku (634 - 710) Urodził się w 634 roku w możnej anglosaskiej rodzinie, osiadłej w Northumbrii. Wychowywał się w iroszkockim opactwie benedyktyńskim w Lindisfarne. Tam też stał się zwolennikiem obyczajów rzymskich. W 653 roku razem z Benedyktem Biscopem jeździł do Rzymu, gdzie jeszcze bardziej zasmakował w przyjętych w Italii zwyczajach mniszych. Gdy wracał do kraju, biskup Lyonu udzielił mu -rzymskiej- tonsury. Po 660 roku król Alchfryd ufundował klasztor benedyktyński w Ripon, a Wilfryd wprowadził doń liturgię rzymską oraz regułę benedyktyńską. Potem na synodzie w Whitby w 664 roku stał się rzecznikiem liturgii i obserwy rzymskiej. Wkrótce król Alchfryd powołał go na stolicę biskupią w Yorku, a jego przyjaciel, Agilbert i dwunastu biskupów frankońskich udzieliło mu w Compiégne sakry.
27  LUTY:

Święty Jan z Gorze (+976)

	Posiadał wielkie majątki pod Metz, gdzie odbudował  chylące się do upadki opactwo benedyktyńskie Gorze.  W 960 roku obrany został tam opatem i przeprowadził reformy przyjęte przez wiele innych benedyktyńskich klasztorów. Był posłem z ramienia cesarza Ottona I  na dwór Kalifa Abd-er-Rahmana do Kordowy.  Zmarł w 976 roku. 
Jego wspomnienie obchodzi się 27 lutego.
27 LUTY: Święty Jan z Gorze (+976) Posiadał wielkie majątki pod Metz, gdzie odbudował chylące się do upadki opactwo benedyktyńskie Gorze. W 960 roku obrany został tam opatem i przeprowadził reformy przyjęte przez wiele innych benedyktyńskich klasztorów. Był posłem z ramienia cesarza Ottona I na dwór Kalifa Abd-er-Rahmana do Kordowy. Zmarł w 976 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 27 lutego.
27 MARCA:

Święty  Ernest z Zwiefalten (+ 1148)
	
              Pochodził z szlacheckiej rodziny von Steussling. Od 1141 roku był opatem w benedyktyńskim klasztorze w Zwiefalten. W sześć lat później złożył urząd, aby wziąć udział w II wyprawie krzyżowej do Ziemi Świętej. Uczestniczył w niej  u boku biskupa Ottona z Freising. Ale Turcy zmusili oddział do ucieczki, Ernest zaś dostał się do niewoli.  Zginął pod Doryleą we Frygii  w 1147 roku  podczas bitwy z wojskami otomańskimi. Według innej wersji głosił Ewangelię Persom i Arabom. Zginął w 1148 roku śmiercią męczeńską z rąk muzułmanów w Mekce. Wcześnie czczono go w Zwiefalten, gdzie też 7 listopada obchodzono jego wspomnienie. Kult nigdy nie został zaaprobowany. Obecnie jego wspomnienie obchodzi się 27 marca.
27 MARCA: Święty Ernest z Zwiefalten (+ 1148) Pochodził z szlacheckiej rodziny von Steussling. Od 1141 roku był opatem w benedyktyńskim klasztorze w Zwiefalten. W sześć lat później złożył urząd, aby wziąć udział w II wyprawie krzyżowej do Ziemi Świętej. Uczestniczył w niej u boku biskupa Ottona z Freising. Ale Turcy zmusili oddział do ucieczki, Ernest zaś dostał się do niewoli. Zginął pod Doryleą we Frygii w 1147 roku podczas bitwy z wojskami otomańskimi. Według innej wersji głosił Ewangelię Persom i Arabom. Zginął w 1148 roku śmiercią męczeńską z rąk muzułmanów w Mekce. Wcześnie czczono go w Zwiefalten, gdzie też 7 listopada obchodzono jego wspomnienie. Kult nigdy nie został zaaprobowany. Obecnie jego wspomnienie obchodzi się 27 marca.
29 SIERPNIA:

- Święta Beatrycze z Nazaretu (+1268)

           Urodziła się około r. 1200 w Tirlemont. W siódmym roku życia ojciec oddał ją na wychowanie beginkom w Léau, następnie zaś powierzył cysterskom. W siedemnastym roku życia przywdziała u nich habit. W r. 1236 wraz z ojcem założyła nowy klasztor w Lierre (niedaleko Antwerpii) pod wezwaniem Matki Boskiej z Nazaretu. Znana jest przede wszystkim jako autorka wczesnej autobiografii, wybitnego świadectwa ówczesnej duchowości i mistycznych uniesień. Sama autobiorafia, której rozdziały tworzyły całe traktaty duchowne i która napisana była po staroflamandzku, zaginęła, ale część jej zachowała się w łacińskim przekładzie biografa Beatrycze i znana jest pod tytułem Quinque prudentes virgines. Beatrycze jest w niej m.in. prekursorką kultu Najśw. Serca Jezusowego. Zmarła 29 sierpnia 1268 r.
29 SIERPNIA: - Święta Beatrycze z Nazaretu (+1268) Urodziła się około r. 1200 w Tirlemont. W siódmym roku życia ojciec oddał ją na wychowanie beginkom w Léau, następnie zaś powierzył cysterskom. W siedemnastym roku życia przywdziała u nich habit. W r. 1236 wraz z ojcem założyła nowy klasztor w Lierre (niedaleko Antwerpii) pod wezwaniem Matki Boskiej z Nazaretu. Znana jest przede wszystkim jako autorka wczesnej autobiografii, wybitnego świadectwa ówczesnej duchowości i mistycznych uniesień. Sama autobiorafia, której rozdziały tworzyły całe traktaty duchowne i która napisana była po staroflamandzku, zaginęła, ale część jej zachowała się w łacińskim przekładzie biografa Beatrycze i znana jest pod tytułem Quinque prudentes virgines. Beatrycze jest w niej m.in. prekursorką kultu Najśw. Serca Jezusowego. Zmarła 29 sierpnia 1268 r.
29 LIPCA:

Błogosławiony Urban II, papież (ok. 1035 - 1099)

          Urodził się około 1035 r., prawdopodobnie w Châtillon-sur-Marne. Przed swym pontyfikatem występował jako Odo z Châtillon lub 
Odo z Lagéry. Studiował pod kierunkiem św. Brunona w Reims. Tam też był następnie kanonikiem i archidiakonem. Przywdziawszy habit benedyktyński, w Cluny został przeorem. Około 1080 r. jako biskup Ostii otrzymał kapelusz kardynalski. Zrazu może wydawał się praktykować pewien oportunizm, potem jednak - zwłaszcza od 1085 r. - zawsze występował jako niezłomny zwolennik reform gregoriańskich. We wszystkim miał praktyczny wzgląd na potrzeby duszpasterskie. W marcu 1088 r., po krótkim pontyfikacie Wiktora III (1086-1087) i po sześciomiesięcznym wakansie, obrano go na papieża. Na stolicę Piotrową wstępował ożywiony duchem reform, dla których tak bliskie były idee, przyswojone w Cluny. Zmarł 29 lipca 1099 r. Uchodził zawsze za błogosławionego.
29 LIPCA: Błogosławiony Urban II, papież (ok. 1035 - 1099) Urodził się około 1035 r., prawdopodobnie w Châtillon-sur-Marne. Przed swym pontyfikatem występował jako Odo z Châtillon lub Odo z Lagéry. Studiował pod kierunkiem św. Brunona w Reims. Tam też był następnie kanonikiem i archidiakonem. Przywdziawszy habit benedyktyński, w Cluny został przeorem. Około 1080 r. jako biskup Ostii otrzymał kapelusz kardynalski. Zrazu może wydawał się praktykować pewien oportunizm, potem jednak - zwłaszcza od 1085 r. - zawsze występował jako niezłomny zwolennik reform gregoriańskich. We wszystkim miał praktyczny wzgląd na potrzeby duszpasterskie. W marcu 1088 r., po krótkim pontyfikacie Wiktora III (1086-1087) i po sześciomiesięcznym wakansie, obrano go na papieża. Na stolicę Piotrową wstępował ożywiony duchem reform, dla których tak bliskie były idee, przyswojone w Cluny. Zmarł 29 lipca 1099 r. Uchodził zawsze za błogosławionego.
28 LUTY:

Święty Oswald z Worcester (+ 992)

            Wywodził się z rodziny duńskich przybyszów. W młodości już mianowano go kanonikiem, a następnie dziekanem kapituły katedralnej w Winchesterze. Ale te godności, które zawdzięczał swemu wujowi Odonowi, arcybiskupowi Canterbury, nie odpowiadały mu. Zrezygnowawszy z nich, udał się do Fleury nad Loarą i przywdział habit benedyktyńskiego mnicha.  W 961 roku powołano go na stolicę biskupią do Worcesteru. Zasiadłszy na niej, odnowił w klasztorach dyscyplinę, a żonatych księży zaczął zastępować zakonnikami. W rok później na propozycję arcybiskupa Canterbury, Dunstana, król wezwał go do równoczesnego objęcia arcybiskupstwa Yorku. Wyprawiwszy się wkrótce potem do Rzymu, otrzymał Oswald paliusz. W Worcesterze, Westbury, Winchcombe i Ramsay pozakładał nowe klasztory, a w tym ostatnim osadził na jakiś czas Abbona z Fleury, aby kierował nauczaniem.
28 LUTY: Święty Oswald z Worcester (+ 992) Wywodził się z rodziny duńskich przybyszów. W młodości już mianowano go kanonikiem, a następnie dziekanem kapituły katedralnej w Winchesterze. Ale te godności, które zawdzięczał swemu wujowi Odonowi, arcybiskupowi Canterbury, nie odpowiadały mu. Zrezygnowawszy z nich, udał się do Fleury nad Loarą i przywdział habit benedyktyńskiego mnicha. W 961 roku powołano go na stolicę biskupią do Worcesteru. Zasiadłszy na niej, odnowił w klasztorach dyscyplinę, a żonatych księży zaczął zastępować zakonnikami. W rok później na propozycję arcybiskupa Canterbury, Dunstana, król wezwał go do równoczesnego objęcia arcybiskupstwa Yorku. Wyprawiwszy się wkrótce potem do Rzymu, otrzymał Oswald paliusz. W Worcesterze, Westbury, Winchcombe i Ramsay pozakładał nowe klasztory, a w tym ostatnim osadził na jakiś czas Abbona z Fleury, aby kierował nauczaniem.
29 MARCA:

Święty Stefan IX, papież (+1058)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-29b.php3
29 MARCA: Święty Stefan IX, papież (+1058)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-29b.php3
30 KWIETNIA

Święty Switbert Młodszy (+807)

	Urodził się w Anglii. Wstąpił do benedyktynów a później podjął się wysiłku pracy na misjach w Niemczech. Został biskupem w Werden, 
w Westfalii.
30 KWIETNIA Święty Switbert Młodszy (+807) Urodził się w Anglii. Wstąpił do benedyktynów a później podjął się wysiłku pracy na misjach w Niemczech. Został biskupem w Werden, w Westfalii.
11 MARCA:

Święta Aurea z San Millán (+1069)

             Żyła w czasach Maurów. Nazywanao ją również Oria. Urodziła się 
w Villevelayo. Żyła w pustelni przy benedyktyńskim opactwie 
św. Emiliana (San Millán de la Cogolia w Navarre, Upper Ebro, 
w Hiszpaniii. Święty Dominik z Silos był jej przewodnikiem duchowym do jej śmierci. Zmarła w wieku 27 lat w 1069 roku. Znana jest ze swoich wizji i cudów.
11 MARCA: Święta Aurea z San Millán (+1069) Żyła w czasach Maurów. Nazywanao ją również Oria. Urodziła się w Villevelayo. Żyła w pustelni przy benedyktyńskim opactwie św. Emiliana (San Millán de la Cogolia w Navarre, Upper Ebro, w Hiszpaniii. Święty Dominik z Silos był jej przewodnikiem duchowym do jej śmierci. Zmarła w wieku 27 lat w 1069 roku. Znana jest ze swoich wizji i cudów.
4 MAJA:

Błogosławiony Jan Houghton (+1535)

	Był pierwszą ofiarą reformacji w Anglii; powieszony i ćwiartowany w Tyburn (dziś Marble Arch, tuż przy Hyde-Park) 4 maja 1535 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 4 maja.
4 MAJA: Błogosławiony Jan Houghton (+1535) Był pierwszą ofiarą reformacji w Anglii; powieszony i ćwiartowany w Tyburn (dziś Marble Arch, tuż przy Hyde-Park) 4 maja 1535 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 4 maja.
17  KWIETNIA:

Święty Landeryk z Soignies

             Biskup w Meaux we Francji. Syn św. Wincentego Madelgariusza 
i Waldetrudy. Zrezygnował z biskupstwa w 650 roku i został opatem 
w benedyktyńskim klasztorze w Soignies w Belgii.
17 KWIETNIA: Święty Landeryk z Soignies Biskup w Meaux we Francji. Syn św. Wincentego Madelgariusza i Waldetrudy. Zrezygnował z biskupstwa w 650 roku i został opatem w benedyktyńskim klasztorze w Soignies w Belgii.
23  KWIETNIA:

- Błogosławiona Maria Gabriela Sagheddu, mniszka w klasztorze trapistek 
w Grottaferrata k. Rzymu (1914-1939)

	Urodziła się 17 marca 1914 roku w Dorgali na Sardynii we Włoszech, w rodzinie pasterskiej. W wieku 18 lat doświadczyła  mistycznego spotkania z Chrystusem i dlatego poświęciła życie Kościołowi, wstępując w 1935 roku do klasztoru trapistek w Grottaferrata k. Rzymu. Od czasu swej wizji czuła w sobie „głos Boży”. Bóg ją wybrał, by ofiarowała się  dla jedności chrześcijan: wciąż przez nią powtarzany akt strzelisty brzmiał: „Wszyscy powinni stanowić jedno, Ojcze”. Dokładnie pięć lat później zachorowała na gruźlicę. Zmarła 23 kwietnia 1939 roku w Grottaferrata w wieku 25 lat. Została beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II 25 stycznia 1983 roku w Bazylice św. Pawła za Murami w Rzymie.
23 KWIETNIA: - Błogosławiona Maria Gabriela Sagheddu, mniszka w klasztorze trapistek w Grottaferrata k. Rzymu (1914-1939) Urodziła się 17 marca 1914 roku w Dorgali na Sardynii we Włoszech, w rodzinie pasterskiej. W wieku 18 lat doświadczyła mistycznego spotkania z Chrystusem i dlatego poświęciła życie Kościołowi, wstępując w 1935 roku do klasztoru trapistek w Grottaferrata k. Rzymu. Od czasu swej wizji czuła w sobie „głos Boży”. Bóg ją wybrał, by ofiarowała się dla jedności chrześcijan: wciąż przez nią powtarzany akt strzelisty brzmiał: „Wszyscy powinni stanowić jedno, Ojcze”. Dokładnie pięć lat później zachorowała na gruźlicę. Zmarła 23 kwietnia 1939 roku w Grottaferrata w wieku 25 lat. Została beatyfikowana przez papieża Jana Pawła II 25 stycznia 1983 roku w Bazylice św. Pawła za Murami w Rzymie.
29 CZERWCA:

Święta  Emma z Gurk  (ok. 980 –1045)

         Urodziła się około r. 980 w Karyntii, w hrabiowskiej rodzinie Friesach-Zeltschach. Poślubiono ją przedstawicielowi tamtejszego rycerstwa, Wilhelmowi, hrabiemu Sann. Wcześnie, zapewne przed r. 1016, owdowiała. W dwadzieścia lat później straciła syna, którego zamordowano, prawdopodobnie z poduszczenia księcia Karyntii. Stała się wówczas jedyną właścicielką rozległych włości położonych na terenie Karyntii, Styrii i Krainy. Majętności te w dużej mierze obróciła na pobożne fundacje, zwłaszcza na założenie klasztoru benedyktynek w Gurk (1043) oraz opactwa benedyktynów w Admont. Resztę swoich pieniędzy przeznaczyła na ufundowanie wielu kościołów a sama wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru w Gurk gdzie przeżyła jeszcze trzy lata w modlitwie. Dotowała także wiele parafii.  Zmarła 29 czerwca 1045 r. Od samego początku otaczano ją czcią.
29 CZERWCA: Święta Emma z Gurk (ok. 980 –1045) Urodziła się około r. 980 w Karyntii, w hrabiowskiej rodzinie Friesach-Zeltschach. Poślubiono ją przedstawicielowi tamtejszego rycerstwa, Wilhelmowi, hrabiemu Sann. Wcześnie, zapewne przed r. 1016, owdowiała. W dwadzieścia lat później straciła syna, którego zamordowano, prawdopodobnie z poduszczenia księcia Karyntii. Stała się wówczas jedyną właścicielką rozległych włości położonych na terenie Karyntii, Styrii i Krainy. Majętności te w dużej mierze obróciła na pobożne fundacje, zwłaszcza na założenie klasztoru benedyktynek w Gurk (1043) oraz opactwa benedyktynów w Admont. Resztę swoich pieniędzy przeznaczyła na ufundowanie wielu kościołów a sama wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru w Gurk gdzie przeżyła jeszcze trzy lata w modlitwie. Dotowała także wiele parafii. Zmarła 29 czerwca 1045 r. Od samego początku otaczano ją czcią.
25  MAJA:

- Święty Aldhelm z Malmesbury, opat benedyktyński w Malmesbury 
 (+ok. 640- 709)

	Urodził się około 640 roku w Wessex, prawdopodobnie w rodzinie królewskiej. Za mistrzów miał najpierw Irlandczyka Maildubha, potem arcybiskupa Teodora i opata Hadriana z Canterbury. Od tych ostatnich nauczył się m. in. greki. Wrócił potem do benedyktyńskiego opactwa Malmesbury i tam też został mnichem. W 675 roku obrano go opatem. Był autorem pieśni kościelnych w języku ludowym i rozpraw
 o dziewictwie; założyciel klasztorów.  Zmarł 25 maja 709 roku.
25 MAJA: - Święty Aldhelm z Malmesbury, opat benedyktyński w Malmesbury (+ok. 640- 709) Urodził się około 640 roku w Wessex, prawdopodobnie w rodzinie królewskiej. Za mistrzów miał najpierw Irlandczyka Maildubha, potem arcybiskupa Teodora i opata Hadriana z Canterbury. Od tych ostatnich nauczył się m. in. greki. Wrócił potem do benedyktyńskiego opactwa Malmesbury i tam też został mnichem. W 675 roku obrano go opatem. Był autorem pieśni kościelnych w języku ludowym i rozpraw o dziewictwie; założyciel klasztorów. Zmarł 25 maja 709 roku.
4   KWIETNIA:

Błogosławiony Józef Benedykt Dusmet (1818 –1894)

	Urodził się 13 sierpnia 1818 roku w Palermo na Sycylii 
we Włoszech. jako syn markiza Ludwika i Marii Gracji Gragonetti-Gorgone. Na Chrzcie świętym otrzymał imię Melchior. Wykształcenie humanistyczne i teologiczne otrzymał w rodzinnym mieście u benedyktynów. Tam też do nich wstąpił  w 1840 roku.  W 1842 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W opactwie nauczał następnie filozofii i teologii. W 1847 roku przeniesiono go do Caltanissetty. Zarzucano mu wtedy, że hołduje pewnemu rygoryzmowi. W trzy lata później na mocy dekretu papieskiego został przeorem w Neapolu, a po dwóch latach administratorem w Caltanissetcie. Mianowano go  arcybiskupem Katanii w 1867 roku. Zasłynął jako opiekun ubogich  i dotkniętych klęskami żywiołowymi. Zmarł w Katanii 4 kwietnia 1894 roku.
Jan Paweł II beatyfikował go w 1998 roku
4 KWIETNIA: Błogosławiony Józef Benedykt Dusmet (1818 –1894) Urodził się 13 sierpnia 1818 roku w Palermo na Sycylii we Włoszech. jako syn markiza Ludwika i Marii Gracji Gragonetti-Gorgone. Na Chrzcie świętym otrzymał imię Melchior. Wykształcenie humanistyczne i teologiczne otrzymał w rodzinnym mieście u benedyktynów. Tam też do nich wstąpił w 1840 roku. W 1842 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W opactwie nauczał następnie filozofii i teologii. W 1847 roku przeniesiono go do Caltanissetty. Zarzucano mu wtedy, że hołduje pewnemu rygoryzmowi. W trzy lata później na mocy dekretu papieskiego został przeorem w Neapolu, a po dwóch latach administratorem w Caltanissetcie. Mianowano go arcybiskupem Katanii w 1867 roku. Zasłynął jako opiekun ubogich i dotkniętych klęskami żywiołowymi. Zmarł w Katanii 4 kwietnia 1894 roku. Jan Paweł II beatyfikował go w 1998 roku
6 WRZEŚNIA:

Święty Magnus z Fussen (+772)

           Urodził się pod koniec VII w., prawdopodobnie w rodzinie retoromańskiej. Mniemanie, jakoby był mnichem irlandzkim, towarzyszem świętych Kolumbana i Gawła, badacze współcześni odrzucają. Wpływy iroszkockie, jakie łatwo odkryć w jego życiorysie i działalności, pochodzą zapewne stąd, że urabiał go ośrodek w St.-Gallen. Potem apostołował gorliwie w okręgu Allgäu, mając za towarzysza jakiegoś Teodora. W Füssen wybudował sobie celkę, która stała się zaczątkiem klasztoru benedyktyńskiego . Uważany jest tedy za jego pierwszego opata. Zmarł 6 września, prawdopodobnie  w r. 772.
6 WRZEŚNIA: Święty Magnus z Fussen (+772) Urodził się pod koniec VII w., prawdopodobnie w rodzinie retoromańskiej. Mniemanie, jakoby był mnichem irlandzkim, towarzyszem świętych Kolumbana i Gawła, badacze współcześni odrzucają. Wpływy iroszkockie, jakie łatwo odkryć w jego życiorysie i działalności, pochodzą zapewne stąd, że urabiał go ośrodek w St.-Gallen. Potem apostołował gorliwie w okręgu Allgäu, mając za towarzysza jakiegoś Teodora. W Füssen wybudował sobie celkę, która stała się zaczątkiem klasztoru benedyktyńskiego . Uważany jest tedy za jego pierwszego opata. Zmarł 6 września, prawdopodobnie w r. 772.
28  KWIETNIA:

Święty Adalbero z Augsburga (+909)

            Potomek rodu hrabiego Dilingen i szlacheckiego Vaihingen. Poświęcił swoją młodość na naukę i wykazał się pobożnością w klasztorze benedyktyńskim w Ellwangen. W katalogach w Ellwangen dowiadujemy się, że Adalbero był następcą opata Hatto, nie był to jednak Hatto 
z Reichenau, który został podniesiony do godności arcybiskupa 
z Moguncji. - może to byc mylące. W 887 roku zmarł biskup Witgar 
z Augsburga i uznano powszechnie znanego Adalbero jako jego następcę. W swojej światłej pobożności wysoko oceniał naukę, wspierał uczonych. Zasłynął jako autor żywota swiętego Ulryka. Adalbero sam był jak gwiazda mądrości i nawet w muzyce przewyższał swoich współczesnych. Po 20 latach biskupstwa 
w Augsburgu - prowadzonym mądrze i dojrzale, w roku 909 został powołany do Pana.
28 KWIETNIA: Święty Adalbero z Augsburga (+909) Potomek rodu hrabiego Dilingen i szlacheckiego Vaihingen. Poświęcił swoją młodość na naukę i wykazał się pobożnością w klasztorze benedyktyńskim w Ellwangen. W katalogach w Ellwangen dowiadujemy się, że Adalbero był następcą opata Hatto, nie był to jednak Hatto z Reichenau, który został podniesiony do godności arcybiskupa z Moguncji. - może to byc mylące. W 887 roku zmarł biskup Witgar z Augsburga i uznano powszechnie znanego Adalbero jako jego następcę. W swojej światłej pobożności wysoko oceniał naukę, wspierał uczonych. Zasłynął jako autor żywota swiętego Ulryka. Adalbero sam był jak gwiazda mądrości i nawet w muzyce przewyższał swoich współczesnych. Po 20 latach biskupstwa w Augsburgu - prowadzonym mądrze i dojrzale, w roku 909 został powołany do Pana.
20 CZERWCA:

Święty Adalbert z Magdeburga  opat, benedyktyński w Weissenburgu,  arcybiskup  i misjonarz (+981)

       Pochodził z Lotaryngii. Około 950 roku jest już zatrudniony 
w kancelarii arcybiskupiej w Kolonii. W latach 953-958 podobne funkcje spełnia u boku Ottona I. Potem przebywa jako mnich w zreformowanym benedyktyńskim klasztorze w Trewirze. Za radą Wilhelma, arcybiskupa Moguncji, Otto I wysyła go w r. 961 jako biskupa misyjnego na Ruś. Jest to odpowiedź na zaproszenie księżny Olgi, ale realizowana wbrew zdaniu Adalberta. Misja niczego też nie osiąga. W r. 966 cesarz mianuje go opatem w Weissenburgu, gdzie pisze dalszy ciąg Kroniki Reginalda z Prüm. Na synodzie w Rawennie (968) wyniesiony zostaje na nowe arcybiskupstwo w Magdeburgu. Przyjaciel i opiekun św. Wojciecha, który z wdzieczności przyjął jego imię. Umiera 20 czerwca 981 r. w Zscherben pod Merseburgiem.
20 CZERWCA: Święty Adalbert z Magdeburga opat, benedyktyński w Weissenburgu, arcybiskup i misjonarz (+981) Pochodził z Lotaryngii. Około 950 roku jest już zatrudniony w kancelarii arcybiskupiej w Kolonii. W latach 953-958 podobne funkcje spełnia u boku Ottona I. Potem przebywa jako mnich w zreformowanym benedyktyńskim klasztorze w Trewirze. Za radą Wilhelma, arcybiskupa Moguncji, Otto I wysyła go w r. 961 jako biskupa misyjnego na Ruś. Jest to odpowiedź na zaproszenie księżny Olgi, ale realizowana wbrew zdaniu Adalberta. Misja niczego też nie osiąga. W r. 966 cesarz mianuje go opatem w Weissenburgu, gdzie pisze dalszy ciąg Kroniki Reginalda z Prüm. Na synodzie w Rawennie (968) wyniesiony zostaje na nowe arcybiskupstwo w Magdeburgu. Przyjaciel i opiekun św. Wojciecha, który z wdzieczności przyjął jego imię. Umiera 20 czerwca 981 r. w Zscherben pod Merseburgiem.
11 WRZEŚNIA:

Święty Adelfiusz z Remiremont (+670)

	Był tam benedyktyńskim opatem. Zmarł po 2 maja 670 roku.
 Jego Vita (BHL 73) nie dostarcza nam, niestety, wielu konkretnych wiadomości o jego życiu. W martyrologiach występuje pod dniem 29 sierpnia.
11 WRZEŚNIA: Święty Adelfiusz z Remiremont (+670) Był tam benedyktyńskim opatem. Zmarł po 2 maja 670 roku. Jego Vita (BHL 73) nie dostarcza nam, niestety, wielu konkretnych wiadomości o jego życiu. W martyrologiach występuje pod dniem 29 sierpnia.
17  CZERWCA:

Święty Adeodatus II, papież (+676)

	Jego poprzednikiem był Dusdedit zwany również Adeodatusem I. Adeodatus II najpierw był mnichem w klasztorze benedyktyńskim św. Erazmusa na wzgórzu Celiana w Rzymie. Czynnie wspierał reformę monastycyzmu gdy był papieżem i był przeciwnikiem heretyków monoletyzmu. Oprócz reormy kilku klasztorów zwłaszcza opactwa  św. Piotra w Canterbury odbudował wiele kościołów, które uległy zniszczeniu.
17 CZERWCA: Święty Adeodatus II, papież (+676) Jego poprzednikiem był Dusdedit zwany również Adeodatusem I. Adeodatus II najpierw był mnichem w klasztorze benedyktyńskim św. Erazmusa na wzgórzu Celiana w Rzymie. Czynnie wspierał reformę monastycyzmu gdy był papieżem i był przeciwnikiem heretyków monoletyzmu. Oprócz reormy kilku klasztorów zwłaszcza opactwa św. Piotra w Canterbury odbudował wiele kościołów, które uległy zniszczeniu.
11  CZERWCA:

Święta Adelajda (Aleydis), mniszka w cysterskim klasztorze koło Brukseli (+1250)

	Do klasztoru cysterskiego w Brukseli wstąpiła w młodym wieku. Dotknięta trądem w wieku 22 lat, została zmuszona do życia w izolacji. Znosiła cierpienie z wielką cierpliwością i poddaniem. Pociechą były jej wizje i ekstazy, którymi Bóg ją nawiedzał. Niedługo przed śmiercią oślepła, a jej ciało było całkowicie pokryte ranami, z wyjątkiem języka, którego nadal używała, by śpiewać Bogu pieśni uwielbienia. Zmarła w 1250 roku. Kult jej zatwierdzony został w 1907 roku.
11 CZERWCA: Święta Adelajda (Aleydis), mniszka w cysterskim klasztorze koło Brukseli (+1250) Do klasztoru cysterskiego w Brukseli wstąpiła w młodym wieku. Dotknięta trądem w wieku 22 lat, została zmuszona do życia w izolacji. Znosiła cierpienie z wielką cierpliwością i poddaniem. Pociechą były jej wizje i ekstazy, którymi Bóg ją nawiedzał. Niedługo przed śmiercią oślepła, a jej ciało było całkowicie pokryte ranami, z wyjątkiem języka, którego nadal używała, by śpiewać Bogu pieśni uwielbienia. Zmarła w 1250 roku. Kult jej zatwierdzony został w 1907 roku.
10 LIPCA:

Święta Amalberga z Maubeuge, mniszka benedyktyńska (+ok. 690)

     Żyła w VII stuleciu w Brabancji. Była małżonką Witgera i matką kilku świętych, m.in. św. Gaduli. Razem z mężem obrała później życie zakonne. Jej mąż został mnichem w Lobbes a ona wstąpiła do  opactwa benedyktyńskiego w Maubeuge. Zmarła tam około 690 roku, ale szczątki przeniesiono do opactwa w Lobbes. Wspominana jest 10 lipca.
10 LIPCA: Święta Amalberga z Maubeuge, mniszka benedyktyńska (+ok. 690) Żyła w VII stuleciu w Brabancji. Była małżonką Witgera i matką kilku świętych, m.in. św. Gaduli. Razem z mężem obrała później życie zakonne. Jej mąż został mnichem w Lobbes a ona wstąpiła do opactwa benedyktyńskiego w Maubeuge. Zmarła tam około 690 roku, ale szczątki przeniesiono do opactwa w Lobbes. Wspominana jest 10 lipca.
13 WRZEŚNIA:

Święty Amatus (Ame) z Luxeuil (+630)

          Nazywany jest również Ame. Urodził się w szlacheckiej rodzinie w Grenoble, we Francji. Jako małe dziecko został oddany na wychowanie do opactwa św. Maurycego . Zanim został mnichem benedyktyńskim w opactwie w Luxeuil. Nawrócił merowińskiego szlachcica Romaryka, który ufundował podwójny klasztor w 620 roku. w Wogezach Tam Amatus został pierwszym opatem.
13 WRZEŚNIA: Święty Amatus (Ame) z Luxeuil (+630) Nazywany jest również Ame. Urodził się w szlacheckiej rodzinie w Grenoble, we Francji. Jako małe dziecko został oddany na wychowanie do opactwa św. Maurycego . Zanim został mnichem benedyktyńskim w opactwie w Luxeuil. Nawrócił merowińskiego szlachcica Romaryka, który ufundował podwójny klasztor w 620 roku. w Wogezach Tam Amatus został pierwszym opatem.
10 WRZEŚNIA:

Błogosławiony Ambroży Barlow (+1641)

          Mnich  benedyktyńskiego klasztoru w Douai . Działał przez  24 lata na misji w Anglii w rodzinnym Lancashire. Uwięziony, gdy nie chciał wyrzec się kapłaństwa, został powieszony i ćwiartowany w Lancaster w 1641 roku. Beatyfikowany w 1929 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 10 września.
10 WRZEŚNIA: Błogosławiony Ambroży Barlow (+1641) Mnich benedyktyńskiego klasztoru w Douai . Działał przez 24 lata na misji w Anglii w rodzinnym Lancashire. Uwięziony, gdy nie chciał wyrzec się kapłaństwa, został powieszony i ćwiartowany w Lancaster w 1641 roku. Beatyfikowany w 1929 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 10 września.
18  MARCA:

Święty Anzelm z Lukki (+1086)

	Nazywany był również Anzelm Młodszy przez ludzi, żyjących w jego czasach.  Został wybrany biskupem w Lucca w 1071 roku. Był mylony 
ze swoim wujkiem, Anzelmem z Lukki (Starszym), który w 1061 roku został wybrany papieżem i przyjął imię Aleksandra II  Anzelm niechętnie popierał inwestyturę cesarza Henryka IV. Wkrótce jednak pożałował tego czynu i zrezygnował z urzędu. Wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Polirone w pobliżu Mantui, który był  objęty reformą kluniacką. Pomimo tego, papież Grzegorz VII nakazał mu powrócić na biskupstwo. Żył jak prosty mnich i starał się energicznie narzucić reformę gregoriańską zaczynając od kleru. (To stało się powodem, że cesarz Henryk narzucił antypapieża Guiberta około 1080 roku i wygnał Anzelma. Anzelm uciekł do świętyni  św. Matyldy z Tuskanii, gdzie został kierownikiem duchowym. Zmarł w Mantui  18 marca 1086 roku.
18 MARCA: Święty Anzelm z Lukki (+1086) Nazywany był również Anzelm Młodszy przez ludzi, żyjących w jego czasach. Został wybrany biskupem w Lucca w 1071 roku. Był mylony ze swoim wujkiem, Anzelmem z Lukki (Starszym), który w 1061 roku został wybrany papieżem i przyjął imię Aleksandra II Anzelm niechętnie popierał inwestyturę cesarza Henryka IV. Wkrótce jednak pożałował tego czynu i zrezygnował z urzędu. Wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Polirone w pobliżu Mantui, który był objęty reformą kluniacką. Pomimo tego, papież Grzegorz VII nakazał mu powrócić na biskupstwo. Żył jak prosty mnich i starał się energicznie narzucić reformę gregoriańską zaczynając od kleru. (To stało się powodem, że cesarz Henryk narzucił antypapieża Guiberta około 1080 roku i wygnał Anzelma. Anzelm uciekł do świętyni św. Matyldy z Tuskanii, gdzie został kierownikiem duchowym. Zmarł w Mantui 18 marca 1086 roku.
3 MARCA:

Święty Anzelm z Nonatola (+803)

        Urodził się w Forum Julii, obecnie Friuli, we Włoszech. Nosił tytuł księcia i był szwagrem króla Aistulfa, władcy Lombardii, który poślubił jego siostrę, Gisaltrudę. Anzelm zrzekł się tytułu i władzy i w 750 roku ufundował klasztor w Tanano, we Włoszech. Dwa lata później wybudował klasztor w Nonantola, koło Modeny, we Włoszech. Udał się do Rzymu, gdzie otrzymał od papieża Stefan II habit benedyktyński. Anzelm ufundował wiele dobroczynnych instytucji, które jednak straciły jego opiekę po śmierci Aistulfa. Dezyderiusz, nowy władca Lombardii wygnał Anzelma ze swego królestwa w 756 roku. Udał się wtedy na Monte Cassino i pezbywał tam siedem lat do śmierci Dezyderiusza, który poległ ze swoją armią w walce z Karolem Młotem. Anzelm wrócił do Nonantola 
i przebywał tam ąz do swojej śmierci. Jest patronem tego regionu.
3 MARCA: Święty Anzelm z Nonatola (+803) Urodził się w Forum Julii, obecnie Friuli, we Włoszech. Nosił tytuł księcia i był szwagrem króla Aistulfa, władcy Lombardii, który poślubił jego siostrę, Gisaltrudę. Anzelm zrzekł się tytułu i władzy i w 750 roku ufundował klasztor w Tanano, we Włoszech. Dwa lata później wybudował klasztor w Nonantola, koło Modeny, we Włoszech. Udał się do Rzymu, gdzie otrzymał od papieża Stefan II habit benedyktyński. Anzelm ufundował wiele dobroczynnych instytucji, które jednak straciły jego opiekę po śmierci Aistulfa. Dezyderiusz, nowy władca Lombardii wygnał Anzelma ze swego królestwa w 756 roku. Udał się wtedy na Monte Cassino i pezbywał tam siedem lat do śmierci Dezyderiusza, który poległ ze swoją armią w walce z Karolem Młotem. Anzelm wrócił do Nonantola i przebywał tam ąz do swojej śmierci. Jest patronem tego regionu.
3  MAJA:

Święty Ansfryd z Utrechtu (+ok. 1008)

           Był hrabią Brabancji. W 992 roku ufundował dla żony i córki klasztor 
w Thorn, a sam został benedyktyńskim mnichem
w Heiligemberg. W trzy lata później Otto III mianował go biskupem Utrechtu. Na nalegania wielu biskupów przyjął wówczas sakrę, 
ale wkrótce potem oślepł i schronił się z powrotem do Hohorst. 
Zmarł 3 maja 1010 roku.
3 MAJA: Święty Ansfryd z Utrechtu (+ok. 1008) Był hrabią Brabancji. W 992 roku ufundował dla żony i córki klasztor w Thorn, a sam został benedyktyńskim mnichem w Heiligemberg. W trzy lata później Otto III mianował go biskupem Utrechtu. Na nalegania wielu biskupów przyjął wówczas sakrę, ale wkrótce potem oślepł i schronił się z powrotem do Hohorst. Zmarł 3 maja 1010 roku.
26 czerwca

Święty Antelm z Belley (1107-1178)

        Urodził się w r. 1107 na zamku w Chignin pod Chambéry. Bardzo wcześnie został prepozytem kapituły, ale pociągali go kartuzi, pośród których miał krewnego. W r. 1136 lub następnym przyjął ich habit. W dwa lata później został przeorem. Inicjując kapitułę generalną stał się potem jakby ich pierwszym generałem. Gdy niektórzy okazali brak dyscypliny, ustąpił z urzędu. W r. 1163 obrano go biskupem w Belley. Godności przyjąć nie chciał, podporządkował się dopiero żądaniom Aleksandra III. W r. 1175, zrażony przez hrabiego z Maurienne, który z pominięciem biskupa uregulował swą sytuację w Rzymie, usunął się do Wielkiej Kartuzji. Poruszyło to bardzo lud, który kochał go za jego dobroczynność. Na stolicę wrócił po interwencji papieża. Zmarł 26 czerwca 1178 r.
26 czerwca Święty Antelm z Belley (1107-1178) Urodził się w r. 1107 na zamku w Chignin pod Chambéry. Bardzo wcześnie został prepozytem kapituły, ale pociągali go kartuzi, pośród których miał krewnego. W r. 1136 lub następnym przyjął ich habit. W dwa lata później został przeorem. Inicjując kapitułę generalną stał się potem jakby ich pierwszym generałem. Gdy niektórzy okazali brak dyscypliny, ustąpił z urzędu. W r. 1163 obrano go biskupem w Belley. Godności przyjąć nie chciał, podporządkował się dopiero żądaniom Aleksandra III. W r. 1175, zrażony przez hrabiego z Maurienne, który z pominięciem biskupa uregulował swą sytuację w Rzymie, usunął się do Wielkiej Kartuzji. Poruszyło to bardzo lud, który kochał go za jego dobroczynność. Na stolicę wrócił po interwencji papieża. Zmarł 26 czerwca 1178 r.
14 MARCA:

Święty Arnald Cataneo (ok. 1185 - 1255)

          Był synem hrabiowskiej rodziny z Limeny pod Padwą. Urodził się około 1185 roku. Wstąpiwszy w Padwie do benedyktynów, został 
u nich opatem. Odnowił wówczas klasztorne budynki i powiększył dobra opactwa, ale potem, wciągnięty w walki gibelinów z gwelfami, uciekać musiał do Ferrary. Następnie w Weronie pogodził się z Fryderykiem II. Ekskomunika, jaką cesarza obłożono w Lyonie (1245), zmieniła sytuację na jego niekorzyść. Uwięziony przez Ezzelina, długo przetrzymywany był w rozmaitych kazamatach. Zmarł niedaleko Wenecji w klasztorze franciszkanów w dniu 10 lutego 1255 roku. Szczątki przeniesiono do opactwa, którego był głową. Tam też powstał ośrodek jego czci, która jednak nie przekroczyła granic kultu lokalnego.
14 MARCA: Święty Arnald Cataneo (ok. 1185 - 1255) Był synem hrabiowskiej rodziny z Limeny pod Padwą. Urodził się około 1185 roku. Wstąpiwszy w Padwie do benedyktynów, został u nich opatem. Odnowił wówczas klasztorne budynki i powiększył dobra opactwa, ale potem, wciągnięty w walki gibelinów z gwelfami, uciekać musiał do Ferrary. Następnie w Weronie pogodził się z Fryderykiem II. Ekskomunika, jaką cesarza obłożono w Lyonie (1245), zmieniła sytuację na jego niekorzyść. Uwięziony przez Ezzelina, długo przetrzymywany był w rozmaitych kazamatach. Zmarł niedaleko Wenecji w klasztorze franciszkanów w dniu 10 lutego 1255 roku. Szczątki przeniesiono do opactwa, którego był głową. Tam też powstał ośrodek jego czci, która jednak nie przekroczyła granic kultu lokalnego.
19 WRZEŚNIA:

Święty Arnulf z Gap (+1070)
 
        Pochodził z Vendôme. Wcześnie został benedyktynem. 
Opat Oderyk zabrał go potem do Rzymu i tam przez jakiś czas przebywał w klasztorze Św. Pryski na Awentynie. Gdy w r. 1064 papież zmuszony był usunąć biskupa Gap (Francja), oskarżonego 
o symonię, sam wyświęcił na tę stolicę Arnulfa. Nowy rządca diecezji miał teraz do pokonania wiele trudności. Pośród nich okazał się energicznym krzewicielem reformy. Zmarł w 1070 roku. Wspominano go zawsze w dniu 19 września, a w diecezji uważano za jej patrona.
19 WRZEŚNIA: Święty Arnulf z Gap (+1070) Pochodził z Vendôme. Wcześnie został benedyktynem. Opat Oderyk zabrał go potem do Rzymu i tam przez jakiś czas przebywał w klasztorze Św. Pryski na Awentynie. Gdy w r. 1064 papież zmuszony był usunąć biskupa Gap (Francja), oskarżonego o symonię, sam wyświęcił na tę stolicę Arnulfa. Nowy rządca diecezji miał teraz do pokonania wiele trudności. Pośród nich okazał się energicznym krzewicielem reformy. Zmarł w 1070 roku. Wspominano go zawsze w dniu 19 września, a w diecezji uważano za jej patrona.
22  MAJA:

Święty Atton z  Pistoia (1070-1155)  

                Urodził się w 1070 roku, prawdopodobnie w Val de Peza, gdzie znajdował się słynny klasztor Passignano i gdzie przechowywano relikwie św. Jana Gwalberta. Był już kapłanem, gdy wstąpił do wallumbrozjanów. Niebawem został u nich opatem, a potem  w 1120 roku, generałem zakonu. Jako taki pozakładał kilka nowych klasztorów. Około 1133 roku powołano go na stolicę biskupią w Pistoi, na której był następcą Hildebranda.
22 MAJA: Święty Atton z Pistoia (1070-1155) Urodził się w 1070 roku, prawdopodobnie w Val de Peza, gdzie znajdował się słynny klasztor Passignano i gdzie przechowywano relikwie św. Jana Gwalberta. Był już kapłanem, gdy wstąpił do wallumbrozjanów. Niebawem został u nich opatem, a potem w 1120 roku, generałem zakonu. Jako taki pozakładał kilka nowych klasztorów. Około 1133 roku powołano go na stolicę biskupią w Pistoi, na której był następcą Hildebranda.
7  MAJA:

Święty Benedykt II, papież (+685)

	Rzymianin, mnich benedyktyński. W 684 roku wstąpił na Stolicę Piotrową i rządził Kościołem 11 miesięcy. Przeprowadził uznanie 
w Hiszpanii uchwał VI soboru powszechnego na synodzie w Toledo oraz zrzeczenie się przez cesarza Konstyntyna IV nieprawnego przywileju zatwierdzania papieży przed ich sakrą. Zmarł 8 maja 685 roku.
7 MAJA: Święty Benedykt II, papież (+685) Rzymianin, mnich benedyktyński. W 684 roku wstąpił na Stolicę Piotrową i rządził Kościołem 11 miesięcy. Przeprowadził uznanie w Hiszpanii uchwał VI soboru powszechnego na synodzie w Toledo oraz zrzeczenie się przez cesarza Konstyntyna IV nieprawnego przywileju zatwierdzania papieży przed ich sakrą. Zmarł 8 maja 685 roku.
25  KWIETNIA:

Święty Benedykt XII, papież, opat w cysterskim klasztorze w Fontfroid 
(ok. 1285-1342)

            Jakub Fournier, de Furno, urodził się około 1285 roku w Saverdun, 
w hrabstwie Foix. Wcześnie wstąpił do cystersów w Baulbonne. Przebywał potem w Fontfroid i w Paryżu, gdzie uzyskał stopnie uniwersyteckie. W r. 1311 został opatem we Fontfroid. W sześć lat później powołano go na stolicę biskupią w Pamiers. Zabiegał tam o nawrócenie nielicznych już katarów. Kontynuował tę działalność w Mirepoix, dokąd go przeniesiono. W r. 1327 Jan XXII powołuje go do Św. Kolegium. W kontrowersji na temat wizji błogosławionych,visio beatifica, odważnie przeciwstawia się papieżowi. 13 grudnia 1334 zostaje jednomyślnie obrany jego następcą. Benedykt XII zmarł 25 kwietnia 1342 r. U cystersów czczono go zawsze jako świętego.
25 KWIETNIA: Święty Benedykt XII, papież, opat w cysterskim klasztorze w Fontfroid (ok. 1285-1342) Jakub Fournier, de Furno, urodził się około 1285 roku w Saverdun, w hrabstwie Foix. Wcześnie wstąpił do cystersów w Baulbonne. Przebywał potem w Fontfroid i w Paryżu, gdzie uzyskał stopnie uniwersyteckie. W r. 1311 został opatem we Fontfroid. W sześć lat później powołano go na stolicę biskupią w Pamiers. Zabiegał tam o nawrócenie nielicznych już katarów. Kontynuował tę działalność w Mirepoix, dokąd go przeniesiono. W r. 1327 Jan XXII powołuje go do Św. Kolegium. W kontrowersji na temat wizji błogosławionych,visio beatifica, odważnie przeciwstawia się papieżowi. 13 grudnia 1334 zostaje jednomyślnie obrany jego następcą. Benedykt XII zmarł 25 kwietnia 1342 r. U cystersów czczono go zawsze jako świętego.
21 MARCA:

Święta Benedykta Cambiagio Frassinelli  (1791-1858)
patrz:  http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-21b.php3
21 MARCA: Święta Benedykta Cambiagio Frassinelli (1791-1858) patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-21b.php3
14  KWIETNIA:

Święty Bernard z Tiron (1046 - 1117)

	Benedyktyn, założyciel  opactwa w Tiron pod  Chartres, skąd poźniej wyszła kongregacja tironianów ( gałąź zreformowanych benedyktynów, kładąca większy nacisk na ascezę, pracę fizyczną i samotność). Zmarł w 1117 roku, kult dozwolony w 1861 roku. Wspomnienie jego obchodzi się 14 kwietnia.
14 KWIETNIA: Święty Bernard z Tiron (1046 - 1117) Benedyktyn, założyciel opactwa w Tiron pod Chartres, skąd poźniej wyszła kongregacja tironianów ( gałąź zreformowanych benedyktynów, kładąca większy nacisk na ascezę, pracę fizyczną i samotność). Zmarł w 1117 roku, kult dozwolony w 1861 roku. Wspomnienie jego obchodzi się 14 kwietnia.
21 SIERPNIA:

Święty Bernard Tolomei (1272-1348)

 http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/08-19b.php3
21 SIERPNIA: Święty Bernard Tolomei (1272-1348) http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/08-19b.php3
20 SIERPNIA:

Święty Bernard z Valdeiglesias (+1155)


	Cysterski mnich w Valdeiglesias. Patron Candelady, w Hiszpanii.
20 SIERPNIA: Święty Bernard z Valdeiglesias (+1155) Cysterski mnich w Valdeiglesias. Patron Candelady, w Hiszpanii.
27 LIPCA:

Błogosławiony Bertold z Garsten (ok. 1065- 1142)

           Wywodził się z grafów znad rzeki Raab i był może dalekim krewnym św. Leopolda. Urodził się około r. 1065. Wcześnie wstąpił do benedyktynów w Sankt-Blasien. Potem był przeorem w Göttweig. W r. 1111 powołano go na urząd opata w Garsten,  w klasztorze benedyktyńskim dopiero, co ufundowanym przez margrabiego Styrii. Urząd piastował ponad trzydzieści lat. Z opactwa uczynił silny ośrodek reformy kościelnej, życia duchowego  i kulturalnego rozwoju. Powiększył też wydatnie klasztorne posiadłości, a wiele nieużytków pozamieniał w uprawne grunta. Zmarł w czasie jej śpiewu, w nocy z 27 na 28 lipca 1142 r. Pozostawił po sobie pamięć jałmużnika, dzięki czemu lud spontanicznie począł go czcić jako świętego. Tak też określały go wczesne annały i klasztorne nekrologi. Aprobowali ten kult biskupi, którzy wprowadzali Bertolda do liturgii swych diecezji. Aprobaty papieskiej doczekał się ten kult w 1970 r.
27 LIPCA: Błogosławiony Bertold z Garsten (ok. 1065- 1142) Wywodził się z grafów znad rzeki Raab i był może dalekim krewnym św. Leopolda. Urodził się około r. 1065. Wcześnie wstąpił do benedyktynów w Sankt-Blasien. Potem był przeorem w Göttweig. W r. 1111 powołano go na urząd opata w Garsten, w klasztorze benedyktyńskim dopiero, co ufundowanym przez margrabiego Styrii. Urząd piastował ponad trzydzieści lat. Z opactwa uczynił silny ośrodek reformy kościelnej, życia duchowego i kulturalnego rozwoju. Powiększył też wydatnie klasztorne posiadłości, a wiele nieużytków pozamieniał w uprawne grunta. Zmarł w czasie jej śpiewu, w nocy z 27 na 28 lipca 1142 r. Pozostawił po sobie pamięć jałmużnika, dzięki czemu lud spontanicznie począł go czcić jako świętego. Tak też określały go wczesne annały i klasztorne nekrologi. Aprobowali ten kult biskupi, którzy wprowadzali Bertolda do liturgii swych diecezji. Aprobaty papieskiej doczekał się ten kult w 1970 r.
31 SIERPNIA:

Święty Albert z Fonte Avellana(+1294) 

          Był mnichem w klasztorze Świętego Krzyża w Fonte Avelana 
we Włoszech. Został wybrany generałem zakonu kamedułów w 1270 roku. W tym czasie benedyktyni przyłączali kamedułów (była to średniowieczna kongregacja mnichów-pustelników). Albert przewodniczył temu doniosłemu wydarzeniu. Interweniował także w dysputę pomiedzy ludźmi z Gubbio we Włoszech, a ich biskupem.
31 SIERPNIA: Święty Albert z Fonte Avellana(+1294) Był mnichem w klasztorze Świętego Krzyża w Fonte Avelana we Włoszech. Został wybrany generałem zakonu kamedułów w 1270 roku. W tym czasie benedyktyni przyłączali kamedułów (była to średniowieczna kongregacja mnichów-pustelników). Albert przewodniczył temu doniosłemu wydarzeniu. Interweniował także w dysputę pomiedzy ludźmi z Gubbio we Włoszech, a ich biskupem.
19 maja:

- Błogosławiony Alkuin, opat benedyktyńskiego klasztoru św. Marcina w Tours  (ok. 735 – 804)

	Błogosławiony Alkuin urodził się około 735 roku w Nortumbrii. Wcześnie rozpoczął naukę w szkole katedralnej w Yorku gdzie okazał się zdolnym uczniem. Wstąpił do benedyktynów. W 767 roku zmarł biskup Yorku Ekbert, na jego miejsce wybrany został Elbert, który udzielił Alkuinowi święceń diakonatu. Nowy biskup powierzył mu prowadzenie szkoły katedralnej. Alkuin doprowadził szkołę do wielkiego rozkwitu. Zaczęła do niej napływać młodzież nie tylko z Wysp Brytyjskich, ale z całego kontynentu europejskiego.  W Akwizgranie miał miejsce synod w 799 roku, w którym Alkuin brał czynny udział. Karol Wielki za jego zasługi mianował go opatem benedyktyńskiego klasztoru św. Marcina w Tours. Tutaj Alkuin założył szkołę i tutaj też zmarł 19 maja 804 roku.
19 maja: - Błogosławiony Alkuin, opat benedyktyńskiego klasztoru św. Marcina w Tours (ok. 735 – 804) Błogosławiony Alkuin urodził się około 735 roku w Nortumbrii. Wcześnie rozpoczął naukę w szkole katedralnej w Yorku gdzie okazał się zdolnym uczniem. Wstąpił do benedyktynów. W 767 roku zmarł biskup Yorku Ekbert, na jego miejsce wybrany został Elbert, który udzielił Alkuinowi święceń diakonatu. Nowy biskup powierzył mu prowadzenie szkoły katedralnej. Alkuin doprowadził szkołę do wielkiego rozkwitu. Zaczęła do niej napływać młodzież nie tylko z Wysp Brytyjskich, ale z całego kontynentu europejskiego. W Akwizgranie miał miejsce synod w 799 roku, w którym Alkuin brał czynny udział. Karol Wielki za jego zasługi mianował go opatem benedyktyńskiego klasztoru św. Marcina w Tours. Tutaj Alkuin założył szkołę i tutaj też zmarł 19 maja 804 roku.
2 WRZEŚNIA:

Święty Ambroży August Chevreux  (1728-1792)

	Męczennik, benedyktyn, ostatni przełożony kongregacji św. Maura.  Jego wspomnienie obchodzi się  2 września.
2 WRZEŚNIA: Święty Ambroży August Chevreux (1728-1792) Męczennik, benedyktyn, ostatni przełożony kongregacji św. Maura. Jego wspomnienie obchodzi się 2 września.
18  CZERWCA:

- Błogosławiony Sebastian Newdigate, kartuz (ok. 1490-1535)

	Urodził się ok. 1490 roku w Harefield w Middlesex, w Anglii. Został kartuzem i położył podwaliny pod dom zakonny w Londynie. Gdy nie chciał przyjąć przysięgi supremacyjnej (uznającej zwierzchnictwo króla ponad papieska), został 18 czerwca 1535 roku w Tyburnie/Londynie powieszony i poćwiartowany. Został beatyfikowany w 1886 roku.
18 CZERWCA: - Błogosławiony Sebastian Newdigate, kartuz (ok. 1490-1535) Urodził się ok. 1490 roku w Harefield w Middlesex, w Anglii. Został kartuzem i położył podwaliny pod dom zakonny w Londynie. Gdy nie chciał przyjąć przysięgi supremacyjnej (uznającej zwierzchnictwo króla ponad papieska), został 18 czerwca 1535 roku w Tyburnie/Londynie powieszony i poćwiartowany. Został beatyfikowany w 1886 roku.
13  KWIETNIA:

Błogosławiony Jakub z Certaldo (+1292)

	Był w tym klasztorze również duszpasterzem. Zmarł w 1292 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 13 kwietnia.
13 KWIETNIA: Błogosławiony Jakub z Certaldo (+1292) Był w tym klasztorze również duszpasterzem. Zmarł w 1292 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 13 kwietnia.
25 czerwca:

Błogosławiony Jan Hiszpan (+1160)

	Kartuz w Montrieu, później w Grande Chatreuse, pod św. Antelmem, w końcu pierwszy przeor klasztoru w Reposoir nad Lemanem. Napisał konstytucje dla żeńskiej gałęzi zakonu. Zmarł w 1160 roku. Kult dozwolony w 1864 roku.
25 czerwca: Błogosławiony Jan Hiszpan (+1160) Kartuz w Montrieu, później w Grande Chatreuse, pod św. Antelmem, w końcu pierwszy przeor klasztoru w Reposoir nad Lemanem. Napisał konstytucje dla żeńskiej gałęzi zakonu. Zmarł w 1160 roku. Kult dozwolony w 1864 roku.
9 SIERPNIA:

Błogosławiony Ryszard Bere (+1537)

        Jest jednym z tych pięćdziesięciu męczenników angielskich, którzy ponieśli śmierć za panowania Henryka VIII (1535-1544).  Należał do londyńskiej kartuzji, na której - może na skutek lojalnej (lecz jakby nieco naiwnej) interwencji przeorów kartuzjańskich - skupiła się uwaga bezwzględnego i okrutnego Tomasza Cromwella. Bardzo wcześnie zażądał on od kartuzów złożenia przysięgi supremacyjnej, tzn. uznania króla za głowę Kościoła. Kiedy kartuzi odmówili (18 maja 1537 r.), wtrącono dziesięciu do londyńskiego więzienia Newgate, w którym istniały jak najgorsze warunki (29 maja). Z zewnątrz próbowano nieść im pomoc, ale mimo to 14 czerwca 1537 r. skazano uwięzionych na śmierć.  Męczennicy kartuzjańscy zostali beatyfikowani w r. 1886 wraz z innymi męczennikami angielskimi. Dla braku w niektórych relacjach pewnej precyzji nie wszyscy przedstawieni zostali do kanonizacji, która nastąpiła w r. 1970. Ryszard pozostał tylko błogosławionym.
9 SIERPNIA: Błogosławiony Ryszard Bere (+1537) Jest jednym z tych pięćdziesięciu męczenników angielskich, którzy ponieśli śmierć za panowania Henryka VIII (1535-1544). Należał do londyńskiej kartuzji, na której - może na skutek lojalnej (lecz jakby nieco naiwnej) interwencji przeorów kartuzjańskich - skupiła się uwaga bezwzględnego i okrutnego Tomasza Cromwella. Bardzo wcześnie zażądał on od kartuzów złożenia przysięgi supremacyjnej, tzn. uznania króla za głowę Kościoła. Kiedy kartuzi odmówili (18 maja 1537 r.), wtrącono dziesięciu do londyńskiego więzienia Newgate, w którym istniały jak najgorsze warunki (29 maja). Z zewnątrz próbowano nieść im pomoc, ale mimo to 14 czerwca 1537 r. skazano uwięzionych na śmierć. Męczennicy kartuzjańscy zostali beatyfikowani w r. 1886 wraz z innymi męczennikami angielskimi. Dla braku w niektórych relacjach pewnej precyzji nie wszyscy przedstawieni zostali do kanonizacji, która nastąpiła w r. 1970. Ryszard pozostał tylko błogosławionym.
19 CZERWCA:

Błogosławiony William Exmew (+1535)

	Z pochodzenia był Anglikiem. Wykształcenie zdobył w Cambridge. Wstąpił do klasztoru kartuskiego a później został wybrany podprzeorem w Londynie w Charterhouse. Z powodu odmowy przyjęcia reformy króla Henryka VIII  został stracony razem z błogosławionym Sebastianem Newdigate i Humpeyem Middlemore. Został beatyfikowany w 1886 roku.
19 CZERWCA: Błogosławiony William Exmew (+1535) Z pochodzenia był Anglikiem. Wykształcenie zdobył w Cambridge. Wstąpił do klasztoru kartuskiego a później został wybrany podprzeorem w Londynie w Charterhouse. Z powodu odmowy przyjęcia reformy króla Henryka VIII został stracony razem z błogosławionym Sebastianem Newdigate i Humpeyem Middlemore. Został beatyfikowany w 1886 roku.
1 MARCA:

Błogosławiona Joanna Maria Bonomo  (+ 1670)

	Włoszka wykształcona przez klaryski w Trydencie. W 1622 roku wstąpiła do zakonu benedyktynek św. Hieronima w Bassano. Pełniła funkcję mistrzyni nowicjatu, przeoryszy i przez trzy kadencję była ksienią. Służyła radą każdemu, kto zwrócił się do niej 
o pomoc, bez względu na pochodzenie społeczne. Całe życie Joanny Marii było cierpieniem zarówno fizycznym, jak i duchowym. Była wielką mistyczką obdarzoną darem stygmatów. Swoje przeżycia przeniosła na papier- była autorką licznych pism. Zmarła w 1670 roku. Została beatyfikowana w 1783 roku. Wspomnienie obchodzi się 1 marca. 
Błogosławiony Kolumba Marmion cenił ją i cytował jej nauki.
1 MARCA: Błogosławiona Joanna Maria Bonomo (+ 1670) Włoszka wykształcona przez klaryski w Trydencie. W 1622 roku wstąpiła do zakonu benedyktynek św. Hieronima w Bassano. Pełniła funkcję mistrzyni nowicjatu, przeoryszy i przez trzy kadencję była ksienią. Służyła radą każdemu, kto zwrócił się do niej o pomoc, bez względu na pochodzenie społeczne. Całe życie Joanny Marii było cierpieniem zarówno fizycznym, jak i duchowym. Była wielką mistyczką obdarzoną darem stygmatów. Swoje przeżycia przeniosła na papier- była autorką licznych pism. Zmarła w 1670 roku. Została beatyfikowana w 1783 roku. Wspomnienie obchodzi się 1 marca. Błogosławiony Kolumba Marmion cenił ją i cytował jej nauki.
9  MAJA:

Błogosławiony Mikołaj Albergati (+1443)

           Urodził się w r. 1375 w Bolonii, w rodzinie szlacheckiej. Do kartuzji San Girolamo di Casara wstąpił w r. 1395. W szesnaście lat później otrzymał święcenia kapłańskie. W r. 1417 powołano go na stolicę biskupią w rodzinnym mieście. W r. 1426 został ponadto kardynałem. Marcin V oraz Eugeniusz IV posługiwali się nim w wielu pertraktacjach pokojowych.  Zmarł 9 maja 1443 r. w Sienie. Pochowano go w kartuzji Monte Acuto 
we Florencji. Kult zaaprobowano w r. 1744.
9 MAJA: Błogosławiony Mikołaj Albergati (+1443) Urodził się w r. 1375 w Bolonii, w rodzinie szlacheckiej. Do kartuzji San Girolamo di Casara wstąpił w r. 1395. W szesnaście lat później otrzymał święcenia kapłańskie. W r. 1417 powołano go na stolicę biskupią w rodzinnym mieście. W r. 1426 został ponadto kardynałem. Marcin V oraz Eugeniusz IV posługiwali się nim w wielu pertraktacjach pokojowych. Zmarł 9 maja 1443 r. w Sienie. Pochowano go w kartuzji Monte Acuto we Florencji. Kult zaaprobowano w r. 1744.
10 CZERWCA:

Błogosławiony Bogumił (Piotr II) z Dobrowa (+ok. 1203)- patrz: http://www.brewiarz.pl/czytelnia/swieci/06-10a.php3
10 CZERWCA: Błogosławiony Bogumił (Piotr II) z Dobrowa (+ok. 1203)- patrz: http://www.brewiarz.pl/czytelnia/swieci/06-10a.php3
5  CZERWCA:

Święty  Bonifacy Winfryd, arcybiskup, męczennik, mnich benedyktyński w Nursling  (ok. 675 - 754)  - patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/06-05a.php3
 
             Urodził się między rokiem 672 a 675 w królestwie Wessex (część płd. Anglii). Wychował się w klasztorach benedyktyńskich w Exeter i w Nursling, gdzie też otrzymał staranne wykształcenie. Wstąpiwszy do Nursling, około trzydziestego roku życia otrzymał święcenia kapłańskie, a następnie został kierownikiem szkoły klasztornej w Nursling. Wcześnie zasłynął wymową i wiedzą.  W r. 732 Grzegorz III mianował Bonifacego arcybiskupem, posyłając zaś paliusz żądał, by ustanowił w Niemczech biskupstwa. W r. 737 Bonifacy udał się po raz trzeci do Rzymu, gdzie zatrzymał się na czas dłuższy. W dzień Zesłania Ducha Świętego, 5 czerwca 754 r., został wraz z pięćdziesięcioma dwoma towarzyszami zamordowany przez fanatycznych Fryzów niedaleko Dokkum.
5 CZERWCA: Święty Bonifacy Winfryd, arcybiskup, męczennik, mnich benedyktyński w Nursling (ok. 675 - 754) - patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/06-05a.php3 Urodził się między rokiem 672 a 675 w królestwie Wessex (część płd. Anglii). Wychował się w klasztorach benedyktyńskich w Exeter i w Nursling, gdzie też otrzymał staranne wykształcenie. Wstąpiwszy do Nursling, około trzydziestego roku życia otrzymał święcenia kapłańskie, a następnie został kierownikiem szkoły klasztornej w Nursling. Wcześnie zasłynął wymową i wiedzą. W r. 732 Grzegorz III mianował Bonifacego arcybiskupem, posyłając zaś paliusz żądał, by ustanowił w Niemczech biskupstwa. W r. 737 Bonifacy udał się po raz trzeci do Rzymu, gdzie zatrzymał się na czas dłuższy. W dzień Zesłania Ducha Świętego, 5 czerwca 754 r., został wraz z pięćdziesięcioma dwoma towarzyszami zamordowany przez fanatycznych Fryzów niedaleko Dokkum.
30 SIERPNIA:

Święty Bononiusz z Lucedio (+1026)

	Uczeń św. Romualda w Bolonii, we Włoszech. Został wysłany przez Romualda na misje do Egiptu i Syrii. Po wypełnieniu misji został wybrany opatem w benedyktyńskim opactwie w Lucedo, w Piemoncie, we Włoszech.
30 SIERPNIA: Święty Bononiusz z Lucedio (+1026) Uczeń św. Romualda w Bolonii, we Włoszech. Został wysłany przez Romualda na misje do Egiptu i Syrii. Po wypełnieniu misji został wybrany opatem w benedyktyńskim opactwie w Lucedo, w Piemoncie, we Włoszech.
1   KWIETNIA:

Święty Cellach z Armagh (+1129)

              Nazywany był Cellachem McAaedh. Urodził się w Irlandii i był mnichem benedyktyńskim w Glastonbury. Był nzywany również Celsus. Uczył w Oxfordzie w Anglii zanim w 1106 roku został  ostatnim dziedzicznym biskupem Armagh w Irlandii mając 26 lat.  Wyznaczył św. Malachiasza jako swego następcę po swojej śmierci. Zmarł 1 kwietnia 1129 roku w Ardpatrick w Munster.
1 KWIETNIA: Święty Cellach z Armagh (+1129) Nazywany był Cellachem McAaedh. Urodził się w Irlandii i był mnichem benedyktyńskim w Glastonbury. Był nzywany również Celsus. Uczył w Oxfordzie w Anglii zanim w 1106 roku został ostatnim dziedzicznym biskupem Armagh w Irlandii mając 26 lat. Wyznaczył św. Malachiasza jako swego następcę po swojej śmierci. Zmarł 1 kwietnia 1129 roku w Ardpatrick w Munster.
3 czerwca:

Święty Konus z Lukanii (+1200)

	Mnich w benedyktyńskim klasztorze  w Cardossa w Lukanii we Włoszech. Jego relikwie znajdują się w rodzinnym mieście Diano.
3 czerwca: Święty Konus z Lukanii (+1200) Mnich w benedyktyńskim klasztorze w Cardossa w Lukanii we Włoszech. Jego relikwie znajdują się w rodzinnym mieście Diano.
20 MARCA:

Święty Kutbert z Lindisfarne (ok. 634-687)

               Urodził się około r. 634 w Northumbrii. Później dorobiono mu genealogię, która wywodziła go od królów Irlandii, ale bardziej prawdopodobne jest to, że pochodził z rodziny bardzo skromnej.  Przez jakiś czas był żołnierzem w odziałach króla Oswina. Wrócił następnie w rodzinne strony i tam wypasał trzodę. Wizja św. Aidana, pierwszego biskupa Lindisfarne, skłoniła go do obrania życia zakonnego. Wstąpił wtedy do opactwa w Melrose. W r. 661 został razem z innymi wysłany na zakładanie nowego ośrodka w Ripon. Po synodzie w Whitby Eata, opat z Melrose, zabrał go ze sobą do Lindisfarne i tam mianował przeorem. Około r. 675 usunął się, aby wieść życie pustelnicze. W eremie, położonym w pobliżu klasztoru w Farne, spędził dziewięć lat. W r. 684 obrano go nieoczekiwanie biskupem Lindisfarne.
20 MARCA: Święty Kutbert z Lindisfarne (ok. 634-687) Urodził się około r. 634 w Northumbrii. Później dorobiono mu genealogię, która wywodziła go od królów Irlandii, ale bardziej prawdopodobne jest to, że pochodził z rodziny bardzo skromnej. Przez jakiś czas był żołnierzem w odziałach króla Oswina. Wrócił następnie w rodzinne strony i tam wypasał trzodę. Wizja św. Aidana, pierwszego biskupa Lindisfarne, skłoniła go do obrania życia zakonnego. Wstąpił wtedy do opactwa w Melrose. W r. 661 został razem z innymi wysłany na zakładanie nowego ośrodka w Ripon. Po synodzie w Whitby Eata, opat z Melrose, zabrał go ze sobą do Lindisfarne i tam mianował przeorem. Około r. 675 usunął się, aby wieść życie pustelnicze. W eremie, położonym w pobliżu klasztoru w Farne, spędził dziewięć lat. W r. 684 obrano go nieoczekiwanie biskupem Lindisfarne.
31 SIERPNIA:

- Święta Kutburga z Wimborne (+725)

          Wedle późnej relacji miała być siostrą króla Wesseksu, a małżonką Aldfryda, króla Northumbrii (685-705). Po separacji z mężem wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Barking. Potem sama założyła nowy ośrodek życia zakonnego w Wimborne (w hrabstwie Dorset). Był to klasztor podwójny, to znaczy, złożony z części przeznaczonej dla mnichów oraz drugiej - dla mniszek. Była zapewne do śmierci ksienią tego benedyktyńskiego klasztoru. Daty jego założenia oraz śmierci fundatorki nie znamy. Od dawna wspominano ją w dniu 31 sierpnia.
31 SIERPNIA: - Święta Kutburga z Wimborne (+725) Wedle późnej relacji miała być siostrą króla Wesseksu, a małżonką Aldfryda, króla Northumbrii (685-705). Po separacji z mężem wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Barking. Potem sama założyła nowy ośrodek życia zakonnego w Wimborne (w hrabstwie Dorset). Był to klasztor podwójny, to znaczy, złożony z części przeznaczonej dla mnichów oraz drugiej - dla mniszek. Była zapewne do śmierci ksienią tego benedyktyńskiego klasztoru. Daty jego założenia oraz śmierci fundatorki nie znamy. Od dawna wspominano ją w dniu 31 sierpnia.
19 maja:

Święty Dunstan z Canterbury (ok. 909-988)

             Urodził się około 909 roku w Baltonsborough, w hrabstwie Somerset. Wcześnie oddano go na naukę do opactwa w Glastonbury. Tam też przyjął tonsurę. W 925 roku znalazł się na dworze swego wuja Athelma, arcybiskupa Canterbury. Odtąd z siedmioma kolejnymi królami będzie
w bliskich kontaktach. Przez jakiś czas zamyślał o ożenku, ale po poważnej chorobie i pod wpływem swego krewnego Aedfleaha, biskupa Winchesteru, złożył ślub wstąpienia do stanu zakonnego. Wyświęcony na kapłana, wrócił do Glastonbury. Uprawiał tam m.in. malarstwo, muzykę, kaligrafię i złotnictwo. W 931 roku król Edmund wezwał go na dwór, ale niebawem popadł w niełaskę i wrócił do klasztoru. Został opatem. Odnowił wówczas życie zakonne, wprowadzając na powrót regułę benedyktyńską. Zmarł 19 maja 988 roku, będąc niemal osiemdziesięcioletnim starcem. Bez zwłoki otoczono go czcią. Złotnicy, jubilerzy i ślusarze uznali go za swego patrona.
19 maja: Święty Dunstan z Canterbury (ok. 909-988) Urodził się około 909 roku w Baltonsborough, w hrabstwie Somerset. Wcześnie oddano go na naukę do opactwa w Glastonbury. Tam też przyjął tonsurę. W 925 roku znalazł się na dworze swego wuja Athelma, arcybiskupa Canterbury. Odtąd z siedmioma kolejnymi królami będzie w bliskich kontaktach. Przez jakiś czas zamyślał o ożenku, ale po poważnej chorobie i pod wpływem swego krewnego Aedfleaha, biskupa Winchesteru, złożył ślub wstąpienia do stanu zakonnego. Wyświęcony na kapłana, wrócił do Glastonbury. Uprawiał tam m.in. malarstwo, muzykę, kaligrafię i złotnictwo. W 931 roku król Edmund wezwał go na dwór, ale niebawem popadł w niełaskę i wrócił do klasztoru. Został opatem. Odnowił wówczas życie zakonne, wprowadzając na powrót regułę benedyktyńską. Zmarł 19 maja 988 roku, będąc niemal osiemdziesięcioletnim starcem. Bez zwłoki otoczono go czcią. Złotnicy, jubilerzy i ślusarze uznali go za swego patrona.
20 KWIETNIA:

Błogosławiony Dominik Vernagalli (+1218)

	Był założycielem szpitala w Pizie. Kult jego został dozwolony w 1854 roku.
20 KWIETNIA: Błogosławiony Dominik Vernagalli (+1218) Był założycielem szpitala w Pizie. Kult jego został dozwolony w 1854 roku.
7 SIERPNIA:

Święty Donat z  Besançon (+ok. 660)

	Donat był mnichem w benedyktyńskim klasztorze w Luxeuil zanim został biskupem w Besançon we Francji w 624 roku. Ufundował opactwo św. Pawła. Zmarł około 660 roku.
7 SIERPNIA: Święty Donat z Besançon (+ok. 660) Donat był mnichem w benedyktyńskim klasztorze w Luxeuil zanim został biskupem w Besançon we Francji w 624 roku. Ufundował opactwo św. Pawła. Zmarł około 660 roku.
10 MARCA:

Święty Droktoweusz z Paryża (+ ok. 580

             Był uczniem św. Germana, zapewne w Autun, gdzie ten mąż, zanim został biskupem Paryża, był benedyktyńskim opatem. Nie wiemy dobrze, na przełożeństwo którego klasztoru German go powołał. W IX stuleciu przyjmowano, że był opatem benedyktyńskim w Saint-Germain-des-Pr-s. Wtedy też, po spaleniu opactwa przez Normanów, odtwarzano zniszczoną Vita Droktoweusza, ale autentycznych dokumentów już brakowało. Święty zmarł zapewne około 580 roku.  Pewny jest dzień jego śmierci: 10 marca.
10 MARCA: Święty Droktoweusz z Paryża (+ ok. 580 Był uczniem św. Germana, zapewne w Autun, gdzie ten mąż, zanim został biskupem Paryża, był benedyktyńskim opatem. Nie wiemy dobrze, na przełożeństwo którego klasztoru German go powołał. W IX stuleciu przyjmowano, że był opatem benedyktyńskim w Saint-Germain-des-Pr-s. Wtedy też, po spaleniu opactwa przez Normanów, odtwarzano zniszczoną Vita Droktoweusza, ale autentycznych dokumentów już brakowało. Święty zmarł zapewne około 580 roku. Pewny jest dzień jego śmierci: 10 marca.
25 SIERPNIA:

Święta Ebba z Coldingham (Starsza) (+683)

      Córka Etelfryda, króla Nortumbrii, i siostra św. Oswalda, po śmierci ojca uszła do Szkocji. Tam też dała się ochrzcić. Potem z ręki biskupa Finana przyjęła welon dziewic i w Coldingham została benedyktyńską mniszką. Sławna już ze swej świętości, przyjmowała tam św. Kutberta, a także wychowywała św. Etelredę. Dzięki jej interwencji wypuszczono z więzienia św. Wilfryda. Gdy spostrzegła, że wspólnota zakonna zaczęła się rozluźniać, dokonała reformy. Była ta reforma skuteczna do czasu. Po śmierci Ebby, która nastąpiła 25 sierpnia 683 roku, pojawiły się nowe oznaki rozluźnienia. Około 686 roku klasztor na skutek pożaru przestał istnieć. Odnowiono go dopiero po najazdach duńskich. Wtedy też rozniecono na nowo kult świętej.
25 SIERPNIA: Święta Ebba z Coldingham (Starsza) (+683) Córka Etelfryda, króla Nortumbrii, i siostra św. Oswalda, po śmierci ojca uszła do Szkocji. Tam też dała się ochrzcić. Potem z ręki biskupa Finana przyjęła welon dziewic i w Coldingham została benedyktyńską mniszką. Sławna już ze swej świętości, przyjmowała tam św. Kutberta, a także wychowywała św. Etelredę. Dzięki jej interwencji wypuszczono z więzienia św. Wilfryda. Gdy spostrzegła, że wspólnota zakonna zaczęła się rozluźniać, dokonała reformy. Była ta reforma skuteczna do czasu. Po śmierci Ebby, która nastąpiła 25 sierpnia 683 roku, pojawiły się nowe oznaki rozluźnienia. Około 686 roku klasztor na skutek pożaru przestał istnieć. Odnowiono go dopiero po najazdach duńskich. Wtedy też rozniecono na nowo kult świętej.
15  CZERWCA:

- Święta Edburga, córka Edwarda I, mniszka benedyktyńskiego klasztoru 
w Winchesterze (+ ok. 960)

         Miała podobno trzy lata, kiedy to ojciec, król Mercji i Wessexu, ofiarował jej cenne zabawki oraz kielich i ewangeliarz. Bez wahania wybrała te ostatnie. Interpretowano później to wydarzenie jako zapowiedź jej przyszłej świętości. Edburgę przyjęto do ufundowanego przez jej babkę benedyktyńskiego klasztoru w Winchesterze. Budowała tam wszystkich pokorą i łagodnością. Urzędu ksieni, jak potem chcieli niektórzy, nie piastowała. Zmarła około r. 960. Pisał o niej przede wszystkim Wilhelm z Malmesbury, autor Gesta Regum Anglorum. Wspomnienie Edburgi obchodzono 15 czerwca.
15 CZERWCA: - Święta Edburga, córka Edwarda I, mniszka benedyktyńskiego klasztoru w Winchesterze (+ ok. 960) Miała podobno trzy lata, kiedy to ojciec, król Mercji i Wessexu, ofiarował jej cenne zabawki oraz kielich i ewangeliarz. Bez wahania wybrała te ostatnie. Interpretowano później to wydarzenie jako zapowiedź jej przyszłej świętości. Edburgę przyjęto do ufundowanego przez jej babkę benedyktyńskiego klasztoru w Winchesterze. Budowała tam wszystkich pokorą i łagodnością. Urzędu ksieni, jak potem chcieli niektórzy, nie piastowała. Zmarła około r. 960. Pisał o niej przede wszystkim Wilhelm z Malmesbury, autor Gesta Regum Anglorum. Wspomnienie Edburgi obchodzono 15 czerwca.
16 WRZEŚNIA:

Święta Edyta z Wilton (+985)

        Była córką króla Edgara (959-975) oraz Wulfrydy. Już jako dziewczynka została poświęcona Bogu i przeznaczona do życia klasztornego. Oddna  do opactwa benedyktyńskiego w Wilton, żyła tam jako prosta mniszka, a następnie została jego ksienią. Tam też Edyta spędziła niemal całe swe życie. Jej preceptorami z woli króla byli Radbod i Benno, uczeni duchowni. Gdy ojciec proponował jej potem objęcie innych opactw, odmówiła. Później uczestniczyła 
w translacji szczątków swego brata Edwarda. Ufundowała też kaplicę ku czci św. Dionizego. W czasie konsekracji tej kaplicy, w r. 984, św. Dunstan miał przepowiedzieć jej rychłą śmierć. Nastąpiła ona  16 września 985 r. Wcześnie otoczyła ją cześć wiernych. Świadczyli ją m.in. król Kanut (1016-1035), Emma, matka Edwarda Wyznawcy, oraz jego żona Edyta, która także wychowywała się w Wilton.
16 WRZEŚNIA: Święta Edyta z Wilton (+985) Była córką króla Edgara (959-975) oraz Wulfrydy. Już jako dziewczynka została poświęcona Bogu i przeznaczona do życia klasztornego. Oddna do opactwa benedyktyńskiego w Wilton, żyła tam jako prosta mniszka, a następnie została jego ksienią. Tam też Edyta spędziła niemal całe swe życie. Jej preceptorami z woli króla byli Radbod i Benno, uczeni duchowni. Gdy ojciec proponował jej potem objęcie innych opactw, odmówiła. Później uczestniczyła w translacji szczątków swego brata Edwarda. Ufundowała też kaplicę ku czci św. Dionizego. W czasie konsekracji tej kaplicy, w r. 984, św. Dunstan miał przepowiedzieć jej rychłą śmierć. Nastąpiła ona 16 września 985 r. Wcześnie otoczyła ją cześć wiernych. Świadczyli ją m.in. król Kanut (1016-1035), Emma, matka Edwarda Wyznawcy, oraz jego żona Edyta, która także wychowywała się w Wilton.
18  MARCA:

Święty Egbert z Ripon (+720)

	Mnich benedyktyński w Ripon, w Anglii. Jego relikwie były otoczone czcią do początku 1000 roku.
18 MARCA: Święty Egbert z Ripon (+720) Mnich benedyktyński w Ripon, w Anglii. Jego relikwie były otoczone czcią do początku 1000 roku.
24 KWIETNIA:

Święty Egbert z Lindisfarne (+ok. 729)

	Angielski mnich w benedyktyńskim Lindisfarne, w Irlandii. Później wstąpił do klasztoru w Rathmelgisi. Został tam wyświęcony na kapłana, gdzie został czczony za swą świętość. Wyruszył do Iony, 
w Szkocji, gdzie poznał rzymskie zwyczaje. Wielkanoc była tam celebrowana po raz pierwszy według obliczeń rzymskich w dzień śmierci Egberta. Został czczony przez mnichów wysłanych na misję do Niemczech.
24 KWIETNIA: Święty Egbert z Lindisfarne (+ok. 729) Angielski mnich w benedyktyńskim Lindisfarne, w Irlandii. Później wstąpił do klasztoru w Rathmelgisi. Został tam wyświęcony na kapłana, gdzie został czczony za swą świętość. Wyruszył do Iony, w Szkocji, gdzie poznał rzymskie zwyczaje. Wielkanoc była tam celebrowana po raz pierwszy według obliczeń rzymskich w dzień śmierci Egberta. Został czczony przez mnichów wysłanych na misję do Niemczech.
30 CZERWCA:

Święta Erentruda z Salzburga (+ok. 718)

               Przybyła do Salzburga około r. 696 razem ze św. Rupertem, z którym była spokrewniona. Postawił ją na czele benedyktynek, dla których na Nonbergu założył klasztor. Zmarła około r. 718. Od IX w. czczono ją jako świętą, a wspominano w dniu 30 czerwca.
30 CZERWCA: Święta Erentruda z Salzburga (+ok. 718) Przybyła do Salzburga około r. 696 razem ze św. Rupertem, z którym była spokrewniona. Postawił ją na czele benedyktynek, dla których na Nonbergu założył klasztor. Zmarła około r. 718. Od IX w. czczono ją jako świętą, a wspominano w dniu 30 czerwca.
30 KWIETNIA

Święty Erkonwald z Chestrey (+693)

        Biskup przeniesiony do Anglii. Założył tam dwa benedyktyńskie klasztory, jeden dla mnichów w Chestrey, gdzie był opatem, i drugi w Barking dla mniszek, których przełożoną była św. Etelberga, jego siostra.  Zmarł w 693 roku.
30 KWIETNIA Święty Erkonwald z Chestrey (+693) Biskup przeniesiony do Anglii. Założył tam dwa benedyktyńskie klasztory, jeden dla mnichów w Chestrey, gdzie był opatem, i drugi w Barking dla mniszek, których przełożoną była św. Etelberga, jego siostra. Zmarł w 693 roku.
7 LIPCA:

Święta  Etelburga, ksieni benedyktyńska w Faremouttieren-Brie
 (+695)

	Była córką króla Anglii Wschodniej. Została ksienią benedyktyńskiego klasztoru Faremouttieren-Brie .Prowadziła życie w dziewictwie i wstrzemięźliwości. Zmarła w 695 r. Wspomnienie 7 lipca
7 LIPCA: Święta Etelburga, ksieni benedyktyńska w Faremouttieren-Brie (+695) Była córką króla Anglii Wschodniej. Została ksienią benedyktyńskiego klasztoru Faremouttieren-Brie .Prowadziła życie w dziewictwie i wstrzemięźliwości. Zmarła w 695 r. Wspomnienie 7 lipca
23 CZERWCA:

Święta Etelreda z Ely (+679)

             Była córką króla Wschodnich Anglów. W r. 652 wydano ją za Tonberta, księcia plemienia zwanego Girvii.  W trzy lata później owdowiała. Usunęła się wówczas do swych dóbr na wysepce Ely. W r. 660 poślubiono ją po raz wtóry synowi króla Nortumbrii, Egfrydowi. Nadal jednak żyła w dziewictwie. Wedle Bedy Egfryd obiecywał św. Wilfrydowi wiele za wyperswadowanie królowej tego stanu. W dziesięć lat później separował się od żony, która udała się do opactwa benedyktyńskiego w Coldingham. Potem założyła nowe na Ely. Wiodła tam życie nad wyraz umartwione. Zmarła 23 czerwca 679 r. W szesnaście lat później jej siostra Seksburga, która została ksienią na Ely, przeniosła jej szczątki do kościoła. W średniowieczu była świętą bardzo popularną.
23 CZERWCA: Święta Etelreda z Ely (+679) Była córką króla Wschodnich Anglów. W r. 652 wydano ją za Tonberta, księcia plemienia zwanego Girvii. W trzy lata później owdowiała. Usunęła się wówczas do swych dóbr na wysepce Ely. W r. 660 poślubiono ją po raz wtóry synowi króla Nortumbrii, Egfrydowi. Nadal jednak żyła w dziewictwie. Wedle Bedy Egfryd obiecywał św. Wilfrydowi wiele za wyperswadowanie królowej tego stanu. W dziesięć lat później separował się od żony, która udała się do opactwa benedyktyńskiego w Coldingham. Potem założyła nowe na Ely. Wiodła tam życie nad wyraz umartwione. Zmarła 23 czerwca 679 r. W szesnaście lat później jej siostra Seksburga, która została ksienią na Ely, przeniosła jej szczątki do kościoła. W średniowieczu była świętą bardzo popularną.
16 MARCA:

Święta Euzebia z Hamaye (+680 lub 689)

            Była córką św. Adalbalda i św. Ryktrudy. W ślad za swą matką wstąpiła do klasztoru w Marchiennes, następnie zaś została ksienią 
w Hamaye, gdzie zmarła 16 marca 680 (lub 689) r. Pamiątkę jej tegoż dnia obchodzi po dziś dzień diecezja Beauvais.
16 MARCA: Święta Euzebia z Hamaye (+680 lub 689) Była córką św. Adalbalda i św. Ryktrudy. W ślad za swą matką wstąpiła do klasztoru w Marchiennes, następnie zaś została ksienią w Hamaye, gdzie zmarła 16 marca 680 (lub 689) r. Pamiątkę jej tegoż dnia obchodzi po dziś dzień diecezja Beauvais.
30 CZERWCA:

      Błogosławiony Filip Powell (+1646)

	W Douai wstąpił do benedyktynów w 1619 roku. Pracował na misjach w Anglii przez 20 lat. Aresztowany na okręcie w drodze do Walii, został powieszony i ćwiartowany w Tyburn w 1646 roku, ponieważ nie chciał wyrzec się kapłaństwa. Został beatyfikowany w 1929 roku.
30 CZERWCA: Błogosławiony Filip Powell (+1646) W Douai wstąpił do benedyktynów w 1619 roku. Pracował na misjach w Anglii przez 20 lat. Aresztowany na okręcie w drodze do Walii, został powieszony i ćwiartowany w Tyburn w 1646 roku, ponieważ nie chciał wyrzec się kapłaństwa. Został beatyfikowany w 1929 roku.
12  CZERWCA:

Święty Leon III,  papież, benedyktyn (+816)

       Jego pontyfikat trwający w latach 795-816 przypadł na czasy przełomowe w historii Zachodu. O pochodzeniu i formacji przyszłego papieża nic pewnego nie wiemy. Był Rzymianinem i benedyktynem. To natomiast pewne, że od wczesnej młodości zaangażowany był w służbie Kościoła. Nie wiemy też dobrze, w jakich okolicznościach wstąpił na stolicę Piotrową po Hadrianie I. Objąwszy ster Piotrowej nawy, dokonał natychmiast posunięcia o niemałym w przyszłości znaczeniu: powiadomił o wyborze Karola Wielkiego i posłał mu symboliczne dary, nazywając króla Franków patrycjuszem rzymskim. Kiedy w osłabionym wewnętrznymi sporami i obrazoburstwem Bizancjum cesarstwo przeżywało właśnie bezkrólewie, na Zachodzie powstało nowe cesarstwo, niejako dziedzic dawnego cesarstwa rzymskiego, ale zarazem dzieło papiestwa, które nawiązywało do starożytnych idei państwa Bożego. Było to największe dokonanie pontyfikatu Leona. Zmarł 12 czerwca 816 r.
12 CZERWCA: Święty Leon III, papież, benedyktyn (+816) Jego pontyfikat trwający w latach 795-816 przypadł na czasy przełomowe w historii Zachodu. O pochodzeniu i formacji przyszłego papieża nic pewnego nie wiemy. Był Rzymianinem i benedyktynem. To natomiast pewne, że od wczesnej młodości zaangażowany był w służbie Kościoła. Nie wiemy też dobrze, w jakich okolicznościach wstąpił na stolicę Piotrową po Hadrianie I. Objąwszy ster Piotrowej nawy, dokonał natychmiast posunięcia o niemałym w przyszłości znaczeniu: powiadomił o wyborze Karola Wielkiego i posłał mu symboliczne dary, nazywając króla Franków patrycjuszem rzymskim. Kiedy w osłabionym wewnętrznymi sporami i obrazoburstwem Bizancjum cesarstwo przeżywało właśnie bezkrólewie, na Zachodzie powstało nowe cesarstwo, niejako dziedzic dawnego cesarstwa rzymskiego, ale zarazem dzieło papiestwa, które nawiązywało do starożytnych idei państwa Bożego. Było to największe dokonanie pontyfikatu Leona. Zmarł 12 czerwca 816 r.
11  MAJA:

Święty Majol z Cluny (ok. 915–994)

           Urodził się między 906 a 915 rokiem w Auvergne (południowej Francji), w rodzinie bardzo zamożnej. Zniechęcony ciągłymi napadami Saracenów, udał się wcześnie do swego krewnego, który był wicehrabią w Mâcon. Tam to poznał biskupa Bernona, który mianował go kanonikiem katedralnym i zachęcił do kontynuowania studiów. Odbywał je w Lyonie. Po powrocie został archidiakonem i sam zaczął nauczać  w szkole biskupiej. Gdy lud Besançon zażądał, aby zasiadł na tamtejszej stolicy arcybiskupiej, odmówił i schronił się w opactwie benedyktyńskim Cluny. W latach 942-948 był tam bibliotekarzem 
i apokryzjariuszem, potem został koadiutorem opata Aymarda. Gdy ten ostatni w 954 roku rozstał się z życiem, zajął jego miejsce. Pełen gorliwości, pobożności i erudycji, roztropnie rządził teraz opactwem, ale był też zarazem doradcą papieży, cesarzy i innych możnych tego świata.
11 MAJA: Święty Majol z Cluny (ok. 915–994) Urodził się między 906 a 915 rokiem w Auvergne (południowej Francji), w rodzinie bardzo zamożnej. Zniechęcony ciągłymi napadami Saracenów, udał się wcześnie do swego krewnego, który był wicehrabią w Mâcon. Tam to poznał biskupa Bernona, który mianował go kanonikiem katedralnym i zachęcił do kontynuowania studiów. Odbywał je w Lyonie. Po powrocie został archidiakonem i sam zaczął nauczać w szkole biskupiej. Gdy lud Besançon zażądał, aby zasiadł na tamtejszej stolicy arcybiskupiej, odmówił i schronił się w opactwie benedyktyńskim Cluny. W latach 942-948 był tam bibliotekarzem i apokryzjariuszem, potem został koadiutorem opata Aymarda. Gdy ten ostatni w 954 roku rozstał się z życiem, zajął jego miejsce. Pełen gorliwości, pobożności i erudycji, roztropnie rządził teraz opactwem, ale był też zarazem doradcą papieży, cesarzy i innych możnych tego świata.
8  MAJA:

Święta Iduberga (Ida) z Nivelles (+ 652)

	Córka księcia Akwitanii, małżonka Pepina z Landes, matka 
św. Gertrudy z Nivelles. Po śmierci męża wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Nivelles. Zmarła 8 maja 652 roku.
8 MAJA: Święta Iduberga (Ida) z Nivelles (+ 652) Córka księcia Akwitanii, małżonka Pepina z Landes, matka św. Gertrudy z Nivelles. Po śmierci męża wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Nivelles. Zmarła 8 maja 652 roku.
22  LIPCA:

Święty Wandregizil, opat w benedyktyńskim opactwie w  Fontenelle 
(ok. 600 - 668)

         Urodził się około 600 r. w pobliżu Verdun, w rodzinie frankońskich możnowładców. Rychło dostał się na dwór panujących. Przez krótki też czas żył w małżeństwie. W 629 r. został w Montfaucon mnichem. Wiódł następnie życie pustelnicze w górach Jury. Przebywał również w Bobbio i Romainmôtier. Swego marzenia, by odbyć pielgrzymkę do Irlandii, urzeczywistnić nie zdołał. Biskup Audomar udzielił mu święceń kapłańskich. Przebywając na terenie diecezji Rouen zapoznał się z żywymi tam tradycjami, zapoczątkowanymi w Luxeuil przez św. Kolumbana. Objął następnie urząd opata w Fontenelle. Jako taki w dużej mierze kierował się wspomnianymi tradycjami. Zmarł w Fontenelle 22 lipca 668 r. Klasztor od jego imienia nazwano potem Saint-Wandrille. Żywot napisał mnich współczesny świętemu.
22 LIPCA: Święty Wandregizil, opat w benedyktyńskim opactwie w Fontenelle (ok. 600 - 668) Urodził się około 600 r. w pobliżu Verdun, w rodzinie frankońskich możnowładców. Rychło dostał się na dwór panujących. Przez krótki też czas żył w małżeństwie. W 629 r. został w Montfaucon mnichem. Wiódł następnie życie pustelnicze w górach Jury. Przebywał również w Bobbio i Romainmôtier. Swego marzenia, by odbyć pielgrzymkę do Irlandii, urzeczywistnić nie zdołał. Biskup Audomar udzielił mu święceń kapłańskich. Przebywając na terenie diecezji Rouen zapoznał się z żywymi tam tradycjami, zapoczątkowanymi w Luxeuil przez św. Kolumbana. Objął następnie urząd opata w Fontenelle. Jako taki w dużej mierze kierował się wspomnianymi tradycjami. Zmarł w Fontenelle 22 lipca 668 r. Klasztor od jego imienia nazwano potem Saint-Wandrille. Żywot napisał mnich współczesny świętemu.
13 SIERPNIA:

Święty Wigbert z Fritzlaru (+737 lub 738)

              Pochodził z Anglii, a urodził się prawdopodobnie na terenie Wesseksu. Był najpierw mnichem w Nuntscelle, ale na wezwanie św. Bonifacego przybył w 730 r. na teren Turyngii i Saksonii, aby podjąć pracę ewangelizacyjną. We Fritzlarze był najpierw nauczycielem, potem opatem benedyktyńskim. Zreorganizował też klasztor benedyktyński w Ohrdruf. Zmarł we Fritzlarze w 737 lub 738 r. W 780 r. jego szczątki przeniesiono częściowo do Hersfeldu. Zaginęły w czasie pożaru w 1761 r. Natomiast relikwie, które pozostały we Fritzlarze, w 1340 r. umieszczono w gotyckim sarkofagu. Relikwie znalazły się także w Fuldzie, Kölledzie (Turyngia) oraz w Benediktbeuern.
13 SIERPNIA: Święty Wigbert z Fritzlaru (+737 lub 738) Pochodził z Anglii, a urodził się prawdopodobnie na terenie Wesseksu. Był najpierw mnichem w Nuntscelle, ale na wezwanie św. Bonifacego przybył w 730 r. na teren Turyngii i Saksonii, aby podjąć pracę ewangelizacyjną. We Fritzlarze był najpierw nauczycielem, potem opatem benedyktyńskim. Zreorganizował też klasztor benedyktyński w Ohrdruf. Zmarł we Fritzlarze w 737 lub 738 r. W 780 r. jego szczątki przeniesiono częściowo do Hersfeldu. Zaginęły w czasie pożaru w 1761 r. Natomiast relikwie, które pozostały we Fritzlarze, w 1340 r. umieszczono w gotyckim sarkofagu. Relikwie znalazły się także w Fuldzie, Kölledzie (Turyngia) oraz w Benediktbeuern.
5  CZERWCA:

Święty Franko z Assergi (ok. 1150 –ok. 1275)

	Był synem wieśniaka, a urodził się około r. 1150. Benedyktynem został w San Giorgio di Lucoli. Święceń kapłańskich nie otrzymał. 
Po dwudziestu latach opuścił opactwo, aby żyć w eremie. Osiadł najpierw w lasach okalających opactwo, potem przeniósł się na apenińskie wysokości i swój erem założył niedaleko Gran Sasso. Przez pięć lat przebywał na górze Vasto, na wysokości 1800 m. nad poziomem morza. Ostatnie lata życia spędził w Górach Sabińskich, w miejscu trudno dostępnym, ale położonym dość blisko Assergi, dokąd przybywał, by przyjmować Komunię św. Gdy zmarł, pochowano go w krypcie klasztoru Santa Maria in Silice. Od XIV w. wspomnienie obchodzono 
w dniu 5 czerwca.
5 CZERWCA: Święty Franko z Assergi (ok. 1150 –ok. 1275) Był synem wieśniaka, a urodził się około r. 1150. Benedyktynem został w San Giorgio di Lucoli. Święceń kapłańskich nie otrzymał. Po dwudziestu latach opuścił opactwo, aby żyć w eremie. Osiadł najpierw w lasach okalających opactwo, potem przeniósł się na apenińskie wysokości i swój erem założył niedaleko Gran Sasso. Przez pięć lat przebywał na górze Vasto, na wysokości 1800 m. nad poziomem morza. Ostatnie lata życia spędził w Górach Sabińskich, w miejscu trudno dostępnym, ale położonym dość blisko Assergi, dokąd przybywał, by przyjmować Komunię św. Gdy zmarł, pochowano go w krypcie klasztoru Santa Maria in Silice. Od XIV w. wspomnienie obchodzono w dniu 5 czerwca.
16  KWIETNIA:

Święty Fruktuozus z Bragi (+665)

	Był synem hiszpańskiego generała wizygockiej armii. Kształcił się 
u biskupa Valencii, w Hiszpanii. Konancjusza. Fruktuozus zbudował klasztor w swojej posiadłości i został pustelnikiem. Zebrało się wokół niego wielu zwolenników, dlatego wybudował więcej klasztorów do których wstąpili też niektórzy z jego rodziny. Fruktuozus zdecydował wtedy wyruszyć do Egiptu, gdzie też osiadł jako pustelnik. Niestety królewski dekret spisany na podstawie wizygockich zasad nakazało mu powrót do Hiszpanii. Został wybrany biskupem, a w 656 roku wziął udział w Soborze w Toledo, gdzie został wybrany biskupem Bradze,  w Portugalii. I był nim aż do swojej śmierci.
16 KWIETNIA: Święty Fruktuozus z Bragi (+665) Był synem hiszpańskiego generała wizygockiej armii. Kształcił się u biskupa Valencii, w Hiszpanii. Konancjusza. Fruktuozus zbudował klasztor w swojej posiadłości i został pustelnikiem. Zebrało się wokół niego wielu zwolenników, dlatego wybudował więcej klasztorów do których wstąpili też niektórzy z jego rodziny. Fruktuozus zdecydował wtedy wyruszyć do Egiptu, gdzie też osiadł jako pustelnik. Niestety królewski dekret spisany na podstawie wizygockich zasad nakazało mu powrót do Hiszpanii. Został wybrany biskupem, a w 656 roku wziął udział w Soborze w Toledo, gdzie został wybrany biskupem Bradze, w Portugalii. I był nim aż do swojej śmierci.
5   KWIETNIA:

Święty Gerard (Gerald) z Sauve-Majeure (+1095)

	Był opatem klasztoru św. Wincentego w Laon. Zrzekł się jednak kierownictwa, gdy mnisi nie okazywali  chętnego posłuszeństwa. Założył wtedy opactwo benedyktyńskie w Sauve Majure pod Bordeaux ikierował nim ąż do śiwrci w 1095 roku. Zaprowadził zwyczaj odprawiania żałobnego za członków zgromadzenia w 30 dni po śmierci i trzydziestodniowego rozdawnictwa chleba  i wina ubogim.
5 KWIETNIA: Święty Gerard (Gerald) z Sauve-Majeure (+1095) Był opatem klasztoru św. Wincentego w Laon. Zrzekł się jednak kierownictwa, gdy mnisi nie okazywali chętnego posłuszeństwa. Założył wtedy opactwo benedyktyńskie w Sauve Majure pod Bordeaux ikierował nim ąż do śiwrci w 1095 roku. Zaprowadził zwyczaj odprawiania żałobnego za członków zgromadzenia w 30 dni po śmierci i trzydziestodniowego rozdawnictwa chleba i wina ubogim.
16 MARCA:

Święty Jan Sordi (+1183)

	Znany więcej pod nazwiskiem swego ojczyma Cacciafronte. 
Był opatem benedyktynów w klasztorze św. Wawrzyńca 
w Cremonie i biskupem Mantuy. Zrezygnował jednak z biskupstwa 
na rzecz swego poprzednika, który przez pewien czas przystał 
do antypapieża Wiktora. Jan został wtedy biskupem Vincenzy. Zamordowany w 1183 roku. Lud jego diecezji od razu począł go czcić jako męczennika. Wspomnienie jego obchodzi się 16 marca.
16 MARCA: Święty Jan Sordi (+1183) Znany więcej pod nazwiskiem swego ojczyma Cacciafronte. Był opatem benedyktynów w klasztorze św. Wawrzyńca w Cremonie i biskupem Mantuy. Zrezygnował jednak z biskupstwa na rzecz swego poprzednika, który przez pewien czas przystał do antypapieża Wiktora. Jan został wtedy biskupem Vincenzy. Zamordowany w 1183 roku. Lud jego diecezji od razu począł go czcić jako męczennika. Wspomnienie jego obchodzi się 16 marca.
25  MAJA:

- Święty Grzegorz VII, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Cluny  papież  (1028- 1085)

Hildebrand - takie było jego pierwotne imię - urodził się 
w 1028 roku w Toskanii. Wcześnie zapewne wstąpił do zakonu benedyktyńskiego w Cluny, zresztą o jego młodości wiemy niewiele. Leon IX i inni papieże wysyłali go w rozmaitych misjach. Był we Francji, u cesarzowej Agnieszki uzyskał uznanie dla papieża Stefana IX, 
a w 1058 roku stłumił w zarodku rodzącą się schizmę. Jego wpływy na politykę papieży stawały się coraz to znaczniejsze. W tym czasie był już kardynałem diakonem, a za Aleksandra II (1061-1073) archidiakonem, czyli pierwszym ministrem papieża. Sam na ten wysoki urząd obrany został 22 kwietnia 1073 roku. Dopiero wtedy przyjął święcenia kapłańskie oraz sakrę, rozpoczynając pontyfikat wypełniony po brzegi wydarzeniami tragicznymi.
25 MAJA: - Święty Grzegorz VII, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Cluny papież (1028- 1085) Hildebrand - takie było jego pierwotne imię - urodził się w 1028 roku w Toskanii. Wcześnie zapewne wstąpił do zakonu benedyktyńskiego w Cluny, zresztą o jego młodości wiemy niewiele. Leon IX i inni papieże wysyłali go w rozmaitych misjach. Był we Francji, u cesarzowej Agnieszki uzyskał uznanie dla papieża Stefana IX, a w 1058 roku stłumił w zarodku rodzącą się schizmę. Jego wpływy na politykę papieży stawały się coraz to znaczniejsze. W tym czasie był już kardynałem diakonem, a za Aleksandra II (1061-1073) archidiakonem, czyli pierwszym ministrem papieża. Sam na ten wysoki urząd obrany został 22 kwietnia 1073 roku. Dopiero wtedy przyjął święcenia kapłańskie oraz sakrę, rozpoczynając pontyfikat wypełniony po brzegi wydarzeniami tragicznymi.
8 LIPCA:

Święty Grymbald (+901) 

	Nazywany był również Grimwald. Został zaproszony przez króla Anglii Alfreda w 885 roku. Grimbald przybył do Anglii, odmówił biskupstwa w Canterbury i został mnichem. Został wyznaczony opatem w opactwie benedyktyńskim New Minister w Winchesterze przez króla Edwarda  Starszego. Grymbald miał swój wkład w odnowniu nauczania w Anglii i był zachęcanu w tym wysiłku przez króla Alfreda.
8 LIPCA: Święty Grymbald (+901) Nazywany był również Grimwald. Został zaproszony przez króla Anglii Alfreda w 885 roku. Grimbald przybył do Anglii, odmówił biskupstwa w Canterbury i został mnichem. Został wyznaczony opatem w opactwie benedyktyńskim New Minister w Winchesterze przez króla Edwarda Starszego. Grymbald miał swój wkład w odnowniu nauczania w Anglii i był zachęcanu w tym wysiłku przez króla Alfreda.
28  MAJA:

Święty  Wilhelm z Gellone (+812)

	Urodził się ok. połowy VIII wieku jako syn hrabiego Teodoryka
 i Audy, córki Karola Młota. Z drugą żoną Witburgą miał siedmioro dzieci. Gdy zaczęły się niepokoje, wzniecane przez Basków
 i muzułmanów, Karol Wielki, jego kuzyn, mianował go księciem Tuluzy
 i margrabią Septymanii. Odparł wówczas niebezpieczeństwo ze strony Basków. Mniej szczęścia miał w starciu z muzułmanami. Gdy w 793 roku siły emira Hishama I pustoszyły ziemie na południe i północ od Pirenejów, nie potrafił ich powstrzymać i pod Villedaigne został pobity.  Ufundował następnie opactwo benedyktyńskie w Gellone, do którego ściągnął mnichów św. Benedykta z Anianu. W 806 roku przyjął tam habit. Był potem zakonnikiem przykładnym, wiernym regule. Od biskupa Hermana z Halberstadt otrzymał florilegium tekstów Ojców Kościoła o mistycznym zjednoczeniu duszy z Bogiem. Zmarł może 28 maja 812 roku.
28 MAJA: Święty Wilhelm z Gellone (+812) Urodził się ok. połowy VIII wieku jako syn hrabiego Teodoryka i Audy, córki Karola Młota. Z drugą żoną Witburgą miał siedmioro dzieci. Gdy zaczęły się niepokoje, wzniecane przez Basków i muzułmanów, Karol Wielki, jego kuzyn, mianował go księciem Tuluzy i margrabią Septymanii. Odparł wówczas niebezpieczeństwo ze strony Basków. Mniej szczęścia miał w starciu z muzułmanami. Gdy w 793 roku siły emira Hishama I pustoszyły ziemie na południe i północ od Pirenejów, nie potrafił ich powstrzymać i pod Villedaigne został pobity. Ufundował następnie opactwo benedyktyńskie w Gellone, do którego ściągnął mnichów św. Benedykta z Anianu. W 806 roku przyjął tam habit. Był potem zakonnikiem przykładnym, wiernym regule. Od biskupa Hermana z Halberstadt otrzymał florilegium tekstów Ojców Kościoła o mistycznym zjednoczeniu duszy z Bogiem. Zmarł może 28 maja 812 roku.
11 kwietnia:

Święty Gutlak z Croyland (+714)

          Gutlak był szlachcicem w armi króla Ethelreda I w Mercii w Anglii. Został mnichem w benedyktyńskim opactwie w Repton a następnie pustelnikiem w wieku 24 lat na wyspie Lincolnshire Fens. Klasztor w Croyland wspomagał jego pustelnię. Według powszechnej legendy guthlac miał wiele nadzwyczajnych wizji. Zmarł w Croyland a jego grób przez długi czas był odwiedzany przez pielgrzymów we wczesnym średniowieczu.
11 kwietnia: Święty Gutlak z Croyland (+714) Gutlak był szlachcicem w armi króla Ethelreda I w Mercii w Anglii. Został mnichem w benedyktyńskim opactwie w Repton a następnie pustelnikiem w wieku 24 lat na wyspie Lincolnshire Fens. Klasztor w Croyland wspomagał jego pustelnię. Według powszechnej legendy guthlac miał wiele nadzwyczajnych wizji. Zmarł w Croyland a jego grób przez długi czas był odwiedzany przez pielgrzymów we wczesnym średniowieczu.
7 LIPCA:

Święty Hedda (+705)

       Najpierw był mnichem benedyktyńskim w Glastonbury. Tam też zapewne został później opatem. Przy organizowaniu nowych diecezji powołano go na stolicę biskupiąw Dorchesterze, później 
w Winchesterze. Sakry udzielił mu św. Teodor, arcybiskup Canterbury. 
W czasie jego pontyfikatu dokonano translacji z Dorchester do Winchesteru - relikwii św. Biryna, apostoła zachodnich Sasów, to zaś odegrało pewną rolę przy układaniu prawodawstwa, z którego zasłynął Ine, król Wesseksu. Biskup był jego wiernym doradcą. Wiemy też, że odwiedził pustelnika Gutlaka, któremu przy tej okazji udzielił święceń kapłańskich. Zmarł 7 lipca 705 r. Jego sylwetkę upamiętnił m.in. Beda Wielebny.
7 LIPCA: Święty Hedda (+705) Najpierw był mnichem benedyktyńskim w Glastonbury. Tam też zapewne został później opatem. Przy organizowaniu nowych diecezji powołano go na stolicę biskupiąw Dorchesterze, później w Winchesterze. Sakry udzielił mu św. Teodor, arcybiskup Canterbury. W czasie jego pontyfikatu dokonano translacji z Dorchester do Winchesteru - relikwii św. Biryna, apostoła zachodnich Sasów, to zaś odegrało pewną rolę przy układaniu prawodawstwa, z którego zasłynął Ine, król Wesseksu. Biskup był jego wiernym doradcą. Wiemy też, że odwiedził pustelnika Gutlaka, któremu przy tej okazji udzielił święceń kapłańskich. Zmarł 7 lipca 705 r. Jego sylwetkę upamiętnił m.in. Beda Wielebny.
17 września

Święta Hildegarda z Bingen, dziewica i doktor Kościoła-patrz: http://www.brewiarz.pl/czytelnia/swieci/09-17c.php3
17 września Święta Hildegarda z Bingen, dziewica i doktor Kościoła-patrz: http://www.brewiarz.pl/czytelnia/swieci/09-17c.php3
1   KWIETNIA:

Błogosławiony Hugon z Bonneveaux (+1194)

	Krewny świętego Hugona z Grenoble. Został opatem cystersów w Bonneveaux. Miał zaprowadzić nabożeństwo do Cierniowej Korony we Francji. Pośredniczył między papieżem Aleksandrem III a Barbarossą. Zmarł w 1194 roku. Kult zatwierdzony został dla zakonu cystersów w 1871 roku, a dla diecezji Valence w 1903 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 1 kwietnia.
1 KWIETNIA: Błogosławiony Hugon z Bonneveaux (+1194) Krewny świętego Hugona z Grenoble. Został opatem cystersów w Bonneveaux. Miał zaprowadzić nabożeństwo do Cierniowej Korony we Francji. Pośredniczył między papieżem Aleksandrem III a Barbarossą. Zmarł w 1194 roku. Kult zatwierdzony został dla zakonu cystersów w 1871 roku, a dla diecezji Valence w 1903 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 1 kwietnia.
1   KWIETNIA:

Święty Hugo z Grenoble (+1132)- pattz:http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/04-01b.php3
1 KWIETNIA: Święty Hugo z Grenoble (+1132)- pattz:http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/04-01b.php3
9  KWIETNIA:

Święty Hugon z Rouen (+730)

          Był jednocześnie arcybiskupem, biskupem Paryża,  i Bayeux, oraz opatem klasztorów benedyktyńskich: Fontenelle i  Jumièges. 
W owych czasach taka kumulacja nie była niezwykłą i prowadziła nieraz do nadużyć. Hugon sprawował wszystkie te urzędy z wielką sumiennością. Zmarł w 730 roku.
9 KWIETNIA: Święty Hugon z Rouen (+730) Był jednocześnie arcybiskupem, biskupem Paryża, i Bayeux, oraz opatem klasztorów benedyktyńskich: Fontenelle i Jumièges. W owych czasach taka kumulacja nie była niezwykłą i prowadziła nieraz do nadużyć. Hugon sprawował wszystkie te urzędy z wielką sumiennością. Zmarł w 730 roku.
8 MARCA:

Święty Umfryd z Prüm (+ 870)

	Był benedyktyńskim opatem w Prüm w Niemczech, a od 850 roku biskupem Thèrouanne we Francji, gdzie zmarł w 870 roku. Otrzymał od Karola Łysego opactwo Saint-Bertn, jednakże wrócił do swojej diecezji na skutek interwencji Mikołaja I.
8 MARCA: Święty Umfryd z Prüm (+ 870) Był benedyktyńskim opatem w Prüm w Niemczech, a od 850 roku biskupem Thèrouanne we Francji, gdzie zmarł w 870 roku. Otrzymał od Karola Łysego opactwo Saint-Bertn, jednakże wrócił do swojej diecezji na skutek interwencji Mikołaja I.
13  KWIETNIA:

Święta Ida z Boulogne (1040-1112)

           Urodziła się w r. 1040 jako córka Godfryda, księcia Dolnej Lotaryngii. Mając lat siedemnaście, poślubiła Eustachego II, hrabiego Boulogne. Miała z nim trzech synów: Eustachego III, który został dziedzicem rodowego hrabstwa; Godfryda, który przybrał tytuł od swego zamku w Bouillon, uczestniczył w pierwszej wyprawie krzyżowej i został -Obrońcą Świętego Grobu-; oraz Baldwina, jego następcę, który przybrał sobie tytuł króla Jerozolimy. Pozostawała w kontakcie ze św. Anzelmem, arcybiskupem Canterbury; zachowało się kilka listów, adresowanych przez świętego doktora do niej. Wiemy ponadto, że oznaczała się chrześcijańską miłością, wspierała ubogich, odbudowała kościół w Boulogne i ufundowała kilka opactw. Zmarła 13 kwietnia 1112 r. Pochowano ją w opactwie w Wast (Vasconvilliers). Wkrótce mnich z tego opactwa napisał jej życiorys. Dziś czczą ją w diecezjach Arras i Bayeux oraz w samym Boulogne.
13 KWIETNIA: Święta Ida z Boulogne (1040-1112) Urodziła się w r. 1040 jako córka Godfryda, księcia Dolnej Lotaryngii. Mając lat siedemnaście, poślubiła Eustachego II, hrabiego Boulogne. Miała z nim trzech synów: Eustachego III, który został dziedzicem rodowego hrabstwa; Godfryda, który przybrał tytuł od swego zamku w Bouillon, uczestniczył w pierwszej wyprawie krzyżowej i został -Obrońcą Świętego Grobu-; oraz Baldwina, jego następcę, który przybrał sobie tytuł króla Jerozolimy. Pozostawała w kontakcie ze św. Anzelmem, arcybiskupem Canterbury; zachowało się kilka listów, adresowanych przez świętego doktora do niej. Wiemy ponadto, że oznaczała się chrześcijańską miłością, wspierała ubogich, odbudowała kościół w Boulogne i ufundowała kilka opactw. Zmarła 13 kwietnia 1112 r. Pochowano ją w opactwie w Wast (Vasconvilliers). Wkrótce mnich z tego opactwa napisał jej życiorys. Dziś czczą ją w diecezjach Arras i Bayeux oraz w samym Boulogne.
2 WRZEŚNIA:

Święty Albert z Pontidy (+1095)

	Albert urodził się w historycznej osadzie Pontida w pobliżu Bergamo. Ze względu na arystokratyczne pochodzenie jego przeznaczeniem miała być kariera  wojskowa, musiał ją jednak porzucić z powodu ran, jakie odniósł w walce. Udał się wtedy na pielgrzymkę do Santiago de Compostela w Hiszpanii. Po powrocie wraz ze swoim towarzyszem Witem (Gwidonem) założył w drugiej połowie XI w. klasztor oparty na regule benedyktynów z Cluny, wśród których Albert spędził okres nowicjatu. Pierwszym opatem klasztoru został Gwidon. Później zastąpił go Albert, który zmarł w 1095 lub 1099 r. Nie jest natomiast znana data śmierci  Gwidona. Ich doczesne szczątki, spoczywające w Pontida do 1373 r., zostały przeniesione do kościoła Santa Maria Maggiore w Bergamo z powodu pożaru, a następnie powróciły do rodzinnego miasta w 1911 r.
2 WRZEŚNIA: Święty Albert z Pontidy (+1095) Albert urodził się w historycznej osadzie Pontida w pobliżu Bergamo. Ze względu na arystokratyczne pochodzenie jego przeznaczeniem miała być kariera wojskowa, musiał ją jednak porzucić z powodu ran, jakie odniósł w walce. Udał się wtedy na pielgrzymkę do Santiago de Compostela w Hiszpanii. Po powrocie wraz ze swoim towarzyszem Witem (Gwidonem) założył w drugiej połowie XI w. klasztor oparty na regule benedyktynów z Cluny, wśród których Albert spędził okres nowicjatu. Pierwszym opatem klasztoru został Gwidon. Później zastąpił go Albert, który zmarł w 1095 lub 1099 r. Nie jest natomiast znana data śmierci Gwidona. Ich doczesne szczątki, spoczywające w Pontida do 1373 r., zostały przeniesione do kościoła Santa Maria Maggiore w Bergamo z powodu pożaru, a następnie powróciły do rodzinnego miasta w 1911 r.
15 SIERPNIA:

Święty Altfryd (+874)

             Altfryd został kierownikiem szkoły w opactwie benedyktyńskim 
w Corvey w Saksonii. W 851 roku został wybrany biskupem 
w Hildeshiem w Niemczech. Całe królestwo Franków czcili jego świętość i jego oddanie się Matce Bożej.
15 SIERPNIA: Święty Altfryd (+874) Altfryd został kierownikiem szkoły w opactwie benedyktyńskim w Corvey w Saksonii. W 851 roku został wybrany biskupem w Hildeshiem w Niemczech. Całe królestwo Franków czcili jego świętość i jego oddanie się Matce Bożej.
19 CZERWCA:

Błogosławiony Humprey z Middlemore (+1535)

	Mnich kartuzki w Londynie w Charterhouse. Został powieszony 
w Tyburn z dwoma mnichami ze swojego klasztoru z powodu sprzeciwu wobec polityki króla Henryka VIII,  który skonfiskował klasztory w swoim królestwie.
19 CZERWCA: Błogosławiony Humprey z Middlemore (+1535) Mnich kartuzki w Londynie w Charterhouse. Został powieszony w Tyburn z dwoma mnichami ze swojego klasztoru z powodu sprzeciwu wobec polityki króla Henryka VIII, który skonfiskował klasztory w swoim królestwie.
4 SIERPNIA:

Błogosławiony William Horne (+ 1540)  
    
          Był bratem laikiem w kartuzkim klasztorze Charterhouse 
w Londynie. Został aresztowany gdyż sprzeciwiał się religijnej reformie króla Henryka VIII, która obejmowała uwięzienie katolików i zamykanie klasztorów. William został stracony razem z dwoma towarzyszami 
w Tyburn w 1540 roku.
4 SIERPNIA: Błogosławiony William Horne (+ 1540) Był bratem laikiem w kartuzkim klasztorze Charterhouse w Londynie. Został aresztowany gdyż sprzeciwiał się religijnej reformie króla Henryka VIII, która obejmowała uwięzienie katolików i zamykanie klasztorów. William został stracony razem z dwoma towarzyszami w Tyburn w 1540 roku.
5 SIERPNIA:

Święty Abel z Reims (+ok. 750)

	Był zrazu mnichem w Lobbes, benedyktyńskim opactwie, a  pochodzić miał  ze Szkocji. Święty Bonifacy zaproponował go na stolicę metropolitalną w Reims, ale Abel zapewne nigdy jej na stałe nie przejął, bo nie dopuścił  go do niej wpływowy duchowny Milo. Zmarł  około  750 roku, jako opat  w Lobbes. Szczątki przeniesiono później do Binche, w belgijskiej prowincji Hainaut. Wspominany jest  5 sierpnia.
5 SIERPNIA: Święty Abel z Reims (+ok. 750) Był zrazu mnichem w Lobbes, benedyktyńskim opactwie, a pochodzić miał ze Szkocji. Święty Bonifacy zaproponował go na stolicę metropolitalną w Reims, ale Abel zapewne nigdy jej na stałe nie przejął, bo nie dopuścił go do niej wpływowy duchowny Milo. Zmarł około 750 roku, jako opat w Lobbes. Szczątki przeniesiono później do Binche, w belgijskiej prowincji Hainaut. Wspominany jest 5 sierpnia.
15 SIERPNIA:

Święty Arnulf z Soissons (+1087)

        Pochodził z Brabancji. Początkowo był mnichem, potem opatem benedyktyńskim u św  Medarda w Soissons, ale kiedy w 1081 roku usunięto tamtejszego biskupa Ursiona, jego promowano na tę stolicę. Wiele wtedy zniósł przeciwności. Przez dwa lata przebywał nawet poza diecezją, we Flandrii. W końcu abdykował i usunął się znów do św Medarda. Założył opactwo w Ondenbourg we Flandrii. Zmarł 15 sierpnia 1087 roku w Ondenbourgu 
( Aldenburg ) 
w Brugii, we Flandrii. Kanonizowany 6 stycznia 1120 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 15 sierpnia.
15 SIERPNIA: Święty Arnulf z Soissons (+1087) Pochodził z Brabancji. Początkowo był mnichem, potem opatem benedyktyńskim u św Medarda w Soissons, ale kiedy w 1081 roku usunięto tamtejszego biskupa Ursiona, jego promowano na tę stolicę. Wiele wtedy zniósł przeciwności. Przez dwa lata przebywał nawet poza diecezją, we Flandrii. W końcu abdykował i usunął się znów do św Medarda. Założył opactwo w Ondenbourg we Flandrii. Zmarł 15 sierpnia 1087 roku w Ondenbourgu ( Aldenburg ) w Brugii, we Flandrii. Kanonizowany 6 stycznia 1120 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 15 sierpnia.
6 MARCA:

Święty Balter z Lindisfarne (+756)

          Irlandczyk, mnich benedyktyński w Lindisfarne. Potem udał się do Tynningham, w Szkocji i został pustelnikiem. Osiadł na górze Bass 
w Nortumbrii. Żył w wielkiej ascezie i zmarł w Aldham. Jego relikwie zostały umieszczone u św. Biltryda w Durham, w Anglii.
6 MARCA: Święty Balter z Lindisfarne (+756) Irlandczyk, mnich benedyktyński w Lindisfarne. Potem udał się do Tynningham, w Szkocji i został pustelnikiem. Osiadł na górze Bass w Nortumbrii. Żył w wielkiej ascezie i zmarł w Aldham. Jego relikwie zostały umieszczone u św. Biltryda w Durham, w Anglii.
1 MAJA:

Święty Berta z Avenay (+680)

	Berta była ksienią- fundatorką klasztoru w pobliżu Chalôns-sur-Marne, we Francji. Została zamordowana i jest uważana za męczenniczkę.
1 MAJA: Święty Berta z Avenay (+680) Berta była ksienią- fundatorką klasztoru w pobliżu Chalôns-sur-Marne, we Francji. Została zamordowana i jest uważana za męczenniczkę.
4 LIPCA:

Święta Berta z Blangy (+725)

	Wyszła za mąż za szlachciva w wieku 20 lat i urodziła pięć córek. Gdy umarł jej mąż wstąpiła do klasztoru w Blangy w Artois we Francji, który ufundowała. Dwie jej córki dołączyły do niej. Berta została wybrana ksienią. Była nią przez jakiś czas a potem żyła jak pustelnica.
4 LIPCA: Święta Berta z Blangy (+725) Wyszła za mąż za szlachciva w wieku 20 lat i urodziła pięć córek. Gdy umarł jej mąż wstąpiła do klasztoru w Blangy w Artois we Francji, który ufundowała. Dwie jej córki dołączyły do niej. Berta została wybrana ksienią. Była nią przez jakiś czas a potem żyła jak pustelnica.
17 SIERPNIA:

Święty Donat z Ripacandida (+1198)

              Urodził się w Ripacandida we Włosze ch. Wstąpił w 1194 roku do benedyktyńskiego klasztoru w Petina. Został patronem Ripacandida.
17 SIERPNIA: Święty Donat z Ripacandida (+1198) Urodził się w Ripacandida we Włosze ch. Wstąpił w 1194 roku do benedyktyńskiego klasztoru w Petina. Został patronem Ripacandida.
11 SIERPNIA:

Święty Equitius z Valerii (+560)

	Urodził się w Abrazji, we Włoszech. Nigdy nie otrzymał święceń kapłańskich. Ufundował klasztor w Terni. Gdy się nawrócił żył tam jako pustelnik. Kiedy został oskarżony odnośnie jego przebywania 
w klasztorze wziął go w obronę sam papież, który rozpoczął dochodzenie wobec kapłana Juliana, który wniósł oskarżenie na Equitiusa. Papież wydał pismo dotyczące jego. Później ufundował liczne klasztory w Valerii na terenie w pobliżu Rzymu.
11 SIERPNIA: Święty Equitius z Valerii (+560) Urodził się w Abrazji, we Włoszech. Nigdy nie otrzymał święceń kapłańskich. Ufundował klasztor w Terni. Gdy się nawrócił żył tam jako pustelnik. Kiedy został oskarżony odnośnie jego przebywania w klasztorze wziął go w obronę sam papież, który rozpoczął dochodzenie wobec kapłana Juliana, który wniósł oskarżenie na Equitiusa. Papież wydał pismo dotyczące jego. Później ufundował liczne klasztory w Valerii na terenie w pobliżu Rzymu.
20  MAJA:

Święta Elfryda z Crowland (+ok. 840)

                 Była córką Offy, króla Mercji. W 794 roku Etelbert, młody władca zachodnich Anglów, przybył, by prosić o jej rękę. Ojciec, podmówiony przez matkę, kazał uśmiercić królewskiego pretendenta. Przerażona tą zbrodnią, Elfryda schroniła się w benedyktyńskim opactwie w Crowland i przywdziawszy habit, zamknęła się w celi przylegającej do kościoła. Nie wiemy, kiedy zmarła, stało się to jednak przed 840 roku. Szczątki razem z relikwiami innych świętych spalili Duńczycy w 870 roku. Wspomnienie obchodzono w dniu 20 maja.
20 MAJA: Święta Elfryda z Crowland (+ok. 840) Była córką Offy, króla Mercji. W 794 roku Etelbert, młody władca zachodnich Anglów, przybył, by prosić o jej rękę. Ojciec, podmówiony przez matkę, kazał uśmiercić królewskiego pretendenta. Przerażona tą zbrodnią, Elfryda schroniła się w benedyktyńskim opactwie w Crowland i przywdziawszy habit, zamknęła się w celi przylegającej do kościoła. Nie wiemy, kiedy zmarła, stało się to jednak przed 840 roku. Szczątki razem z relikwiami innych świętych spalili Duńczycy w 870 roku. Wspomnienie obchodzono w dniu 20 maja.
8 SIERPNIA:

Święty Famian (+1150)

	Nazywany był również Quardus. Urodził się w Kolonii w Niemczech. Udał się w pielgrzymce do Rzymu, Ziemi Świętej i Compostelii w Hiszpanii. Został pustelnikiem w Composteli. Kiedy zostało zbudowane niedaleko cysterskie opactwo  wstąpił do niego.  Po jakimś czasie wyruszył znowu do Ziemi Świętej a następnie do Umbrii we Włoszech gdzie zmarł w 1150 roku.
8 SIERPNIA: Święty Famian (+1150) Nazywany był również Quardus. Urodził się w Kolonii w Niemczech. Udał się w pielgrzymce do Rzymu, Ziemi Świętej i Compostelii w Hiszpanii. Został pustelnikiem w Composteli. Kiedy zostało zbudowane niedaleko cysterskie opactwo wstąpił do niego. Po jakimś czasie wyruszył znowu do Ziemi Świętej a następnie do Umbrii we Włoszech gdzie zmarł w 1150 roku.
6 MARCA:

Święty Fridolin (+540)

        Irlandczyk, czczony jako „Apostoł Górnego Renu”. Podróżował do Francji i zamieszkał w Poitiers, gdzie odbudował klasztor zniszczony porzez Wandalów. Został pustelnikiem w Rhine. Tam wybudował inny klasztor. Jest nazywany jednak „wędrowcem”, ponieważ odbył wiele ewangelicznych wypraw w tym regionie.
6 MARCA: Święty Fridolin (+540) Irlandczyk, czczony jako „Apostoł Górnego Renu”. Podróżował do Francji i zamieszkał w Poitiers, gdzie odbudował klasztor zniszczony porzez Wandalów. Został pustelnikiem w Rhine. Tam wybudował inny klasztor. Jest nazywany jednak „wędrowcem”, ponieważ odbył wiele ewangelicznych wypraw w tym regionie.
1 WRZEŚNIA:

Święty Idzi (+VIII w.)

        Był jednym z najbardziej popularnych świętych w średniowieczu. Nazywany był również Egidiusz. Zaliczany jest do grona 14 świętych wspomożycieli. Według jednej z tradycji był Grekiem. Inna tradycja wyjaśnia, że jego symbolem jest łania. Urodził się prawdopodobnie w Provence, we Francji. Po spędzeniu dwóch lat w Arles został pustelnikiem przy ujściu rzeki Rhône. Trzymał przy sobie łanię, która szukała schronienia przed schwytaniem przez króla Gotów, który na nią polował. Król odnalazł Idziego i przeszył go strzałą, kiedy trzymał w ramionach łanię. Król ufundował tam klasztor benedykyński,  który obecnie nazywany jest Saint- Gilles. Idzi był tam opatem. Karol Wielki posłał po niego aby był jego spowiednikiem. Jego kult ograniczał się do lokalnego kalendarza do 1969 roku. ? Jest patronem kalek, żebraków i kowali.
1 WRZEŚNIA: Święty Idzi (+VIII w.) Był jednym z najbardziej popularnych świętych w średniowieczu. Nazywany był również Egidiusz. Zaliczany jest do grona 14 świętych wspomożycieli. Według jednej z tradycji był Grekiem. Inna tradycja wyjaśnia, że jego symbolem jest łania. Urodził się prawdopodobnie w Provence, we Francji. Po spędzeniu dwóch lat w Arles został pustelnikiem przy ujściu rzeki Rhône. Trzymał przy sobie łanię, która szukała schronienia przed schwytaniem przez króla Gotów, który na nią polował. Król odnalazł Idziego i przeszył go strzałą, kiedy trzymał w ramionach łanię. Król ufundował tam klasztor benedykyński, który obecnie nazywany jest Saint- Gilles. Idzi był tam opatem. Karol Wielki posłał po niego aby był jego spowiednikiem. Jego kult ograniczał się do lokalnego kalendarza do 1969 roku. ? Jest patronem kalek, żebraków i kowali.
13 MARCA:

Święty Eldrad z Novalesy (+ok. 840)

           Napisana krótko po śmierci Eldrada łacińska biografia zaginęła, a my znamy świętego jedynie
 z dokumentów i aktów publicznych z jego lat dojrzałych. Nie wiadomo zatem do końca, kiedy nasz Prowansalczyk wyruszył ku przełęczy Moncenisio i stawił się w opactwie Novalesa,  w Dolinie Suzy, na drodze łączącej Włochy i Francję. Tamtejszy klasztor został założony w 726 roku przez Abbona, znaczącą postać królestwa Franków Pepina Małego (ojca Karola Wielkiego). Początkowo było to skromne przedsięwzięcie. Monasteriolum virorum z Regułą św. Benedykta; mały męski klasztor poświęcony braciom apostołom. Piotrowi i Andrzejowi. Dla niego klasztor w Novalesa stanowił miejsce docelowe. Tu chciał spędzić życie. Złożył zatem śluby, przywdział habit, pracował i modlił się jak mnisi. Ale musiał się wśród nich cieszyć wielkim autorytetem, skoro przez jakiś nieokreślony czas, między 820 a 840 rokiem, sprawował tam funkcję opata.
13 MARCA: Święty Eldrad z Novalesy (+ok. 840) Napisana krótko po śmierci Eldrada łacińska biografia zaginęła, a my znamy świętego jedynie z dokumentów i aktów publicznych z jego lat dojrzałych. Nie wiadomo zatem do końca, kiedy nasz Prowansalczyk wyruszył ku przełęczy Moncenisio i stawił się w opactwie Novalesa, w Dolinie Suzy, na drodze łączącej Włochy i Francję. Tamtejszy klasztor został założony w 726 roku przez Abbona, znaczącą postać królestwa Franków Pepina Małego (ojca Karola Wielkiego). Początkowo było to skromne przedsięwzięcie. Monasteriolum virorum z Regułą św. Benedykta; mały męski klasztor poświęcony braciom apostołom. Piotrowi i Andrzejowi. Dla niego klasztor w Novalesa stanowił miejsce docelowe. Tu chciał spędzić życie. Złożył zatem śluby, przywdział habit, pracował i modlił się jak mnisi. Ale musiał się wśród nich cieszyć wielkim autorytetem, skoro przez jakiś nieokreślony czas, między 820 a 840 rokiem, sprawował tam funkcję opata.
11 lipca:

- Święty Hildulf z Moyenmoutier

             Do stanu duchownego wstąpił w Ratyzbonie. Jakiś czas spędził w klasztorze w Trewirze. Około r. 667 został tam współbiskupem, ale po pewnym czasie, tęskniąc za życiem w samotności, złożył urząd i udał się na odludzie w Wogezy. Wkrótce pozyskał uczniów. Zbudowano wówczas klasztor i kilka oratoriów. Pod koniec życia zrezygnował, jak się zdaje, z przełożeństwa, ale gdy jego następca umarł przed nim, podjął je na nowo. Zmarł 11 lipca, może w r. 707. Jego żywoty powstały późno, zapewne nie bez związku z trzykrotną translacją relikwii.
11 lipca: - Święty Hildulf z Moyenmoutier Do stanu duchownego wstąpił w Ratyzbonie. Jakiś czas spędził w klasztorze w Trewirze. Około r. 667 został tam współbiskupem, ale po pewnym czasie, tęskniąc za życiem w samotności, złożył urząd i udał się na odludzie w Wogezy. Wkrótce pozyskał uczniów. Zbudowano wówczas klasztor i kilka oratoriów. Pod koniec życia zrezygnował, jak się zdaje, z przełożeństwa, ale gdy jego następca umarł przed nim, podjął je na nowo. Zmarł 11 lipca, może w r. 707. Jego żywoty powstały późno, zapewne nie bez związku z trzykrotną translacją relikwii.
21 maja:

- Święta Isberga (+800)

             Nazywana również Itisberga. Była mniszka w benedyktynkim klasztorze w Aire w Artois we Francji  i przypuszczalnie siostrą Karola Wielkiego. Jest czczona jako patronka tego regionu.
21 maja: - Święta Isberga (+800) Nazywana również Itisberga. Była mniszka w benedyktynkim klasztorze w Aire w Artois we Francji i przypuszczalnie siostrą Karola Wielkiego. Jest czczona jako patronka tego regionu.
16 MARCA:

Święty Megingaud z Würzburga (+794)

        Znany też jako Mengold lub Megingoz. Urodził się we Frankonii. Został benedyktyńskim mnichem w Fritzlar (Niemcy) w roku 738. 
Poóźniej został wybrany tam opatem. W lutym 754 wybrany na biskupa 
w Würzburgu (Niemcy) po świętym Burchardzie. W 787 roku zrezygnował i wycofał się do opactwa w Neustadt.
16 MARCA: Święty Megingaud z Würzburga (+794) Znany też jako Mengold lub Megingoz. Urodził się we Frankonii. Został benedyktyńskim mnichem w Fritzlar (Niemcy) w roku 738. Poóźniej został wybrany tam opatem. W lutym 754 wybrany na biskupa w Würzburgu (Niemcy) po świętym Burchardzie. W 787 roku zrezygnował i wycofał się do opactwa w Neustadt.
26 KWIETNIA

Święty Paschazjusz Radbert (+860

          Urodził się około r. 790 w Soissons. Wychowywały go zakonnice 
z klasztoru pod wezwaniem Najśw. Panny. Tonsurę otrzymał 
w dzieciństwie. W Korbei mnichem został za rządów Adhalarda 
(+ 826) i jego brata Wali (+ 836 r.), których stanie się biografem. 
W r. 822 uczestniczył w zakładaniu Nowej Korbei (Korvey, w Saksonii). Wkrótce po śmierci opata Izaaka (+ 843 r.) obrano go jego następcą. Nie podobało się to niektórym mnichom ze wspólnoty oraz Karolowi Łysemu. Na synodzie paryskim uzyskał w r. 846 Privilegium, potwierdzenie swobód, jakimi cieszyło się opactwo w Korbei. Po synodzie w Quierzy uznał, że z urzędu musi zrezygnować (849 r.). Usunął się wówczas do Saint-Riquier. Przed swą śmiercią wrócił do macierzystego opactwa. Zmarł około r. 860.
26 KWIETNIA Święty Paschazjusz Radbert (+860 Urodził się około r. 790 w Soissons. Wychowywały go zakonnice z klasztoru pod wezwaniem Najśw. Panny. Tonsurę otrzymał w dzieciństwie. W Korbei mnichem został za rządów Adhalarda (+ 826) i jego brata Wali (+ 836 r.), których stanie się biografem. W r. 822 uczestniczył w zakładaniu Nowej Korbei (Korvey, w Saksonii). Wkrótce po śmierci opata Izaaka (+ 843 r.) obrano go jego następcą. Nie podobało się to niektórym mnichom ze wspólnoty oraz Karolowi Łysemu. Na synodzie paryskim uzyskał w r. 846 Privilegium, potwierdzenie swobód, jakimi cieszyło się opactwo w Korbei. Po synodzie w Quierzy uznał, że z urzędu musi zrezygnować (849 r.). Usunął się wówczas do Saint-Riquier. Przed swą śmiercią wrócił do macierzystego opactwa. Zmarł około r. 860.
20 SIERPNIA:

Święty Filibert z Jumièges (+685)

	Urodził się w Gaskonii, we Francji. Wychowywał i kształcił się na dworze króla Franków Dagoberta I, gdzie pod wpływem św. Ouena wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego opactwa w Rébais. Później został wybrany tam opatem. Zrezygnował jednak w wyniku nieporozumień 
z niektórymi mnichami i udał się do innego klasztoru. Założył w 654 roku klasztor benedyktyński w Jumiegès, w Neustrii, w pobliżu Fontenelle we Francji i był tam opatem. Gdy skrytykował Ebroina, burmistrza pałacu (szefa ministrów) króla Franków, został uwięziony a potem zesłany na wyspę Herio, na wybrzeżu Poitou. Gdy tam przebywał zbudował opactwo i odbudował opactwo w Quincay, w pobliżu Poitiers. Dzielił się swoją mądrością z innymi klasztorami.
20 SIERPNIA: Święty Filibert z Jumièges (+685) Urodził się w Gaskonii, we Francji. Wychowywał i kształcił się na dworze króla Franków Dagoberta I, gdzie pod wpływem św. Ouena wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego opactwa w Rébais. Później został wybrany tam opatem. Zrezygnował jednak w wyniku nieporozumień z niektórymi mnichami i udał się do innego klasztoru. Założył w 654 roku klasztor benedyktyński w Jumiegès, w Neustrii, w pobliżu Fontenelle we Francji i był tam opatem. Gdy skrytykował Ebroina, burmistrza pałacu (szefa ministrów) króla Franków, został uwięziony a potem zesłany na wyspę Herio, na wybrzeżu Poitou. Gdy tam przebywał zbudował opactwo i odbudował opactwo w Quincay, w pobliżu Poitiers. Dzielił się swoją mądrością z innymi klasztorami.
12  MAJA:

Święta Rychtruda z Marchiennes  (ok.614- ok.687)

            Wedle późnego żywota, zredagowanego przez Hucbalda 
z Saint-Amand, urodziła się około 614 roku. W 633 roku poślubiła frankońskiego rycerza Adalbalda. W trzynaście lat później, będąc już wdową, usunęła się do klasztoru Benedyktyńskiego założonego przez św. Amanda w Marchiennes. Tam też była ksienią i jako taka w poczet mniszek przyjęła trzy córki: Klotsyndę, Euzebię i Adelsyndę. Zmarła około 687 roku. Wspomniany żywot powstał w 907 roku. Natomiast translacje, opisane w innych tekstach, miały miejsce w latach 1128 i 1164.  W diecezjach Cambrai, Arras, Auch i Bayonne wspomina się Rychtrudę dnia 12 lub 13 maja.
12 MAJA: Święta Rychtruda z Marchiennes (ok.614- ok.687) Wedle późnego żywota, zredagowanego przez Hucbalda z Saint-Amand, urodziła się około 614 roku. W 633 roku poślubiła frankońskiego rycerza Adalbalda. W trzynaście lat później, będąc już wdową, usunęła się do klasztoru Benedyktyńskiego założonego przez św. Amanda w Marchiennes. Tam też była ksienią i jako taka w poczet mniszek przyjęła trzy córki: Klotsyndę, Euzebię i Adelsyndę. Zmarła około 687 roku. Wspomniany żywot powstał w 907 roku. Natomiast translacje, opisane w innych tekstach, miały miejsce w latach 1128 i 1164. W diecezjach Cambrai, Arras, Auch i Bayonne wspomina się Rychtrudę dnia 12 lub 13 maja.
13 MARCA:

Święta Sanczia Portugalska (ok. 1180-1229)

          Urodziła się około 1180 roku jako córka Sancheza I, króla Portugalii. Po śmierci ojca (1212) stała się właścicielką miasta Alenquer. Tam to gościli pierwsi franciszkanie portugalscy (1216) i stamtąd wyruszyli na apostołowanie do Maroka (1219). Wspomagając hojnie synów św. Franciszka, Sanczia założyła w Celas koło Coimbry także klasztor dla cysterek. W nim też spędziła ku zbudowaniu wszystkich ostatnie lata swego życia. Zmarła 13 marca 1229 roku. Kult Sanczii skojarzył się mocno ze czcią oddawaną jej siostrom: Teresie
i Mafaldzie.
13 MARCA: Święta Sanczia Portugalska (ok. 1180-1229) Urodziła się około 1180 roku jako córka Sancheza I, króla Portugalii. Po śmierci ojca (1212) stała się właścicielką miasta Alenquer. Tam to gościli pierwsi franciszkanie portugalscy (1216) i stamtąd wyruszyli na apostołowanie do Maroka (1219). Wspomagając hojnie synów św. Franciszka, Sanczia założyła w Celas koło Coimbry także klasztor dla cysterek. W nim też spędziła ku zbudowaniu wszystkich ostatnie lata swego życia. Zmarła 13 marca 1229 roku. Kult Sanczii skojarzył się mocno ze czcią oddawaną jej siostrom: Teresie i Mafaldzie.
10 WRZEŚNIA:

Święty Teodard z Maastricht (+670)

                Wedle Sigeberta z Gembloux, późnego żywotopisarza, urodził się między 613 a 622 r. Był uczniem św. Remakla. Najpierw przebywał może w Stavelot. Kiedy został biskupem, nie wiemy. W 660 r. miał święcić kościół w St. Truiden (St.-Trond). W 669 lub 670 r. wybrał się do króla Austrazji Childeryka, aby znaleźć obronę przed właścicielami ziemskimi, uzurpującymi sobie prawa do dóbr kościelnych, oraz przed poborcami podatków. W drodze zamordowali go nieznani sprawcy. Stało się to 
w Biewald pod Spirą. Następca Teodarda, Lambert, złożył jego ciało 
w Leodium (Liége). Pierwszy żywot sporządzono dopiero pod koniec X w. Jest sprawą dyskusyjną, czy jego autorem był Heriger z Lobbes. Wspomnienie umieszczono w martyrologium pod dniem 10 września.
10 WRZEŚNIA: Święty Teodard z Maastricht (+670) Wedle Sigeberta z Gembloux, późnego żywotopisarza, urodził się między 613 a 622 r. Był uczniem św. Remakla. Najpierw przebywał może w Stavelot. Kiedy został biskupem, nie wiemy. W 660 r. miał święcić kościół w St. Truiden (St.-Trond). W 669 lub 670 r. wybrał się do króla Austrazji Childeryka, aby znaleźć obronę przed właścicielami ziemskimi, uzurpującymi sobie prawa do dóbr kościelnych, oraz przed poborcami podatków. W drodze zamordowali go nieznani sprawcy. Stało się to w Biewald pod Spirą. Następca Teodarda, Lambert, złożył jego ciało w Leodium (Liége). Pierwszy żywot sporządzono dopiero pod koniec X w. Jest sprawą dyskusyjną, czy jego autorem był Heriger z Lobbes. Wspomnienie umieszczono w martyrologium pod dniem 10 września.
2 MAJA:

Święty Waldebert z Luxeuil (+670)

          Urodził się pod koniec VI stulecia w rodzinie frankońskich możnowładców. Wstąpiwszy do klasztoru w Luxeuil, po śmierci św. Eustazjusza został opatem. Trwał na tym stanowisku przez czterdzieści lat. Sławny ośrodek doszedł wtedy do nowego rozkwitu. Wprowadził do niego obserwę benedyktyńską albo może raczej regułę, która elementy benedyktyńskie scalała z dotychczasowymi, pochodzącymi od św. Kolumbana i przyczynił się do świetnego rozwoju życia zakonnego w tym opactwie. Za rządów Walberta rozwijały się też w opactwie nauki biblijne, malarstwo i scriptorium. Zmarł 2 maja 670 r. Gdy opactwu zagroziły najazdy normandzkie, szczątki świętego ukryto. Spalono je w czasie rewolucji francuskiej. Kult szerzył się przede wszystkim w Burgundii, 
w okolicach Besançon i Meaux oraz w zachodnich kantonach Szwajcarii. Wspomnienie obchodzono 2 lub 22 maja.
2 MAJA: Święty Waldebert z Luxeuil (+670) Urodził się pod koniec VI stulecia w rodzinie frankońskich możnowładców. Wstąpiwszy do klasztoru w Luxeuil, po śmierci św. Eustazjusza został opatem. Trwał na tym stanowisku przez czterdzieści lat. Sławny ośrodek doszedł wtedy do nowego rozkwitu. Wprowadził do niego obserwę benedyktyńską albo może raczej regułę, która elementy benedyktyńskie scalała z dotychczasowymi, pochodzącymi od św. Kolumbana i przyczynił się do świetnego rozwoju życia zakonnego w tym opactwie. Za rządów Walberta rozwijały się też w opactwie nauki biblijne, malarstwo i scriptorium. Zmarł 2 maja 670 r. Gdy opactwu zagroziły najazdy normandzkie, szczątki świętego ukryto. Spalono je w czasie rewolucji francuskiej. Kult szerzył się przede wszystkim w Burgundii, w okolicach Besançon i Meaux oraz w zachodnich kantonach Szwajcarii. Wspomnienie obchodzono 2 lub 22 maja.
8  KWIETNIA:

Święty Walter (Gautier) z Pontoise (+1095)

	Urodził się pod koniec XI stulecia w Andainville, w Pikardii. Wcześnie zaczął przejawiać skłonności do modlitwy i medytacji. Wcześnie też dla urzeczywistnienia tych pragnień wstąpił do benedyktynów w Rebais. Chciał tam wieść życie niemal pustelnicze, ale sława jego cnót sprawiła, że obrano go na opata nowo założonego opactwa benedyktyńskiego w Pontoise. Kilkakrotnie dążył do uwolnienia się od tego urzędu, a w 1073 roku uszedł do Cluny, ale rozkaz Grzegorza VII i groźba kar kościelnych sprawiły, że do Pontoise wrócił. Troską otoczyć wypadło mu także nowo ufundowane opactwo benedyktynek w Béaucourt (niedaleko Amiens), którego był współzałożycielem. 
Zmarł 23 marca 1095 roku w Pontoise. Jego szczątki podniósł w 1153 roku Hugo z Amiens, arcybiskup Rouen. Była to jedna z ostatnich elewacji uznana za równoznaczną z aktem kanonizacji.
8 KWIETNIA: Święty Walter (Gautier) z Pontoise (+1095) Urodził się pod koniec XI stulecia w Andainville, w Pikardii. Wcześnie zaczął przejawiać skłonności do modlitwy i medytacji. Wcześnie też dla urzeczywistnienia tych pragnień wstąpił do benedyktynów w Rebais. Chciał tam wieść życie niemal pustelnicze, ale sława jego cnót sprawiła, że obrano go na opata nowo założonego opactwa benedyktyńskiego w Pontoise. Kilkakrotnie dążył do uwolnienia się od tego urzędu, a w 1073 roku uszedł do Cluny, ale rozkaz Grzegorza VII i groźba kar kościelnych sprawiły, że do Pontoise wrócił. Troską otoczyć wypadło mu także nowo ufundowane opactwo benedyktynek w Béaucourt (niedaleko Amiens), którego był współzałożycielem. Zmarł 23 marca 1095 roku w Pontoise. Jego szczątki podniósł w 1153 roku Hugo z Amiens, arcybiskup Rouen. Była to jedna z ostatnich elewacji uznana za równoznaczną z aktem kanonizacji.
2 MAJA:

Święta Wiborada z St. Gall (+926)

	Nazywana była również Guiborat i Weibrath. Urodziła się 
w Klingna, w Aargau, w Szwajcarii w szlacheckiej rodzinie. Kiedy jej brat Hatto wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w St. Gall, wstąpiła również do klasztoru. Zajmował się introligatorstwem a potem została pustelnicą. Żyła zamurowana w celi jako anachoretka. Zanim monastyczni liderzy 
w St. Gall zgodzili się, spotkały ją silne przekonywujące lokalne krytyki. Jej celę odwiedzało wielu, którzy szukali mądrości. Pisano także 
o  surowym trybie życia, świętości i jej darze proroctwa. Jedna z jej wizji ukazała jej własne męczeństwo, które poniosła podczas inwazji Madżarówz Węgier, którzy zamordowali ją w jej własnej celi.
2 MAJA: Święta Wiborada z St. Gall (+926) Nazywana była również Guiborat i Weibrath. Urodziła się w Klingna, w Aargau, w Szwajcarii w szlacheckiej rodzinie. Kiedy jej brat Hatto wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w St. Gall, wstąpiła również do klasztoru. Zajmował się introligatorstwem a potem została pustelnicą. Żyła zamurowana w celi jako anachoretka. Zanim monastyczni liderzy w St. Gall zgodzili się, spotkały ją silne przekonywujące lokalne krytyki. Jej celę odwiedzało wielu, którzy szukali mądrości. Pisano także o surowym trybie życia, świętości i jej darze proroctwa. Jedna z jej wizji ukazała jej własne męczeństwo, które poniosła podczas inwazji Madżarówz Węgier, którzy zamordowali ją w jej własnej celi.
12 LIPCA:

- Święty Jan Gwalbert

           Urodził się około r. 1000 (995-) pod Florencją. Podczas kłótni został zamordowany jego starszy brat, Hugon. Pod naciskiem rodziny, Jan postanowił pomścić zbrodnię i zabić mordercę. Do spotkania doszło w Wielki Piątek. Przerażony zbrodniarz zsiadł z konia i ze łzami błagał om wybaczenie. Jan darował mu życie. Tego samego dnia, modląc się w kościele przed krucyfiksem, usłyszał głos Ukrzyżowanego: Ponieważ przebaczyłeś swojemu wrogowi, pójdź za Mną. Jan wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru San Miniato, ale niebawem opuścił go na znak protestu przeciw symoniackiemu wyborowi opata. Udał się wówczas do Camaldoli, stamtąd zaś około r. 1030 przybył do zalesionej doliny Vallombrosa, gdzie też rozpoczął życie pustelnicze. Z czasem przylgnęli doń inni i tak w r. 1039 powstała w Vallombrosie wspólnota mnichów, którzy wiedli surowe życie, kierując się zresztą regułą benedyktyńską.
12 LIPCA: - Święty Jan Gwalbert Urodził się około r. 1000 (995-) pod Florencją. Podczas kłótni został zamordowany jego starszy brat, Hugon. Pod naciskiem rodziny, Jan postanowił pomścić zbrodnię i zabić mordercę. Do spotkania doszło w Wielki Piątek. Przerażony zbrodniarz zsiadł z konia i ze łzami błagał om wybaczenie. Jan darował mu życie. Tego samego dnia, modląc się w kościele przed krucyfiksem, usłyszał głos Ukrzyżowanego: Ponieważ przebaczyłeś swojemu wrogowi, pójdź za Mną. Jan wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru San Miniato, ale niebawem opuścił go na znak protestu przeciw symoniackiemu wyborowi opata. Udał się wówczas do Camaldoli, stamtąd zaś około r. 1030 przybył do zalesionej doliny Vallombrosa, gdzie też rozpoczął życie pustelnicze. Z czasem przylgnęli doń inni i tak w r. 1039 powstała w Vallombrosie wspólnota mnichów, którzy wiedli surowe życie, kierując się zresztą regułą benedyktyńską.
7  MAJA:

Święty Jan z Beverly (+721)

	Urodził się w Harpham, Yorkshire. Kształcił się w Canterbury 
u świętych Adriana i Teodora. Został biskupem  w 687 roku i przeniósł się na biskupstow do Yorku w 705 roku jako następca św. Bozy. Wyświęcił św. Będę na kapłana i chwalił jego „Historię kościoła (duchowieństwa)”. Jan ufundował  opactwo w Beverly gdzie xpędził ostatnie lata. 
Jego relikwie były popularne w Anglii. Jan został kanonizowany w 1037 roku.
7 MAJA: Święty Jan z Beverly (+721) Urodził się w Harpham, Yorkshire. Kształcił się w Canterbury u świętych Adriana i Teodora. Został biskupem w 687 roku i przeniósł się na biskupstow do Yorku w 705 roku jako następca św. Bozy. Wyświęcił św. Będę na kapłana i chwalił jego „Historię kościoła (duchowieństwa)”. Jan ufundował opactwo w Beverly gdzie xpędził ostatnie lata. Jego relikwie były popularne w Anglii. Jan został kanonizowany w 1037 roku.
20 CZERWCA:

Święty Jan z Pulsano, założyciel  (+1139)

	Pochodził z Matery. Został mnichem benedyktyńskim, ale zbytnia surowość życia sprawiła, że nie miał zwolleników. Po długiej wędrówce i przenoszeniu się z miejsca na  miejsce, wśród prześladowań, osiedlił się w Pulsano, w pobliżu Monte Gargano, gdzie założył klasztor, będący przez pewien czas domem macierzystym dla pewnej gałęzi benedyktynów. Zmarł w 1139 roku.
Święty Jan z Pulsano, założyciel  (+1139)
20 CZERWCA: Święty Jan z Pulsano, założyciel (+1139) Pochodził z Matery. Został mnichem benedyktyńskim, ale zbytnia surowość życia sprawiła, że nie miał zwolleników. Po długiej wędrówce i przenoszeniu się z miejsca na miejsce, wśród prześladowań, osiedlił się w Pulsano, w pobliżu Monte Gargano, gdzie założył klasztor, będący przez pewien czas domem macierzystym dla pewnej gałęzi benedyktynów. Zmarł w 1139 roku. Święty Jan z Pulsano, założyciel (+1139)
17 CZERWCA:

-  Błogosławiony Józef Maria Cassant,  mnich w klasztorze trapistów 
w Sainte-Marie du Desert (1878-1903)

	Józef Maria Cassanturodził się 6 marca 1878 roku w Lot-et-Garrone w południowej Frnacji. Uczył się w szkole katolickiej w Casseneuil. Mając 16 lat wstąpił do klasztoru trapistów. 24 maja 1900 roku złożył śluby wieczyste, a12 października 1902 roku przyjął święcenia kapłańskie. 
W tym czasie okazało się, że jest chory na gruźlicę, która postępowała bardzo szybko. Powrócił do domu rodzinnego, gdzie przebywał 
7 tygodnia, a nastepnie powrócił do klasztoru. Zmarł 17 czerwca 1903 roku w opinii świętości w klasztorze w Sainte- Marie du Desert. Został beatyfikowany przez Jana Pawła II 3 września 2004 roku.
17 CZERWCA: - Błogosławiony Józef Maria Cassant, mnich w klasztorze trapistów w Sainte-Marie du Desert (1878-1903) Józef Maria Cassanturodził się 6 marca 1878 roku w Lot-et-Garrone w południowej Frnacji. Uczył się w szkole katolickiej w Casseneuil. Mając 16 lat wstąpił do klasztoru trapistów. 24 maja 1900 roku złożył śluby wieczyste, a12 października 1902 roku przyjął święcenia kapłańskie. W tym czasie okazało się, że jest chory na gruźlicę, która postępowała bardzo szybko. Powrócił do domu rodzinnego, gdzie przebywał 7 tygodnia, a nastepnie powrócił do klasztoru. Zmarł 17 czerwca 1903 roku w opinii świętości w klasztorze w Sainte- Marie du Desert. Został beatyfikowany przez Jana Pawła II 3 września 2004 roku.
2 MAJA:

Święty Konrad z Seldenbüren (+1126)

	Konrad pochodził z Seldenbüren (Sellenbüren) w Szwajcarii. 
W 1120 roku założył w swojej posiadłości słynny klasztor benedyktyński Engelberg, hojnie go obdarował i sam wstąpił do niego jako brat świecki. 2 maja 1126 roku został zamordowany przez krewnego (najprawdopodobniej przyczyną zabójstwa były pretensje spadkowe). Zaraz po śmierci Konrada rozwinął się jego wzmożony kult.
2 MAJA: Święty Konrad z Seldenbüren (+1126) Konrad pochodził z Seldenbüren (Sellenbüren) w Szwajcarii. W 1120 roku założył w swojej posiadłości słynny klasztor benedyktyński Engelberg, hojnie go obdarował i sam wstąpił do niego jako brat świecki. 2 maja 1126 roku został zamordowany przez krewnego (najprawdopodobniej przyczyną zabójstwa były pretensje spadkowe). Zaraz po śmierci Konrada rozwinął się jego wzmożony kult.
14  KWIETNIA:

Święty Lambert z Lyonu (+688)

	Opat klasztoru benedyktyńskiego w Fontanelle, został biskupem  lungduńskim. Zmarł  w 688 roku.
14 KWIETNIA: Święty Lambert z Lyonu (+688) Opat klasztoru benedyktyńskiego w Fontanelle, został biskupem lungduńskim. Zmarł w 688 roku.
15  CZERWCA:

Święty Landelin z Crespin (+686)

	Był rozbójnikiem przez jakiś czas ale żałował swojego postępowania i został wyświęcony na księdza. Był wychowankiem św. Autberta 
z Cambrai we Francji. Założył opactwo Lobbes w 634 roku i trzy inne opactwa w tym Crespin gdzie był opatem i zmarł.
15 CZERWCA: Święty Landelin z Crespin (+686) Był rozbójnikiem przez jakiś czas ale żałował swojego postępowania i został wyświęcony na księdza. Był wychowankiem św. Autberta z Cambrai we Francji. Założył opactwo Lobbes w 634 roku i trzy inne opactwa w tym Crespin gdzie był opatem i zmarł.
28  MAJA:

Błogosławiony Lanfranck z Canterbury  (1005 – 1089)

	Miał on kiedyś sławę najuczeńszego w swoim czasie, cieszył się tak wielką powagą w Anglii, że liczyli się z nim nawet królowie niechętni Kościołowi. On to przyczynił się, że jego następcą został św. Anzelm, doktor Kościoła. Urodził się w Pawii we Włoszech,  w 1005 roku w rodzinie szlacheckiej.  Przez jakiś czas przebywał w Avranches i w Rouen. Podobno napad rzezimieszków, z którego wyszedł cało, skłonił go do wstąpienia do klasztoru. W 1045 roku Herluin wręczył mu w benedyktyńskim klasztorze Le Bec habit. Gdy w 1058 roku książę Wilhelm zawarł małżeństwo wbrew kanonicznym przeszkodom, Lanfrank o mało co nie popadł w konflikt z władcą, ale zręcznie zeń wybrnął, a na księciu jako pokutę wymógł fundację dwóch opactw benedyktyńskich w Caen : męskiego i żeńskiego. Został w męskim klasztorze opatem w 1066 roku. W 1067 roku papież Aleksander II zamianował Lanfrancka biskupem w Rouen.
28 MAJA: Błogosławiony Lanfranck z Canterbury (1005 – 1089) Miał on kiedyś sławę najuczeńszego w swoim czasie, cieszył się tak wielką powagą w Anglii, że liczyli się z nim nawet królowie niechętni Kościołowi. On to przyczynił się, że jego następcą został św. Anzelm, doktor Kościoła. Urodził się w Pawii we Włoszech, w 1005 roku w rodzinie szlacheckiej. Przez jakiś czas przebywał w Avranches i w Rouen. Podobno napad rzezimieszków, z którego wyszedł cało, skłonił go do wstąpienia do klasztoru. W 1045 roku Herluin wręczył mu w benedyktyńskim klasztorze Le Bec habit. Gdy w 1058 roku książę Wilhelm zawarł małżeństwo wbrew kanonicznym przeszkodom, Lanfrank o mało co nie popadł w konflikt z władcą, ale zręcznie zeń wybrnął, a na księciu jako pokutę wymógł fundację dwóch opactw benedyktyńskich w Caen : męskiego i żeńskiego. Został w męskim klasztorze opatem w 1066 roku. W 1067 roku papież Aleksander II zamianował Lanfrancka biskupem w Rouen.
17 LIPCA:

Święty Leon IV, papież, benedyktyn (+ 855) 

       Był rzymianinem, synem niejakiego Radualda. Wychował się 
w klasztorze benedyktyńskim Św. Marcina przy bazylice 
Św. Piotra i tam został mnichem. Grzegorz IV wezwał go na Lateran
 i uczynił subdiakonem. Sergiusz II wyświęcił go na kapłana, potem uczynił kardynałem. Gdy Sergiusz II zmarł (847), Leona jednogłośnie obrano jego następcą. Liber Pontificalis wychwala jego cierpliwość, pokorę, dobroć, umiłowanie sprawiedliwości, przykładanie się do Pism świętych, ewangeliczną prostotę, miłość ku ludziom. Zwie go nutritor pauperum et contemptor sui. Zajmował się ozdobą kościołów rzymskich, dla obrony przed Saracenami kazał odnowić dawne fortyfikacje i z tą samą myślą zmobilizował oddziały, a z flot Neapolu, Amalfi i Gaety zdołał stworzyć ligę, która pobiła napastnika. Papież zmarł 17 lipca 855 r.
17 LIPCA: Święty Leon IV, papież, benedyktyn (+ 855) Był rzymianinem, synem niejakiego Radualda. Wychował się w klasztorze benedyktyńskim Św. Marcina przy bazylice Św. Piotra i tam został mnichem. Grzegorz IV wezwał go na Lateran i uczynił subdiakonem. Sergiusz II wyświęcił go na kapłana, potem uczynił kardynałem. Gdy Sergiusz II zmarł (847), Leona jednogłośnie obrano jego następcą. Liber Pontificalis wychwala jego cierpliwość, pokorę, dobroć, umiłowanie sprawiedliwości, przykładanie się do Pism świętych, ewangeliczną prostotę, miłość ku ludziom. Zwie go nutritor pauperum et contemptor sui. Zajmował się ozdobą kościołów rzymskich, dla obrony przed Saracenami kazał odnowić dawne fortyfikacje i z tą samą myślą zmobilizował oddziały, a z flot Neapolu, Amalfi i Gaety zdołał stworzyć ligę, która pobiła napastnika. Papież zmarł 17 lipca 855 r.
2 LIPCA:

Święty Lidan z Sezze (ok. 1026–1118)

            Urodził się około 1026 roku w Antinie, na Sycylii. Wcześnie wstąpił na Monte Cassino do benedyktynów. Potem założył klasztor benedyktyński pod wezwaniem św. Cecylii koło Sezze i był pierwszym opatem. Jako taki przyczynił się walnie do osuszenia błot. Zmarł w 1118 roku. W Sezze obrano go patronem miasta. Wspomnienie obchodzono w dniu 2 lipca, ale w Sezze także 27 kwietnia i 18 lipca.
2 LIPCA: Święty Lidan z Sezze (ok. 1026–1118) Urodził się około 1026 roku w Antinie, na Sycylii. Wcześnie wstąpił na Monte Cassino do benedyktynów. Potem założył klasztor benedyktyński pod wezwaniem św. Cecylii koło Sezze i był pierwszym opatem. Jako taki przyczynił się walnie do osuszenia błot. Zmarł w 1118 roku. W Sezze obrano go patronem miasta. Wspomnienie obchodzono w dniu 2 lipca, ale w Sezze także 27 kwietnia i 18 lipca.
19 SIERPNIA:

Święty Magnus z Avignon (+660)

	Urodził się w Awignon we Francji, gdzie był gubernatorem. 
Był ojcem św. Agrikoli. Po śmierci żony wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Lėrins a później został wybrany biskupem w 656 roku.
19 SIERPNIA: Święty Magnus z Avignon (+660) Urodził się w Awignon we Francji, gdzie był gubernatorem. Był ojcem św. Agrikoli. Po śmierci żony wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Lėrins a później został wybrany biskupem w 656 roku.
25 LUTY:

Błogosławiona Maria Adeodata Pisani (1806-1855)

c.d.  Sługa Boża unikała życia światowego, które prowadziła jej rodzina, była bardzo pobożna i rozmodlona. Wychodziła z domu tylko na codzienną Mszę św. Pewnego dnia wysłuchała kazania o sądzie ostatecznym, które wywarło na niej ogromne wrażenie. Podczas modlitwy przed obrazem Matki Bożej Dobrej Rady zrozumiała, że jej powołaniem jest życie zakonne. Mimo sprzeciwu rodziców 16 lipca 1828 roku wstąpiła do benedyktyńskiego klasztoru św. Piotra w Mdinie i przyjęła imię zakonne Maria Adeodata.  Była zakrystianką, pielęgniarką i furtianką. Wrażliwa na niesprawiedliwość społeczną, zawsze pomagała ubogim
 i potrzebującym, wspierała materialnie głodujących, troszcząc się jednocześnie o rozwój ich wiary i życia sakramentalnego. 30 czerwca 1847 roku podjęła obowiązki mistrzyni nowicjatu. Posługę tę pełniła przez 4 lata z oddaniem i entuzjazmem, zabiegając o solidną formację nowicjuszek. 30 czerwca 1851 roku została wybrana ksienią.
25 LUTY: Błogosławiona Maria Adeodata Pisani (1806-1855) c.d. Sługa Boża unikała życia światowego, które prowadziła jej rodzina, była bardzo pobożna i rozmodlona. Wychodziła z domu tylko na codzienną Mszę św. Pewnego dnia wysłuchała kazania o sądzie ostatecznym, które wywarło na niej ogromne wrażenie. Podczas modlitwy przed obrazem Matki Bożej Dobrej Rady zrozumiała, że jej powołaniem jest życie zakonne. Mimo sprzeciwu rodziców 16 lipca 1828 roku wstąpiła do benedyktyńskiego klasztoru św. Piotra w Mdinie i przyjęła imię zakonne Maria Adeodata. Była zakrystianką, pielęgniarką i furtianką. Wrażliwa na niesprawiedliwość społeczną, zawsze pomagała ubogim i potrzebującym, wspierała materialnie głodujących, troszcząc się jednocześnie o rozwój ich wiary i życia sakramentalnego. 30 czerwca 1847 roku podjęła obowiązki mistrzyni nowicjatu. Posługę tę pełniła przez 4 lata z oddaniem i entuzjazmem, zabiegając o solidną formację nowicjuszek. 30 czerwca 1851 roku została wybrana ksienią.
5 MAJA:

Święty Mauront z Douai (+701)

	Najstarszy syn św. Adalbalda i św. Rychtudy? Z Flanders. Służył królowi Franków Klovisowi II. Wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru 
w Marchiennes i namówił św. Amanda z Maestricht do ufundowania opactwa na jego własnej posiadłości w pobliżu Therouanne. Jego siostra została ksienią w Marchiennes.
5 MAJA: Święty Mauront z Douai (+701) Najstarszy syn św. Adalbalda i św. Rychtudy? Z Flanders. Służył królowi Franków Klovisowi II. Wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru w Marchiennes i namówił św. Amanda z Maestricht do ufundowania opactwa na jego własnej posiadłości w pobliżu Therouanne. Jego siostra została ksienią w Marchiennes.
31 MAJA: 


Święta Mechtylda z Edelstetten (+1160)

	Była córką hrabiego Bertolda z Andechs w ówczesnej Bawarii 
w Niemczech. Hrabia i jego żona Zofia ufundowali klasztorbw swoim majątku w Diessen w Bawarii. Mechtylda trafiła tam w wieku 5 lat. Została tam mniszką benedyktynką a później ksienią. W 1153 roku biskup Augsburga powierzył jej kierowanie opactwem w Edelstetten. Mech tylda była czczona z powodu jej mistycznych darów i cudów. Zmarła w Diessen 31 maja.
31 MAJA: Święta Mechtylda z Edelstetten (+1160) Była córką hrabiego Bertolda z Andechs w ówczesnej Bawarii w Niemczech. Hrabia i jego żona Zofia ufundowali klasztorbw swoim majątku w Diessen w Bawarii. Mechtylda trafiła tam w wieku 5 lat. Została tam mniszką benedyktynką a później ksienią. W 1153 roku biskup Augsburga powierzył jej kierowanie opactwem w Edelstetten. Mech tylda była czczona z powodu jej mistycznych darów i cudów. Zmarła w Diessen 31 maja.
13 LIPCA:

Święta Mildreda (+700)

	Była córką św. Ermenburgi i króla Merewalda oraz siostrą 
św. Milburgi i św. Mildgythy. Wykształcenie zdobyła w klasztorze koło Paryża. Habit otrzymała od św. Teodora z Canterbury w klasztorze benedyktyńskim w Minster na wyspie Thanet w Anglii. Została wybrana tam ksienią. Po śmierci jej ciało pozostało w Thanet a pielgrzymi wciąż udają się do jej relikwii. Mildreda odbiera cześć  z powodu jej troski o ubogich.
13 LIPCA: Święta Mildreda (+700) Była córką św. Ermenburgi i króla Merewalda oraz siostrą św. Milburgi i św. Mildgythy. Wykształcenie zdobyła w klasztorze koło Paryża. Habit otrzymała od św. Teodora z Canterbury w klasztorze benedyktyńskim w Minster na wyspie Thanet w Anglii. Została wybrana tam ksienią. Po śmierci jej ciało pozostało w Thanet a pielgrzymi wciąż udają się do jej relikwii. Mildreda odbiera cześć z powodu jej troski o ubogich.
3 czerwca:

-Święty Morand z Cluny, przeor benedyktyński w Altkirch (+ok 1115)

           Pochodził z okolic Wormacji. Tam też w przykatedralnej szkole otrzymał wykształcenie, a potem święcenia kapłańskie. Wybrał się następnie jako pielgrzym do Composteli. Gdy wracał, wstąpił do Cluny
 i został mnichem benedyktyńskim . Opat Hugo I wysłał go następnie jako przeora do Owernii, a około r. 1106 do Alzacji, gdzie 
w Altkirch miał kierować nową fundacją. Rozwinął w niej działalność duszpasterską, a tak zasłużył sobie na tytuł Apostoła Sundgau. Zmarł 3 czerwca około r. 1115. Pochowano go w kościele klasztornym, który rychło stał się celem pielgrzymek. Przedstawiano świętego jako mnicha lub pielgrzyma, potem także z winnym gronem lub z nożem do obcinania latorośli.
3 czerwca: -Święty Morand z Cluny, przeor benedyktyński w Altkirch (+ok 1115) Pochodził z okolic Wormacji. Tam też w przykatedralnej szkole otrzymał wykształcenie, a potem święcenia kapłańskie. Wybrał się następnie jako pielgrzym do Composteli. Gdy wracał, wstąpił do Cluny i został mnichem benedyktyńskim . Opat Hugo I wysłał go następnie jako przeora do Owernii, a około r. 1106 do Alzacji, gdzie w Altkirch miał kierować nową fundacją. Rozwinął w niej działalność duszpasterską, a tak zasłużył sobie na tytuł Apostoła Sundgau. Zmarł 3 czerwca około r. 1115. Pochowano go w kościele klasztornym, który rychło stał się celem pielgrzymek. Przedstawiano świętego jako mnicha lub pielgrzyma, potem także z winnym gronem lub z nożem do obcinania latorośli.
6 KWIETNIA:


Błogosławiony Notker Balbulus (Jąkała) (ok. 840 –912) 

          Urodził się około 840 roku, prawdopodobnie w Jonschwil, w kantonie Sankt-Gallen. Wychowywał się i kształcił w słynnym benedyktyńskim opactwie Sanki-Gallen, które dochodziło do rozkwitu i które dzięki niemu oraz dzięki takim mężom jak Ratpert czy Tutilo stać się miało kulturalnym centrum całej bez mała Europy. 
Sam Notker rychło z ucznia stał się nauczycielem. Wykształcił takich młodzieńców jak Salomon, przyszły biskup Konstancji, czy Waldo, przyszły biskup Freisingu. Był zakonnikiem pobożnym i gorliwym, ale cierpiał na skutek wady wymowy. Dlatego właśnie przezwano go wyrażeniem, które przylgnęło doń jak nazwisko. Zasłynął przede wszystkim jako autor sekwencji i innych utworów liturgicznych. W czasie, gdy epoka karolińska przeżywała swój zmierzch, stawał się jednym z największych mnichów-poetów średniowiecza. Zmarł 6 kwietnia 912 roku. Kult zatwierdzono 
w  1624 roku.
6 KWIETNIA: Błogosławiony Notker Balbulus (Jąkała) (ok. 840 –912) Urodził się około 840 roku, prawdopodobnie w Jonschwil, w kantonie Sankt-Gallen. Wychowywał się i kształcił w słynnym benedyktyńskim opactwie Sanki-Gallen, które dochodziło do rozkwitu i które dzięki niemu oraz dzięki takim mężom jak Ratpert czy Tutilo stać się miało kulturalnym centrum całej bez mała Europy. Sam Notker rychło z ucznia stał się nauczycielem. Wykształcił takich młodzieńców jak Salomon, przyszły biskup Konstancji, czy Waldo, przyszły biskup Freisingu. Był zakonnikiem pobożnym i gorliwym, ale cierpiał na skutek wady wymowy. Dlatego właśnie przezwano go wyrażeniem, które przylgnęło doń jak nazwisko. Zasłynął przede wszystkim jako autor sekwencji i innych utworów liturgicznych. W czasie, gdy epoka karolińska przeżywała swój zmierzch, stawał się jednym z największych mnichów-poetów średniowiecza. Zmarł 6 kwietnia 912 roku. Kult zatwierdzono w 1624 roku.
4 LIPCA:

Święty Odo z Canterbury (Dobry)  (ok. 880-959)

	Urodził się około 880 roku w Anglii. Jego rodzice byłi poganami, ale on jednak został wychowany w wierze chrześcijańskiej. W 925 roku został biskupem Ramersbury; później wstąpił do benedyktynów. W 942 roku mianowano go arcybiskupem Canterbury. Za swoją działalność dobroczynną i szczególną troskę o potrzebujących otrzymał przydomek „Dobry”. Zmarł w Canterbury w 959 roku.
4 LIPCA: Święty Odo z Canterbury (Dobry) (ok. 880-959) Urodził się około 880 roku w Anglii. Jego rodzice byłi poganami, ale on jednak został wychowany w wierze chrześcijańskiej. W 925 roku został biskupem Ramersbury; później wstąpił do benedyktynów. W 942 roku mianowano go arcybiskupem Canterbury. Za swoją działalność dobroczynną i szczególną troskę o potrzebujących otrzymał przydomek „Dobry”. Zmarł w Canterbury w 959 roku.
4 marca: 

Święty Owen (+680)    

         Jeden ze służących w domowym gospodarstwie św. Etelredy. Wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Lastingham, w Anglii, którym kierował św. Chad. Później udał się do Lichfield za  św. Chadem.
4 marca: Święty Owen (+680) Jeden ze służących w domowym gospodarstwie św. Etelredy. Wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Lastingham, w Anglii, którym kierował św. Chad. Później udał się do Lichfield za św. Chadem.
28 CZERWCA:

Święty Paweł I, papież (+767)

         Mnich benedyktyński. Potem papież. Rządził tuż po zawarciu przez papiestwo układów z królem Franków, Pepinem Małym. Włości papieskie, zawiązek państwa, otrzymały dzięki temu poważne gwarancje, natomiast Pepin wyniesiony został do godności królewskiej (751). Nie mogło się to podobać ani zwolennikom polityki probizantyńskiej, ani panującym na wielkich połaciach Italii Longobardom. Rzymianin z urodzenia, a brat poprzednika, Stefana II, Paweł wybrany został na stolicę Piotrową 29 maja 757 r. W ciągu dziesięciolecia nowy papież wzmocnił alians z Frankami, ale na sprawy kościelne w państwie Pepina nie mógł sobie zagwarantować zbyt wielkiego wpływu. Udało mu się natomiast powiększyć papieskie państwo. Wszystko to nie przestawało niepokoić możnych rzymian, co zaznaczy się wyraźnie po śmierci papieża. Nastąpiła ona 28 czerwca 767 r.
28 CZERWCA: Święty Paweł I, papież (+767) Mnich benedyktyński. Potem papież. Rządził tuż po zawarciu przez papiestwo układów z królem Franków, Pepinem Małym. Włości papieskie, zawiązek państwa, otrzymały dzięki temu poważne gwarancje, natomiast Pepin wyniesiony został do godności królewskiej (751). Nie mogło się to podobać ani zwolennikom polityki probizantyńskiej, ani panującym na wielkich połaciach Italii Longobardom. Rzymianin z urodzenia, a brat poprzednika, Stefana II, Paweł wybrany został na stolicę Piotrową 29 maja 757 r. W ciągu dziesięciolecia nowy papież wzmocnił alians z Frankami, ale na sprawy kościelne w państwie Pepina nie mógł sobie zagwarantować zbyt wielkiego wpływu. Udało mu się natomiast powiększyć papieskie państwo. Wszystko to nie przestawało niepokoić możnych rzymian, co zaznaczy się wyraźnie po śmierci papieża. Nastąpiła ona 28 czerwca 767 r.
4 marca: 

Święty Piotr Pappacarbone albo (Passacarbone) z Cava (1038–1123)

	Urodził się w 1038 roku w możnej, szlacheckiej rodzinie, spokrewnionej z longobardzkimi książętami na Salerno. Był bliskim krewnym św. Alferiusza z Salerno, założyciela opactwa benedyktyńskiego w Cava. Do tego też opactwa wcześnie wstąpił. Czynił tam szybkie postępy w życiu duchowym i zakonnym, do czego przyczyniło się m.in. kierownictwo opata Leona, bezpośredniego następcy św. Alferiusza. Tęskniąc za życiem w odosobnieniu, przebywał potem w pustelni na sąsiedniej Górze Św. Eliasza, a następnie udał się do opactwa benedyktyńskiego w Cluny, gdzie był tam uczniem  św. Hugona.  Gdy w 1079 roku zmarł opat Leon, jednogłośnie obrano go jego następcą. Rządził mądrze i stanowczo. Wprowadził reformę kluniacką, zreorganizował życie monastyczne i przyczynił się do rozwoju kongregacji mnichów.
4 marca: Święty Piotr Pappacarbone albo (Passacarbone) z Cava (1038–1123) Urodził się w 1038 roku w możnej, szlacheckiej rodzinie, spokrewnionej z longobardzkimi książętami na Salerno. Był bliskim krewnym św. Alferiusza z Salerno, założyciela opactwa benedyktyńskiego w Cava. Do tego też opactwa wcześnie wstąpił. Czynił tam szybkie postępy w życiu duchowym i zakonnym, do czego przyczyniło się m.in. kierownictwo opata Leona, bezpośredniego następcy św. Alferiusza. Tęskniąc za życiem w odosobnieniu, przebywał potem w pustelni na sąsiedniej Górze Św. Eliasza, a następnie udał się do opactwa benedyktyńskiego w Cluny, gdzie był tam uczniem św. Hugona. Gdy w 1079 roku zmarł opat Leon, jednogłośnie obrano go jego następcą. Rządził mądrze i stanowczo. Wprowadził reformę kluniacką, zreorganizował życie monastyczne i przyczynił się do rozwoju kongregacji mnichów.
10 LIPCA:

- Święty Piotr Vincioli, opat w benedyktyńskim klasztorze w Perugii
 (zm. w 1009 r.)

         Pochodził z Perugii. Był mnichem i architektem. To jemu zawdzięczamy wybudowanie w X w. wspaniałego kościoła pod wezwaniem Św. Piotra, a także przyległego klasztoru benedyktyńskiego, którego został opatem i w którym stopniowo, pomimo sprzeciwów, wprowadzał w życie Regułę kluniacką. Wcześniej na tym miejscu były ruiny koścoła służącego jako katedra Perugii. Biskup Onesto powierzył Piotrowi rekonstrukcję świątyni. Niestety, podczas budowy dopuścił się on wielu przypadków rozrzutności. Pomimo tego, ów święty, zmarły w 1009 r., był również przykładem braterskiej miłości wobec biednych oraz obrońcą miasta przed najazdami Cesarstwa Niemieckiego. Wspomnienie obchodzi się 10 lipca
10 LIPCA: - Święty Piotr Vincioli, opat w benedyktyńskim klasztorze w Perugii (zm. w 1009 r.) Pochodził z Perugii. Był mnichem i architektem. To jemu zawdzięczamy wybudowanie w X w. wspaniałego kościoła pod wezwaniem Św. Piotra, a także przyległego klasztoru benedyktyńskiego, którego został opatem i w którym stopniowo, pomimo sprzeciwów, wprowadzał w życie Regułę kluniacką. Wcześniej na tym miejscu były ruiny koścoła służącego jako katedra Perugii. Biskup Onesto powierzył Piotrowi rekonstrukcję świątyni. Niestety, podczas budowy dopuścił się on wielu przypadków rozrzutności. Pomimo tego, ów święty, zmarły w 1009 r., był również przykładem braterskiej miłości wobec biednych oraz obrońcą miasta przed najazdami Cesarstwa Niemieckiego. Wspomnienie obchodzi się 10 lipca
8 MAJA:

Święty Piotr z Tarentaise (+1140)

              Nic nie wiemy o jego młodości. Zrazu był może mnichem benedyktyńskim w Molesme. Razem z innymi zakładał potem 
w lasach pod Cîteaux nowy ośrodek. Stamtąd to w 1113 roku wyruszył na nową fundację do Ferté, gdzie był najpierw przeorem i gdzie około 1120 roku został opatem. Następnie przewodził ekipie zakładającej opactwo w Tiglieto, po drugiej stronie Alp. Podobnie w 1124 roku działał w piemonckim Locedio. Dzięki tym czynnościom znalazł się też w dolinie Tarentaise, na terenie osieroconej diecezji.
8 MAJA: Święty Piotr z Tarentaise (+1140) Nic nie wiemy o jego młodości. Zrazu był może mnichem benedyktyńskim w Molesme. Razem z innymi zakładał potem w lasach pod Cîteaux nowy ośrodek. Stamtąd to w 1113 roku wyruszył na nową fundację do Ferté, gdzie był najpierw przeorem i gdzie około 1120 roku został opatem. Następnie przewodził ekipie zakładającej opactwo w Tiglieto, po drugiej stronie Alp. Podobnie w 1124 roku działał w piemonckim Locedio. Dzięki tym czynnościom znalazł się też w dolinie Tarentaise, na terenie osieroconej diecezji.
29 MAJA:

Błogosławiony Piotr Petroni (+1361

            Mając 17 lat wstapił do kartuzów w Magggiano pod Sieną. Przyczynił się do nawrócenia Boccaccia. Zmarł w 1361 roku.
29 MAJA: Błogosławiony Piotr Petroni (+1361 Mając 17 lat wstapił do kartuzów w Magggiano pod Sieną. Przyczynił się do nawrócenia Boccaccia. Zmarł w 1361 roku.
6  MAJA:

Święty Petronaks z Monte Cassino (+750)

	Urodził się około 670 roku w Brescii. Zachęcony przez Grzegorza II, przystąpił do odbudowy słynnego opactwa na Monte Cassino. I był tam opatem przez 30 lat. Rozpoczął ją w latach 717-720 przy pomocy osiadłych na zboczu góry eremitów. Potem wsparli go mnisi z San Vincenzo (Volturno) oraz benedyktyni rzymscy i Wilibald z Eichstätt. 
W 742 roku papież Zachariasz wręczył mu oryginał reguły św. Benedykta. Wiele dóbr podarował mu także Gizulf II, książę Benewentu. Petronaks zmarł prawdopodobnie 6 maja 750 roku.
6 MAJA: Święty Petronaks z Monte Cassino (+750) Urodził się około 670 roku w Brescii. Zachęcony przez Grzegorza II, przystąpił do odbudowy słynnego opactwa na Monte Cassino. I był tam opatem przez 30 lat. Rozpoczął ją w latach 717-720 przy pomocy osiadłych na zboczu góry eremitów. Potem wsparli go mnisi z San Vincenzo (Volturno) oraz benedyktyni rzymscy i Wilibald z Eichstätt. W 742 roku papież Zachariasz wręczył mu oryginał reguły św. Benedykta. Wiele dóbr podarował mu także Gizulf II, książę Benewentu. Petronaks zmarł prawdopodobnie 6 maja 750 roku.
2 SIERPNIA:

Święty Plegmund (+914)

          Urodził się w Mercji, w Anglii. Wychowywał króla Alfreda wielkiego. Został później pustelnikiem  w pobliżu Chester. Na prośbę króla Alfreda został mianowany arcybiskupem Canterbury. Popierał zdolnych dostojników kościelnych, uczonych i  poświęcił się by było ich coraz więcej. Przybył do Rzymu w 908 roku by zobaczyć się z papieżem Sergiuszem III. Zmarł w Canterbury.
2 SIERPNIA: Święty Plegmund (+914) Urodził się w Mercji, w Anglii. Wychowywał króla Alfreda wielkiego. Został później pustelnikiem w pobliżu Chester. Na prośbę króla Alfreda został mianowany arcybiskupem Canterbury. Popierał zdolnych dostojników kościelnych, uczonych i poświęcił się by było ich coraz więcej. Przybył do Rzymu w 908 roku by zobaczyć się z papieżem Sergiuszem III. Zmarł w Canterbury.
22 MARCA:

Święty Zachariasz, papież (+752)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-22.php3
22 MARCA: Święty Zachariasz, papież (+752)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-22.php3
12 SIERPNIA:

Święty Porkariusz z Lerynu i 500 mnichów (+732)

	Porkariusz był drugim opatem w klasztorze benedyktyńskim  w Lerynie (Lerins). Zamordowany został z wszystkimi 500 mnichami przez Saracenów. Ok. 732 roku. Wspomnienie obchodzi się 12 sierpnia
12 SIERPNIA: Święty Porkariusz z Lerynu i 500 mnichów (+732) Porkariusz był drugim opatem w klasztorze benedyktyńskim w Lerynie (Lerins). Zamordowany został z wszystkimi 500 mnichami przez Saracenów. Ok. 732 roku. Wspomnienie obchodzi się 12 sierpnia
25 MARCA:

Święty Prokop z Sazawy (+1053)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-25b.php3
25 MARCA: Święty Prokop z Sazawy (+1053)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-25b.php3
17  CZERWCA:

Święty Rajneriusz Scacceri (+1160)

	Urodził się w Pizie we Włoszech. Prowadził rozwiązłe życie zanim nawrócił się po pielgrzymce do Jeruzalem. Gdy powrócił do domu  wstąpił do opactwa benedyktyńskiego  św. Andrzeja w Pizie, gdzie był konwentualnym oblatem. Zmarł w opactwie w Pisan San Vito. Rajneriusz miał uznanie z powodu wielu cudów jakie dokonał w ciągu życia. Zasłużył na imię „de Aqua” powodu użycia jego świętej wody do odzyskania zdrowia.
17 CZERWCA: Święty Rajneriusz Scacceri (+1160) Urodził się w Pizie we Włoszech. Prowadził rozwiązłe życie zanim nawrócił się po pielgrzymce do Jeruzalem. Gdy powrócił do domu wstąpił do opactwa benedyktyńskiego św. Andrzeja w Pizie, gdzie był konwentualnym oblatem. Zmarł w opactwie w Pisan San Vito. Rajneriusz miał uznanie z powodu wielu cudów jakie dokonał w ciągu życia. Zasłużył na imię „de Aqua” powodu użycia jego świętej wody do odzyskania zdrowia.
9 czerwca:  

Święty Ryszard z Andrii (+XII w.)

              Do Italii przybył z Anglii. Nie było w tym nic niezwykłego, skoro 
w czasie dominacji normandzkiej wielu stamtąd emigrowało na kontynent. Na stolicę biskupią powołany został zapewne między 1154 
a 1159 rokiem, za pontyfikatu Hadriana IV, który także był benedyktynem, pochodzącym z Anglii. W 1179 roku Ryszard uczestniczył w trzecim soborze lateraneńskim. Potem przewodniczył translacji relikwii męczenników Poncjana i Erazma. Przypisywano mu długi pontyfikat, ale dokładnych dat nie znamy. Kanonizowano go może w 1300 roku. W Andrii czczono go intensywnie, a w legendach stał się jednym z pierwszych apostołów chrześcijańskich w Italii. Wspomnienie przypada 9 czerwca.
9 czerwca: Święty Ryszard z Andrii (+XII w.) Do Italii przybył z Anglii. Nie było w tym nic niezwykłego, skoro w czasie dominacji normandzkiej wielu stamtąd emigrowało na kontynent. Na stolicę biskupią powołany został zapewne między 1154 a 1159 rokiem, za pontyfikatu Hadriana IV, który także był benedyktynem, pochodzącym z Anglii. W 1179 roku Ryszard uczestniczył w trzecim soborze lateraneńskim. Potem przewodniczył translacji relikwii męczenników Poncjana i Erazma. Przypisywano mu długi pontyfikat, ale dokładnych dat nie znamy. Kanonizowano go może w 1300 roku. W Andrii czczono go intensywnie, a w legendach stał się jednym z pierwszych apostołów chrześcijańskich w Italii. Wspomnienie przypada 9 czerwca.
17  KWIETNIA:

Święty Robert z Molesmes  (ok. 1028- 1111)

           Urodził się około 1028 roku w Szampanii we Francji, w rodzinie hrabiów de Tonnerre. Około piętnastego roku życia przyjął habit benedyktyński w Moutier-la-Celle. Jako młody człowiek słynął już ze świętości. Wkrótce po profesji został przeorem. Potem wybrano go na opata u Św. Michała w Tonnerre. Chciał tam zaprowadzić dyscyplinę, nie zdołał jednak przezwyciężyć oporu wspólnoty. Postanowił wtedy z urzędu zrezygnować. Eremici, przebywający w borze pod Collan, zwrócili się do niego z prośbą o objęcie przełożeństwa u nich. Odmówił i usunął się do macierzystego opactwa. Znów uczyniono go tam przełożonym przeoratu, zależnego od Moutier-la-Celle. Wspomniani eremici dotarli doń po raz wtóry. Ponowionej prośbie nie odmówił. Z uwagi na klimat doradził jednak eremitom przeniesienie do Molesmes, na teren diecezji Langres (dziś Dijon). Stało się to ok. 1075 roku. c.d.
17 KWIETNIA: Święty Robert z Molesmes (ok. 1028- 1111) Urodził się około 1028 roku w Szampanii we Francji, w rodzinie hrabiów de Tonnerre. Około piętnastego roku życia przyjął habit benedyktyński w Moutier-la-Celle. Jako młody człowiek słynął już ze świętości. Wkrótce po profesji został przeorem. Potem wybrano go na opata u Św. Michała w Tonnerre. Chciał tam zaprowadzić dyscyplinę, nie zdołał jednak przezwyciężyć oporu wspólnoty. Postanowił wtedy z urzędu zrezygnować. Eremici, przebywający w borze pod Collan, zwrócili się do niego z prośbą o objęcie przełożeństwa u nich. Odmówił i usunął się do macierzystego opactwa. Znów uczyniono go tam przełożonym przeoratu, zależnego od Moutier-la-Celle. Wspomniani eremici dotarli doń po raz wtóry. Ponowionej prośbie nie odmówił. Z uwagi na klimat doradził jednak eremitom przeniesienie do Molesmes, na teren diecezji Langres (dziś Dijon). Stało się to ok. 1075 roku. c.d.
7 CZERWCA:

Święty Robert, opat z Newminster

           Urodził się w ostatnich latach XI lub na samym początku XII wieku w Crave (dziś Gargrave), w hrabstwie York (Anglia). Wyszedł z rodziny niezamożnej, mimo to skończył solidne studia, które uzupełnił jeszcze 
w Paryżu. Wyświęcony na kapłana, przez jakiś czas obsługiwał kościół w Crave. Wkrótce wstąpił w Whitby do benedyktynów. Gdy dowiedział się o przejściu kilku mnichów do nowo założonego opactwa we Fountains, sam przeniósł się tam w r. 1135 i tak stał się cystersem. Prężność i rozwój nowego zakonu były niezwykłe. Już cztery lata później Robert na czele dwunastu mnichów udał się do Newminster w Nortumbrii i założył tam nowe opactwo. W jakiś czas potem stało się ono macierzą nowych fundacji: w Pipewell (1143), Roche (1147) i Sawley (1148). W r. 1147 Robert bywał w sprawach zakonu we Francji, gdzie zetknął się z papieżem-cystersem Eugeniuszem III. Zmarł dnia 7 (lub 6) czerwca 1159 r.
7 CZERWCA: Święty Robert, opat z Newminster Urodził się w ostatnich latach XI lub na samym początku XII wieku w Crave (dziś Gargrave), w hrabstwie York (Anglia). Wyszedł z rodziny niezamożnej, mimo to skończył solidne studia, które uzupełnił jeszcze w Paryżu. Wyświęcony na kapłana, przez jakiś czas obsługiwał kościół w Crave. Wkrótce wstąpił w Whitby do benedyktynów. Gdy dowiedział się o przejściu kilku mnichów do nowo założonego opactwa we Fountains, sam przeniósł się tam w r. 1135 i tak stał się cystersem. Prężność i rozwój nowego zakonu były niezwykłe. Już cztery lata później Robert na czele dwunastu mnichów udał się do Newminster w Nortumbrii i założył tam nowe opactwo. W jakiś czas potem stało się ono macierzą nowych fundacji: w Pipewell (1143), Roche (1147) i Sawley (1148). W r. 1147 Robert bywał w sprawach zakonu we Francji, gdzie zetknął się z papieżem-cystersem Eugeniuszem III. Zmarł dnia 7 (lub 6) czerwca 1159 r.
17  KWIETNIA:

 Święty  Robert z La Chaise-Dieu   (+1067)

	Urodził się w Owernii pod koniec X stulecia, w rodzinie spokrewnionej z Odonem z Cluny. Rodzice powierzyli go w 1018 roku kanonikom od Św. Juliana w Brioude. W 1026 roku sam został kanonikiem. Po święceniach kapłańskich mianowano go administratorem dóbr klasztornych. Ale życie kanonickie go nie zadowalało. Wyjechał wówczas do Italii i przez jakiś czas przebywał na Monte Cassino. Zapoznał się tam z tradycją monastyczną. W grudniu 1043 roku z dwoma towarzyszami osiadł w głębokim borze pod Brioude 
i rozpoczął życie na wpół pustelnicze, na wpół apostolskie. Nowych kandydatów do tego rodzaju życia nie zabrakło. W 1050 roku erem przekształcił się w klasztor Casa Dei: La Chaise-Dieu. Gdy nadciągali nowi kandydaci, Robert zakładał małe przeoraty, rozrzucone po całym Masywie Centralnym. Zmarł 17 kwietnia 1067 roku. Natychmiast otoczyła go cześć wiernych.
17 KWIETNIA: Święty Robert z La Chaise-Dieu (+1067) Urodził się w Owernii pod koniec X stulecia, w rodzinie spokrewnionej z Odonem z Cluny. Rodzice powierzyli go w 1018 roku kanonikom od Św. Juliana w Brioude. W 1026 roku sam został kanonikiem. Po święceniach kapłańskich mianowano go administratorem dóbr klasztornych. Ale życie kanonickie go nie zadowalało. Wyjechał wówczas do Italii i przez jakiś czas przebywał na Monte Cassino. Zapoznał się tam z tradycją monastyczną. W grudniu 1043 roku z dwoma towarzyszami osiadł w głębokim borze pod Brioude i rozpoczął życie na wpół pustelnicze, na wpół apostolskie. Nowych kandydatów do tego rodzaju życia nie zabrakło. W 1050 roku erem przekształcił się w klasztor Casa Dei: La Chaise-Dieu. Gdy nadciągali nowi kandydaci, Robert zakładał małe przeoraty, rozrzucone po całym Masywie Centralnym. Zmarł 17 kwietnia 1067 roku. Natychmiast otoczyła go cześć wiernych.
4 MAJA:

Święty Robert Lawrence (+1535)

	Jeden z 40 męczenników z Anglii i Walii. Zanim dołączył do kartuzów był przeorem w Charterhouse w Beauvale, Nottinghampshire 
w czasach gdy król Anglii Henryk VIII złamał potęgę Rzymu i pozamykał klasztory. Robert udał się razem ze św. Janem Houghtonem by zobaczyć Tomasza Cromwella, który został aresztowany i przebywał w Tower 
w Londynie. Kiedy odmówił złożenia przysięgi supremacji wobec króla został okrutnie torturowany i stracony w Tyburn stając się pierwszym męczennikiem spośród zakonników w Anglii. Został beatyfikowany 
w 1886 roku a kanonizowany przez papieża Pawła Vi wraz innym 
i męczennikami  w 1970 roku.
4 MAJA: Święty Robert Lawrence (+1535) Jeden z 40 męczenników z Anglii i Walii. Zanim dołączył do kartuzów był przeorem w Charterhouse w Beauvale, Nottinghampshire w czasach gdy król Anglii Henryk VIII złamał potęgę Rzymu i pozamykał klasztory. Robert udał się razem ze św. Janem Houghtonem by zobaczyć Tomasza Cromwella, który został aresztowany i przebywał w Tower w Londynie. Kiedy odmówił złożenia przysięgi supremacji wobec króla został okrutnie torturowany i stracony w Tyburn stając się pierwszym męczennikiem spośród zakonników w Anglii. Został beatyfikowany w 1886 roku a kanonizowany przez papieża Pawła Vi wraz innym i męczennikami w 1970 roku.
1 marca:

Święty  Rudezynd (+977)

      Nazywany był również Rosendo.  Urodził się w Galicji, w Hiszpanii w 907 roku w szlacheckiej rodzinie. Został biskupem Mondonedo (Dumium) w wieku 18 lat wbrew własnej woli. Objął też biskupstwo 
w Composteli, po rozwiązłym biskupie Sisnandzie , który był jego kuzynem.  Wyróżnił się wojskową zręcznością przy dowodzeniu armią przeciw z Normanom i Maurom. Kiedy Sisnad uciekł z więzienia opuścił biskupstwo w Composteli, po grożbie zamordowania go. Wstąpił do opactwa św. Jana Caveiro, które wybudował i ufundował w Celanova,  w Villar. Wstąpił też do tego opactwa. Wybudował kilka innych klasztorów monastycznych, gdzie wprowadził Regułę św. Benedykta. Został wybrany opatem w Celanova, po pierwszym opacie Franquili. Zmarł w Celanova i został kanonizowany w 1195 roku.
1 marca: Święty Rudezynd (+977) Nazywany był również Rosendo. Urodził się w Galicji, w Hiszpanii w 907 roku w szlacheckiej rodzinie. Został biskupem Mondonedo (Dumium) w wieku 18 lat wbrew własnej woli. Objął też biskupstwo w Composteli, po rozwiązłym biskupie Sisnandzie , który był jego kuzynem. Wyróżnił się wojskową zręcznością przy dowodzeniu armią przeciw z Normanom i Maurom. Kiedy Sisnad uciekł z więzienia opuścił biskupstwo w Composteli, po grożbie zamordowania go. Wstąpił do opactwa św. Jana Caveiro, które wybudował i ufundował w Celanova, w Villar. Wstąpił też do tego opactwa. Wybudował kilka innych klasztorów monastycznych, gdzie wprowadził Regułę św. Benedykta. Został wybrany opatem w Celanova, po pierwszym opacie Franquili. Zmarł w Celanova i został kanonizowany w 1195 roku.
21 KWIETNIA:

Święty Anzelm, arcybiskup, opat w benedyktyńskim opactwie w Le Bec (1033-1109)- patrz :http://www.brewiarz.pl/czytelnia/swieci/04-21a.php3
21 KWIETNIA: Święty Anzelm, arcybiskup, opat w benedyktyńskim opactwie w Le Bec (1033-1109)- patrz :http://www.brewiarz.pl/czytelnia/swieci/04-21a.php3
9 WRZEŚNIA:

Święty Audomar z Thérouanne (+ok. 667)

Pochodził z Coutances. Mnichem benedyktyńskim został w Luxeuil. Na życzenie Dagoberta, a więc przed śmiercią króla (639), został biskupem Morynów, tzn. okolic, które po najazdach Sasów późno przyjęły katolicyzm. Do pomocy otrzymał trzech misjonarzy, pochodzących z Normandii. Powierzył im założenie opactwa w Sithiu, nazwanego później od jednego z nich Saint-Bertin. W późnej starości oślepł. Nie wiemy, w którym roku zmarł, ale musiało to być po r. 667. Wspomnienie obchodzi się 9 września.
9 WRZEŚNIA: Święty Audomar z Thérouanne (+ok. 667) Pochodził z Coutances. Mnichem benedyktyńskim został w Luxeuil. Na życzenie Dagoberta, a więc przed śmiercią króla (639), został biskupem Morynów, tzn. okolic, które po najazdach Sasów późno przyjęły katolicyzm. Do pomocy otrzymał trzech misjonarzy, pochodzących z Normandii. Powierzył im założenie opactwa w Sithiu, nazwanego później od jednego z nich Saint-Bertin. W późnej starości oślepł. Nie wiemy, w którym roku zmarł, ale musiało to być po r. 667. Wspomnienie obchodzi się 9 września.
4 MAJA:

Święty Augustyn Webster (+1535)

           Jeden z 40 męczenników Anglii i Walii, kanonizowanych w 1970 roku. Augustyn był kartuzkim przeorem w Axholme w Anglii. Został aresztowany w Londynie i zamordowany w Tyburn.
4 MAJA: Święty Augustyn Webster (+1535) Jeden z 40 męczenników Anglii i Walii, kanonizowanych w 1970 roku. Augustyn był kartuzkim przeorem w Axholme w Anglii. Został aresztowany w Londynie i zamordowany w Tyburn.
18 LIPCA:

- Święty Bruno z Segni, opat benedyktyński na Monte Cassino (ok. 1049-1123)

      Urodził się około r. 1049 w Solero (Piemont), a nauki pobierał w Bolonii i Sienie. W tej ostatniej został kanonikiem katedralnym. 
W r. 1079 uczestniczył w Rzymie w dyspucie z Berengariuszem z Tours, oskarżonym o herezję. Wkrótce też Grzegorz VII, z którym się zaprzyjaźnił, mianował go biskupem Segni. Przyjaźń łączyła go także z następcami wielkiego papieża: Wiktorem III, Urbanem II i Paschazym II. W r. 1095 towarzyszył Urbanowi II w podróży do Francji. Był wtedy na synodzie w Clermont oraz odwiedził Cluny i Tours. Gdy wrócił, uwięził go Ainulf, pan na Segni. Uwolniony, usunął się na Monte Cassino, gdzie też później obrano go opatem. Tam zmarł 18 lipca 1123 r. Jego kult zatwierdził w r. 1183 Lucjusz III.
18 LIPCA: - Święty Bruno z Segni, opat benedyktyński na Monte Cassino (ok. 1049-1123) Urodził się około r. 1049 w Solero (Piemont), a nauki pobierał w Bolonii i Sienie. W tej ostatniej został kanonikiem katedralnym. W r. 1079 uczestniczył w Rzymie w dyspucie z Berengariuszem z Tours, oskarżonym o herezję. Wkrótce też Grzegorz VII, z którym się zaprzyjaźnił, mianował go biskupem Segni. Przyjaźń łączyła go także z następcami wielkiego papieża: Wiktorem III, Urbanem II i Paschazym II. W r. 1095 towarzyszył Urbanowi II w podróży do Francji. Był wtedy na synodzie w Clermont oraz odwiedził Cluny i Tours. Gdy wrócił, uwięził go Ainulf, pan na Segni. Uwolniony, usunął się na Monte Cassino, gdzie też później obrano go opatem. Tam zmarł 18 lipca 1123 r. Jego kult zatwierdził w r. 1183 Lucjusz III.
6 WRZEŚNIA:

Święty Eleuteriusz (+590)

	Był opatem w benedyktyńskim opactwie św. Marka w Spoleto, we Włoszech. Nazywany jest „czyniący cuda”. Wyruszył do opactwa św. Grzegorza w Rzymie, gdzie też zmarł. Papież, święty Grzegorz Wielki wspomina o nim kilka razy w swoich Dialogach.
6 WRZEŚNIA: Święty Eleuteriusz (+590) Był opatem w benedyktyńskim opactwie św. Marka w Spoleto, we Włoszech. Nazywany jest „czyniący cuda”. Wyruszył do opactwa św. Grzegorza w Rzymie, gdzie też zmarł. Papież, święty Grzegorz Wielki wspomina o nim kilka razy w swoich Dialogach.
9 WRZEŚNIA:

Święty Omer (+670)

	Nazywany był również Audomar. Urodził się w okolicy Constance, we Francji. Po śmierci swoich rodziców, wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Luxeuil, gdzie opatem był wtedy św. Eustachy. W 637 roku po 20 latach życia w klasztorze został mianowany biskupem  w Thérouanne (ten region znajduje się obecnie naprzeciw Pas-de-Calais i Flandrii). W swojej diecezji wprowadził wiele reform. Dbał zwłaszcza 
o chorych i ubogich. Pomagali mu w tym mnisi  z Luxeuil. Ufundował klasztor benedyktyński w Sithiu, który zyskał sławę jednego z religijnych centrów we Francji. Dookoła klasztoru w Sihiu powstało miasto nazwane od jego imienia Saint-Omer.
9 WRZEŚNIA: Święty Omer (+670) Nazywany był również Audomar. Urodził się w okolicy Constance, we Francji. Po śmierci swoich rodziców, wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Luxeuil, gdzie opatem był wtedy św. Eustachy. W 637 roku po 20 latach życia w klasztorze został mianowany biskupem w Thérouanne (ten region znajduje się obecnie naprzeciw Pas-de-Calais i Flandrii). W swojej diecezji wprowadził wiele reform. Dbał zwłaszcza o chorych i ubogich. Pomagali mu w tym mnisi z Luxeuil. Ufundował klasztor benedyktyński w Sithiu, który zyskał sławę jednego z religijnych centrów we Francji. Dookoła klasztoru w Sihiu powstało miasto nazwane od jego imienia Saint-Omer.
17 KWIETNIA:


Święty Robert z Molesmes  (ok. 1028- 1111)

          Na początku żyli bardzo ubogo, ale z czasem zaczęły napływać darowizny i miejsce ducha ubóstwa zajęło poczucie dostatku. Chciał wówczas odejść, mnisi prosili go jednak o pozostanie, przyrzekając zastosować się do jego wymagań. Po daremnych próbach zabrał ze sobą sześciu najgorliwszych 
i udał się do arcybiskupa Lyonu z prośbą, aby mógł schronić się w borze pod Cîteaux (łac. Cistercium, stąd cystersi), na terenie diecezji Chalon-sur-Saône (dziś Dijon). W ten sposób stworzył nową rodzinę zakonną- cystersów. Nowe zakonne życie rozpoczęli tam 21 marca 1098 roku. Święty Robert duchowość połączył z ubóstwem, milczeniem, pracą własnych rąk. Tymczasem mnisi z Molesmes wyprosili u papieża nakaz jego powrotu. Robert musiał więc powrócić do Molesmes, gdzie też zmarł w 1111 roku. W 1221 r. Honoriusz III pozwolił obchodzić jego święto. W ikonografii atrybutem św. Roberta jest pierścień – znak więzi z Bogiem.
17 KWIETNIA: Święty Robert z Molesmes (ok. 1028- 1111) Na początku żyli bardzo ubogo, ale z czasem zaczęły napływać darowizny i miejsce ducha ubóstwa zajęło poczucie dostatku. Chciał wówczas odejść, mnisi prosili go jednak o pozostanie, przyrzekając zastosować się do jego wymagań. Po daremnych próbach zabrał ze sobą sześciu najgorliwszych i udał się do arcybiskupa Lyonu z prośbą, aby mógł schronić się w borze pod Cîteaux (łac. Cistercium, stąd cystersi), na terenie diecezji Chalon-sur-Saône (dziś Dijon). W ten sposób stworzył nową rodzinę zakonną- cystersów. Nowe zakonne życie rozpoczęli tam 21 marca 1098 roku. Święty Robert duchowość połączył z ubóstwem, milczeniem, pracą własnych rąk. Tymczasem mnisi z Molesmes wyprosili u papieża nakaz jego powrotu. Robert musiał więc powrócić do Molesmes, gdzie też zmarł w 1111 roku. W 1221 r. Honoriusz III pozwolił obchodzić jego święto. W ikonografii atrybutem św. Roberta jest pierścień – znak więzi z Bogiem.
11 WRZEŚNIA:

Święta Sperandia  (ok. 1216 - 1276)

 	Zachował się żywot świętej, nie jest jednak kompletny i nie zawiera elementów biografii, obfituje jedynie w opisy wizji i cudów. Urodziła się w Gubbio około 1216 roku.  Żyła w samotności, ale przemierzała także Umbrię i Marchię Ankońską, głosząc pokutę. Zamieszkała potem w grocie na Monte Cuto; zostanie ona później zamieniona na kościół.  Święta przyjęła w końcu habit benedyktynek w klasztorze Św. Michała w Cingoli, a następnie była jego ksienią.  Zmarła około 1276 r. Jej spontaniczny kult zaaprobowano w 1635 r. Wspomnienie obchodzi się 11 sierpnia.
11 WRZEŚNIA: Święta Sperandia (ok. 1216 - 1276) Zachował się żywot świętej, nie jest jednak kompletny i nie zawiera elementów biografii, obfituje jedynie w opisy wizji i cudów. Urodziła się w Gubbio około 1216 roku. Żyła w samotności, ale przemierzała także Umbrię i Marchię Ankońską, głosząc pokutę. Zamieszkała potem w grocie na Monte Cuto; zostanie ona później zamieniona na kościół. Święta przyjęła w końcu habit benedyktynek w klasztorze Św. Michała w Cingoli, a następnie była jego ksienią. Zmarła około 1276 r. Jej spontaniczny kult zaaprobowano w 1635 r. Wspomnienie obchodzi się 11 sierpnia.
27 LIPCA:

Święty Teobald z Marly (+1247)

        Syn Burcharda z Montmorency. Urodził się w Marly Castle we Francji. Został rycerzem na dworze króla Francji Filipa II. Gdy przeżył nawrócenie opuścił dwór króla i zrezygnował  ze światowych aspiracji  i wstąpił do cysterskiego opactwa w 1220 roku. Został wybrany przeorem w 1230 roku a następnie opatem w 1235 roku. Zmarł w 1247 roku.
27 LIPCA: Święty Teobald z Marly (+1247) Syn Burcharda z Montmorency. Urodził się w Marly Castle we Francji. Został rycerzem na dworze króla Francji Filipa II. Gdy przeżył nawrócenie opuścił dwór króla i zrezygnował ze światowych aspiracji i wstąpił do cysterskiego opactwa w 1220 roku. Został wybrany przeorem w 1230 roku a następnie opatem w 1235 roku. Zmarł w 1247 roku.
1 SIERPNIA:

Święty Etelwold z Winchesteru (ok. 912- 984)

Urodził się około r. 912 w Winchesterze w Anglii. Żyje w jednym
 z królestw, na jakie została Anglia podzielona: Wessex i Kent. 
Jako młodzieniec przebywa na dworze, gdzie jednak popada w niełaskę, w wyniku czego opuszcza go i postanawia zostać mnichem. Około r. 938  razem ze św. Dunstanem, też byłym dworzaninem, wyświęcony został na kapłana. Towarzyszył mu w opactwie benedyktyńskim Glastonbury, gdzie Dunstan reanimował życie zakonne i był też energicznym reformatorem kleru w Anglii. Etelwold kontynuował jego dzieło. Potem objął wyludnione opactwo benedyktyńskie  w Abingdon (Berkshire), gdzie dokonał w ciągu kilu lat jego odnowy. Pod jego kierownictwem klasztor ten stanie się jednym z pierwszych ośrodków kulturalnych królestwa. W r. 963 został biskupem Winchesteru. Zmarł 1 sierpnia 984 r. Kult, który go bezzwłocznie otoczył, podtrzymywały klasztory, zawdzięczające mu tak wiele.
1 SIERPNIA: Święty Etelwold z Winchesteru (ok. 912- 984) Urodził się około r. 912 w Winchesterze w Anglii. Żyje w jednym z królestw, na jakie została Anglia podzielona: Wessex i Kent. Jako młodzieniec przebywa na dworze, gdzie jednak popada w niełaskę, w wyniku czego opuszcza go i postanawia zostać mnichem. Około r. 938 razem ze św. Dunstanem, też byłym dworzaninem, wyświęcony został na kapłana. Towarzyszył mu w opactwie benedyktyńskim Glastonbury, gdzie Dunstan reanimował życie zakonne i był też energicznym reformatorem kleru w Anglii. Etelwold kontynuował jego dzieło. Potem objął wyludnione opactwo benedyktyńskie w Abingdon (Berkshire), gdzie dokonał w ciągu kilu lat jego odnowy. Pod jego kierownictwem klasztor ten stanie się jednym z pierwszych ośrodków kulturalnych królestwa. W r. 963 został biskupem Winchesteru. Zmarł 1 sierpnia 984 r. Kult, który go bezzwłocznie otoczył, podtrzymywały klasztory, zawdzięczające mu tak wiele.
2 MARCA:

Święty  Ceda (Ceada, Chad) z Mercji (+ 672)

	Był bratem świętego Ced(d)y i, jak on, pochodził z Nortumbrii. Podobna była też jego formacja. W opactwie benedyktyńskim  Lastingham objął po swym bracie rządy. Potem z powodu nalegań króla Oswy został biskupem Yorku. Nie zasiadał na tej stolicy długo.  Gdy wysunięto wątpliwości co do ważności sakry, udzielonej  w obrządku iroszkockim, usunął się do Lastingham. Arcybiskup Teodor wezwał go później do objęcia biskupstwa Mercji, ale zażądał, 
by powtórnie przyjął święcenia per omnes gradus. Stolicę swą ulokował w Lichfield. Tam też wybudował katedrę, a dla kleru ustanowił życie wspólne. Zmarł w 672 roku na skutek epidemii, która grasowała 
w okolicy. Jego kult rozprzestrzenił się bezzwłocznie, natomiast jego portret uwiecznił w swej Historii Beda. Wspomnienie obchodzono 
2 marca. Przypisywanie mu Księgi św. Chada nie jest uzasadnione. Ewangeliarz pochodzi bowiem  z VIII lub IX wieku.
2 MARCA: Święty Ceda (Ceada, Chad) z Mercji (+ 672) Był bratem świętego Ced(d)y i, jak on, pochodził z Nortumbrii. Podobna była też jego formacja. W opactwie benedyktyńskim Lastingham objął po swym bracie rządy. Potem z powodu nalegań króla Oswy został biskupem Yorku. Nie zasiadał na tej stolicy długo. Gdy wysunięto wątpliwości co do ważności sakry, udzielonej w obrządku iroszkockim, usunął się do Lastingham. Arcybiskup Teodor wezwał go później do objęcia biskupstwa Mercji, ale zażądał, by powtórnie przyjął święcenia per omnes gradus. Stolicę swą ulokował w Lichfield. Tam też wybudował katedrę, a dla kleru ustanowił życie wspólne. Zmarł w 672 roku na skutek epidemii, która grasowała w okolicy. Jego kult rozprzestrzenił się bezzwłocznie, natomiast jego portret uwiecznił w swej Historii Beda. Wspomnienie obchodzono 2 marca. Przypisywanie mu Księgi św. Chada nie jest uzasadnione. Ewangeliarz pochodzi bowiem z VIII lub IX wieku.
9  MAJA:

Święty Grzegorz z Ostii (+1044)

            Grzegorz był mnichem benedyktyńskim. Miał znaczne wpływy Navarze i starej Kastylii w Hiszpanii. Dał swoje wsparcie na pierwsze próby Reconquisty przy odzyskaniu Hiszpanii od Maurów, którzy podbijali ziemie w VII i VIII wieku.
9 MAJA: Święty Grzegorz z Ostii (+1044) Grzegorz był mnichem benedyktyńskim. Miał znaczne wpływy Navarze i starej Kastylii w Hiszpanii. Dał swoje wsparcie na pierwsze próby Reconquisty przy odzyskaniu Hiszpanii od Maurów, którzy podbijali ziemie w VII i VIII wieku.
24 KWIETNIA:

Święty Mellit z Canterbury (+ 624)

            W opactwie benedyktyńskim Św. Andrzeja w Rzymie był opatem . W 601 roku papież wysłał go do pomocy św. Augustynowi 
z Canterbury, który trudził się, ewangelizując Anglię. 
Został tam biskupem Londynu. Przed majem 604 roku osiedlił się 
w Londynie, gdzie król Etelbert polecił mu zbudować katedrę pod wezwaniem św. Pawła. W 609 roku pojechał zdać sprawę papieżowi. 
W roku następnym wziął udział w synodzie. Po śmierci Etelberta potomkowie króla, którzy wiedli życie rozwiązłe i na powrót popadli 
w pogaństwo, zmusili go do opuszczenia kraju. Za odmówienie komunii św. synom króla wschodnich Saksonów, Żyberta, którzy odpadli od wiary, został wydalony. Przebywał w Galii. W 619 roku banicję cofnięto i Mellit objął po Wawrzyńcu arcybiskupstwo Canterbury. Zmarł 24 kwietnia 624 roku. W dniu upamiętniającym jego zgon wspominają go w liturgii diecezje Westminster, Southward i Brentwood.
24 KWIETNIA: Święty Mellit z Canterbury (+ 624) W opactwie benedyktyńskim Św. Andrzeja w Rzymie był opatem . W 601 roku papież wysłał go do pomocy św. Augustynowi z Canterbury, który trudził się, ewangelizując Anglię. Został tam biskupem Londynu. Przed majem 604 roku osiedlił się w Londynie, gdzie król Etelbert polecił mu zbudować katedrę pod wezwaniem św. Pawła. W 609 roku pojechał zdać sprawę papieżowi. W roku następnym wziął udział w synodzie. Po śmierci Etelberta potomkowie króla, którzy wiedli życie rozwiązłe i na powrót popadli w pogaństwo, zmusili go do opuszczenia kraju. Za odmówienie komunii św. synom króla wschodnich Saksonów, Żyberta, którzy odpadli od wiary, został wydalony. Przebywał w Galii. W 619 roku banicję cofnięto i Mellit objął po Wawrzyńcu arcybiskupstwo Canterbury. Zmarł 24 kwietnia 624 roku. W dniu upamiętniającym jego zgon wspominają go w liturgii diecezje Westminster, Southward i Brentwood.
5 WRZEŚNIA:

Święty Albert z Butrio (+1073)

	Opat w benedyktyńskim opactwie w Nutrio w Tortonie, które ufundował.
5 WRZEŚNIA: Święty Albert z Butrio (+1073) Opat w benedyktyńskim opactwie w Nutrio w Tortonie, które ufundował.
16 czerwca:

- Święta Lutgarda z Tongern (Tongres), mniszka w cysterskim klasztorze w  Aywières (1182-1246)
     
        Urodziła się w r. 1182. Wcześnie umieszczono ją w pensjonacie benedyktynek. Około r. 1200 złożyła u nich profesję zakonną. W pięć lat później była już przeoryszą. Ale zamiłowanie do kontemplacji sprawiło, że opuściła ruchliwą placówkę i przeniosła się do cysterek w brabanckim mieście Aywières. Zasłynęła tam z daru uzdrawiania chorych i nawracania zatwardziałych grzeszników. Obdarzona łaskami mistycznymi, stała się jednak przede wszystkim prekursorką nabożeństwa do Najśw. Serca Jezusowego. Zmarła 16 czerwca 1246 r. Belgia czci Lutgardę jako jedną ze swych głównych patronek.
16 czerwca: - Święta Lutgarda z Tongern (Tongres), mniszka w cysterskim klasztorze w Aywières (1182-1246) Urodziła się w r. 1182. Wcześnie umieszczono ją w pensjonacie benedyktynek. Około r. 1200 złożyła u nich profesję zakonną. W pięć lat później była już przeoryszą. Ale zamiłowanie do kontemplacji sprawiło, że opuściła ruchliwą placówkę i przeniosła się do cysterek w brabanckim mieście Aywières. Zasłynęła tam z daru uzdrawiania chorych i nawracania zatwardziałych grzeszników. Obdarzona łaskami mistycznymi, stała się jednak przede wszystkim prekursorką nabożeństwa do Najśw. Serca Jezusowego. Zmarła 16 czerwca 1246 r. Belgia czci Lutgardę jako jedną ze swych głównych patronek.
19 WRZEŚNIA:

Święta Pompoza (+853)

 	Była mniszką benedyktynką w klasztorze Najśw. Zbawiciela. Kiedy w 853 r. rozpoczęło się prześladowanie muzułmańskie i kiedy doszła ją wieść o męczeństwie jej przyjaciółki, św. Kolumby, sama zatęskniła za męczeństwem. W kilka dni później stawiła się dobrowolnie przed sędzią muzułmańskim i zaczęła urągać Mahometowi. Od razu ścięto jej głowę, a martwe ciało wrzucono do rzeki. Zostało później odnalezione i złożone w kościele Św. Eulalii, tuż obok wspomnianej przyjaciółki. Gdy w 1574 r. opublikowano Memoriale sanctorum Eulogiusza, uznano za stosowne, aby wpisać ją do martyrologium. Widnieje tam pod 19 września.
19 WRZEŚNIA: Święta Pompoza (+853) Była mniszką benedyktynką w klasztorze Najśw. Zbawiciela. Kiedy w 853 r. rozpoczęło się prześladowanie muzułmańskie i kiedy doszła ją wieść o męczeństwie jej przyjaciółki, św. Kolumby, sama zatęskniła za męczeństwem. W kilka dni później stawiła się dobrowolnie przed sędzią muzułmańskim i zaczęła urągać Mahometowi. Od razu ścięto jej głowę, a martwe ciało wrzucono do rzeki. Zostało później odnalezione i złożone w kościele Św. Eulalii, tuż obok wspomnianej przyjaciółki. Gdy w 1574 r. opublikowano Memoriale sanctorum Eulogiusza, uznano za stosowne, aby wpisać ją do martyrologium. Widnieje tam pod 19 września.
23 MAJA:

Święty Guibert (Wibert) z Gembloux (+962)

       Był synem Lietolda i Osburgi, wielmożów spokrewnionych z panującymi 
w Austrazji. Urodził się pod koniec IX stulecia. Wykształcenie i ogładę zdobywał na dworach Henryka I i Ottona I, ale do rzemiosła rycerskiego pociągu nie zdradzał. Po śmierci ojca postanowił zostać ubogim dla Chrystusa i swe spore dobra w Gembloux (pod Namur) przeznaczył na fundację opactwa benedyktyńskiego. Do wybudowanego przez siebie klasztoru zaprosił mnichów z Gorze, gdzie w 933 roku odnowiono życie zakonne. Opactwo w Gembloux powstało w 922 albo raczej w 940 roku, może nawet dopiero tuż przed 983 rokiem, natomiast sam fundator usunął się do benedyktyńskiego klasztoru w Gorze.
23 MAJA: Święty Guibert (Wibert) z Gembloux (+962) Był synem Lietolda i Osburgi, wielmożów spokrewnionych z panującymi w Austrazji. Urodził się pod koniec IX stulecia. Wykształcenie i ogładę zdobywał na dworach Henryka I i Ottona I, ale do rzemiosła rycerskiego pociągu nie zdradzał. Po śmierci ojca postanowił zostać ubogim dla Chrystusa i swe spore dobra w Gembloux (pod Namur) przeznaczył na fundację opactwa benedyktyńskiego. Do wybudowanego przez siebie klasztoru zaprosił mnichów z Gorze, gdzie w 933 roku odnowiono życie zakonne. Opactwo w Gembloux powstało w 922 albo raczej w 940 roku, może nawet dopiero tuż przed 983 rokiem, natomiast sam fundator usunął się do benedyktyńskiego klasztoru w Gorze.
14 SIERPNIA:

Święty Werenfryd (+760)

              Był mnichem benedyktyńskim. Wyruszył z Anglii i został pomocnikiem św. Willibrorda w jego pracy misyjnej przy nawróceniu Fryzów. Zmarł w Arnhem w Holandii.
14 SIERPNIA: Święty Werenfryd (+760) Był mnichem benedyktyńskim. Wyruszył z Anglii i został pomocnikiem św. Willibrorda w jego pracy misyjnej przy nawróceniu Fryzów. Zmarł w Arnhem w Holandii.
11 WRZEŚNIA:

Święta Sperandia (ok. 1216 - 1276)

 	Zachował się żywot świętej, nie jest jednak kompletny i nie zawiera elementów biografii, obfituje jedynie w opisy wizji i cudów. Urodziła się w Gubbio około 1216 roku.  Żyła w samotności, ale przemierzała także Umbrię i Marchię Ankońską, głosząc pokutę. Zamieszkała potem w grocie na Monte Cuto; zostanie ona później zamieniona na kościół. Święta przyjęła w końcu habit benedyktynek w klasztorze Św. Michała w Cingoli, a następnie była jego ksienią.  Zmarła około 1276 r. Jej spontaniczny kult zaaprobowano w 1635 r. Wspomnienie obchodzi się 11 sierpnia.
11 WRZEŚNIA: Święta Sperandia (ok. 1216 - 1276) Zachował się żywot świętej, nie jest jednak kompletny i nie zawiera elementów biografii, obfituje jedynie w opisy wizji i cudów. Urodziła się w Gubbio około 1216 roku. Żyła w samotności, ale przemierzała także Umbrię i Marchię Ankońską, głosząc pokutę. Zamieszkała potem w grocie na Monte Cuto; zostanie ona później zamieniona na kościół. Święta przyjęła w końcu habit benedyktynek w klasztorze Św. Michała w Cingoli, a następnie była jego ksienią. Zmarła około 1276 r. Jej spontaniczny kult zaaprobowano w 1635 r. Wspomnienie obchodzi się 11 sierpnia.
8 WRZEŚNIA:

Święta Adela z Messines (+1071)

	Adela była żoną Baldwina IV, hrabiego Flandrii (Francja i Belgia). Kiedy zmarł jej mąż wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego. Habit otrzymała z rąk samego papieża Aleksandra II. Później udała się do benedyktyńskiego klasztoru w pobliżu Ypres, w Belgii. Była tam skromną mniszką, aż do swojej śmierci.
8 WRZEŚNIA: Święta Adela z Messines (+1071) Adela była żoną Baldwina IV, hrabiego Flandrii (Francja i Belgia). Kiedy zmarł jej mąż wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego. Habit otrzymała z rąk samego papieża Aleksandra II. Później udała się do benedyktyńskiego klasztoru w pobliżu Ypres, w Belgii. Była tam skromną mniszką, aż do swojej śmierci.
22 CZERWCA:

Błogosławiony Eberhard z Salzburga  (1085-1164)

      Wywodził się z hrabiów na Biburgu i Hilpoltstein, a urodził w r. 1085. Studia odbył w Bamberdze i Paryżu. W r. 1125 wstąpił w Prüfening do benedyktynów. W kilkanaście lat później objął rządy w ufundowanym przez rodzinę opactwie w Biburgu. W r. 1147 obrano go arcybiskupem Salzburga. Sakry udzielił mu Otto z Freisingen. Widzimy go następnie na synodach lub w otoczeniu Konrada I. Utrzymując podobne kontakty z Fryderykiem I, umiał jednak trzymać się na uboczu, gdy cesarz i jego otoczenie decydowali się wyprawić na Rzym. W r. 1150 przewodniczył synodowi swej prowincji. W r. 1163 Aleksander III mianował go swym legatem dla Niemiec. Przez jakiś czas starał się jeszcze godzić, a ponadto zajmował się instalacją kapituły lokalnej w Vorau,  w Styrii. Zmarł 22 czerwca 1164 r. w Rein. Szczątki przeniesiono do Salzburga, gdzie otoczyła go od razu cześć wiernych.
22 CZERWCA: Błogosławiony Eberhard z Salzburga (1085-1164) Wywodził się z hrabiów na Biburgu i Hilpoltstein, a urodził w r. 1085. Studia odbył w Bamberdze i Paryżu. W r. 1125 wstąpił w Prüfening do benedyktynów. W kilkanaście lat później objął rządy w ufundowanym przez rodzinę opactwie w Biburgu. W r. 1147 obrano go arcybiskupem Salzburga. Sakry udzielił mu Otto z Freisingen. Widzimy go następnie na synodach lub w otoczeniu Konrada I. Utrzymując podobne kontakty z Fryderykiem I, umiał jednak trzymać się na uboczu, gdy cesarz i jego otoczenie decydowali się wyprawić na Rzym. W r. 1150 przewodniczył synodowi swej prowincji. W r. 1163 Aleksander III mianował go swym legatem dla Niemiec. Przez jakiś czas starał się jeszcze godzić, a ponadto zajmował się instalacją kapituły lokalnej w Vorau, w Styrii. Zmarł 22 czerwca 1164 r. w Rein. Szczątki przeniesiono do Salzburga, gdzie otoczyła go od razu cześć wiernych.
7  WRZEŚNIA:

Święty Stefan z Châtillon (+1208)

           Urodził się w możnej rodzinie około 1150 r. Od najmłodszych lat zdradzał oznaki wyjątkowej pobożności. Opowiadano później, że już wówczas jego życiu towarzyszyły cuda. Mając 26 lat, wstąpił do kartuzji w Portes. W 1196 r. został tam przeorem. Po 1207 r. powołano go na stolicę biskupią w Die. Godności przyjąć nie chciał, ale przynaglili go do tego Innocenty III oraz generał kartuzów. Długo już jednak nie pożył. Umierającego kartuza prosił o wstawiennictwo w niebie: aby dobry Bóg zabrał go ze świata, bo na stolicy biskupiej uświęcić się jest trudno. Zmarł w dwanaście dni później, 7 września 1208 r. Podobno kilkakrotnie aprobowano jego kult, ale dokumenty się nie zachowały. Ostatecznie cześć tę zatwierdził w 1852 r. Pius IX.
7 WRZEŚNIA: Święty Stefan z Châtillon (+1208) Urodził się w możnej rodzinie około 1150 r. Od najmłodszych lat zdradzał oznaki wyjątkowej pobożności. Opowiadano później, że już wówczas jego życiu towarzyszyły cuda. Mając 26 lat, wstąpił do kartuzji w Portes. W 1196 r. został tam przeorem. Po 1207 r. powołano go na stolicę biskupią w Die. Godności przyjąć nie chciał, ale przynaglili go do tego Innocenty III oraz generał kartuzów. Długo już jednak nie pożył. Umierającego kartuza prosił o wstawiennictwo w niebie: aby dobry Bóg zabrał go ze świata, bo na stolicy biskupiej uświęcić się jest trudno. Zmarł w dwanaście dni później, 7 września 1208 r. Podobno kilkakrotnie aprobowano jego kult, ale dokumenty się nie zachowały. Ostatecznie cześć tę zatwierdził w 1852 r. Pius IX.
13  MAJA:

Błogosławiona Julianna z Norwich (+1423)

	 Była pustelnica w Norwich. W rzeczywistości jednakowo nazywana była Julian czy Julianna z Norwich. Mieszkała ona przez długi czas 
w małej chatce w pobliżu kościoła św. Juliana w Norwich, który przynależał do przeoratu w Carrow. Dlatego od położenia swojej celi otrzymała imię. Z jej pism dowiadujemy się, że urodziła się około 1342 roku. Była mniszką benedyktynką. W wieku 30 lat, między 8 a 14 maja 1373 roku ciężko zachorowała i była przekonana o zbliżającej się śmierci. Przypisuje się jej serię objawień Męki Zbawiciela. Miała 15 wizji z powodu czego jej sława szybko się rozchodziła. Oprócz jej trwałego wpływu na duchowość i mistycyzm pozostawiła głęboki ślad na prawdziwym obrazie angielskich kobiet pisarzy, które podążyły za nią, tak jak Jane Austen
13 MAJA: Błogosławiona Julianna z Norwich (+1423) Była pustelnica w Norwich. W rzeczywistości jednakowo nazywana była Julian czy Julianna z Norwich. Mieszkała ona przez długi czas w małej chatce w pobliżu kościoła św. Juliana w Norwich, który przynależał do przeoratu w Carrow. Dlatego od położenia swojej celi otrzymała imię. Z jej pism dowiadujemy się, że urodziła się około 1342 roku. Była mniszką benedyktynką. W wieku 30 lat, między 8 a 14 maja 1373 roku ciężko zachorowała i była przekonana o zbliżającej się śmierci. Przypisuje się jej serię objawień Męki Zbawiciela. Miała 15 wizji z powodu czego jej sława szybko się rozchodziła. Oprócz jej trwałego wpływu na duchowość i mistycyzm pozostawiła głęboki ślad na prawdziwym obrazie angielskich kobiet pisarzy, które podążyły za nią, tak jak Jane Austen
17  MAJA:

Błogosławiony Rasso (Ratho) z Grafrath  (ok. 900 - 953)

	Urodził się ok. 900 roku, prawdopodobnie w Bawarii (Niemczech). Pochodził ze starego bawarskiego rodu Diessen-Andechs. Początkowo walczył z powodzeniem z najeżdżającymi Bawarie Węgrami. 
Później opromieniony sławą wódz Rasso wyruszył na pielgrzymki 
do Ziemi Świętej i do Rzymu. Przywiózł stamtąd cenne relikwie męczenników, dla których u stóp swego zamku wzniósł niewielki klasztor benedyktyński w Werde, do którego tez sam wstąpił. Przywiezione przez hrabiego relikwie dały początek słynnemu  „Skarbowi relikwii z Andechsu, przechowywanemu dziś w klasztorze Andechs Am Ammersee (niedaleko Grafrath). Bogobojny fundator zmarł 19 czerwca 953 roku. Ratbod uchodzi za orędownika cierpiących na skutek kamieni żółciowych lub złamania.
17 MAJA: Błogosławiony Rasso (Ratho) z Grafrath (ok. 900 - 953) Urodził się ok. 900 roku, prawdopodobnie w Bawarii (Niemczech). Pochodził ze starego bawarskiego rodu Diessen-Andechs. Początkowo walczył z powodzeniem z najeżdżającymi Bawarie Węgrami. Później opromieniony sławą wódz Rasso wyruszył na pielgrzymki do Ziemi Świętej i do Rzymu. Przywiózł stamtąd cenne relikwie męczenników, dla których u stóp swego zamku wzniósł niewielki klasztor benedyktyński w Werde, do którego tez sam wstąpił. Przywiezione przez hrabiego relikwie dały początek słynnemu „Skarbowi relikwii z Andechsu, przechowywanemu dziś w klasztorze Andechs Am Ammersee (niedaleko Grafrath). Bogobojny fundator zmarł 19 czerwca 953 roku. Ratbod uchodzi za orędownika cierpiących na skutek kamieni żółciowych lub złamania.
23 kwietnia:

- Święty Wojciech, męczennik, patron Polski, benedyktyn (ok. 956 - 997)

	Urodził się około 956 roku w czeskich Lubicach, w możnej rodzinie Sławnikowiców. Kształcił się w Magdeburgu pod opieką tamtejszego arcybiskupa, Adalberta. Ku jego czci Wojciech przyjął (w czasie bierzmowania?) imię Adalbert, pod którym jest znany i czczony  na Zachodzie. Potem przebywał w otoczeniu pierwszego biskupa Pragi, Dytmara. W 982 roku był świadkiem jego przedśmiertnego kajania się z zaniedbań i grzechów. W rok później otrzymał sakrę i został jego następcą. Stanowisko okazało się nad wyraz trudne. Nie mogąc się uporać z przeciwnościami, udał się Wojciech po radę do Rzymu. Odwiedził też wówczas sędziwego ascetę, św. Nila. Potem osiadł u Św. Bonifacego na Awentynie i przyjął habit benedyktyński.

patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/04-23.php3
23 kwietnia: - Święty Wojciech, męczennik, patron Polski, benedyktyn (ok. 956 - 997) Urodził się około 956 roku w czeskich Lubicach, w możnej rodzinie Sławnikowiców. Kształcił się w Magdeburgu pod opieką tamtejszego arcybiskupa, Adalberta. Ku jego czci Wojciech przyjął (w czasie bierzmowania?) imię Adalbert, pod którym jest znany i czczony na Zachodzie. Potem przebywał w otoczeniu pierwszego biskupa Pragi, Dytmara. W 982 roku był świadkiem jego przedśmiertnego kajania się z zaniedbań i grzechów. W rok później otrzymał sakrę i został jego następcą. Stanowisko okazało się nad wyraz trudne. Nie mogąc się uporać z przeciwnościami, udał się Wojciech po radę do Rzymu. Odwiedził też wówczas sędziwego ascetę, św. Nila. Potem osiadł u Św. Bonifacego na Awentynie i przyjął habit benedyktyński. patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/04-23.php3
19 MAJA:

- Święty Celestyn V (Piotr z Morrone)

            Urodził się około r. 1215 w wieśniaczej rodzinie w Abruzzach. Wcześnie wstąpił do benedyktynów, potem zaś osiadł jako pustelnik na górze Morrone. Sława świętości sprawiła, że ściągnęło doń wielu uczniów, co stało się początkiem nowej kongregacji mniszej (1251), określanej później nazwą celestynów. Ten sam rozgłos świętości sprawił, że kardynałowie zebrani w Perugii wybrali go w czerwcu 1294 r. na następcę Mikołaja IV, a w ten sposób położyli kres długiemu wakansowi, który trwał ponad dwa lata. Wybór nie okazał się szczęśliwy. Piotr, który przybrał imię Celestyn, nie był przygotowany do pełnienia funkcji papieskich, a zamiłowanie do samotności, za którą nieustannie tęsknił, nie ułatwiało mu przystosowania się do nich. Doszło do tego, że zaczęto nadużywać jego gołębiej prostoty. Powstał wówczas problem, czy papież może zrzec się swego urzędu. Kwestię rozstrzygnął sam Celestyn i w grudniu tego samego, 1294 r. ustąpił
19 MAJA: - Święty Celestyn V (Piotr z Morrone) Urodził się około r. 1215 w wieśniaczej rodzinie w Abruzzach. Wcześnie wstąpił do benedyktynów, potem zaś osiadł jako pustelnik na górze Morrone. Sława świętości sprawiła, że ściągnęło doń wielu uczniów, co stało się początkiem nowej kongregacji mniszej (1251), określanej później nazwą celestynów. Ten sam rozgłos świętości sprawił, że kardynałowie zebrani w Perugii wybrali go w czerwcu 1294 r. na następcę Mikołaja IV, a w ten sposób położyli kres długiemu wakansowi, który trwał ponad dwa lata. Wybór nie okazał się szczęśliwy. Piotr, który przybrał imię Celestyn, nie był przygotowany do pełnienia funkcji papieskich, a zamiłowanie do samotności, za którą nieustannie tęsknił, nie ułatwiało mu przystosowania się do nich. Doszło do tego, że zaczęto nadużywać jego gołębiej prostoty. Powstał wówczas problem, czy papież może zrzec się swego urzędu. Kwestię rozstrzygnął sam Celestyn i w grudniu tego samego, 1294 r. ustąpił
18  MAJA:

Święta Elgiva z Shaftesbury (+944)

	Królowa i matka króla Edwy Wiernego I św. Edgara Spokojnego
i żona Edmunda I. zrezygnowała z życia publicznego i wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Shaftesbury.
18 MAJA: Święta Elgiva z Shaftesbury (+944) Królowa i matka króla Edwy Wiernego I św. Edgara Spokojnego i żona Edmunda I. zrezygnowała z życia publicznego i wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego w Shaftesbury.
3 MARCA:

Święty Gerwin z Saint-Riquier (+1075)

 	Pochodził z Laon, a urodził się w pierwszych latach XI stulecia. Uczęszczał do szkoły kapitulnej w Reims, która wówczas była kwitnącą. Zajmował już kanonię, gdy śmierć rodziców uczyniła zeń zarządcę pokaźnego majątku i opiekuna nieletnich sióstr. Kiedy jedna z nich przyjęła welon zakonny, a druga wyszła za mąż, poczuł się wolny. Zrezygnował wtedy z kościelnego beneficium i w 1025 roku przylgnął do głośnego reformatora życia zakonnego, do opata Ryszarda z Saint-Vanne. Wcześnie został jego najbliższym współpracownikiem. W 1027 roku towarzyszył mu w drodze do Jerozolimy i Antiochii. W 1045 roku objął urząd opata benedyktyńskiego w Saint-Riquier. Sprawował go przez lat bez mała trzydzieści. Gdy zachorował na trąd, zdał rządy swemu siostrzeńcowi - Gerwinowi II. Przez cztery lata walczył z chorobą. Zmarł 3 marca 1075 roku.
3 MARCA: Święty Gerwin z Saint-Riquier (+1075) Pochodził z Laon, a urodził się w pierwszych latach XI stulecia. Uczęszczał do szkoły kapitulnej w Reims, która wówczas była kwitnącą. Zajmował już kanonię, gdy śmierć rodziców uczyniła zeń zarządcę pokaźnego majątku i opiekuna nieletnich sióstr. Kiedy jedna z nich przyjęła welon zakonny, a druga wyszła za mąż, poczuł się wolny. Zrezygnował wtedy z kościelnego beneficium i w 1025 roku przylgnął do głośnego reformatora życia zakonnego, do opata Ryszarda z Saint-Vanne. Wcześnie został jego najbliższym współpracownikiem. W 1027 roku towarzyszył mu w drodze do Jerozolimy i Antiochii. W 1045 roku objął urząd opata benedyktyńskiego w Saint-Riquier. Sprawował go przez lat bez mała trzydzieści. Gdy zachorował na trąd, zdał rządy swemu siostrzeńcowi - Gerwinowi II. Przez cztery lata walczył z chorobą. Zmarł 3 marca 1075 roku.
29 KWIETNIA

Święty Hugon z Cluny (1024 –1109)

        Urodził się w 1024 roku jako syn hrabiego na Semur w Burgundii. 
Ojciec sposobił go do zawodu rycerskiego, on jednak czując wstręt do wszelkiego gwałtu, udał się zrazu pod opiekę swego wuja, który zasiadał na stolicy biskupiej w Chalon-sur-Saône, potem - gdy ojciec ponownie chciał go zaprawić w rzemiośle rycerskim - schronił się w benedyktyńskim opactwie w Cluny. Uczyniwszy postępy na drodze życia duchownego, został w 1044 roku wyświęcony na kapłana, a wkrótce potem dla swych nieprzeciętnych uzdolnień w obcowaniu z  ludźmi mianowany przeorem. Pięć lat później zmarł jego mistrz - opat Odylon. Hugo, który w tym czasie przebywał na sejmie w Wormacji, objął po nim rządy w Cluny, które sprawować miał przez sześćdziesiąt lat. Hugon wybudował w Cluny olbrzymią pięcionawową bazylikę: w 1095  roku Urban II poświęcił w niej główny ołtarz. Hugon I -bo tak go w Cluny nazywano - zmarł 28 lub 29 kwietnia 1109 roku.
29 KWIETNIA Święty Hugon z Cluny (1024 –1109) Urodził się w 1024 roku jako syn hrabiego na Semur w Burgundii. Ojciec sposobił go do zawodu rycerskiego, on jednak czując wstręt do wszelkiego gwałtu, udał się zrazu pod opiekę swego wuja, który zasiadał na stolicy biskupiej w Chalon-sur-Saône, potem - gdy ojciec ponownie chciał go zaprawić w rzemiośle rycerskim - schronił się w benedyktyńskim opactwie w Cluny. Uczyniwszy postępy na drodze życia duchownego, został w 1044 roku wyświęcony na kapłana, a wkrótce potem dla swych nieprzeciętnych uzdolnień w obcowaniu z ludźmi mianowany przeorem. Pięć lat później zmarł jego mistrz - opat Odylon. Hugo, który w tym czasie przebywał na sejmie w Wormacji, objął po nim rządy w Cluny, które sprawować miał przez sześćdziesiąt lat. Hugon wybudował w Cluny olbrzymią pięcionawową bazylikę: w 1095 roku Urban II poświęcił w niej główny ołtarz. Hugon I -bo tak go w Cluny nazywano - zmarł 28 lub 29 kwietnia 1109 roku.
6 CZERWCA:


Święty Klaudiusz z Besançon (+699) 

          Nazywany był również Klaud. Urodził się w Franche-Comté 
we Francji w szlacheckiej rodzinie. Zdecydował się zostać księdzem. Został wyświęcony i służył jako kanonik  w Besançon. Wstąpił do opactwa Condat i został wybrany tam opatem i wprowadził benedyktyńską regułę. W 685 roku został biskupem  w Besançon. Potem powrócił do opactwa 
w Condat, gdzie zmarł.
6 CZERWCA: Święty Klaudiusz z Besançon (+699) Nazywany był również Klaud. Urodził się w Franche-Comté we Francji w szlacheckiej rodzinie. Zdecydował się zostać księdzem. Został wyświęcony i służył jako kanonik w Besançon. Wstąpił do opactwa Condat i został wybrany tam opatem i wprowadził benedyktyńską regułę. W 685 roku został biskupem w Besançon. Potem powrócił do opactwa w Condat, gdzie zmarł.
6 LIPCA:

Święta Seksburga z Ely (+ok. 699)

              Była najstarszą córką króla Esseksu - Anny, a siostrą Etelredy, Etelburgi i Witburgi. W 640 r. poślubiła Erkenberta, króla Kentu. Urodziła mu świętych Ermenhildę i Erkongotę. Po śmierci męża (664) została ksienią w ufundowanym przezeń klasztorze w Sheppey. W 675 r. została z kolei mniszką w Ely, gdzie też w cztery lata później obrano ją ksienią. Zmarła około 699 r. Wspomnienie obchodzono w dniu 6 lipca.
6 LIPCA: Święta Seksburga z Ely (+ok. 699) Była najstarszą córką króla Esseksu - Anny, a siostrą Etelredy, Etelburgi i Witburgi. W 640 r. poślubiła Erkenberta, króla Kentu. Urodziła mu świętych Ermenhildę i Erkongotę. Po śmierci męża (664) została ksienią w ufundowanym przezeń klasztorze w Sheppey. W 675 r. została z kolei mniszką w Ely, gdzie też w cztery lata później obrano ją ksienią. Zmarła około 699 r. Wspomnienie obchodzono w dniu 6 lipca.
25 czerwca:

Święty Wilhelm z Vercelli (+1142) 
 
       Urodził się około r. 1085 w Vercelli (Włochy). Swą drogę do świętości rozpoczął od pobożnych pielgrzymek. Wybrał się najpierw do Św. Jakuba w Composteli. Odwiedzał następnie rozmaite miejsca pielgrzymkowe w Italii. W końcu, jakby zmęczony tymi wędrówkami, osiadł (1115) jako pustelnik na Monte Virgiliano, które potem zmieniło nazwę na Monte Vergine. Z czasem zeszli się doń uczniowie i z nimi założył kongregację zakonną, która później weszła do rodziny benedyktyńskiej. Samo Monte Vergine stało się słynnym sanktuarium maryjnym. U stóp góry w Goleto Wilhelm założył klasztor żeński. Swym fundacjom zakonnym przekazał styl życia łączący umiłowanie samotności, surowe ubóstwo, apostolską gorliwość oraz nabożeństwo do Matki Najśw. Zmarł 24 czerwca 1142 r. w Goleto.
25 czerwca: Święty Wilhelm z Vercelli (+1142) Urodził się około r. 1085 w Vercelli (Włochy). Swą drogę do świętości rozpoczął od pobożnych pielgrzymek. Wybrał się najpierw do Św. Jakuba w Composteli. Odwiedzał następnie rozmaite miejsca pielgrzymkowe w Italii. W końcu, jakby zmęczony tymi wędrówkami, osiadł (1115) jako pustelnik na Monte Virgiliano, które potem zmieniło nazwę na Monte Vergine. Z czasem zeszli się doń uczniowie i z nimi założył kongregację zakonną, która później weszła do rodziny benedyktyńskiej. Samo Monte Vergine stało się słynnym sanktuarium maryjnym. U stóp góry w Goleto Wilhelm założył klasztor żeński. Swym fundacjom zakonnym przekazał styl życia łączący umiłowanie samotności, surowe ubóstwo, apostolską gorliwość oraz nabożeństwo do Matki Najśw. Zmarł 24 czerwca 1142 r. w Goleto.
7 LIPCA:

- Święty Wilibald z Eichstätt, biskup, mnich benedyktyński na
 Monte Cassino  (700 - 787)

	Urodził się w Wessex, w płd. Anglii.. Po sześcioletniej podróży, której celem był Rzym, a i Ziemi Świętej , wstąpił do benedyktynów na Monte Cassino, skąd  wysłano go do Niemiec, do pomocy w pracy misyjnej św Bonifacemu. Został pierwszym biskupem w  Eichstätt. Nawrócił wielu pogan i założył wielki klasztor w Heidesheim.  Zmarł 7 lipca 787 roku
7 LIPCA: - Święty Wilibald z Eichstätt, biskup, mnich benedyktyński na Monte Cassino (700 - 787) Urodził się w Wessex, w płd. Anglii.. Po sześcioletniej podróży, której celem był Rzym, a i Ziemi Świętej , wstąpił do benedyktynów na Monte Cassino, skąd wysłano go do Niemiec, do pomocy w pracy misyjnej św Bonifacemu. Został pierwszym biskupem w Eichstätt. Nawrócił wielu pogan i założył wielki klasztor w Heidesheim. Zmarł 7 lipca 787 roku
26 LIPCA:

Święty Symeon z Poilrone (+1016)]

      Mnich i pustelnik w klasztorze św. Benedykta w Polrone koło Mantui. Według przekazów pochodził z Armenii, wielokrotnie podejmował pielgrzymki, wreszcie osiadł we wspomnianym klasztorze benedyktyńskim, gdzie zasłynął z pokory i czynienia cudów. Zmarł w 1016 roku.
26 LIPCA: Święty Symeon z Poilrone (+1016)] Mnich i pustelnik w klasztorze św. Benedykta w Polrone koło Mantui. Według przekazów pochodził z Armenii, wielokrotnie podejmował pielgrzymki, wreszcie osiadł we wspomnianym klasztorze benedyktyńskim, gdzie zasłynął z pokory i czynienia cudów. Zmarł w 1016 roku.
28  LIPCA:

Święta Ada (Adrehilda) z Mans (+692)

	We Francji znana także pod zdrobniałym Adnette, miała być w Mans ksienią benedyktyńskiego klasztoru, a przybyła ponoć ze Soissons. Istnieje dokument z r. 682 z przywilejami dla zakonnic, wystawiony przez miejscowego biskupa, jej krewnego. Trudno natomiast dociec, czy należy ją utożsamiać z Adrehildą, ksienią innego klasztoru w tych okolicach. Zmarła w 692 r. Adę wspomina się w dniu 28 lipca.
28 LIPCA: Święta Ada (Adrehilda) z Mans (+692) We Francji znana także pod zdrobniałym Adnette, miała być w Mans ksienią benedyktyńskiego klasztoru, a przybyła ponoć ze Soissons. Istnieje dokument z r. 682 z przywilejami dla zakonnic, wystawiony przez miejscowego biskupa, jej krewnego. Trudno natomiast dociec, czy należy ją utożsamiać z Adrehildą, ksienią innego klasztoru w tych okolicach. Zmarła w 692 r. Adę wspomina się w dniu 28 lipca.
24 KWIETNIA:

Święta Doda z Reims (+ II poł. VII w.)

	Była drugą przełożoną klasztoru benedyktyńskiego
założonego przez św. Balderyka (Baudry) z Montfaucon dla jego siostry Bowy (Beuve, Bona), której siostrzenicą była Doda. Nic ponadto o jednej
 i drugiej właściwie nie wiemy, bo życiorysy napisane wkrótce po ich śmierci przez dwie zakonnice ze wspomnianego klasztoru zaginęły,
 a późniejsze przeróbki zawierają wiadomości zbyt zniekształcone i zbyt przyozdobione legendami, aby można było z nich cokolwiek wywnioskować. Żyły w drugiej połowie VII stulecia. Razem wychowane
 w Reims, razem też od najdawniejszych czasów zażywały czci 
i wspominane były w dniu 24 kwietnia.
24 KWIETNIA: Święta Doda z Reims (+ II poł. VII w.) Była drugą przełożoną klasztoru benedyktyńskiego założonego przez św. Balderyka (Baudry) z Montfaucon dla jego siostry Bowy (Beuve, Bona), której siostrzenicą była Doda. Nic ponadto o jednej i drugiej właściwie nie wiemy, bo życiorysy napisane wkrótce po ich śmierci przez dwie zakonnice ze wspomnianego klasztoru zaginęły, a późniejsze przeróbki zawierają wiadomości zbyt zniekształcone i zbyt przyozdobione legendami, aby można było z nich cokolwiek wywnioskować. Żyły w drugiej połowie VII stulecia. Razem wychowane w Reims, razem też od najdawniejszych czasów zażywały czci i wspominane były w dniu 24 kwietnia.
9 MARCA: 

Święta Franciszka Rzymianka (1384-1440)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-09a.php3
9 MARCA: Święta Franciszka Rzymianka (1384-1440)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-09a.php3
3 MARCA:

Święta Kunegunda z Kaufungen  (ok. 978 - 1033)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-03a.php3
3 MARCA: Święta Kunegunda z Kaufungen (ok. 978 - 1033)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-03a.php3
18 WRZEŚNIA:

Święta Ryszarda z Andlou (+895)

         Wyświadczyła wiele dobrodziejstw klasztorom i założyła opactwo w Andlau. Późniejsza legenda utrzymywała, że miejsce wskazał niedźwiedź, który zaczął kopać doły pod fundamenty. Odsunięta z dworu, cesarzowa wiodła tam życie, które było zbudowaniem dla wszystkich. Zmarła w roku 894 lub 896.
18 WRZEŚNIA: Święta Ryszarda z Andlou (+895) Wyświadczyła wiele dobrodziejstw klasztorom i założyła opactwo w Andlau. Późniejsza legenda utrzymywała, że miejsce wskazał niedźwiedź, który zaczął kopać doły pod fundamenty. Odsunięta z dworu, cesarzowa wiodła tam życie, które było zbudowaniem dla wszystkich. Zmarła w roku 894 lub 896.
9  KWIETNIA:

Święta Waldetruda z Mons (+688)

	Była siostrą św. Adelgundy, a córką Walberta i Bertylli, o których mówiło się powyżej. Jej mężem został św. Wincenty Madelgariusz. 
Miała z nim czworo dzieci: Adeltrudę, Landrycha, Dentlina i Madelbertę. Potem przekonała męża do separacjii wstąpienia do klasztoru. 
Za radą Gislena wybudowała w Castrilocus, w późniejszym Mons, klasztor benedyktyński , w którym też zamieszkała. Zmarła w nim 
9 kwietnia w 688 roku. Klasztor zrujnowali później Normanowie,
 a odbudowały benedyktynki. W XII stuleciu zamieszkały w nim kanoniczki. Natomiast w IX w. zredagowano w nim żywot Waldetrudy. Odtąd też, a może wcześniej, rozwijał się kult tej świętej. Mimo to do Martyrologium Rzymskiego wprowadzono ją dopiero w 1679 roku. W Mons, gdzie spoczywają jej relikwie, wspomnienie obchodzi się bardzo uroczyście.
9 KWIETNIA: Święta Waldetruda z Mons (+688) Była siostrą św. Adelgundy, a córką Walberta i Bertylli, o których mówiło się powyżej. Jej mężem został św. Wincenty Madelgariusz. Miała z nim czworo dzieci: Adeltrudę, Landrycha, Dentlina i Madelbertę. Potem przekonała męża do separacjii wstąpienia do klasztoru. Za radą Gislena wybudowała w Castrilocus, w późniejszym Mons, klasztor benedyktyński , w którym też zamieszkała. Zmarła w nim 9 kwietnia w 688 roku. Klasztor zrujnowali później Normanowie, a odbudowały benedyktynki. W XII stuleciu zamieszkały w nim kanoniczki. Natomiast w IX w. zredagowano w nim żywot Waldetrudy. Odtąd też, a może wcześniej, rozwijał się kult tej świętej. Mimo to do Martyrologium Rzymskiego wprowadzono ją dopiero w 1679 roku. W Mons, gdzie spoczywają jej relikwie, wspomnienie obchodzi się bardzo uroczyście.
16 WRZEŚNIA:

Święta Eugenia z Hohenburga (+735)
         
	Była krewną, a na stanowisku ksieni następczynią św. Odylii, założycielki benedyktyńskiego klasztoru nazwanego później Mont-Ste-Odile. Żyła w VIII w. Pamiątkę obchodzi się 16 września.
16 WRZEŚNIA: Święta Eugenia z Hohenburga (+735) Była krewną, a na stanowisku ksieni następczynią św. Odylii, założycielki benedyktyńskiego klasztoru nazwanego później Mont-Ste-Odile. Żyła w VIII w. Pamiątkę obchodzi się 16 września.
29 CZERWCA:

Święte Salome i Judyta z Oberaltaich (IX w.) 

       Salome była uważana za wygnaną Anglosaską księżniczkę z Anglii, która udał się w pielgrzymkę do Jerozolimy. Niepostrzeżenie udała się chwilowo do Bawarii i razem z bliską przyjaciółką wdową Judytą wstąpiła do benedyktyńskiego opactwa Oberaltaich. Salome i Judyta były przedmiotem wielu legend, które były raczej przesadne.
29 CZERWCA: Święte Salome i Judyta z Oberaltaich (IX w.) Salome była uważana za wygnaną Anglosaską księżniczkę z Anglii, która udał się w pielgrzymkę do Jerozolimy. Niepostrzeżenie udała się chwilowo do Bawarii i razem z bliską przyjaciółką wdową Judytą wstąpiła do benedyktyńskiego opactwa Oberaltaich. Salome i Judyta były przedmiotem wielu legend, które były raczej przesadne.
12  KWIETNIA:

Święty Alferiusz z Cava (930 - 1050)

	Alferiusz miał pochodzić z Salerno. Na zlecenie tamtejszego księcia miał potem podróżować po Francji i Niemczech. Gdy ciężko zachorował, uczynił ślub wstąpienia do zakonu. Habit miał mu w benedyktyńskim opactwie w Cluny wręczyć św. Odylon. Wróciwszy do Italii, zbudował w Cava benedyktyński  klasztor, który stał się ośrodkiem reformy kluniackiej. 
Umarł 12 kwietnia 1050 roku, mając ponoć 120 lat. Niestety, poza datą śmierci nic w tym curriculum vitae nie jest pewne. Szczegóły pochodzą zresztą z trzynastowiecznej Vita (BHL 302). Alferiusz uważany jest za pierwszego opata słynnego opactwa.
12 KWIETNIA: Święty Alferiusz z Cava (930 - 1050) Alferiusz miał pochodzić z Salerno. Na zlecenie tamtejszego księcia miał potem podróżować po Francji i Niemczech. Gdy ciężko zachorował, uczynił ślub wstąpienia do zakonu. Habit miał mu w benedyktyńskim opactwie w Cluny wręczyć św. Odylon. Wróciwszy do Italii, zbudował w Cava benedyktyński klasztor, który stał się ośrodkiem reformy kluniackiej. Umarł 12 kwietnia 1050 roku, mając ponoć 120 lat. Niestety, poza datą śmierci nic w tym curriculum vitae nie jest pewne. Szczegóły pochodzą zresztą z trzynastowiecznej Vita (BHL 302). Alferiusz uważany jest za pierwszego opata słynnego opactwa.
15 LIPCA:

Święty Dawid, mnich benedyktyński w Cluny (+ok. 1082)

	Pochodził z Anglii. Był mnichem benedyktyńskim w Cluny. Ze św. Zygfrydem udał się na misje do Szwecji i założył klasztor 
w Monkentorp. Działał w okolicy Vesteräs. Został biskupem Szwecji. Zmarł ok. 1082 r.
15 LIPCA: Święty Dawid, mnich benedyktyński w Cluny (+ok. 1082) Pochodził z Anglii. Był mnichem benedyktyńskim w Cluny. Ze św. Zygfrydem udał się na misje do Szwecji i założył klasztor w Monkentorp. Działał w okolicy Vesteräs. Został biskupem Szwecji. Zmarł ok. 1082 r.
21 CZERWCA:

Święty Engelmund,  apostoł Niderlandów (+ok. 720)

            Pochodził z Fryzji, ale wychował się w Anglii. Wcześnie wstąpił do benedyktynów. Potem, jak Bonifacy i inni, opuścił Wyspę i udał się na ewangelizację rodzinnego kraju. Znajomość języka i obyczajów ułatwiała mu zadanie. Nie był, jak chcieli niektórzy, uczniem św. Willibrorda. Zmarł około r. 720 w Velzen, w pobliżu Haarlemu. W katedrze tego ostatniego miasta spoczęły później jego reliwie. Wspomnienie obchodzi się 21 czerwca.
21 CZERWCA: Święty Engelmund, apostoł Niderlandów (+ok. 720) Pochodził z Fryzji, ale wychował się w Anglii. Wcześnie wstąpił do benedyktynów. Potem, jak Bonifacy i inni, opuścił Wyspę i udał się na ewangelizację rodzinnego kraju. Znajomość języka i obyczajów ułatwiała mu zadanie. Nie był, jak chcieli niektórzy, uczniem św. Willibrorda. Zmarł około r. 720 w Velzen, w pobliżu Haarlemu. W katedrze tego ostatniego miasta spoczęły później jego reliwie. Wspomnienie obchodzi się 21 czerwca.
12  KWIETNIA:

Święty Erchembod z Thérouanne (+742)

         Wstąpił do klasztoru w Sithiu po 707 roku. W dziesięć lat późnej został opatem. W tym właśnie czasie zwyczaje kolumbiańskie zastępowano benedyktyńskimi. Gorliwie przeprowadzał tę zmianę. 
U Chilperyka II uzyskał potwierdzenie immunitetów udzielonych ongiś przez Chlodwiga. Dóbr klasztornych starannie strzegł i powiększał 
je przez zakupy. W 723 roku wezwano go do objęcia stolicy biskupiej
 w Thérouanne. Tam też zmarł 12 kwietnia 742 roku. Pochowano go w Saint-Omer. Uwielbiany już za życia, stał się teraz przedmiotem kultu bardzo popularnego.
12 KWIETNIA: Święty Erchembod z Thérouanne (+742) Wstąpił do klasztoru w Sithiu po 707 roku. W dziesięć lat późnej został opatem. W tym właśnie czasie zwyczaje kolumbiańskie zastępowano benedyktyńskimi. Gorliwie przeprowadzał tę zmianę. U Chilperyka II uzyskał potwierdzenie immunitetów udzielonych ongiś przez Chlodwiga. Dóbr klasztornych starannie strzegł i powiększał je przez zakupy. W 723 roku wezwano go do objęcia stolicy biskupiej w Thérouanne. Tam też zmarł 12 kwietnia 742 roku. Pochowano go w Saint-Omer. Uwielbiany już za życia, stał się teraz przedmiotem kultu bardzo popularnego.
25 SIERPNIA:

Święty Grzegorz z Utrechtu (+776)

           Mnich benedyktyński, uczeń i współpracownik św. Bonifacego. Około 752 roku został opatem benedyktyńskim  w Utrechcie i kierownikiem szkoły założonej celem nawracania Fryzów. Przez dwadzieścia dwa lata zarządzał diecezją utrechcką, choć biskupem nie był. Zmarł w 776 roku.
25 SIERPNIA: Święty Grzegorz z Utrechtu (+776) Mnich benedyktyński, uczeń i współpracownik św. Bonifacego. Około 752 roku został opatem benedyktyńskim w Utrechcie i kierownikiem szkoły założonej celem nawracania Fryzów. Przez dwadzieścia dwa lata zarządzał diecezją utrechcką, choć biskupem nie był. Zmarł w 776 roku.
31 marca:

Święty Gwido z Pomposy (+1046)

                         Urodził się w Casamari koło Rawenny w drugiej połowie X w. Tknięty łaską, rozdał majątek ubogim i pielgrzymim szlakiem podążył najpierw do Rzymu, a potem do Ziemi Świętej. Wróciwszy w strony rodzinne, rozpoczął życie eremickie, ale poddał się kierownictwu opata z Pomposy. Potem przeniósł się do klasztoru Św. Sewera w Rawennie. W 998 roku obrano go w benedyktyńskim klasztorze w Pomposie opatem. Jako taki kładł nacisk na modlitwę i to wszystko, co sprzyja kontemplacji. Bez trudności się nie obeszło. Stawiali je zarówno biskup jak i mnisi, niezadowoleni z reformatorskich poczynań. W tej dziedzinie współpracował ze św. Piotrem Damiani. Henryk III wezwał go potem do Piacenzy. Jadąc tam, osłabł i w dniu 31 marca 1046 roku zmarł w Borgo San Donnino. W rok później cesarz zabrał jego ciało do Spiry. Do dziś dnia spoczywa tam w kościele Św. Magdaleny.
31 marca: Święty Gwido z Pomposy (+1046) Urodził się w Casamari koło Rawenny w drugiej połowie X w. Tknięty łaską, rozdał majątek ubogim i pielgrzymim szlakiem podążył najpierw do Rzymu, a potem do Ziemi Świętej. Wróciwszy w strony rodzinne, rozpoczął życie eremickie, ale poddał się kierownictwu opata z Pomposy. Potem przeniósł się do klasztoru Św. Sewera w Rawennie. W 998 roku obrano go w benedyktyńskim klasztorze w Pomposie opatem. Jako taki kładł nacisk na modlitwę i to wszystko, co sprzyja kontemplacji. Bez trudności się nie obeszło. Stawiali je zarówno biskup jak i mnisi, niezadowoleni z reformatorskich poczynań. W tej dziedzinie współpracował ze św. Piotrem Damiani. Henryk III wezwał go potem do Piacenzy. Jadąc tam, osłabł i w dniu 31 marca 1046 roku zmarł w Borgo San Donnino. W rok później cesarz zabrał jego ciało do Spiry. Do dziś dnia spoczywa tam w kościele Św. Magdaleny.
30 LIPCA:

Święty Hatebrand z Oldenklooster (+1198)

   Był założycielem tego benedyktyńskiego opactwa, nazywanego w średniowieczu Claustrum Vetus. Położone w Felwert, w diecezji Groningen (Holandia), promieniowało na całe połacie Fryzji. O samym założycielu tyle właściwie wiadomo, że był jego pius pater. Miał je założyć w r. 1183. Śmierć Hatebranda przypadałaby tedy na r. 1198, zapewne na dzień 30 lipca. Jego późna Vita mało jest wiarogodna i zapewne powstała bardzo późno. Czczono go jednak bardzo intensywnie w Antwerpii, w której kościół Najśw. Zbawiciela szczycił się posiadaniem relikwii błogosławionego
30 LIPCA: Święty Hatebrand z Oldenklooster (+1198) Był założycielem tego benedyktyńskiego opactwa, nazywanego w średniowieczu Claustrum Vetus. Położone w Felwert, w diecezji Groningen (Holandia), promieniowało na całe połacie Fryzji. O samym założycielu tyle właściwie wiadomo, że był jego pius pater. Miał je założyć w r. 1183. Śmierć Hatebranda przypadałaby tedy na r. 1198, zapewne na dzień 30 lipca. Jego późna Vita mało jest wiarogodna i zapewne powstała bardzo późno. Czczono go jednak bardzo intensywnie w Antwerpii, w której kościół Najśw. Zbawiciela szczycił się posiadaniem relikwii błogosławionego
28 CZERWCA:

- Święty Heimrad (+1019)

             Był mnichem w kilku opactwach benedyktyńskich podczas jego pielgrzymki z Rzymu do Jerozolimy. Był delikatny wobec wielu obłąkanych pozornie nie kończącej się podróży w wierze. Ostatecznie został pustelnikiem  w Wolfhagen w Hesse- Nassau. Na jego grób udawali się liczni pielgrzymi.
28 CZERWCA: - Święty Heimrad (+1019) Był mnichem w kilku opactwach benedyktyńskich podczas jego pielgrzymki z Rzymu do Jerozolimy. Był delikatny wobec wielu obłąkanych pozornie nie kończącej się podróży w wierze. Ostatecznie został pustelnikiem w Wolfhagen w Hesse- Nassau. Na jego grób udawali się liczni pielgrzymi.
25 MARCA:

Święty Humbert z Marolles (+680)

            Opat benedyktyński i uczeń św. Amandusa. Pomógł ufundować 
i był opatem w klasztorze benedyktyńskim w Flanders, w Belgii.
25 MARCA: Święty Humbert z Marolles (+680) Opat benedyktyński i uczeń św. Amandusa. Pomógł ufundować i był opatem w klasztorze benedyktyńskim w Flanders, w Belgii.
26 MAJA:


Święty Lambert Peloquin z Vence (1080-1154)

           Urodził się w Baudun i został mnichem w benedyktyńskim opactwie w Lérins. W 1141 roku wbrew swojej woli został wybrany biskupem 
w Vence w Provence. Jest znany ze swego nauczania i czynienia cudów.
26 MAJA: Święty Lambert Peloquin z Vence (1080-1154) Urodził się w Baudun i został mnichem w benedyktyńskim opactwie w Lérins. W 1141 roku wbrew swojej woli został wybrany biskupem w Vence w Provence. Jest znany ze swego nauczania i czynienia cudów.
26 MARCA:

Święty Ludger z Utrechtu (+809)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-26c.php3
26 MARCA: Święty Ludger z Utrechtu (+809)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/03-26c.php3
3 SIERPNIA:

Święty Piotr z Anagni (+1105)

	Urodził się w Salerno, w rodzinie książęcej. Bardzo wcześnie wstąpił tam do klasztoru Św. Benedykta. Tam także odbył studia. Musiał się wyróżniać, bo zauważył go papież Aleksander II i mianował biskupem Anagni. Piotr przyłożył się wówczas do wprowadzania reform gregoriańskich. Na tym polu osiągnął wiele, ale też przysporzył sobie zawziętych wrogów. Zmarł 3 sierpnia 1105 r. Jego żywot sporządził wybitny teolog, Bruno z Segni. Przyczynił się ten żywot do rychłej kanonizacji. Dokonano jej już w 1110 r. Kult przetrwał do dnia dzisiejszego. Piotr pozostał patronem miasta i diecezji.
3 SIERPNIA: Święty Piotr z Anagni (+1105) Urodził się w Salerno, w rodzinie książęcej. Bardzo wcześnie wstąpił tam do klasztoru Św. Benedykta. Tam także odbył studia. Musiał się wyróżniać, bo zauważył go papież Aleksander II i mianował biskupem Anagni. Piotr przyłożył się wówczas do wprowadzania reform gregoriańskich. Na tym polu osiągnął wiele, ale też przysporzył sobie zawziętych wrogów. Zmarł 3 sierpnia 1105 r. Jego żywot sporządził wybitny teolog, Bruno z Segni. Przyczynił się ten żywot do rychłej kanonizacji. Dokonano jej już w 1110 r. Kult przetrwał do dnia dzisiejszego. Piotr pozostał patronem miasta i diecezji.
15 WRZEŚNIA:

Święty Ritbert z Varennes (+690)

	Był uczniem św. Ouena. Potem został wybrany opatem w klasztorze benedyktyńskim w Varrenes przed swoją śmiercią.
15 WRZEŚNIA: Święty Ritbert z Varennes (+690) Był uczniem św. Ouena. Potem został wybrany opatem w klasztorze benedyktyńskim w Varrenes przed swoją śmiercią.
24 MARCA:

Święty Aldemar z Monte Cassino  (+ok. 1080)

	 Benedyktyn w Monte Cassino, założyciel kilku klasztorów 
w Abruzzach. Zmarł ok. 1080 roku. Wspomnienie jego obchodzi się 
24 marca.
24 MARCA: Święty Aldemar z Monte Cassino (+ok. 1080) Benedyktyn w Monte Cassino, założyciel kilku klasztorów w Abruzzach. Zmarł ok. 1080 roku. Wspomnienie jego obchodzi się 24 marca.
10 LIPCA:

- Święta Amalberga, mniszka benedyktynka z Munsterbilsen (+ ok. 772)

       Pochodziła z villa Rodingi, położonej w Ardenach. Wychowywała się u św. Laudreda w Bilsen. Welon dziewic poświęconych Bogu przyjęła z rąk św. Wilibrorda. Była mniszką w benedyktyńskim klasztorze w Munsterbilsen we Flandrii. Miała doznać wielu nadzwyczajnych łask. Ostatnie lata spędziła w villa Temsica, w miejscowości Temise, 
we Flandrii. Tam też zmarła 10 lipca ok. 772 roku. Szczątki przeniesiono później w 870 roku do opactwa Św. Piotra w Gandawie, skąd jej intensywny kult promieniował szeroko. Uchodziła za patronkę wieśniaków i ludzi morza, a także za orędowniczkę w czasie katastrof morskich, klęski głodu, w gorączce itp. Niestety, jej późne życiorysy utkano z wątków legendarnych.
10 LIPCA: - Święta Amalberga, mniszka benedyktynka z Munsterbilsen (+ ok. 772) Pochodziła z villa Rodingi, położonej w Ardenach. Wychowywała się u św. Laudreda w Bilsen. Welon dziewic poświęconych Bogu przyjęła z rąk św. Wilibrorda. Była mniszką w benedyktyńskim klasztorze w Munsterbilsen we Flandrii. Miała doznać wielu nadzwyczajnych łask. Ostatnie lata spędziła w villa Temsica, w miejscowości Temise, we Flandrii. Tam też zmarła 10 lipca ok. 772 roku. Szczątki przeniesiono później w 870 roku do opactwa Św. Piotra w Gandawie, skąd jej intensywny kult promieniował szeroko. Uchodziła za patronkę wieśniaków i ludzi morza, a także za orędowniczkę w czasie katastrof morskich, klęski głodu, w gorączce itp. Niestety, jej późne życiorysy utkano z wątków legendarnych.
http://www.4lomza.pl/index.php?wiad=15493
http://www.4lomza.pl/index.php?wiad=15493
12 WRZEŚNIA:

Święta Enswida z Folkestone (+640)

       Była jedyną córką Edbalda, króla Kentu, i jego żony Emmy z królewskiego rodu Franków. Urodziła się około r. 614. Gdy sprzeciwiła się planom matrymonialnym, które jej przedłożył ojciec, zgodził się on 
w końcu ufundować dla niej klasztor. Wybudowano go w pobliżu ufortyfikowanego Folkestone. Tam to razem z kilkoma towarzyszkami rozpoczęła życie zakonne wg. reguły św. Benedykta. Dokładnej daty śmierci także nie znamy, ale wspominano ją zawsze w dniu 
12 września.
12 WRZEŚNIA: Święta Enswida z Folkestone (+640) Była jedyną córką Edbalda, króla Kentu, i jego żony Emmy z królewskiego rodu Franków. Urodziła się około r. 614. Gdy sprzeciwiła się planom matrymonialnym, które jej przedłożył ojciec, zgodził się on w końcu ufundować dla niej klasztor. Wybudowano go w pobliżu ufortyfikowanego Folkestone. Tam to razem z kilkoma towarzyszkami rozpoczęła życie zakonne wg. reguły św. Benedykta. Dokładnej daty śmierci także nie znamy, ale wspominano ją zawsze w dniu 12 września.
23 MARCA:

Święty Etelwald z Farne (+699)

          Nazywany jest również Oidiwald. Najpierw był mnichem 
w benedyktyńskim klasztorze w Ripon pod rządami św. Kutberta, 
z którym później wyjechał na wyspę Farnę. Był tam pustelnikiem przez jakiś czas i spędzał czas na modlitwie. Etelwald został pochowany 
w Lindisfarne.
23 MARCA: Święty Etelwald z Farne (+699) Nazywany jest również Oidiwald. Najpierw był mnichem w benedyktyńskim klasztorze w Ripon pod rządami św. Kutberta, z którym później wyjechał na wyspę Farnę. Był tam pustelnikiem przez jakiś czas i spędzał czas na modlitwie. Etelwald został pochowany w Lindisfarne.
7  WRZEŚNIA:

Święty Jan z Lodi (+1106)

	Urodził się w Lodi Vecchio we Włoszech. Żył jakiś czas jako pustelnik a potem jako mnich benedyktyński zanim został wybrany biskupem w Gubbio, we Włoszech. Jest autorem życiorysu św. Piotra Damiani.
7 WRZEŚNIA: Święty Jan z Lodi (+1106) Urodził się w Lodi Vecchio we Włoszech. Żył jakiś czas jako pustelnik a potem jako mnich benedyktyński zanim został wybrany biskupem w Gubbio, we Włoszech. Jest autorem życiorysu św. Piotra Damiani.
14 LIPCA:


- Święty Ulryk z Zell, przeor w benedyktyńskim klasztorze w Rüggersburg (+1093)

           Otrzymał habit zakonny z benedyktyńskim opactwie w Cluny w 1061 roku. Potem został przeorem w benedyktyńskich klasztorach : w Marcigny, Peterlingen i Rüggersburg. Założył nowy klasztor benedyktyński w Zell w Czarnym Lesie, któremu nadał konstytucje kluniackie. Zmarł w 1093 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 14 lipca.
14 LIPCA: - Święty Ulryk z Zell, przeor w benedyktyńskim klasztorze w Rüggersburg (+1093) Otrzymał habit zakonny z benedyktyńskim opactwie w Cluny w 1061 roku. Potem został przeorem w benedyktyńskich klasztorach : w Marcigny, Peterlingen i Rüggersburg. Założył nowy klasztor benedyktyński w Zell w Czarnym Lesie, któremu nadał konstytucje kluniackie. Zmarł w 1093 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 14 lipca.
20 LIPCA:

Święty Wulmar (+689)

         Nazywany jest również Vulmar, Ulmar i Vilmer urodził się 
w pobliżu Boulogne w Pikardii we Francji. Był żonaty ale później roztał się z żoną i wstapił do klasztoru benedyktyńskiego jako brat laik w Hautmont w Hainault. Został wyświęcony na kapłana  i założył klasztor benedyktyński w Samer w pobliżu Boulogne, gdzie został wybrany opatem. To opactwo zostało nazwane Saint-Vulmaire na jego cześć.
20 LIPCA: Święty Wulmar (+689) Nazywany jest również Vulmar, Ulmar i Vilmer urodził się w pobliżu Boulogne w Pikardii we Francji. Był żonaty ale później roztał się z żoną i wstapił do klasztoru benedyktyńskiego jako brat laik w Hautmont w Hainault. Został wyświęcony na kapłana i założył klasztor benedyktyński w Samer w pobliżu Boulogne, gdzie został wybrany opatem. To opactwo zostało nazwane Saint-Vulmaire na jego cześć.
1 MAJA:

Święty Teodard z Narbonne (+893)

	Nazywany również Audard. Urodził się w Montauban (Montauriol) we Francji. Studiował prawo na Uniwersytecie w Tuluzie i wstąpił do opactwa benedyktyńskiego w Montauban zanim został prawnikiem. Został sekretarzem arcybiskupa Sigebolda z Narbonne; wkrótce został archidiakonem i w końcu został arcybiskupem po Sigeboldzie. Był bardzo oddany staraniom naprawienia szkód psychicznych i duchowych, odbudowania kościołów, wykupienia jeńców, sprzedania skarbów i wydania uzyskanych pieniędzydo nakarmienia biednych i cierpiących. Jego śmierć, która nastąpiła w opactwie św. Marcina (gdzie otrzymał habit), była przyśpieszona prawdopodobnie z powodu surowego stylu życia.
1 MAJA: Święty Teodard z Narbonne (+893) Nazywany również Audard. Urodził się w Montauban (Montauriol) we Francji. Studiował prawo na Uniwersytecie w Tuluzie i wstąpił do opactwa benedyktyńskiego w Montauban zanim został prawnikiem. Został sekretarzem arcybiskupa Sigebolda z Narbonne; wkrótce został archidiakonem i w końcu został arcybiskupem po Sigeboldzie. Był bardzo oddany staraniom naprawienia szkód psychicznych i duchowych, odbudowania kościołów, wykupienia jeńców, sprzedania skarbów i wydania uzyskanych pieniędzydo nakarmienia biednych i cierpiących. Jego śmierć, która nastąpiła w opactwie św. Marcina (gdzie otrzymał habit), była przyśpieszona prawdopodobnie z powodu surowego stylu życia.
25 LIPCA:

Święty Teodemir z Kordoby (+851)

         Mówi o nim w swym Memoriale Sanctorum św. Eulogiusz. Pochodził z Carmony koło Sewilli. Był mnichem benedyktyńskim w samej Kordobie. Śmierć męczeńską poniósł 25 lipca 851 r., a więc w pięć dni po św. Pawle, diakonie. Ciało pochowano w bazylice Św. Zoila. Niesłusznie czyniono zeń później biskupa Calahorry, który miał występować przeciw Klaudiuszowi, herezjarsze z Turynu. W dawnych martyrologiach nie widniał.
25 LIPCA: Święty Teodemir z Kordoby (+851) Mówi o nim w swym Memoriale Sanctorum św. Eulogiusz. Pochodził z Carmony koło Sewilli. Był mnichem benedyktyńskim w samej Kordobie. Śmierć męczeńską poniósł 25 lipca 851 r., a więc w pięć dni po św. Pawle, diakonie. Ciało pochowano w bazylice Św. Zoila. Niesłusznie czyniono zeń później biskupa Calahorry, który miał występować przeciw Klaudiuszowi, herezjarsze z Turynu. W dawnych martyrologiach nie widniał.
1 LIPCA:

Święty Teodoryk, opat z Saint-Evroult

        Jeszcze jako nieletni chłopiec oddany został na wychowanie swemu krewnemu, który był opatem w Jumiéges. Tam też był potem przeorem i rektorem szkoły. Gdy zdecydowano odnowić opactwo w Saint-Evroult, stanął na czele ekipy, a w 1050 r. objął tam rządy. Wkrótce ośrodek stał się wzorem dyscypliny i chwalby Bożej. Opat kładł przede wszystkim nacisk na studium i modlitwę myślną. Otwarł w opactwie szkołę i zadbał o skryptorium. W 1057 r. jako pielgrzym wybrał się do Ziemi Świętej. Zmarł, kiedy w kościele Św. Mikołaja na Cyprze modlił się u stóp ołtarza. W menologiach benedyktyńskich wspominano go w dniu 1 lipca.
1 LIPCA: Święty Teodoryk, opat z Saint-Evroult Jeszcze jako nieletni chłopiec oddany został na wychowanie swemu krewnemu, który był opatem w Jumiéges. Tam też był potem przeorem i rektorem szkoły. Gdy zdecydowano odnowić opactwo w Saint-Evroult, stanął na czele ekipy, a w 1050 r. objął tam rządy. Wkrótce ośrodek stał się wzorem dyscypliny i chwalby Bożej. Opat kładł przede wszystkim nacisk na studium i modlitwę myślną. Otwarł w opactwie szkołę i zadbał o skryptorium. W 1057 r. jako pielgrzym wybrał się do Ziemi Świętej. Zmarł, kiedy w kościele Św. Mikołaja na Cyprze modlił się u stóp ołtarza. W menologiach benedyktyńskich wspominano go w dniu 1 lipca.
19 WRZEŚNIA:

Święty Teodor z Canterbury (+690)

         Urodził się  w r. 602 w Tarsie (Cylicja, Azja Mniejsza).  Kształcił się w Atenach. Potem przybył do Italii i tam został mnichem benedyktyńskim. Gdy po słynnym kolokwium w Whitby Anglosasi zdecydowali  się przyjąć rzymską dyscyplinę kościelną, a ich kandydat na arcybiskupa Canterbury zmarł  w Rzymie, dokąd wyjechał po sakrę biskupią,  papież Witalian zwrócił swą uwagę na wykształconego i pobożnego Teodora. Wyświęciwszy go w marcu 668 r. na biskupa, wysłał go wraz z Benedyktem Biscopem oraz opatem  Hadrianem na wyspę. Pod imieniem Teodora zachowało się Poenitentiale, zredagowane prawdopodobnie już po jego śmierci. Życie zakończył 19 września 690 r. , zapewne w swym arcybiskupim Canterbury. Potomni wystawili mu jak najlepsze świadectwo. Hołd oddał mu zwłaszcza Będą Wielebny.
19 WRZEŚNIA: Święty Teodor z Canterbury (+690) Urodził się w r. 602 w Tarsie (Cylicja, Azja Mniejsza). Kształcił się w Atenach. Potem przybył do Italii i tam został mnichem benedyktyńskim. Gdy po słynnym kolokwium w Whitby Anglosasi zdecydowali się przyjąć rzymską dyscyplinę kościelną, a ich kandydat na arcybiskupa Canterbury zmarł w Rzymie, dokąd wyjechał po sakrę biskupią, papież Witalian zwrócił swą uwagę na wykształconego i pobożnego Teodora. Wyświęciwszy go w marcu 668 r. na biskupa, wysłał go wraz z Benedyktem Biscopem oraz opatem Hadrianem na wyspę. Pod imieniem Teodora zachowało się Poenitentiale, zredagowane prawdopodobnie już po jego śmierci. Życie zakończył 19 września 690 r. , zapewne w swym arcybiskupim Canterbury. Potomni wystawili mu jak najlepsze świadectwo. Hołd oddał mu zwłaszcza Będą Wielebny.
24 CZERWCA:

Święty Teodulf z Lobbes (+776)

         Teodulf, był opatem benedyktyński z Lobbes, ok. 750 roku , ostatnim z tych, którzy otrzymywali sakrę biskupią. Posiadłości klasztorne powiększył o nowe nabytki. Z jego inicjatywy mnich Anso sporządził żywoty kilku opatów. Zasłużony opat zmarł 24 czerwca 776 roku. Pochowano go w kościele opactwa, a wspomnienie obchodzono 24 (lub Martyrologium Rzymskie) lub 25 czerwca
24 CZERWCA: Święty Teodulf z Lobbes (+776) Teodulf, był opatem benedyktyński z Lobbes, ok. 750 roku , ostatnim z tych, którzy otrzymywali sakrę biskupią. Posiadłości klasztorne powiększył o nowe nabytki. Z jego inicjatywy mnich Anso sporządził żywoty kilku opatów. Zasłużony opat zmarł 24 czerwca 776 roku. Pochowano go w kościele opactwa, a wspomnienie obchodzono 24 (lub Martyrologium Rzymskie) lub 25 czerwca
17  CZERWCA:

Święta Teresa z Portugalii (+1250)

	Była córką króla Portugalii Sancheza I. wyszła za mąż za kuzyna Alfonsa IX, króla Leónu ale Stolica Święta uznała to małżeństwo 
za nieważne (zawarte mimo bliskiego pokrewieństwa bez dyspensy).  Teresa wróciła do Portugalii, a następnie wstąpiła do cysterek w Lorvâo, koło Coimbry gdzie też 17 czerwca 1250 roku zmarła. Berengaria, wdowa po Alfonsie otrzymała pozytywne rozstrzygnięcie w sparwie kolejności osadzenia  tronu Leónu. Była długo czczona jako święta z Portugalii a jej kult świętej zatwierdził papież Klement XI. Pochowana razem 
z Sanczią, razem też doznawała czci, którą aprobowano w r. 1705.
17 CZERWCA: Święta Teresa z Portugalii (+1250) Była córką króla Portugalii Sancheza I. wyszła za mąż za kuzyna Alfonsa IX, króla Leónu ale Stolica Święta uznała to małżeństwo za nieważne (zawarte mimo bliskiego pokrewieństwa bez dyspensy). Teresa wróciła do Portugalii, a następnie wstąpiła do cysterek w Lorvâo, koło Coimbry gdzie też 17 czerwca 1250 roku zmarła. Berengaria, wdowa po Alfonsie otrzymała pozytywne rozstrzygnięcie w sparwie kolejności osadzenia tronu Leónu. Była długo czczona jako święta z Portugalii a jej kult świętej zatwierdził papież Klement XI. Pochowana razem z Sanczią, razem też doznawała czci, którą aprobowano w r. 1705.
25  KWIETNIA:

Święta Teresa Ansurez

 	Była córką króla Leonu, Bermunda II (982-999), i jego żony Elwiry. Chciano ją wydać za muzułmańskiego zarządcę Toledo, ale przed małżeństwem ze względów religijnych energicznie się broniła, potem zaś poważnie zachorowała. W końcu wstąpiła do benedyktynek
 w Oviedo, do klasztoru, który przybrał nazwę San Pelayo. Została w nim ksienią i jako taka otrzymała liczne donacje. 
Nie znamy daty jej śmierci, na pewno nastąpiła jednak po 996 roku. Wspomnienie obchodzono w dniu 25 kwietnia.
25 KWIETNIA: Święta Teresa Ansurez Była córką króla Leonu, Bermunda II (982-999), i jego żony Elwiry. Chciano ją wydać za muzułmańskiego zarządcę Toledo, ale przed małżeństwem ze względów religijnych energicznie się broniła, potem zaś poważnie zachorowała. W końcu wstąpiła do benedyktynek w Oviedo, do klasztoru, który przybrał nazwę San Pelayo. Została w nim ksienią i jako taka otrzymała liczne donacje. Nie znamy daty jej śmierci, na pewno nastąpiła jednak po 996 roku. Wspomnienie obchodzono w dniu 25 kwietnia.
25 maja:

- Święty Beda Czcigodny, prezbiter i doktor Kościoła, mnich benedyktyński w Jarrow (673-735)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/05-25a.php3
25 maja: - Święty Beda Czcigodny, prezbiter i doktor Kościoła, mnich benedyktyński w Jarrow (673-735)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/05-25a.php3
30 SIERPNIA:

Błogosławiony Ildefons Alfred Schuster  (1880- 1954)

	Urodził się 18 stycznia 1880 roku .  Był synem krawca z Bawarii 
w Niemczech. Mając 18 lat wstąpił w Rzymie do benedyktynów 
u św. Pawła za Murami. Profesję złożąył w listopadzie 1900 roku. Od 1918 roku był tam opatem.   W 1903 roku uzyskał doktorat z filozofii, a następnie doktorat z teologii. Prowadził badania w wielu dziedzinach (archeologia, historia sztuki, dzieje monastycyzmu). Święcenia kapłańskie otrzymał 19 marca 1904 rokuw bazylice laterańskiej. W 1929 roku został mianowany biskupem Mediolanu i kardynałem. Sakry biskupiej udzielił mu papież Pius XI  w Kaplicy Sykstyńskiej. Nominację kardynalską otrzymał z tytułem prezbitera Santi Silvestro e Martinoai Monti. Był także przewwodniczącym Konferencji Episkopatu Włoch  w latach 1952-1953. Zmarł 30 sierpnia 1954 roku w Venegono  Inferiore k. Mediolanu; Beatyfikowany został przez Jana Pawła II 12 maja 1996 roku.
30 SIERPNIA: Błogosławiony Ildefons Alfred Schuster (1880- 1954) Urodził się 18 stycznia 1880 roku . Był synem krawca z Bawarii w Niemczech. Mając 18 lat wstąpił w Rzymie do benedyktynów u św. Pawła za Murami. Profesję złożąył w listopadzie 1900 roku. Od 1918 roku był tam opatem. W 1903 roku uzyskał doktorat z filozofii, a następnie doktorat z teologii. Prowadził badania w wielu dziedzinach (archeologia, historia sztuki, dzieje monastycyzmu). Święcenia kapłańskie otrzymał 19 marca 1904 rokuw bazylice laterańskiej. W 1929 roku został mianowany biskupem Mediolanu i kardynałem. Sakry biskupiej udzielił mu papież Pius XI w Kaplicy Sykstyńskiej. Nominację kardynalską otrzymał z tytułem prezbitera Santi Silvestro e Martinoai Monti. Był także przewwodniczącym Konferencji Episkopatu Włoch w latach 1952-1953. Zmarł 30 sierpnia 1954 roku w Venegono Inferiore k. Mediolanu; Beatyfikowany został przez Jana Pawła II 12 maja 1996 roku.
9  MAJA:

Święty Tomasz Pickering (+1679)

	Urodził się w Westomoreland w Anglii. Wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego Douai we Francji jako brat-laik. Sluby zakonne złożył w 1660 roku. Powrócił do Anglii i posługiwał w królewskiej kaplicy dla królowej Katarzyny  z Braganza, żony króla AngliiKarola II. Został aresztowany jako członek spisku papieskiego (lub ?) i skazany na powieszenie w Tyburn.
9 MAJA: Święty Tomasz Pickering (+1679) Urodził się w Westomoreland w Anglii. Wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego Douai we Francji jako brat-laik. Sluby zakonne złożył w 1660 roku. Powrócił do Anglii i posługiwał w królewskiej kaplicy dla królowej Katarzyny z Braganza, żony króla AngliiKarola II. Został aresztowany jako członek spisku papieskiego (lub ?) i skazany na powieszenie w Tyburn.
4 LIPCA:

Święty Ulryk z Augsburga (+973)
 
         Wychowywał się w opactwie Sankt-Gallen. Potem towarzyszył swemu wujowi, biskupowi Adalberonowi. W roku 924 został jego następcą. Na stanowisku tym walczył z symonią i nikolaitami, bronił kraju przed najazdami Madziarów, budował kościoły i szpitale. Zmarł w roku 973. Kanonizacja dokonana przez Jana XV w roku 993 jest jednym z pierwszych aktów tego rodzaju.
4 LIPCA: Święty Ulryk z Augsburga (+973) Wychowywał się w opactwie Sankt-Gallen. Potem towarzyszył swemu wujowi, biskupowi Adalberonowi. W roku 924 został jego następcą. Na stanowisku tym walczył z symonią i nikolaitami, bronił kraju przed najazdami Madziarów, budował kościoły i szpitale. Zmarł w roku 973. Kanonizacja dokonana przez Jana XV w roku 993 jest jednym z pierwszych aktów tego rodzaju.
8 MARCA:

Święty Weremund z Hirache (ok. 1020-1092)
 
	Urodził się w Arelbano ok. 1020 roku. W 1056 roku był już opatem benedyktyńskim w Hirache w Nawarze w Hiszpanii, ale legenda opowiada, że przed objęciem tego urzędu zajmował się w klasztorze rozdawaniem jałmużn. Okazywał wtedy niezwykłą hojność. Mimo tej nieograniczonej hojności środków do rozdawania biednym nigdy mu nie brakowało. Wielbiony był za swe miłosierdzie i dar czynienia cudów. Jako opat był doradcą Sancha Ramireza, króla Navarry, od którego też otrzymał dla klasztoru -willę- Estella. Zmarł w 1092 roku w Hirache. U benedyktynów wspomnienie tego świętego opata przypada w dniu 8 marca (tak również w nowym Martyrologium Rzymskim).
8 MARCA: Święty Weremund z Hirache (ok. 1020-1092) Urodził się w Arelbano ok. 1020 roku. W 1056 roku był już opatem benedyktyńskim w Hirache w Nawarze w Hiszpanii, ale legenda opowiada, że przed objęciem tego urzędu zajmował się w klasztorze rozdawaniem jałmużn. Okazywał wtedy niezwykłą hojność. Mimo tej nieograniczonej hojności środków do rozdawania biednym nigdy mu nie brakowało. Wielbiony był za swe miłosierdzie i dar czynienia cudów. Jako opat był doradcą Sancha Ramireza, króla Navarry, od którego też otrzymał dla klasztoru -willę- Estella. Zmarł w 1092 roku w Hirache. U benedyktynów wspomnienie tego świętego opata przypada w dniu 8 marca (tak również w nowym Martyrologium Rzymskim).
25 LUTY:

Święta Walburga (ok. 710- 779) 

c.d.  W 870 roku biskup Otkar przeniósł jej szczątki do Eichstätt
i złożył w klasztorze, który nazwano jej imieniem. W 983 roku relikwie świętej otrzymały także klasztory w Monheim i w Furnes. Dzięki tym cząstkowym translacjom kult świętej rozszerzył się na Flandrię i północną Francję. Potem ośrodkami jej kultu były ponadto Walburg
 w Alzacji, Lamberg koło Ratyzbony, Ehrenbürg koło Bambergi, Alfen koło Paderborn, Sandweier koło Fryburga, Walburgisberg koło Weschnitz (Moguncja) itd. Jej imieniem szczycą się po dzień dzisiejszy liczne kościoły, klasztory i bractwa w Europie i w Ameryce. W krajach germańskich stała się jedną z najbardziej popularnych świętych niewiast. Czczono ją jako orędowniczkę w chorobach oczu i położnictwie, była patronką wieśniaków, opiekunką zwierząt domowych, owoców ziemi.
25 LUTY: Święta Walburga (ok. 710- 779) c.d. W 870 roku biskup Otkar przeniósł jej szczątki do Eichstätt i złożył w klasztorze, który nazwano jej imieniem. W 983 roku relikwie świętej otrzymały także klasztory w Monheim i w Furnes. Dzięki tym cząstkowym translacjom kult świętej rozszerzył się na Flandrię i północną Francję. Potem ośrodkami jej kultu były ponadto Walburg w Alzacji, Lamberg koło Ratyzbony, Ehrenbürg koło Bambergi, Alfen koło Paderborn, Sandweier koło Fryburga, Walburgisberg koło Weschnitz (Moguncja) itd. Jej imieniem szczycą się po dzień dzisiejszy liczne kościoły, klasztory i bractwa w Europie i w Ameryce. W krajach germańskich stała się jedną z najbardziej popularnych świętych niewiast. Czczono ją jako orędowniczkę w chorobach oczu i położnictwie, była patronką wieśniaków, opiekunką zwierząt domowych, owoców ziemi.
6 CZERWCA:

 Błogosławiony Walter Pierson (+1537)

	Był jednym z członków wspólnoty kartuzkiej w Charterhouse 
w Londynie. Był bratem laikiem został aresztowany ze swoimi towarzyszami  przez angielskiego władcę Henryka VIII wobec sprzeciwu wobec jego religijnej polityki, zwłaszcza jego zamykaniu klasztorów i jego Aktu Supremacyjnego. Razem ze swymi sześcioma towarzyszami został zagłodzony w więzieniu.
6 CZERWCA: Błogosławiony Walter Pierson (+1537) Był jednym z członków wspólnoty kartuzkiej w Charterhouse w Londynie. Był bratem laikiem został aresztowany ze swoimi towarzyszami przez angielskiego władcę Henryka VIII wobec sprzeciwu wobec jego religijnej polityki, zwłaszcza jego zamykaniu klasztorów i jego Aktu Supremacyjnego. Razem ze swymi sześcioma towarzyszami został zagłodzony w więzieniu.
5 LIPCA:

Święty Wilhelm z Hirsau (+1091)

  Pochodził z Bawarii. Wcześnie jako oblat znalazł się w opactwie Św. Emmerama w Ratyzbonie. W 1069 r. został opatem w Hirsau. Na stanowisku tym okazał się mężem rozważnym, dalekowzrocznym, szanowanym przez wielu, na których też wywierał wpływ niemały. Chętnie wstępowano do kierowanego przezeń klasztoru. W latach 1075-1076 przebywał w Rzymie, gdzie od Grzegorza VII uzyskał potwierdzenie przywilejów opactwa. Uczynił zeń ośrodek konfederacji, dla której, czerpiąc z obserwy lotaryńskiej oraz adaptując zwyczaje kluniackie, zredagował Consuetudines Hirsaugienses. Promulgował je w latach 1083-1088. Odrzucały zdecydowanie inwestyturę świecką, ale przyjmowały kościelną i nie pretendowały do egzempcji. Nie dopuszczały do zawłaszczania kościołów i posług duszpasterskich, a wyborom opata zapewniały swobodę.Zmarł 5 lipca 1091 r. Jako błogosławionego wspominano Wilhelma w opactwie w Hirsau.
5 LIPCA: Święty Wilhelm z Hirsau (+1091) Pochodził z Bawarii. Wcześnie jako oblat znalazł się w opactwie Św. Emmerama w Ratyzbonie. W 1069 r. został opatem w Hirsau. Na stanowisku tym okazał się mężem rozważnym, dalekowzrocznym, szanowanym przez wielu, na których też wywierał wpływ niemały. Chętnie wstępowano do kierowanego przezeń klasztoru. W latach 1075-1076 przebywał w Rzymie, gdzie od Grzegorza VII uzyskał potwierdzenie przywilejów opactwa. Uczynił zeń ośrodek konfederacji, dla której, czerpiąc z obserwy lotaryńskiej oraz adaptując zwyczaje kluniackie, zredagował Consuetudines Hirsaugienses. Promulgował je w latach 1083-1088. Odrzucały zdecydowanie inwestyturę świecką, ale przyjmowały kościelną i nie pretendowały do egzempcji. Nie dopuszczały do zawłaszczania kościołów i posług duszpasterskich, a wyborom opata zapewniały swobodę.Zmarł 5 lipca 1091 r. Jako błogosławionego wspominano Wilhelma w opactwie w Hirsau.
27  KWIETNIA:

Święty Winewald z Beverley (+731)

	Drugi opat klasztorze benedyktyńskimw Beverley w Anglii jako następca po św. Berchtunie. Z sukcesem uczynił klasztor w Beverley jako centrum angielskiej kultury i rozwoju duchowości.
27 KWIETNIA: Święty Winewald z Beverley (+731) Drugi opat klasztorze benedyktyńskimw Beverley w Anglii jako następca po św. Berchtunie. Z sukcesem uczynił klasztor w Beverley jako centrum angielskiej kultury i rozwoju duchowości.
8 LIPCA:

Święta Witburga (+ok. 743)

               Była najmłodszą córką króla Anna we wschodniej Anglii. Po śmierci ojca, który zginął w bitwie udała się do Dereham, gdzie ufundowała klasztor żeński i kościół. Została mniszką w benedyktyńskim klasztorze. Zmarła przed ukończeniem budowy kościoła 17 marca ok. 743 roku. Przy jej grobie w Dereham wytrysło źródło nazwane „studnią Witburgi”.Jej ciało zostało później skradzione przez mnichów i umieszczone w Ely.
8 LIPCA: Święta Witburga (+ok. 743) Była najmłodszą córką króla Anna we wschodniej Anglii. Po śmierci ojca, który zginął w bitwie udała się do Dereham, gdzie ufundowała klasztor żeński i kościół. Została mniszką w benedyktyńskim klasztorze. Zmarła przed ukończeniem budowy kościoła 17 marca ok. 743 roku. Przy jej grobie w Dereham wytrysło źródło nazwane „studnią Witburgi”.Jej ciało zostało później skradzione przez mnichów i umieszczone w Ely.
30 marca:

Święty Zozym, biskup Syrakuzy, opat benedyktyńskiego klasztoru  pod wezwaniem św. Łucji
 w Syrakuzach (+ ok. 662)

	Nie zachował się grecki pierwowzór jego żywota, posiadamy natomiast przeróbkę łacińską. Wcześnie wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego pod wezwaniem św. Łucji w Syrakuzach. Po śmierci opata Fausta został jego następcą. Po długich rządach w klasztorze powołano go na miejscową stolicę biskupią. Zmarł może 
w 662 roku, gdy miał dziewięćdziesiąt lat. Zostawił po sobie pamięć wielkiego jałmużnika. W Martyrologium Rzymskim widnieje pod 30 marca, natomiast w synaksariach bizantyńskich wspominano go
w dniu 21 stycznia.
30 marca: Święty Zozym, biskup Syrakuzy, opat benedyktyńskiego klasztoru pod wezwaniem św. Łucji w Syrakuzach (+ ok. 662) Nie zachował się grecki pierwowzór jego żywota, posiadamy natomiast przeróbkę łacińską. Wcześnie wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego pod wezwaniem św. Łucji w Syrakuzach. Po śmierci opata Fausta został jego następcą. Po długich rządach w klasztorze powołano go na miejscową stolicę biskupią. Zmarł może w 662 roku, gdy miał dziewięćdziesiąt lat. Zostawił po sobie pamięć wielkiego jałmużnika. W Martyrologium Rzymskim widnieje pod 30 marca, natomiast w synaksariach bizantyńskich wspominano go w dniu 21 stycznia.
11 lipca:

- Święci  Zygysbert i Placyd (+650)  

	Zygysbert ufundował opactwo benedyktyńskie w Dissentis 
w Szwajcarii około 614 roku i został tam opatem. Te opactwo zostało zbudowane na ziemi podarowanej jemu przez Placyda. Placyd pochodził ze szlacheckiej rodziny. Wstąpił do tego opactwa i był tam michem. Placyd został później zamordowany przez wrogów.
11 lipca: - Święci Zygysbert i Placyd (+650) Zygysbert ufundował opactwo benedyktyńskie w Dissentis w Szwajcarii około 614 roku i został tam opatem. Te opactwo zostało zbudowane na ziemi podarowanej jemu przez Placyda. Placyd pochodził ze szlacheckiej rodziny. Wstąpił do tego opactwa i był tam michem. Placyd został później zamordowany przez wrogów.
3 STYCZNIA:

Święty Blitmund z Bobbio (+660)

	Mnich w klaszorze benedyktyńskim w Bobbio, we Włoszech. Duchowy uczeń św Attalasa i towarzysz św Valerego. Udał się do Francji ze św Valerym, założył opactwo w Leucone i służył tam jako opat .
3 STYCZNIA: Święty Blitmund z Bobbio (+660) Mnich w klaszorze benedyktyńskim w Bobbio, we Włoszech. Duchowy uczeń św Attalasa i towarzysz św Valerego. Udał się do Francji ze św Valerym, założył opactwo w Leucone i służył tam jako opat .
5 STYCZNIA:

Święty Konwojon z Redon (+869)

              Został wygnany przez Norwegów (Skandynawów) do Brytanii, we Francji. Konwojom został archidiakonem w Vannes, a później pustelnikiem. Został mnichem benedyktyńskim i opatem – fundatorem klasztoru Świętego Zbawiciela w pobliżu Redon w 831 roku. Norwegowie zaatakowali i wypędzili go z opactwa. Został kanonizowany w 1886 roku.
5 STYCZNIA: Święty Konwojon z Redon (+869) Został wygnany przez Norwegów (Skandynawów) do Brytanii, we Francji. Konwojom został archidiakonem w Vannes, a później pustelnikiem. Został mnichem benedyktyńskim i opatem – fundatorem klasztoru Świętego Zbawiciela w pobliżu Redon w 831 roku. Norwegowie zaatakowali i wypędzili go z opactwa. Został kanonizowany w 1886 roku.
8 STYCZNIA:

Święta Gudula z Brukseli (+712)

	Nazywana była również Ergoule. Była córką hrabiego Witgera i św. Amalbergi. Uczennica św. Gertrudy z Nivelles. Po śmierci św. Gertrudy wróciła do rodzinnego zamku. Poświęciła się całkowicie Bogu w 664 roku. Gudula znana jest ze swej wielkiej dobroczynności.
8 STYCZNIA: Święta Gudula z Brukseli (+712) Nazywana była również Ergoule. Była córką hrabiego Witgera i św. Amalbergi. Uczennica św. Gertrudy z Nivelles. Po śmierci św. Gertrudy wróciła do rodzinnego zamku. Poświęciła się całkowicie Bogu w 664 roku. Gudula znana jest ze swej wielkiej dobroczynności.
9  STYCZNIA:

Święty Waning z Fécamp (+ok. 683)

 	Był hrabią Calais i przyjacielem króla Chlotara III. W żywych kontaktach pozostawał też ze św. Audoenem, biskupem Rouen. W porozumieniu z nimi ufundował w Fécamp opactwo benedyktyńskie. Św. Audoen konsekrował tam w 665 roku kościół. W kilka lat później w klasztorze więziono św. Leodegara, biskupa Autun. Przed upływem dwóch lat na rozkaz Ebroina zamordowano go w lasku pod Artois. Waning przywdział w tym opactwie habit mnisi. Zmarł w 688 roku. Pochowano go w ufundowanym przezeń klasztorze. W czasie najazdów Normanów relikwie przeniesiono do Ham. W diecezji Rouen wspomnienie Waninga obchodzi się 15 lutego, natomiast benedyktyni czczą go w dniu 9 stycznia.
9 STYCZNIA: Święty Waning z Fécamp (+ok. 683) Był hrabią Calais i przyjacielem króla Chlotara III. W żywych kontaktach pozostawał też ze św. Audoenem, biskupem Rouen. W porozumieniu z nimi ufundował w Fécamp opactwo benedyktyńskie. Św. Audoen konsekrował tam w 665 roku kościół. W kilka lat później w klasztorze więziono św. Leodegara, biskupa Autun. Przed upływem dwóch lat na rozkaz Ebroina zamordowano go w lasku pod Artois. Waning przywdział w tym opactwie habit mnisi. Zmarł w 688 roku. Pochowano go w ufundowanym przezeń klasztorze. W czasie najazdów Normanów relikwie przeniesiono do Ham. W diecezji Rouen wspomnienie Waninga obchodzi się 15 lutego, natomiast benedyktyni czczą go w dniu 9 stycznia.
12 STYCZNIA:

Święty Aelred z Rievaulx (ok. 1100 –1167)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/01-12a.php3
12 STYCZNIA: Święty Aelred z Rievaulx (ok. 1100 –1167)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/01-12a.php3
13  STYCZNIA:

Święty Kentigern z Glasgow (+603)

	Według tradycji był synem brytyjskiego księcia. Nazywano go też Mungo, co znaczyło „drogi jeden” lub „kochany”.  Wychował go święty Serf. Został pustelnikiem w pobliżu Glasgow w Szkocji. . Został pierwszym biskupem w Strathclyde Britons.  Około 540 roku został wygnany i udał się do Walii do św. Dawida. Tam ufundował prawdopodobnie klasztor św. Asafa w Llanelwy. W 553 roku powrócił do Szkocji gzie kontynuował swoją pracę. Razem ze św. Tenewą jest patronem Glasgow. Jest także czczony jako „Apostoł północno-zachodniej Anglii i południowo-zachodniej Szkocji.
13 STYCZNIA: Święty Kentigern z Glasgow (+603) Według tradycji był synem brytyjskiego księcia. Nazywano go też Mungo, co znaczyło „drogi jeden” lub „kochany”. Wychował go święty Serf. Został pustelnikiem w pobliżu Glasgow w Szkocji. . Został pierwszym biskupem w Strathclyde Britons. Około 540 roku został wygnany i udał się do Walii do św. Dawida. Tam ufundował prawdopodobnie klasztor św. Asafa w Llanelwy. W 553 roku powrócił do Szkocji gzie kontynuował swoją pracę. Razem ze św. Tenewą jest patronem Glasgow. Jest także czczony jako „Apostoł północno-zachodniej Anglii i południowo-zachodniej Szkocji.
15 stycznia:

Święty Bonitus z Clermont (+710)

        Znany również jako Bonet. Urodził się w Owernii w 623 roku; później został kanclerzem  króla Australii,  Zygyberta II. Został wyznaczony na gubernatora Marsylii przez króla Henryka III. Bonitus został biskupem Clermont w 689 roku, zrezygnował gdy postanowił zostać pustelnikiem przy benedyktyńskim klasztorze. Zmarł on w Lyonie podczas powrotu z pielgrzymki do Rzymu.
15 stycznia: Święty Bonitus z Clermont (+710) Znany również jako Bonet. Urodził się w Owernii w 623 roku; później został kanclerzem króla Australii, Zygyberta II. Został wyznaczony na gubernatora Marsylii przez króla Henryka III. Bonitus został biskupem Clermont w 689 roku, zrezygnował gdy postanowił zostać pustelnikiem przy benedyktyńskim klasztorze. Zmarł on w Lyonie podczas powrotu z pielgrzymki do Rzymu.
17 STYCZNIA:

Święci Antoni (na zdjęciu), Merkulus, Jan z Rzymu (+590) 

        Mnisi benedyktyńscy w opactwie św. Andrzeja na wzgórzu Caeliana w Rzymie. O tych opatach Św. Grzegorz Wielki, papież pisał 
o ich świętości i cudach.(na zdjęciu św. Antoni)
17 STYCZNIA: Święci Antoni (na zdjęciu), Merkulus, Jan z Rzymu (+590) Mnisi benedyktyńscy w opactwie św. Andrzeja na wzgórzu Caeliana w Rzymie. O tych opatach Św. Grzegorz Wielki, papież pisał o ich świętości i cudach.(na zdjęciu św. Antoni)
1 luty:

Święty Rajmund z Fitero (+1163)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-01b.php3
1 luty: Święty Rajmund z Fitero (+1163)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-01b.php3
2 LUTY:

Święta Joanna de Lestonnac (1556- 1640)

           Urodziła się w Bordeaux w 1556 roku w rodzinie szlacheckiej jako córka katolika i kalwinki, Joanny Eyquem de Montaigne. Ta ostatnia robiła wszystko, aby córkę pozyskać dla kalwinizmu, ale Joanna wspierana przez ojca i wuja, wytrwała we wierze, w której później umiacniali ją przybyli do Bordeaux jezuici.  Jednak dopiero w wiku 13 lat przyjęła chrzest. W 1573 roku poślubiła Gastona de Montferrant-Landiras. Urodziła mu siedmioro dzieci. W trzydzieści lat później, mając 47 lat, gdy już była wdową, po bohatersku odsunęła się od swej rodziny i w Tuluzie w 1597 roku wstąpiła do trapistek. Surowości nowicjatu zrujnowały jej zdrowie do tego stopnia, że zgromadzenie musiała opuścić. W nocy, poprzedzającej to odejście, doznała wizji, w której Matka Najśw. wskazała jej na zaniedbane dziewczęta.
2 LUTY: Święta Joanna de Lestonnac (1556- 1640) Urodziła się w Bordeaux w 1556 roku w rodzinie szlacheckiej jako córka katolika i kalwinki, Joanny Eyquem de Montaigne. Ta ostatnia robiła wszystko, aby córkę pozyskać dla kalwinizmu, ale Joanna wspierana przez ojca i wuja, wytrwała we wierze, w której później umiacniali ją przybyli do Bordeaux jezuici. Jednak dopiero w wiku 13 lat przyjęła chrzest. W 1573 roku poślubiła Gastona de Montferrant-Landiras. Urodziła mu siedmioro dzieci. W trzydzieści lat później, mając 47 lat, gdy już była wdową, po bohatersku odsunęła się od swej rodziny i w Tuluzie w 1597 roku wstąpiła do trapistek. Surowości nowicjatu zrujnowały jej zdrowie do tego stopnia, że zgromadzenie musiała opuścić. W nocy, poprzedzającej to odejście, doznała wizji, w której Matka Najśw. wskazała jej na zaniedbane dziewczęta.
3 LUTY

Święty Oskar (Ansgar) (ok. 801 –865)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-03b.php3
3 LUTY Święty Oskar (Ansgar) (ok. 801 –865)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-03b.php3
4 LUTY:

Błogosławiony Raban Maur (776–856) c.d. 1

            Gdy Raban wrócił do Fuldy, opat Ratger powołał go na nauczyciela, 
a później mianował go kierownikiem szkoły klasztornej. Dzięki niemu Fulda stała się najsławniejszym ośrodkiem edukacyjnym imperium frankijskiego. Wtedy to zredagował swe pierwsze większe dzieło De laudibus sanctae Crucis. Napisał też bardzo popularny w średniowieczu podręcznik gramatyki Pryscjana. Po usunięciu Ratgera w 817 roku znów podjął przerwane na krótko nauczanie i przygotował wiele komentarzy biblijnych oraz pism dotyczących życia kościelnego. Nie miał sobie równych w wiedzy o Piśmie Świętym i ojcach Kościoła, był też świetnie obeznany z prawem kanonicznym i liturgiką. Jego działalność pisarska obejmowała całą wiedzę duchową i świecką tak jak je wtedy rozumiano. Wybór na opata w Fuldzie w 822 roku nie zakończył tej intensywnej działalności.
4 LUTY: Błogosławiony Raban Maur (776–856) c.d. 1 Gdy Raban wrócił do Fuldy, opat Ratger powołał go na nauczyciela, a później mianował go kierownikiem szkoły klasztornej. Dzięki niemu Fulda stała się najsławniejszym ośrodkiem edukacyjnym imperium frankijskiego. Wtedy to zredagował swe pierwsze większe dzieło De laudibus sanctae Crucis. Napisał też bardzo popularny w średniowieczu podręcznik gramatyki Pryscjana. Po usunięciu Ratgera w 817 roku znów podjął przerwane na krótko nauczanie i przygotował wiele komentarzy biblijnych oraz pism dotyczących życia kościelnego. Nie miał sobie równych w wiedzy o Piśmie Świętym i ojcach Kościoła, był też świetnie obeznany z prawem kanonicznym i liturgiką. Jego działalność pisarska obejmowała całą wiedzę duchową i świecką tak jak je wtedy rozumiano. Wybór na opata w Fuldzie w 822 roku nie zakończył tej intensywnej działalności.
5  LUTY:

Święty Bertulf z Renty (+705)

          Urodził się w Pannonii (obecnie południowy obszar rzeki Danube) 
i przybył do Flandrii, w Belgii. Tam został chrześcijaninem a potem kapłanem. Zarządzał  majątkiem lokalnego szlachcica, Counta Lamberta, który w testamencie zapisał mu ziemię. Bertulf założył opactwo benedyktyńskie na tej ziemi w Renty, gdzie był także opatem. Bertulf również towarzyszył hrabiemu w jego pielgrzymce do Rzymu.
5 LUTY: Święty Bertulf z Renty (+705) Urodził się w Pannonii (obecnie południowy obszar rzeki Danube) i przybył do Flandrii, w Belgii. Tam został chrześcijaninem a potem kapłanem. Zarządzał majątkiem lokalnego szlachcica, Counta Lamberta, który w testamencie zapisał mu ziemię. Bertulf założył opactwo benedyktyńskie na tej ziemi w Renty, gdzie był także opatem. Bertulf również towarzyszył hrabiemu w jego pielgrzymce do Rzymu.
9  LUTY:

Święty Alto z Altomünster (+760)

	Był prawdopodobnie Irlandczykiem lub Anglo-Saxonem. 
Był pustelnikiem w pobliżu Augsburga, w Niemczech. Przybył tam około 743 roku. Mieszkał w prostej chatce na opustoszałej ziemi. Alto wkrótce zyskał sławę z powodu swojej świętości i surowego życia.  Wieści o jego dobrej działalności dotarła do króla Pepina III, znanego również jako Pepin Krótki, który dał mu kawałek ziemi w pobliżu Altomünster (współcześnie jest to diecezja Friesling, w Bawarii). Alto oczyścił teren  i założył opactwo benedyktyńskie. Święty Bonifacy przybył do niego w 750 roku i poświęcił tam kościół. Klasztor został zniszczony ale odbudowano go w 1000 roku, gdzie obowiązywała reguła benedyktyńska. Brygitki przejęły go w XV wieku.
9 LUTY: Święty Alto z Altomünster (+760) Był prawdopodobnie Irlandczykiem lub Anglo-Saxonem. Był pustelnikiem w pobliżu Augsburga, w Niemczech. Przybył tam około 743 roku. Mieszkał w prostej chatce na opustoszałej ziemi. Alto wkrótce zyskał sławę z powodu swojej świętości i surowego życia. Wieści o jego dobrej działalności dotarła do króla Pepina III, znanego również jako Pepin Krótki, który dał mu kawałek ziemi w pobliżu Altomünster (współcześnie jest to diecezja Friesling, w Bawarii). Alto oczyścił teren i założył opactwo benedyktyńskie. Święty Bonifacy przybył do niego w 750 roku i poświęcił tam kościół. Klasztor został zniszczony ale odbudowano go w 1000 roku, gdzie obowiązywała reguła benedyktyńska. Brygitki przejęły go w XV wieku.
15 LUTY:

Święty Zygfryd z Växjö (+1045)

       Pochodził z Anglii, mnich benedyktyński w Glastonbury. Król Olaf I Tryggvason ściągnął go do Norwegii. Potem działał na terenie dzisiejszej Szwecji. Z braku źródeł nie wiemy bliżej, jak wyglądała jego misyjna działalność. Wiemy jednak, że w  1030 roku przybył do Bremy, zapewne dla załatwienia jakichś spraw kościelnych. Historycy wahają się, czy utożsamić go ze wzmiankowanym w źródłach biskupem dworskim króla Olafa (960-1024), Sigurdem, czy z biskupem misyjnym tego samego imienia. W każdym razie praca Zygfryda nad chrystianizacją Szwecji przypada na pierwszą połowę XI stulecia. Zmarł 11 lutego 1045 roku. Wspominano go zawsze w dniu 15 lutego. Ośrodkiem kultu stało się Växjö, gdzie święty był pochowany. Czczono go jako jednego z głównych patronów Szwecji. Potem kult przedostał się także do Danii i Norwegii.
15 LUTY: Święty Zygfryd z Växjö (+1045) Pochodził z Anglii, mnich benedyktyński w Glastonbury. Król Olaf I Tryggvason ściągnął go do Norwegii. Potem działał na terenie dzisiejszej Szwecji. Z braku źródeł nie wiemy bliżej, jak wyglądała jego misyjna działalność. Wiemy jednak, że w 1030 roku przybył do Bremy, zapewne dla załatwienia jakichś spraw kościelnych. Historycy wahają się, czy utożsamić go ze wzmiankowanym w źródłach biskupem dworskim króla Olafa (960-1024), Sigurdem, czy z biskupem misyjnym tego samego imienia. W każdym razie praca Zygfryda nad chrystianizacją Szwecji przypada na pierwszą połowę XI stulecia. Zmarł 11 lutego 1045 roku. Wspominano go zawsze w dniu 15 lutego. Ośrodkiem kultu stało się Växjö, gdzie święty był pochowany. Czczono go jako jednego z głównych patronów Szwecji. Potem kult przedostał się także do Danii i Norwegii.
28 PAŹDZIERNIKA:

Święty Faro z Meaux (+ok. 675)

       Urodził się prawdopodobnie wkrótce po r. 600 w Austrazji. Był bratem św. Burgundofary, zapewne także i św. Walberta. Dzieciństwo spędził z ojcem na dworze królewskim. Tam też został referendarzem. Dagobert I wyniósł go następnie na stolicę biskupią w Meaux. Widzimy go niebawem, jak uczestniczy w zakładaniu i obsadzaniu opactwa w Rebais. Obdarza je wielkimi przywilejami. Wydarzenia te pozwalają na uplasowanie początku jego biskupich rządów na lata pomiędzy r. 629 a 637. Miał też przywilejami obdarzyć opactwa w Faremoutiers i w Jouarre. W czasie zimy 668/669 użyczał gościny Adrianowi, który towarzyszył Teodorowi, przyszłemu arcybiskupowi Canterbury. Zmarł 28 października około r. 675.
28 PAŹDZIERNIKA: Święty Faro z Meaux (+ok. 675) Urodził się prawdopodobnie wkrótce po r. 600 w Austrazji. Był bratem św. Burgundofary, zapewne także i św. Walberta. Dzieciństwo spędził z ojcem na dworze królewskim. Tam też został referendarzem. Dagobert I wyniósł go następnie na stolicę biskupią w Meaux. Widzimy go niebawem, jak uczestniczy w zakładaniu i obsadzaniu opactwa w Rebais. Obdarza je wielkimi przywilejami. Wydarzenia te pozwalają na uplasowanie początku jego biskupich rządów na lata pomiędzy r. 629 a 637. Miał też przywilejami obdarzyć opactwa w Faremoutiers i w Jouarre. W czasie zimy 668/669 użyczał gościny Adrianowi, który towarzyszył Teodorowi, przyszłemu arcybiskupowi Canterbury. Zmarł 28 października około r. 675.
7 MAJA:

- Błogosławiona Gizela, królowa Węgier,  mniszka w benedyktyńskim klasztorze Niedernburg  (ok. 985 –  1060)

Urodziła się około 985 roku jako córka Henryka II, księcia Bawarii, oraz jego małżonki Gizeli Burgundzkiej. Około 995 roku poślubiona została Stefanowi I, królowi Węgier. Z małżeństwa tego urodziło się prawdopodobnie jedno tylko dziecko, a mianowicie syn Emeryk, który zginął  w wieku 24 lat.Obaj z ojcem byli kanonizowani.  W 1045 roku brat jej, cesarz Henryk II pomógł jej wrócić do Niemiec. Osiadła wówczas w Pasawie, w benedyktyńskim klasztorze Niedernburg, i tam jako ksieni umarła w 1060 roku. Zachował się oryginalny grobowiec z XI stulecia. Pamiątkę błogosławionej obchodzi się 7 maja. W ikonografii bł. Gizelę przedstawia się jako królową w koronie. Jej atrybutem jest model kościoła i różaniec.
7 MAJA: - Błogosławiona Gizela, królowa Węgier, mniszka w benedyktyńskim klasztorze Niedernburg (ok. 985 – 1060) Urodziła się około 985 roku jako córka Henryka II, księcia Bawarii, oraz jego małżonki Gizeli Burgundzkiej. Około 995 roku poślubiona została Stefanowi I, królowi Węgier. Z małżeństwa tego urodziło się prawdopodobnie jedno tylko dziecko, a mianowicie syn Emeryk, który zginął w wieku 24 lat.Obaj z ojcem byli kanonizowani. W 1045 roku brat jej, cesarz Henryk II pomógł jej wrócić do Niemiec. Osiadła wówczas w Pasawie, w benedyktyńskim klasztorze Niedernburg, i tam jako ksieni umarła w 1060 roku. Zachował się oryginalny grobowiec z XI stulecia. Pamiątkę błogosławionej obchodzi się 7 maja. W ikonografii bł. Gizelę przedstawia się jako królową w koronie. Jej atrybutem jest model kościoła i różaniec.
21 LUTY:

Święta Eleonora Angielska (1222-1291) 

	Urodziła się w 1222 roku jako córka hrabiego Prowansji (Francja). Na życzenie rodziców poślubiła w 1236 roku króla Henryka III Angielskiego, w 1261 roku po przegranej bitwie pod Lewes, z pomocą wojska uwolniła swego męża z niewoli. Po jego śmierci w 1273 roku sprawowała władzę do czasu powrotu syna Edwarda I z wyprawy krzyżowej. Po zdaniu regencji wstąpiła do benedyktynek 
w Amresbury w Anglii. Tam zmarła 25 czerwca 1291 roku.
21 LUTY: Święta Eleonora Angielska (1222-1291) Urodziła się w 1222 roku jako córka hrabiego Prowansji (Francja). Na życzenie rodziców poślubiła w 1236 roku króla Henryka III Angielskiego, w 1261 roku po przegranej bitwie pod Lewes, z pomocą wojska uwolniła swego męża z niewoli. Po jego śmierci w 1273 roku sprawowała władzę do czasu powrotu syna Edwarda I z wyprawy krzyżowej. Po zdaniu regencji wstąpiła do benedyktynek w Amresbury w Anglii. Tam zmarła 25 czerwca 1291 roku.
9 PAŹDZIERNIKA:

Błogosławiony Wincenty Kadłubek (+1223)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/10-09a.php3
9 PAŹDZIERNIKA: Błogosławiony Wincenty Kadłubek (+1223)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/10-09a.php3
10 PAŹDZIERNIKA:

Święty Paulin z Yorku (+644)

         Był mnichem  benedyktyńskim klasztorze na Monte Celio w Rzymie. 
W r. 601 wszedł do drugiej grupy misjonarzy, skierowanych przez Grzegorza Wielkiego do pomocy św. Augustynowi. Kiedy Edwin, król Northumbrii, chciał poślubić Etelbergę, siostrę króla Kentu, który był już katolikiem, Paulin otrzymał sakrę i został kapelanem nowej królowej.
 W r. 627, w samą Wielkanoc, ochrzcił Edwina i wielu jego dworzan. 
W Yorku zainstalował swą stolicę biskupią, a w większych ośrodkach królestwa zorganizował nauczanie prawd wiary. Sakry udzielił też Honoriuszowi, nowemu arcybiskupowi Canterbury. Gdy w 632 r. Edwin padł na polu walki, a krajem zawładnął Kadwalon, pogański król Bretonów, Paulin i Etelberga ratowali się ucieczką. Biskup do śmierci zasiadał odtąd na stolicy w Rochester. Otrzymał jeszcze od papieża Honoriusza paliusz. Zmarł 10 października 644 r.
10 PAŹDZIERNIKA: Święty Paulin z Yorku (+644) Był mnichem benedyktyńskim klasztorze na Monte Celio w Rzymie. W r. 601 wszedł do drugiej grupy misjonarzy, skierowanych przez Grzegorza Wielkiego do pomocy św. Augustynowi. Kiedy Edwin, król Northumbrii, chciał poślubić Etelbergę, siostrę króla Kentu, który był już katolikiem, Paulin otrzymał sakrę i został kapelanem nowej królowej. W r. 627, w samą Wielkanoc, ochrzcił Edwina i wielu jego dworzan. W Yorku zainstalował swą stolicę biskupią, a w większych ośrodkach królestwa zorganizował nauczanie prawd wiary. Sakry udzielił też Honoriuszowi, nowemu arcybiskupowi Canterbury. Gdy w 632 r. Edwin padł na polu walki, a krajem zawładnął Kadwalon, pogański król Bretonów, Paulin i Etelberga ratowali się ucieczką. Biskup do śmierci zasiadał odtąd na stolicy w Rochester. Otrzymał jeszcze od papieża Honoriusza paliusz. Zmarł 10 października 644 r.
1 STYCZNIA:

Święty Klarus z Vienne (+660)

         Urodził się niedaleko Vienne we Francji i wstąpił do opactwa świętego Ferreala. Był również kierownikiem duchowym w klasztorze św. Blandyny.  Jego siostra i matka były tam mniszkami. Rządził klasztorem benedyktyńskim św. Marcelego w Vienne we Francji aż do śmierci, która nastąpiła 1 stycznia 660 roku.
1 STYCZNIA: Święty Klarus z Vienne (+660) Urodził się niedaleko Vienne we Francji i wstąpił do opactwa świętego Ferreala. Był również kierownikiem duchowym w klasztorze św. Blandyny. Jego siostra i matka były tam mniszkami. Rządził klasztorem benedyktyńskim św. Marcelego w Vienne we Francji aż do śmierci, która nastąpiła 1 stycznia 660 roku.
8  LISTOPADA:

Święty Godfryd z Amiens (ok.1065 –1115)

         Urodził się około 1065 r. Gdy miał pięć lat oddano go do klasztoru Mont-St.-Quentin, niedaleko Péronne. W dwudziestym piątym roku życia otrzymał święcenia kapłańskie. Wkrótce po nich został opatem benedyktyńskim w Nogent-sous-Coucy, gdzie odnowił życie zakonne. Biskupi zebrani w r. 1104 na synodzie w Troyes przymusili go do objęcia stolicy w Amiens.  Usunął się w listopadzie 1114 r. do Wielkiej Kartuzji (La Grande-Chartreuse) pod Grenoble, ale wezwany w trzy miesiące później przez biskupów zebranych na synodzie w Beauvais, wrócił do diecezji. Zorganizował tam jeszcze synod, wziął udział 
w synodzie w Châlons, potem udał się do Reims. Wracając zachorował
 i 8 listopada 1115 r. zmarł w opactwie St.-Crépin w Soissons. Tam też został pochowany i rychło otoczony czcią.
8 LISTOPADA: Święty Godfryd z Amiens (ok.1065 –1115) Urodził się około 1065 r. Gdy miał pięć lat oddano go do klasztoru Mont-St.-Quentin, niedaleko Péronne. W dwudziestym piątym roku życia otrzymał święcenia kapłańskie. Wkrótce po nich został opatem benedyktyńskim w Nogent-sous-Coucy, gdzie odnowił życie zakonne. Biskupi zebrani w r. 1104 na synodzie w Troyes przymusili go do objęcia stolicy w Amiens. Usunął się w listopadzie 1114 r. do Wielkiej Kartuzji (La Grande-Chartreuse) pod Grenoble, ale wezwany w trzy miesiące później przez biskupów zebranych na synodzie w Beauvais, wrócił do diecezji. Zorganizował tam jeszcze synod, wziął udział w synodzie w Châlons, potem udał się do Reims. Wracając zachorował i 8 listopada 1115 r. zmarł w opactwie St.-Crépin w Soissons. Tam też został pochowany i rychło otoczony czcią.
27 listopada

Święty Wirgiliusz, biskup- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-27a.php3
27 listopada Święty Wirgiliusz, biskup- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-27a.php3
29 LISTOPADA:

Święty Radbod z Utrechtu (+918)

           Urodził się w Namur ok. połowy IX stulecia. Przez ojca był Frankiem, przez matkę Fryzem. Studiował u swego wuja Gunthera, arcybiskupa Kolonii. Gdy ten ostatni ustąpił z urzędu, naukę kontynuował w szkole pałacowej Karola Łysego. Po śmierci władcy (877) przylgnął do Hugona, który został wtedy opatem u Świętego Marcina w Tours. W 900 r. wybrano go na biskupa Utrechtu. Godności przyjąć nie chciał, uległ jednak naleganiom wielu. Napady Normanów sprawiły, że przebywać musiał nie w swoim mieście biskupim, ale w Deventer. Był pasterzem znakomitym, wpatrzonym w przykłady świętych Bonifacego i Willibrorda. Zmarł 29 listopada 918 r. Gdy w 1923 r. erygowano uniwersytet katolicki w Nijmegen, jego ogłoszono patronem nowej uczelni.
29 LISTOPADA: Święty Radbod z Utrechtu (+918) Urodził się w Namur ok. połowy IX stulecia. Przez ojca był Frankiem, przez matkę Fryzem. Studiował u swego wuja Gunthera, arcybiskupa Kolonii. Gdy ten ostatni ustąpił z urzędu, naukę kontynuował w szkole pałacowej Karola Łysego. Po śmierci władcy (877) przylgnął do Hugona, który został wtedy opatem u Świętego Marcina w Tours. W 900 r. wybrano go na biskupa Utrechtu. Godności przyjąć nie chciał, uległ jednak naleganiom wielu. Napady Normanów sprawiły, że przebywać musiał nie w swoim mieście biskupim, ale w Deventer. Był pasterzem znakomitym, wpatrzonym w przykłady świętych Bonifacego i Willibrorda. Zmarł 29 listopada 918 r. Gdy w 1923 r. erygowano uniwersytet katolicki w Nijmegen, jego ogłoszono patronem nowej uczelni.
12  LUTY:

Święty Benedykt z Anianu  (ok. 750-821)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-11c.php3
12 LUTY: Święty Benedykt z Anianu (ok. 750-821)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-11c.php3
22 GRUDNIA:

Błogosławiona Judyta z Disibodenbergu (ok. 1090–1136)

        Urodziła się około r. 1090 w rodzinie grafów von Spanheim. W r. 1106 udała się do samotni w Disibodenbergu, niedaleko Kreuznach (na zachód od Moguncji). Z pustelni tej wyrósł z czasem klasztor mniszek benedyktynek, którym przewodziła Judyta. Jej uczennicą
| i następczynią była św. Hildegarda z Bingen. Życiorys tej ostatniej, sporządzony przez Guiberta z Gembloux, stał się najpewniejszym źródłem do poznania naszej Judyty. Jest to zarazem świadectwo kultu, jakim ją rychło otoczono. Judyta zmarła w r. 1136. Martyrologia benedyktyńskie wspominają ją jako błogosławioną w dniu 22 grudnia.
22 GRUDNIA: Błogosławiona Judyta z Disibodenbergu (ok. 1090–1136) Urodziła się około r. 1090 w rodzinie grafów von Spanheim. W r. 1106 udała się do samotni w Disibodenbergu, niedaleko Kreuznach (na zachód od Moguncji). Z pustelni tej wyrósł z czasem klasztor mniszek benedyktynek, którym przewodziła Judyta. Jej uczennicą | i następczynią była św. Hildegarda z Bingen. Życiorys tej ostatniej, sporządzony przez Guiberta z Gembloux, stał się najpewniejszym źródłem do poznania naszej Judyty. Jest to zarazem świadectwo kultu, jakim ją rychło otoczono. Judyta zmarła w r. 1136. Martyrologia benedyktyńskie wspominają ją jako błogosławioną w dniu 22 grudnia.
12 LISTOPADA:

Święty Anastazy-Astryk (+1036)

        Pochodził z Bawarii lub Burgundii. Dzięki czemu stał się uczniem, a przez jakiś czas także towarzyszem św. Wojciecha, nie wiadomo. 
Był z nim w r. 993 w Rzymie, a następnie (996/997) w Polsce. Wedle późnej tradycji przez jakiś czas miał też sprawować urząd opata 
w benedyktyńskim opactwie w Brzewnowie pod Pragą. Sądzą inni, że opatem był również w Trzemesznie lub w Międzyrzeczu. W kwietniu 1001 r. widzimy go znów w Rzymie, gdzie zapewne sprawuje poselstwo, wysłany przez Bolesława Chrobrego. Dlaczego wówczas nie przywiózł mu upragnionej korony, a tę otrzymał Stefan węgierski, wyjaśnić niepodobna. W każdym razie, nie wraca do Polski, ale udaje się do Panonii, gdzie odtąd w rozwoju życia kościelnego odgrywa rolę niepoślednią. Od 1001 był pierwszym opatem u Św. Marcina na Górze Panońskiej (Pécsvarád) na Węgrzech. W r. 1007 występuje już jako biskup węgierski, następnie jako arcybiskup ostrzyhomski.
12 LISTOPADA: Święty Anastazy-Astryk (+1036) Pochodził z Bawarii lub Burgundii. Dzięki czemu stał się uczniem, a przez jakiś czas także towarzyszem św. Wojciecha, nie wiadomo. Był z nim w r. 993 w Rzymie, a następnie (996/997) w Polsce. Wedle późnej tradycji przez jakiś czas miał też sprawować urząd opata w benedyktyńskim opactwie w Brzewnowie pod Pragą. Sądzą inni, że opatem był również w Trzemesznie lub w Międzyrzeczu. W kwietniu 1001 r. widzimy go znów w Rzymie, gdzie zapewne sprawuje poselstwo, wysłany przez Bolesława Chrobrego. Dlaczego wówczas nie przywiózł mu upragnionej korony, a tę otrzymał Stefan węgierski, wyjaśnić niepodobna. W każdym razie, nie wraca do Polski, ale udaje się do Panonii, gdzie odtąd w rozwoju życia kościelnego odgrywa rolę niepoślednią. Od 1001 był pierwszym opatem u Św. Marcina na Górze Panońskiej (Pécsvarád) na Węgrzech. W r. 1007 występuje już jako biskup węgierski, następnie jako arcybiskup ostrzyhomski.
17 STYCZNIA:

Błogosławiona Rozelina z  Villeneuve (+1327)

	Rozelina de Villeneuve była ksienią klasztoru kartuzek 
w Sallobrand w Prowancji. Miewała widzenia, a ciało jej przez sto lat po śmierci zachowało wygląd świeży. Zmarł w 1327 roku. Kult dozwolony 
w 1851 roku.
17 STYCZNIA: Błogosławiona Rozelina z Villeneuve (+1327) Rozelina de Villeneuve była ksienią klasztoru kartuzek w Sallobrand w Prowancji. Miewała widzenia, a ciało jej przez sto lat po śmierci zachowało wygląd świeży. Zmarł w 1327 roku. Kult dozwolony w 1851 roku.
18 LISTOPADA:

Święty Odo z Cluny (ok. 879-942)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-18b.php3
18 LISTOPADA: Święty Odo z Cluny (ok. 879-942)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-18b.php3
19 LISTOPADA:

Święta Mechtylda z Helfty (+1298)

           Urodziła się około r. 1241 w szlacheckiej rodzinie w Turyngii. Gdy miała siedem lat, oddano ją na wychowanie do klasztoru w Rodersdorfie, w którym przebywała już jej starsza siostra, Gertruda. Dzięki niej Mechtylda otrzymała niezwykle gruntowne wykształcenie. W 1258 r. klasztor przeniesiono do Helfty. Ksienią była wówczas Gertruda, która na stanowisko kierowniczki szkoły i chóru wysunęła Mechtyldę. Mimo tych zajęć, a może dzięki nim, Mechtylda żyła nieustannie chwalbą Bożą, łącząc w harmonijną całość swe prace, rozważania i udział w liturgii. W 1292 r. ksieni Zofia z Kwerfurtu nakazała Gertrudzie spisywać zwierzenia Mechtyldy, która początkowo nic o tym nie wiedziała, ale zapewne później sama zgodziła się na to. Gertruda też się zatroszczyła o ostateczną redakcję Księgi łaski szczególnej (Liber specialis gratiae).
19 LISTOPADA: Święta Mechtylda z Helfty (+1298) Urodziła się około r. 1241 w szlacheckiej rodzinie w Turyngii. Gdy miała siedem lat, oddano ją na wychowanie do klasztoru w Rodersdorfie, w którym przebywała już jej starsza siostra, Gertruda. Dzięki niej Mechtylda otrzymała niezwykle gruntowne wykształcenie. W 1258 r. klasztor przeniesiono do Helfty. Ksienią była wówczas Gertruda, która na stanowisko kierowniczki szkoły i chóru wysunęła Mechtyldę. Mimo tych zajęć, a może dzięki nim, Mechtylda żyła nieustannie chwalbą Bożą, łącząc w harmonijną całość swe prace, rozważania i udział w liturgii. W 1292 r. ksieni Zofia z Kwerfurtu nakazała Gertrudzie spisywać zwierzenia Mechtyldy, która początkowo nic o tym nie wiedziała, ale zapewne później sama zgodziła się na to. Gertruda też się zatroszczyła o ostateczną redakcję Księgi łaski szczególnej (Liber specialis gratiae).
19 grudnia

Błogosławiony Urban V, papież (+1370)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/12-19b.php3
19 grudnia Błogosławiony Urban V, papież (+1370)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/12-19b.php3
20 LISTOPADA:

Błogosławiona Maria Fortunata Viti (1827–1922)

            Urodziła się 10 lutego 1827 r. w Yeroli (na południe od Rzy¬mu). 
Na chrzcie otrzymała imiona Anna Felik¬sa. Miała czterech braci i cztery siostry. W r. 1841 straciła matkę, która umierając miała zaledwie trzydzieści pięć lat. Odtąd Anna wiele się natrudziła, by wychować sześcioro młod¬szego rodzeństwa, zwłaszcza że ojciec lubił zaglądać do szklanicy. Gdy rodzeństwo nieco dorosło, poszła do pracy jako służąca, by zapo¬biec zaglądającej do domu nędzy. W r. 1851 wstąpiła do benedyktynek w Yeroli i u nich to jako Maria Fortunata przyjęła welon zakonny. Była konwerską i przez całe niemal dalsze życie spełniała najcięższe i najskromniejsze posługi. Doczekawszy się pięknego wieku, zmarła 20 listopada 1922 r. wypowiada¬jąc liturgiczny zwrot: na wieki wieków. Beaty¬fikował ją w r. 1967 Paweł VI.
20 LISTOPADA: Błogosławiona Maria Fortunata Viti (1827–1922) Urodziła się 10 lutego 1827 r. w Yeroli (na południe od Rzy¬mu). Na chrzcie otrzymała imiona Anna Felik¬sa. Miała czterech braci i cztery siostry. W r. 1841 straciła matkę, która umierając miała zaledwie trzydzieści pięć lat. Odtąd Anna wiele się natrudziła, by wychować sześcioro młod¬szego rodzeństwa, zwłaszcza że ojciec lubił zaglądać do szklanicy. Gdy rodzeństwo nieco dorosło, poszła do pracy jako służąca, by zapo¬biec zaglądającej do domu nędzy. W r. 1851 wstąpiła do benedyktynek w Yeroli i u nich to jako Maria Fortunata przyjęła welon zakonny. Była konwerską i przez całe niemal dalsze życie spełniała najcięższe i najskromniejsze posługi. Doczekawszy się pięknego wieku, zmarła 20 listopada 1922 r. wypowiada¬jąc liturgiczny zwrot: na wieki wieków. Beaty¬fikował ją w r. 1967 Paweł VI.
22  STYCZNIA:

Święty Bartłomiej Alban Roe (1583-1642)

	Urodził się w 1583 roku w Suffolk, w Anglii. Studiował w Cambridge. Do przyjęcia katolickiego wyznania wiary skłoniła go prosta, ale wyczerpująca odpowiedź jakiegoś uwięzionego katolika, którego on pociągnąć chciał do protestantyzmu. W Douai uzyskał doktorat z teologii. W rok później złożył u  benedyktynów w Dieulwart profesję zakonną, natomiast w 1615 roku wrócił do ojczyzny, aby podtrzymywać braci we wierze. Potem zaproponowano mu uwolnienie pod warunkiem zaprzestania działalności kapłańskiej. Zdecydowanie odmówił. Skazano go wówczas na śmierć. Poniósł ją w dniu 22 stycznia 1642 roku. Piux XI beatyfikował go w 1929 roku,  a Paweł VI kanonizował razem z innymi w 1970 roku.
22 STYCZNIA: Święty Bartłomiej Alban Roe (1583-1642) Urodził się w 1583 roku w Suffolk, w Anglii. Studiował w Cambridge. Do przyjęcia katolickiego wyznania wiary skłoniła go prosta, ale wyczerpująca odpowiedź jakiegoś uwięzionego katolika, którego on pociągnąć chciał do protestantyzmu. W Douai uzyskał doktorat z teologii. W rok później złożył u benedyktynów w Dieulwart profesję zakonną, natomiast w 1615 roku wrócił do ojczyzny, aby podtrzymywać braci we wierze. Potem zaproponowano mu uwolnienie pod warunkiem zaprzestania działalności kapłańskiej. Zdecydowanie odmówił. Skazano go wówczas na śmierć. Poniósł ją w dniu 22 stycznia 1642 roku. Piux XI beatyfikował go w 1929 roku, a Paweł VI kanonizował razem z innymi w 1970 roku.
23 STYCZNIA:

 Święty  Ildefons z Toledo (607-667)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/01-23d.php3
23 STYCZNIA: Święty Ildefons z Toledo (607-667)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/01-23d.php3
24 GRUDNIA:

Święta Adela z Pfalzel (+735)

      Święta nosząca to imię zmarła ok. 730 roku. Była siostrą św. Irminy, założycielki klasztoru w Echternach. Zrazu żyła w małżeństwie i miała kilkoro dzieci. Owdowiawszy wstąpiła do klasztoru i została  ksienią założonego przez siebie benedyktyńskiego klasztoru w Pfalzel pod Trewirem. Należy ją także utożsamić z opatką znaną z itinerarium św. Bonifacego (722). Podniesienie jej szczątków, równoznaczne podówczas z kanonizacją, nastąpiło w r. 1072. W okolicach Trewiru po dziś dzień zachowała swą popularność. Pamiątkę jej obchodzi się 
24 grudnia.
24 GRUDNIA: Święta Adela z Pfalzel (+735) Święta nosząca to imię zmarła ok. 730 roku. Była siostrą św. Irminy, założycielki klasztoru w Echternach. Zrazu żyła w małżeństwie i miała kilkoro dzieci. Owdowiawszy wstąpiła do klasztoru i została ksienią założonego przez siebie benedyktyńskiego klasztoru w Pfalzel pod Trewirem. Należy ją także utożsamić z opatką znaną z itinerarium św. Bonifacego (722). Podniesienie jej szczątków, równoznaczne podówczas z kanonizacją, nastąpiło w r. 1072. W okolicach Trewiru po dziś dzień zachowała swą popularność. Pamiątkę jej obchodzi się 24 grudnia.
24 GRUDNIA:

Święta  Irmina z Oeren (+708)

	Wedle Vita, pisanej około r. 1100 i przyprawionej wyraźnie elementami tendencyjności, była fundatorką opactwa benedyktyńskiego w Ohren koło Trewiru, a córku króla Dagoberta (św. Adela, ksieni klasz¬toru w Pfalzel k. Trewiru, także miała być córką tego władcy). Z innych świadectw wyni¬kałoby raczej, że była wielką dobrodziejką św. Wilibrorda i w czasie od 697 do 704 r. obda¬rzyła go wieloma donacjami, m.in. swą -willą- w Epternach. Przypuszczali niektórzy, że była teściową Pepina, ale dowodów na to nie ma. Więzy pokrewieństwa łączyły ją raczej z księ¬ciem Teodardem, tym który sprawował zwierzch¬nictwo nad Epternach. Zmarła około r. 708. 
Od XI stulecia czczono ją w Trewirze; wspom¬nienie obchodzono 
24 grudnia.
24 GRUDNIA: Święta Irmina z Oeren (+708) Wedle Vita, pisanej około r. 1100 i przyprawionej wyraźnie elementami tendencyjności, była fundatorką opactwa benedyktyńskiego w Ohren koło Trewiru, a córku króla Dagoberta (św. Adela, ksieni klasz¬toru w Pfalzel k. Trewiru, także miała być córką tego władcy). Z innych świadectw wyni¬kałoby raczej, że była wielką dobrodziejką św. Wilibrorda i w czasie od 697 do 704 r. obda¬rzyła go wieloma donacjami, m.in. swą -willą- w Epternach. Przypuszczali niektórzy, że była teściową Pepina, ale dowodów na to nie ma. Więzy pokrewieństwa łączyły ją raczej z księ¬ciem Teodardem, tym który sprawował zwierzch¬nictwo nad Epternach. Zmarła około r. 708. Od XI stulecia czczono ją w Trewirze; wspom¬nienie obchodzono 24 grudnia.
26 LISTOPADA:

Święty Sylwester Gozzolini (+1267)

        Urodził się około 1177 r. w miejscowości Osimo pod Ankoną jako syn wpływowego prawnika. Gdy przebywał w Bolonii, studia prawnicze zamienił na teologiczne i mimo oporów ojca został duchownym. W Osimo był potem kanonikiem, aż w wieku pięćdziesięciu lat zdarzyło mu się spojrzeć w otwarty grób. Zadrżał wówczas i zdecydował się na zmianę trybu życia. Przez trzy lata przebywał w pustelni w Grotta Fucile, a gdy zaczęli się doń schodzić uczniowie, na Monte Fano pod Fabriano założył dla nich klasztor, w którym ściśle zachowywać miano regułę benedyktyńską. Stworzył w ten sposób podwaliny dla kongregacji, którą nazwą sylwestrynami. Sam zasłynął jeszcze jako kaznodzieja, pokutnik, mąż wielkiej pokory. Był także wielkim czcicielem Eucharystii i Matki Najśw. Zmarł 26 listopada 1267 r. W 1598 r. wpisano go do Martyrologium Rzymskiego, a w 1890 jego liturgiczne wspomnienie rozciągnięto na cały Kościół zachodni.
26 LISTOPADA: Święty Sylwester Gozzolini (+1267) Urodził się około 1177 r. w miejscowości Osimo pod Ankoną jako syn wpływowego prawnika. Gdy przebywał w Bolonii, studia prawnicze zamienił na teologiczne i mimo oporów ojca został duchownym. W Osimo był potem kanonikiem, aż w wieku pięćdziesięciu lat zdarzyło mu się spojrzeć w otwarty grób. Zadrżał wówczas i zdecydował się na zmianę trybu życia. Przez trzy lata przebywał w pustelni w Grotta Fucile, a gdy zaczęli się doń schodzić uczniowie, na Monte Fano pod Fabriano założył dla nich klasztor, w którym ściśle zachowywać miano regułę benedyktyńską. Stworzył w ten sposób podwaliny dla kongregacji, którą nazwą sylwestrynami. Sam zasłynął jeszcze jako kaznodzieja, pokutnik, mąż wielkiej pokory. Był także wielkim czcicielem Eucharystii i Matki Najśw. Zmarł 26 listopada 1267 r. W 1598 r. wpisano go do Martyrologium Rzymskiego, a w 1890 jego liturgiczne wspomnienie rozciągnięto na cały Kościół zachodni.
28  STYCZNIA:

Święty Amadeusz z Lozanny (+1159)

           Wybitny urzędnik na dworze królewskim w Savoy i Burgundii. Amadeusz był członkiem rodziny królewskiej we Frankonii. Był synem błogosławionego Amadeusza z Clermont. Urodził się na zamku w Chatte, Dauphine, we Francji. Kształcił się w Bonnevaux, a potem w Cluny, gdzie jego ojciec został mnichem. Podczas służby wrodzinie niemieckiego króla Henryka V, wstąpił do opactwa cysterskiego w Clairvaux. Został potem opatem w Hautecombe-Savoy w 1139 roku. W 1144 roku został biskupem Lozannie. Pod koniec życia Amadeusz służył regent księciu Hubertowi z Savoy i jako kanclerz w Burgundii, wyznaczony na tym stanowisku przez Fryderyka I Barbarossę.
28 STYCZNIA: Święty Amadeusz z Lozanny (+1159) Wybitny urzędnik na dworze królewskim w Savoy i Burgundii. Amadeusz był członkiem rodziny królewskiej we Frankonii. Był synem błogosławionego Amadeusza z Clermont. Urodził się na zamku w Chatte, Dauphine, we Francji. Kształcił się w Bonnevaux, a potem w Cluny, gdzie jego ojciec został mnichem. Podczas służby wrodzinie niemieckiego króla Henryka V, wstąpił do opactwa cysterskiego w Clairvaux. Został potem opatem w Hautecombe-Savoy w 1139 roku. W 1144 roku został biskupem Lozannie. Pod koniec życia Amadeusz służył regent księciu Hubertowi z Savoy i jako kanclerz w Burgundii, wyznaczony na tym stanowisku przez Fryderyka I Barbarossę.
4 STYCZNIA:

Święty Rygobert (Robert) z Reims (+740)

       Był opatem  benedyktyńskim  w Orbais-l
4 STYCZNIA: Święty Rygobert (Robert) z Reims (+740) Był opatem benedyktyńskim w Orbais-l'Abbaye. Na dostojną stolicę biskupią w Reims wstąpił po Reolu w 690 roku. Nie dane mu było zasiadać na niej w spokoju. Gdy rozgorzały spory dynastyczne, Karolowi Młotowi odmówił poparcia. Prawdopodobnie w 721 roku poszedł na wygnanie. Zmarł w 740 roku. W 864 roku ciało sprowadzono do Reims i pochowano w kościele pod wezwaniem św. Teodora. Wtedy to jeden z kanoników napisał jego życiorys. W starszych martyrologiach nie figurował. Dopiero Baroniusz wprowadził go do swojego i umieścił pod dniem 4 stycznia.
18  LUTY:

   Święty Helladiusz z Toledo (+632)

	Był jednym z sygnatariuszy na Soborze w Toledo w 589 roku. Respektował Hiszpanię jako królestwo Wizygotów. Był doradcą króla Wizygotów Sisibuta. Potem wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego  w Agali, gdzie został opatem w 605 roku. W roku 615 został wybrany arcybiskupem. Helladiusz często towarzyszył wypędzonym z Hiszpanii Żydów, chociaż istnieje mało powodów by to wydarzenie było wiarygodne.
18 LUTY: Święty Helladiusz z Toledo (+632) Był jednym z sygnatariuszy na Soborze w Toledo w 589 roku. Respektował Hiszpanię jako królestwo Wizygotów. Był doradcą króla Wizygotów Sisibuta. Potem wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Agali, gdzie został opatem w 605 roku. W roku 615 został wybrany arcybiskupem. Helladiusz często towarzyszył wypędzonym z Hiszpanii Żydów, chociaż istnieje mało powodów by to wydarzenie było wiarygodne.
5  LUTY:
 
Święta Adelajda z Bellich (+1015)

             Urodziła się w drugiej połowie X wieku. Była ksienią ufundowanego przez jej rodziców klasztoru panien kanoniczek w Bellich pod Bonn (Nadrenia Pólnocna- Westfalia, Niemcy).  W 987 roku Otton III (cesarz rzymski) nadał klasztorowi regułę św. Benedykta. Pod naciskiem cesarza, po śmierci swojej siostry Bertrady ok. 1002 roku kierowała również klasztorem Panny Maryi na Kapitolu w Kolonii. Adelajda  znana była ze swej pobożności i opieki nad biednymi, czym zyskiwała uznanie i szacunek wśród  możnych i ludu. Arcybiskup Kolonii Herybert często pytał ją o radę. Zmarła ok. 1015 roku. Pochowano ją w Bellich. Święta jest czczona w pobliskim Pützchen, gdzie znajduje się studzienka Adelajdy (Pützchen), której woda leczy choroby oczu. Do dziś przybywają tu pielgrzymi.
5 LUTY: Święta Adelajda z Bellich (+1015) Urodziła się w drugiej połowie X wieku. Była ksienią ufundowanego przez jej rodziców klasztoru panien kanoniczek w Bellich pod Bonn (Nadrenia Pólnocna- Westfalia, Niemcy). W 987 roku Otton III (cesarz rzymski) nadał klasztorowi regułę św. Benedykta. Pod naciskiem cesarza, po śmierci swojej siostry Bertrady ok. 1002 roku kierowała również klasztorem Panny Maryi na Kapitolu w Kolonii. Adelajda znana była ze swej pobożności i opieki nad biednymi, czym zyskiwała uznanie i szacunek wśród możnych i ludu. Arcybiskup Kolonii Herybert często pytał ją o radę. Zmarła ok. 1015 roku. Pochowano ją w Bellich. Święta jest czczona w pobliskim Pützchen, gdzie znajduje się studzienka Adelajdy (Pützchen), której woda leczy choroby oczu. Do dziś przybywają tu pielgrzymi.
20 PAŹDZIERNIKA:

Błogosławiona Adelina z Mortain (+1125)

	Alina (Adelma) z Mortain ( w departamencie Manche, Francja).   Była siostrą św. Witala (Witalisa) z Savigny. Gdy ten założył klasztor
 w Savigny, siostrę swą osiedlił w pobliżu i wprowadził w życie zakonne.  W  r. 1105  hrabia Wilhelm z Mortain wybudował klasztor dla zakonnic, którego pierwszą ksienią została właśnie Alina.W obydwu klasztorach przestrzegano reguły benedyktyńskiej. Regułę cysterską przyjęto tam nieco później. Zakonnice z Mortain z  powodu ich ubioru nazywano Białymi Paniami ( Albae Dominae, Blanche). W r. 1243 dokonano przeniesienia szczątków Witalisa, Aliny i kilku innych. Było to niejako odniesienie relikwii, równoznaczne z uznaniem uczczonych w ten sposób osób za święte. Ponieważ kult Aliny nie został później formalnie zatwierdzony, widnieje ona w  wykazach jako błogosławiona. Pamiątkę obchodzi się 20 października
20 PAŹDZIERNIKA: Błogosławiona Adelina z Mortain (+1125) Alina (Adelma) z Mortain ( w departamencie Manche, Francja). Była siostrą św. Witala (Witalisa) z Savigny. Gdy ten założył klasztor w Savigny, siostrę swą osiedlił w pobliżu i wprowadził w życie zakonne. W r. 1105 hrabia Wilhelm z Mortain wybudował klasztor dla zakonnic, którego pierwszą ksienią została właśnie Alina.W obydwu klasztorach przestrzegano reguły benedyktyńskiej. Regułę cysterską przyjęto tam nieco później. Zakonnice z Mortain z powodu ich ubioru nazywano Białymi Paniami ( Albae Dominae, Blanche). W r. 1243 dokonano przeniesienia szczątków Witalisa, Aliny i kilku innych. Było to niejako odniesienie relikwii, równoznaczne z uznaniem uczczonych w ten sposób osób za święte. Ponieważ kult Aliny nie został później formalnie zatwierdzony, widnieje ona w wykazach jako błogosławiona. Pamiątkę obchodzi się 20 października
11  LUTY:

Święty Adolf z Osnabrück (ok.1185-1224)

          Urodził się około 1185 roku jako syn hrabiego na Tecklenburgu. 
Był kanonikiem w Kolonii, potem cystersem w Alt-Camp. W 1216 roku obrano go biskupem w Osnabrück. Rozwinął wtedy działalność reformatorską. Zmarł 30 czerwca 1224 roku. Diecezja święci jego wspomnienie 14 lutego.
11 LUTY: Święty Adolf z Osnabrück (ok.1185-1224) Urodził się około 1185 roku jako syn hrabiego na Tecklenburgu. Był kanonikiem w Kolonii, potem cystersem w Alt-Camp. W 1216 roku obrano go biskupem w Osnabrück. Rozwinął wtedy działalność reformatorską. Zmarł 30 czerwca 1224 roku. Diecezja święci jego wspomnienie 14 lutego.
10  STYCZNIA:

Święty Agaton, papież (+682)

	Grek sycylijski. Był benedyktynem w klasztorze św. Hermeta w Palermo, gdzie wziął suknię zakonną 592 roku, żyjąc poprzednio 20 lat w stanie małżeńskim. Wybrany na stolicę św. Piotra w 678 roku po Domnusie, kiedy miał już 103 lata. Rządził Kościołem do 681 roku. Wysłał swoich legatów na szósty sobór powszechny, zwołany w Konstantynopolu 680 roku, na żądanie cesarza Konstantyna Pogonata,  listem potępiającym herezję monoteletów. Tu ogłoszono dogmat o dwojakiej naturze i dwojakiej woli w Jezusie Chrystusie, jednej boskiej, drugiej ludzkiej. Agaton, w skutek szacunku jaki miał u cesarza, wyjednał uchylenie daniny 300 solidów, którą posyłano do Konstantynopola po każdym nowym wyborze Papieża. Zmarł mając 107 lat, 10 stycznia 682 roku i w tym dniu Kościół święci jego pamiątkę. Jan Fr. Scorso, jezuita, wydał bezimiennie Vita S. Agathonis, Panormi, 1640. X.M.G.
10 STYCZNIA: Święty Agaton, papież (+682) Grek sycylijski. Był benedyktynem w klasztorze św. Hermeta w Palermo, gdzie wziął suknię zakonną 592 roku, żyjąc poprzednio 20 lat w stanie małżeńskim. Wybrany na stolicę św. Piotra w 678 roku po Domnusie, kiedy miał już 103 lata. Rządził Kościołem do 681 roku. Wysłał swoich legatów na szósty sobór powszechny, zwołany w Konstantynopolu 680 roku, na żądanie cesarza Konstantyna Pogonata, listem potępiającym herezję monoteletów. Tu ogłoszono dogmat o dwojakiej naturze i dwojakiej woli w Jezusie Chrystusie, jednej boskiej, drugiej ludzkiej. Agaton, w skutek szacunku jaki miał u cesarza, wyjednał uchylenie daniny 300 solidów, którą posyłano do Konstantynopola po każdym nowym wyborze Papieża. Zmarł mając 107 lat, 10 stycznia 682 roku i w tym dniu Kościół święci jego pamiątkę. Jan Fr. Scorso, jezuita, wydał bezimiennie Vita S. Agathonis, Panormi, 1640. X.M.G.
26  STYCZNIA:

Święty Alberyk z Cîteaux (+1109)

     Miał duży udział w zakładaniu opactwa w Molesmes i od początku był w nim przeorem. Przywracając potem dyscyplinę zakonną, naraził się na obelgi i zniewagi buntujących się mnichów. Razem ze Stefanem i dwoma innymi opuścił wówczas Molesmes, ale na wezwanie mnichów wrócił tam jeszcze, aby znów podjąć próbę zreformowania życia zakonnego. W 1098 roku opuścił Molesmes definitywnie. Jeden z trzech założycieli zakonu cystersów (razem ze św. Robertem i św. Stefanem Hardingiem). Z małą grupką zakonników osiedlił się wówczas w opactwie cysterskim w Cîteaux. W rok później objął tam po św. Robercie rządy. Zmarł rok później w 1109 roku. Wywarł jednak wielki wpływ na kierunek i rozwój nowego zakonu. Wspominano go 26 stycznia, a także 2 sierpnia, przy czym drugi termin miał upamiętniać dzień, w którym ukazała mu się Matka Najświętsza.
26 STYCZNIA: Święty Alberyk z Cîteaux (+1109) Miał duży udział w zakładaniu opactwa w Molesmes i od początku był w nim przeorem. Przywracając potem dyscyplinę zakonną, naraził się na obelgi i zniewagi buntujących się mnichów. Razem ze Stefanem i dwoma innymi opuścił wówczas Molesmes, ale na wezwanie mnichów wrócił tam jeszcze, aby znów podjąć próbę zreformowania życia zakonnego. W 1098 roku opuścił Molesmes definitywnie. Jeden z trzech założycieli zakonu cystersów (razem ze św. Robertem i św. Stefanem Hardingiem). Z małą grupką zakonników osiedlił się wówczas w opactwie cysterskim w Cîteaux. W rok później objął tam po św. Robercie rządy. Zmarł rok później w 1109 roku. Wywarł jednak wielki wpływ na kierunek i rozwój nowego zakonu. Wspominano go 26 stycznia, a także 2 sierpnia, przy czym drugi termin miał upamiętniać dzień, w którym ukazała mu się Matka Najświętsza.
16 PAŹDZIERNIKA:

Święty Anastazy z Mont-Saint-Michel  (+1086)

	 Pochodził z Wenecji, gdzie otrzymał solidne wykształcenie. Przed r. 1048 wstąpił do benedyktynów na Mont-Saint-Michel; kiedy jednak tamtejszego opata oskarżono o symonię, schronił się na wysepce Tombelaine i tam wiódł życie pustelnicze. Około r. 1067 Hugo z Cluny ściągnął go do swego opactwa. Nieco później Grzegorz VII wysłał go do Hiszpanii celem pozyskania zwolenników liturgii mozarabskiej dla zwyczajów rzymskich. Powróciwszy do Cluny, w jakiś czas później udał się na południe i w Pirenejach wiódł życie na wpół pustelnicze, a wpół apostolskie. Gdy wracał do Cluny, na terenie diecezji tuluskiej zaskoczyła go śmierć 16 października 1086 r. Wkrótce też w tym dniu zaczęto obchodzić jego pamiątkę. Niektórzy przypuszczają, iż Anastazy napisał zwięzły list dogmatyczny o rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii przeciw Berengariuszowi. Znajduje się on w PL 149.
16 PAŹDZIERNIKA: Święty Anastazy z Mont-Saint-Michel (+1086) Pochodził z Wenecji, gdzie otrzymał solidne wykształcenie. Przed r. 1048 wstąpił do benedyktynów na Mont-Saint-Michel; kiedy jednak tamtejszego opata oskarżono o symonię, schronił się na wysepce Tombelaine i tam wiódł życie pustelnicze. Około r. 1067 Hugo z Cluny ściągnął go do swego opactwa. Nieco później Grzegorz VII wysłał go do Hiszpanii celem pozyskania zwolenników liturgii mozarabskiej dla zwyczajów rzymskich. Powróciwszy do Cluny, w jakiś czas później udał się na południe i w Pirenejach wiódł życie na wpół pustelnicze, a wpół apostolskie. Gdy wracał do Cluny, na terenie diecezji tuluskiej zaskoczyła go śmierć 16 października 1086 r. Wkrótce też w tym dniu zaczęto obchodzić jego pamiątkę. Niektórzy przypuszczają, iż Anastazy napisał zwięzły list dogmatyczny o rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii przeciw Berengariuszowi. Znajduje się on w PL 149.
14  LUTY:

Święty Antonin z Sorrento (+ok. 830)

	Należał do szlacheckiej rodziny. Przybył do Castellamare di Stabia 
z Sorrento, a biskup św. Katellus postawił go na czele diecezji. Również on, podobnie jak św. Kastellus, usunął się do samotni w górach Monte Angelo pod Ankoną. Potem jednak wrócił do i został wybrany opatem klasztoru benedyktyńskiego św. Agrypina w Sorrento. 
Zmarł ok. 830 roku; jest opiekunem Sorrento. Wspomnienie jego obchodzi się 14 lutego.
14 LUTY: Święty Antonin z Sorrento (+ok. 830) Należał do szlacheckiej rodziny. Przybył do Castellamare di Stabia z Sorrento, a biskup św. Katellus postawił go na czele diecezji. Również on, podobnie jak św. Kastellus, usunął się do samotni w górach Monte Angelo pod Ankoną. Potem jednak wrócił do i został wybrany opatem klasztoru benedyktyńskiego św. Agrypina w Sorrento. Zmarł ok. 830 roku; jest opiekunem Sorrento. Wspomnienie jego obchodzi się 14 lutego.
7  PAŹDZIERNIKA:

Święty Artald (+1206)

      Urodził się około r. 1101 na zamku w Valromey. Młodość spędził na dworze książąt sabaudzkich. W r. 1120 wstąpił do kartuzów w Porte. W dwanaście lat później wysłano go, aby w kraju swego dzieciństwa założył nową kartuzję. Powstała ona niedaleko Arvi-res. Artold był jej pierwszym przeorem. Gdy w sąsiedniej diecezji Belley zmarł biskup Reginald, wybrano go na jego następcę. Artold, chcąc uchylić się od tej godności, uszedł w góry, ale odszukano go i przynaglono do objęcia stolicy biskupiej (1188 lub 1184). Nie zasiadał na niej długo. Przedstawiając papieżowi swój wiek, w r. 1190 otrzymał odeń zwolnienie z obowiązków rządcy diecezji. Wróciwszy do Arvi-res, dokończył tam pobożnie swoich dni. Zmarł 6 października 1206 roku mając około 105 lat. U kartuzów czczony jest jako błogosławiony, natomiast w diecezji, której był biskupem, obdarzano go zawsze tytułem świętego.
7 PAŹDZIERNIKA: Święty Artald (+1206) Urodził się około r. 1101 na zamku w Valromey. Młodość spędził na dworze książąt sabaudzkich. W r. 1120 wstąpił do kartuzów w Porte. W dwanaście lat później wysłano go, aby w kraju swego dzieciństwa założył nową kartuzję. Powstała ona niedaleko Arvi-res. Artold był jej pierwszym przeorem. Gdy w sąsiedniej diecezji Belley zmarł biskup Reginald, wybrano go na jego następcę. Artold, chcąc uchylić się od tej godności, uszedł w góry, ale odszukano go i przynaglono do objęcia stolicy biskupiej (1188 lub 1184). Nie zasiadał na niej długo. Przedstawiając papieżowi swój wiek, w r. 1190 otrzymał odeń zwolnienie z obowiązków rządcy diecezji. Wróciwszy do Arvi-res, dokończył tam pobożnie swoich dni. Zmarł 6 października 1206 roku mając około 105 lat. U kartuzów czczony jest jako błogosławiony, natomiast w diecezji, której był biskupem, obdarzano go zawsze tytułem świętego.
7  PAŹDZIERNIKA:

Święty Artald (+1206)

       Święty, którego pod tym imieniem spotykamy w wykazach hagiograficznych, jest bodaj jedyny. Urodził się około r. 1101 na zamku w Valromey. Młodość spędził na dworze książąt sabaudzkich. W r. 1120 wstąpił do kartuzów w Porte. W dwanaście lat później wysłano go, aby w kraju swego dzieciństwa założył nową kartuzję. Powstała ona niedaleko Arvi-res. Artold był jej pierwszym przeorem. Zmarł 6 października 1206 roku mając około 105 lat. U kartuzów czczony jest jako błogosławiony, natomiast w diecezji, której był biskupem, obdarzano go zawsze tytułem świętego.
7 PAŹDZIERNIKA: Święty Artald (+1206) Święty, którego pod tym imieniem spotykamy w wykazach hagiograficznych, jest bodaj jedyny. Urodził się około r. 1101 na zamku w Valromey. Młodość spędził na dworze książąt sabaudzkich. W r. 1120 wstąpił do kartuzów w Porte. W dwanaście lat później wysłano go, aby w kraju swego dzieciństwa założył nową kartuzję. Powstała ona niedaleko Arvi-res. Artold był jej pierwszym przeorem. Zmarł 6 października 1206 roku mając około 105 lat. U kartuzów czczony jest jako błogosławiony, natomiast w diecezji, której był biskupem, obdarzano go zawsze tytułem świętego.
10 LUTY: 

Święta Austreberta z Pavilly (+704)

         Austreberta urodziła się w Marconne pod Térouanne w czasach panowania Dagoberta (629-639) jako córka Badefryda i Fremehildy, uznawanych także za świętych. Gdy postanowiono wydać ją za mąż, schroniła się u św. Audomara (Omera), który wręczył jej welon dziewic poświęconych Bogu. Udała się następnie do klasztoru w Port-le-Grand en Ponthieu, gdzie spędziła czternaście lat. Gdy św. Filibert ufundował klasztor w Pavilly (Pauliacum), przymusił ją do objęcia przełożeństwa w nowej fundacji. Wprowadziła do niej dyscyplinę tak surową, że przez jakiś czas mniszki niemal się buntowały. Zmarła prawdopodobnie 10 lutego 704 roku. W czasie najazdów Normanów część relikwii przeniesiono do Montreuil-sur-Mer, gdzie w 1039 roku  powstało opactwo pod wezwaniem świętej.
10 LUTY: Święta Austreberta z Pavilly (+704) Austreberta urodziła się w Marconne pod Térouanne w czasach panowania Dagoberta (629-639) jako córka Badefryda i Fremehildy, uznawanych także za świętych. Gdy postanowiono wydać ją za mąż, schroniła się u św. Audomara (Omera), który wręczył jej welon dziewic poświęconych Bogu. Udała się następnie do klasztoru w Port-le-Grand en Ponthieu, gdzie spędziła czternaście lat. Gdy św. Filibert ufundował klasztor w Pavilly (Pauliacum), przymusił ją do objęcia przełożeństwa w nowej fundacji. Wprowadziła do niej dyscyplinę tak surową, że przez jakiś czas mniszki niemal się buntowały. Zmarła prawdopodobnie 10 lutego 704 roku. W czasie najazdów Normanów część relikwii przeniesiono do Montreuil-sur-Mer, gdzie w 1039 roku powstało opactwo pod wezwaniem świętej.
25 LISTOPADA:

Święta Beatrycze z Ornacieu (+1303)

         Urodziła się około r. 1260 na zamku Ornacieu w Delfinacie (dziś departament Is-re, Francja). W trzynastym roku życia wstąpiła do kartuzji w Parmenie. W r. 1301 wysłana została dla założenia klasztoru w Eymeu, niedaleko Walencji, i tam, walcząc bezskutecznie z niedostatkiem, zmarła z wycieńczenia 25 listopada 1303 r. Pozostała po niej biografia napisana współcześnie przez Małgorzatę d
25 LISTOPADA: Święta Beatrycze z Ornacieu (+1303) Urodziła się około r. 1260 na zamku Ornacieu w Delfinacie (dziś departament Is-re, Francja). W trzynastym roku życia wstąpiła do kartuzji w Parmenie. W r. 1301 wysłana została dla założenia klasztoru w Eymeu, niedaleko Walencji, i tam, walcząc bezskutecznie z niedostatkiem, zmarła z wycieńczenia 25 listopada 1303 r. Pozostała po niej biografia napisana współcześnie przez Małgorzatę d'Oingt. Kult zaaprobował Pius IX (1869). Wspomnienie obchodzono 13 lutego, ale nowe Martyrologium Rzymskie przewiduje dla niej właściwy termin: 25 listopada.
18  STYCZNIA:

Święta  Beatrycze II d`Este (1230-1262)

	Była bratanicą Św. Beatrycze I d`Este. Urodziła się około 1230 roku. Poszła podobną drogą co jej ciotka. Gdy owdowiała, odrzuciła propozycję drugiego małżeństwa i schroniła  się w założonym przez siebie klasztorze benedyktyńskim św. Antoniego w Ferrarze. Zmarła 
w 1262 roku. Kult jej zaaprobował w 1774 roku Klemens XVI. Modena 
i Ferrara czczą ją 18 stycznia, benedyktynki natomiast 28 lutego.
18 STYCZNIA: Święta Beatrycze II d`Este (1230-1262) Była bratanicą Św. Beatrycze I d`Este. Urodziła się około 1230 roku. Poszła podobną drogą co jej ciotka. Gdy owdowiała, odrzuciła propozycję drugiego małżeństwa i schroniła się w założonym przez siebie klasztorze benedyktyńskim św. Antoniego w Ferrarze. Zmarła w 1262 roku. Kult jej zaaprobował w 1774 roku Klemens XVI. Modena i Ferrara czczą ją 18 stycznia, benedyktynki natomiast 28 lutego.
14 PAŹDZIERNIKA:

Święta Angadrisma z Beauvais (+695)

            Była ksienią klasztoru benedyktyńskiego w Oroёr des Vierges pod Beauvais. Zmarła w 695 roku. Wspomnienie jej obchodzone jest 14 października.
14 PAŹDZIERNIKA: Święta Angadrisma z Beauvais (+695) Była ksienią klasztoru benedyktyńskiego w Oroёr des Vierges pod Beauvais. Zmarła w 695 roku. Wspomnienie jej obchodzone jest 14 października.
12  LUTY:

Święty Benedykt z Revelli (+900)

           Najpierw był mnichem benedyktyńskim w Santa Maria dei Fonte, we Włoszech. Potem został pustelnikiem na wyspie Gallinaria  w zatoce w Genui. W 870 roku został biskupem w Albenga w Ligurian.
12 LUTY: Święty Benedykt z Revelli (+900) Najpierw był mnichem benedyktyńskim w Santa Maria dei Fonte, we Włoszech. Potem został pustelnikiem na wyspie Gallinaria w zatoce w Genui. W 870 roku został biskupem w Albenga w Ligurian.
16 PAŹDZIERNIKA:

Święty Berchariusz z Hautvillers (ok.625- 696)

        Urodził się około 625 roku w Akwitanii. Pod wpływem swego krewnego, św. Niwarda, który niebawem zostanie biskupem w Reims, przyjął habit mnisi. Życie zakonne rozpoczął pod opieką św. Remakla, a kontynuował w Luxeuil. Potem Niward postawił go na czele nowej fundacji benedyktyńskiej w Hautvillers. Pisma hagiograficzne (BHL 1178-1179 oraz 6243) spowijają początki tej fundacji w nimb cudownych wydarzeń, ale to pewne, że wybudował wówczas dwa kościoły oraz budynki klasztorne. Sam Berchariusz ufundował następnie dom dla niewiast wykupionych z niewoli, a potem benedyktyński klasztor w Montier-en-Der, monasterium Dervense. Zginął, zamordowany przez mnicha, który chciał się pomścić za otrzymane upomnienie. Zmarł, przebaczając mordercy, w dniu 26 marca 685 lub 686 roku.
16 PAŹDZIERNIKA: Święty Berchariusz z Hautvillers (ok.625- 696) Urodził się około 625 roku w Akwitanii. Pod wpływem swego krewnego, św. Niwarda, który niebawem zostanie biskupem w Reims, przyjął habit mnisi. Życie zakonne rozpoczął pod opieką św. Remakla, a kontynuował w Luxeuil. Potem Niward postawił go na czele nowej fundacji benedyktyńskiej w Hautvillers. Pisma hagiograficzne (BHL 1178-1179 oraz 6243) spowijają początki tej fundacji w nimb cudownych wydarzeń, ale to pewne, że wybudował wówczas dwa kościoły oraz budynki klasztorne. Sam Berchariusz ufundował następnie dom dla niewiast wykupionych z niewoli, a potem benedyktyński klasztor w Montier-en-Der, monasterium Dervense. Zginął, zamordowany przez mnicha, który chciał się pomścić za otrzymane upomnienie. Zmarł, przebaczając mordercy, w dniu 26 marca 685 lub 686 roku.
24 PAŹDZIERNIKA:

Święty Bernard z Calvo (+1243)

          Bernard urodził się ok. 1180 r. w Manso Calvo niedaleko miasta Reus w Katalonii. Tu również zdobył wykształcenie. Należał do rodu szlacheckiego; już w młodym wieku pracował jako prawnik i urzędnik w kurii archidiecezji w Tarragonie. W 1214 r. wstąpił do cysterskiego klasztoru Świętego Krzyża. Jego pobożność i mądrość przyczyniły się do szybkiego obrania go opatem tego klasztoru.
Zmarł 26 października 1243 r., został pochowany w katedrze w Vich. Jego beatyfikacji dokonał w 1260 r. papież Aleksander IV. Kanonizował go 26 września 1710 r. papież Klemens XI.
24 PAŹDZIERNIKA: Święty Bernard z Calvo (+1243) Bernard urodził się ok. 1180 r. w Manso Calvo niedaleko miasta Reus w Katalonii. Tu również zdobył wykształcenie. Należał do rodu szlacheckiego; już w młodym wieku pracował jako prawnik i urzędnik w kurii archidiecezji w Tarragonie. W 1214 r. wstąpił do cysterskiego klasztoru Świętego Krzyża. Jego pobożność i mądrość przyczyniły się do szybkiego obrania go opatem tego klasztoru. Zmarł 26 października 1243 r., został pochowany w katedrze w Vich. Jego beatyfikacji dokonał w 1260 r. papież Aleksander IV. Kanonizował go 26 września 1710 r. papież Klemens XI.
11  LISTOPADA:

Święty  Bertuin z Malonne (+698)

     Wedle późnych opowieści hagiograficznych (BHL 1306-1310) z pochodzenia miał być Anglosasem, wychowanym w klasztorze w Outwell. Tam też rzekomo został biskupem. Chęć podróżowania albo też zamiary misyjne skłoniły go potem do przeprawienia się na kontynent. Pielgrzymował do Rzymu, zwiedził wiele krajów, w końcu, kierując się licznymi objawieniami, dotarł do Namur. Udał się jeszcze w górę Sambry i w Malonne założył benedyktyński klasztor, który później zniszczyli Normanowie. Kiedy się to stało- Dyskutują historycy. Jedni opowiadają się za VII, inni za VIII stuleciem. Podobnie rzecz ma się ze wzmiankowanymi Żywotami świętego. Wspominano go w dniu 11 listopada, później także 16. lub 27. tego miesiąca.
11 LISTOPADA: Święty Bertuin z Malonne (+698) Wedle późnych opowieści hagiograficznych (BHL 1306-1310) z pochodzenia miał być Anglosasem, wychowanym w klasztorze w Outwell. Tam też rzekomo został biskupem. Chęć podróżowania albo też zamiary misyjne skłoniły go potem do przeprawienia się na kontynent. Pielgrzymował do Rzymu, zwiedził wiele krajów, w końcu, kierując się licznymi objawieniami, dotarł do Namur. Udał się jeszcze w górę Sambry i w Malonne założył benedyktyński klasztor, który później zniszczyli Normanowie. Kiedy się to stało- Dyskutują historycy. Jedni opowiadają się za VII, inni za VIII stuleciem. Podobnie rzecz ma się ze wzmiankowanymi Żywotami świętego. Wspominano go w dniu 11 listopada, później także 16. lub 27. tego miesiąca.
3 GRUDNIA:

Święty Biryn z Dorchesteru (+650)

            Był mnichem benedyktyńskim. Został wysłany do Brytanii przez papieża św. Honoriusza i był pierwszym biskupem Dorchesteru. Nawracał ludy zachodniej Saksonii i dlatego jest znany również jako „apostoł Wessexu”. Nawrócił króla zachodnich Saksonów. Podejmował podróże apostolskie. Zmarł  w 650 r.
3 GRUDNIA: Święty Biryn z Dorchesteru (+650) Był mnichem benedyktyńskim. Został wysłany do Brytanii przez papieża św. Honoriusza i był pierwszym biskupem Dorchesteru. Nawracał ludy zachodniej Saksonii i dlatego jest znany również jako „apostoł Wessexu”. Nawrócił króla zachodnich Saksonów. Podejmował podróże apostolskie. Zmarł w 650 r.
2 stycznia:

Święty Airaldus z Maurienne (+1165)

	Nazywany również Ayraldus. Był przeorem w kartuskim klasztorze w Portes, w pobliżu Belley, we Francji. W 1132 roku został mianowany biskupem w Maurienne w Savoy u św. Józefa.
2 stycznia: Święty Airaldus z Maurienne (+1165) Nazywany również Ayraldus. Był przeorem w kartuskim klasztorze w Portes, w pobliżu Belley, we Francji. W 1132 roku został mianowany biskupem w Maurienne w Savoy u św. Józefa.
14 PAŹDZIERNIKA:

Błogosławiony Radzym Gaudenty (ok. 965 - ok. 1011)
- patrz:  http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/10-14c.php3
14 PAŹDZIERNIKA: Błogosławiony Radzym Gaudenty (ok. 965 - ok. 1011) - patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/10-14c.php3
19  LUTY:

Święty Bonifacy z Brukseli (+1265)

          Urodził się w Brukseli, w Belgii i wychowywał u cystersek 
w pobliskim klasztorze, później studiował w Paryżu, we Francji. Nauczał dogmatu w Cologne, w Niemczech. W 1230 roku został biskupem 
w Lozannie, w Szwajcarii. Po dziewięciu latach  zrezygnował i udał się do cysterskiego klasztorzu w La Cambra, był kapelanem cesarza. Został zaatakowany przez przedstawiciela cesarza po tym jak zbeształ publicznie Cesara i lokalny kler za ich zepsucie moralne.
19 LUTY: Święty Bonifacy z Brukseli (+1265) Urodził się w Brukseli, w Belgii i wychowywał u cystersek w pobliskim klasztorze, później studiował w Paryżu, we Francji. Nauczał dogmatu w Cologne, w Niemczech. W 1230 roku został biskupem w Lozannie, w Szwajcarii. Po dziewięciu latach zrezygnował i udał się do cysterskiego klasztorzu w La Cambra, był kapelanem cesarza. Został zaatakowany przez przedstawiciela cesarza po tym jak zbeształ publicznie Cesara i lokalny kler za ich zepsucie moralne.
11 PAŹDZIERNIKA:

Święty Bruno I Wielki z Kolonii (925-965)

      Urodził się w r. 925 jako trzeci i ostatni syn Henryka I i św. Matyldy. Kształcono go w szkole biskupiej w Utrechcie oraz na dworze brata.
 Gdy w r. 936 ten ostatni otrzymał koronę, mianował go opatem benedyktyńskim w Lorsch, pod Wormacją, oraz w benedyktyńskim opactwie Nowej Korbei, w Westfalii. W cztery lata później został kanclerzem cesarstwa. Zasłynął wówczas ze zręczności i solidności w redagowaniu dokumentów kancelarii. Uczestniczył zarazem aktywnie w formowaniu duchownych przebywających na dworze. W r. 953 kanonicy kolońscy, namówieni przez cesarza, obrali go swym arcybiskupem. W swej diecezji starał się o podniesienie moralności kleru i ludu, a w Kolonii ufundował opactwo Św. Pantaleona oraz kolegiatę Św. Marcina. Zmarł 11 października 965 r. Pochowano go  u Św. Pantaleona. Jego kult zaaprobowano w r. 1870.
11 PAŹDZIERNIKA: Święty Bruno I Wielki z Kolonii (925-965) Urodził się w r. 925 jako trzeci i ostatni syn Henryka I i św. Matyldy. Kształcono go w szkole biskupiej w Utrechcie oraz na dworze brata. Gdy w r. 936 ten ostatni otrzymał koronę, mianował go opatem benedyktyńskim w Lorsch, pod Wormacją, oraz w benedyktyńskim opactwie Nowej Korbei, w Westfalii. W cztery lata później został kanclerzem cesarstwa. Zasłynął wówczas ze zręczności i solidności w redagowaniu dokumentów kancelarii. Uczestniczył zarazem aktywnie w formowaniu duchownych przebywających na dworze. W r. 953 kanonicy kolońscy, namówieni przez cesarza, obrali go swym arcybiskupem. W swej diecezji starał się o podniesienie moralności kleru i ludu, a w Kolonii ufundował opactwo Św. Pantaleona oraz kolegiatę Św. Marcina. Zmarł 11 października 965 r. Pochowano go u Św. Pantaleona. Jego kult zaaprobowano w r. 1870.
11  LUTY:

Święty Cedmon z Whitby (+680)

	Beda, jedyny z pisarzy, który nam przekazał garść wiadomości 
o tym świętym, opowiada (BHL 1501), że był prostym pasterzem, obdarzonym talentem poetyckim. Odkryła ten talent ksieni klasztoru, Hilda, i ona też włączyła go w poczet benedyktyńskich mnichów. Zadbała potem o jego religijne wykształcenie. Za temat swych poematów, układanych w języku miejscowym, obrał sobie rozmaite miejsca z Biblii, ale zachował się jedynie krótki hymn do Boga. Potem przypisywano mu utwory, które powstały dopiero w X w. zmarł w 680 roku. Jego wspomnienie obchodzono 11 lutego.
11 LUTY: Święty Cedmon z Whitby (+680) Beda, jedyny z pisarzy, który nam przekazał garść wiadomości o tym świętym, opowiada (BHL 1501), że był prostym pasterzem, obdarzonym talentem poetyckim. Odkryła ten talent ksieni klasztoru, Hilda, i ona też włączyła go w poczet benedyktyńskich mnichów. Zadbała potem o jego religijne wykształcenie. Za temat swych poematów, układanych w języku miejscowym, obrał sobie rozmaite miejsca z Biblii, ale zachował się jedynie krótki hymn do Boga. Potem przypisywano mu utwory, które powstały dopiero w X w. zmarł w 680 roku. Jego wspomnienie obchodzono 11 lutego.
3 LUTY

Święta Werburga z Chester (+ok. 699)

	Była córką Wulfhera, króla Mercji, oraz św. Ermenhildy. Wstąpiwszy do klasztoru benedyktyńskiego w Ely, została w nim ksienią. Pozakładała także klasztory w Hanbury i Trentham (w hrabstwie Stafford) oraz w Weedon (w hrabstwie Northampton). Już za życia słynęła z cnót i daru czynienia cudów. 
Zmarła około 699 roku. Wspomnienie obchodzono 3 lutego, i ten dzień przyjęło nowe Martyrologium Rzymskie. Relikwie aż po czasy Henryka VIII czczono w katedrze w Chester, dokąd przeniesiono je z obawy przed najazdami duńskimi.
3 LUTY Święta Werburga z Chester (+ok. 699) Była córką Wulfhera, króla Mercji, oraz św. Ermenhildy. Wstąpiwszy do klasztoru benedyktyńskiego w Ely, została w nim ksienią. Pozakładała także klasztory w Hanbury i Trentham (w hrabstwie Stafford) oraz w Weedon (w hrabstwie Northampton). Już za życia słynęła z cnót i daru czynienia cudów. Zmarła około 699 roku. Wspomnienie obchodzono 3 lutego, i ten dzień przyjęło nowe Martyrologium Rzymskie. Relikwie aż po czasy Henryka VIII czczono w katedrze w Chester, dokąd przeniesiono je z obawy przed najazdami duńskimi.
14  LUTY:

Święty Konrad Bawarski z Clairvaux (+1154)

	Syn Henryka Czarnego, księcia Bawarii. Wstąpił do cystersów 
w Clairvaux. Zmarł wracając z pielgrzymki do Ziemi Świętej w Bari (Apulia) w 1154 roku. Kult został dozwolony  w 1832 roku.
14 LUTY: Święty Konrad Bawarski z Clairvaux (+1154) Syn Henryka Czarnego, księcia Bawarii. Wstąpił do cystersów w Clairvaux. Zmarł wracając z pielgrzymki do Ziemi Świętej w Bari (Apulia) w 1154 roku. Kult został dozwolony w 1832 roku.
18  STYCZNIA:

Święty Deikola (+625)

	Nazywany był również Deilkolus, Desle, Dichul czy Deille. 
Był starszym bratem świętego Galla. Urodził się w Leinster w Irlandii. 
Był jednym z 12 uczniów świętego Kolumbana. Deikola towarzyszył mu 
w podróży do Francji w 567 roku i pracował razem z nim w Austrazji (obecnie jest to część Niemiec czy Francji) i Burgundii. W 610 roku 
św. Kolumban został wygnany przez króla Thierry’ego II. Deikola będąc już w starszym wieku założył klasztor w Vosges Mountain  we Francji i żył tam jako pustelnik.
18 STYCZNIA: Święty Deikola (+625) Nazywany był również Deilkolus, Desle, Dichul czy Deille. Był starszym bratem świętego Galla. Urodził się w Leinster w Irlandii. Był jednym z 12 uczniów świętego Kolumbana. Deikola towarzyszył mu w podróży do Francji w 567 roku i pracował razem z nim w Austrazji (obecnie jest to część Niemiec czy Francji) i Burgundii. W 610 roku św. Kolumban został wygnany przez króla Thierry’ego II. Deikola będąc już w starszym wieku założył klasztor w Vosges Mountain we Francji i żył tam jako pustelnik.
20  GRUDNIA:

Święty Dominik z Silos (ok. 1000-1073)

         Urodził się w r. 1000 w Ca-as, w prowincji Rioja, należącej wówczas do Królestwa Nawarry. Gdy dorastał, obarczono go obowiązkiem wypasania ojcowskiej trzody. Garnął się jednak do nauki. Nieco z niej zaczerpnął 
w szkole klasztornej w Ca-as. Osiągnięcia były może dość znaczne, skoro biskup z Najery udzielił mu święceń kapłańskich. Udał się wtedy do samotni. Około r. 1030 w opactwie San Millán przywdział habit benedyktyński. Powierzono mu potem opiekę nad nowicjuszami, a następnie odnowienie filii w Ca-as. W cztery lata później został przeorem. Niebawem pozyskał względy Ferdynanda Wielkiego, króla Kastylii, który powierzył mu najpierw małą pustelnię, a w r. 1041 wezwał do odrestaurowania opactwa Św. Sebastiana w Silos. Wprowadził tam obserwę kluniacką, a równocześnie poodnawiał budynki klasztorne.
20 GRUDNIA: Święty Dominik z Silos (ok. 1000-1073) Urodził się w r. 1000 w Ca-as, w prowincji Rioja, należącej wówczas do Królestwa Nawarry. Gdy dorastał, obarczono go obowiązkiem wypasania ojcowskiej trzody. Garnął się jednak do nauki. Nieco z niej zaczerpnął w szkole klasztornej w Ca-as. Osiągnięcia były może dość znaczne, skoro biskup z Najery udzielił mu święceń kapłańskich. Udał się wtedy do samotni. Około r. 1030 w opactwie San Millán przywdział habit benedyktyński. Powierzono mu potem opiekę nad nowicjuszami, a następnie odnowienie filii w Ca-as. W cztery lata później został przeorem. Niebawem pozyskał względy Ferdynanda Wielkiego, króla Kastylii, który powierzył mu najpierw małą pustelnię, a w r. 1041 wezwał do odrestaurowania opactwa Św. Sebastiana w Silos. Wprowadził tam obserwę kluniacką, a równocześnie poodnawiał budynki klasztorne.
11 PAŹDZIERNIKA:

Święta Etelburga z Barking (+675)

    Była siostrą biskupa Londynu, Erkonwalda. On to ufundował dwa opactwa, z tego jedno także dla mniszek benedyktynek w hrabstwie Essex. Stało się to zapewne przed r. 664. Beda, opierając się na jakimś wczesnym Żywocie, relacjonuje wiele cudowności z życia Etelburgi, także liczne wizje, których doznawała. Według Colgrave
11 PAŹDZIERNIKA: Święta Etelburga z Barking (+675) Była siostrą biskupa Londynu, Erkonwalda. On to ufundował dwa opactwa, z tego jedno także dla mniszek benedyktynek w hrabstwie Essex. Stało się to zapewne przed r. 664. Beda, opierając się na jakimś wczesnym Żywocie, relacjonuje wiele cudowności z życia Etelburgi, także liczne wizje, których doznawała. Według Colgrave'a, hagiografa z XV w., pochodzić miała ze Stallington i być córką jakiegoś króla Offy. Zmarła 11 października 675 roku.
20 LUTY:

Święty Eucheriusz z Orleanu (+ 738)

         Jest postacią z okresu upadku Merowingów (VII w.). Młodość spędził w klasztorze benedyktyńskim w Jumieges. Około 716 roku wybrano go na biskupa Orleanu. Godności tej przyjąć nie chciał, ale przynaglony przez wysłanników Karola Młota, opuścił klasztor płacząc. Na stolicy biskupiej pokoju jednak długo nie zażywał. Zwycięski Karol Młot, pełen niechęci do rodziny biskupa, zmusił go razem z nią do udania się na wygnanie do Kolonii (732). Przebywszy tam parę lat, zesłany został następnie pod Li-ge, skąd na własną prośbę udał się do klasztoru benedyktyńskiego w Sarchinium (dziś Saint-Trond). W ciągu sześciu lat, które tam spędził przestrzegając wiernie reguły, budował wszystkich swym ascetycznym wyrobieniem. 
Zmarł w 738 roku w opinii świętości. Wkrótce sporządzono jego życiorys.
20 LUTY: Święty Eucheriusz z Orleanu (+ 738) Jest postacią z okresu upadku Merowingów (VII w.). Młodość spędził w klasztorze benedyktyńskim w Jumieges. Około 716 roku wybrano go na biskupa Orleanu. Godności tej przyjąć nie chciał, ale przynaglony przez wysłanników Karola Młota, opuścił klasztor płacząc. Na stolicy biskupiej pokoju jednak długo nie zażywał. Zwycięski Karol Młot, pełen niechęci do rodziny biskupa, zmusił go razem z nią do udania się na wygnanie do Kolonii (732). Przebywszy tam parę lat, zesłany został następnie pod Li-ge, skąd na własną prośbę udał się do klasztoru benedyktyńskiego w Sarchinium (dziś Saint-Trond). W ciągu sześciu lat, które tam spędził przestrzegając wiernie reguły, budował wszystkich swym ascetycznym wyrobieniem. Zmarł w 738 roku w opinii świętości. Wkrótce sporządzono jego życiorys.
13  LUTY:

Święta Eustochia z Padwy (1444- 1469)

	Urodziła się w 1444 roku w Padwie jako dziecko nieślubne. 
Od siódmego roku życia wychowywała się  u benedyktynek w San Prosdocimo. Gdy biskup Padwy zreformował w 1460 roku klasztor, poprosiła o przyjęcie. Wówczas to chrzestne imię Lukrecja przez nabożeństwo do św. Hieronima zamieniła na Eustochia. W nowicjacie poważnie zapadła na zdrowiu. Choroba nerwowa, której uległa, sprawiła, że podejrzewano ją o obsesję, chciano nawet jako czarownicę spalić na stosie. Okazała wielką cierpliwość i poddała się kierownictwu spowiednika, który też pozostawił potem relację o nowicjuszce. W 1465 roku mogła wreszcie złożyć profesję zakonną. Zmarła 13 lutego 1469 roku. Jej kult zaaprobowano w 1760 roku.
13 LUTY: Święta Eustochia z Padwy (1444- 1469) Urodziła się w 1444 roku w Padwie jako dziecko nieślubne. Od siódmego roku życia wychowywała się u benedyktynek w San Prosdocimo. Gdy biskup Padwy zreformował w 1460 roku klasztor, poprosiła o przyjęcie. Wówczas to chrzestne imię Lukrecja przez nabożeństwo do św. Hieronima zamieniła na Eustochia. W nowicjacie poważnie zapadła na zdrowiu. Choroba nerwowa, której uległa, sprawiła, że podejrzewano ją o obsesję, chciano nawet jako czarownicę spalić na stosie. Okazała wielką cierpliwość i poddała się kierownictwu spowiednika, który też pozostawił potem relację o nowicjuszce. W 1465 roku mogła wreszcie złożyć profesję zakonną. Zmarła 13 lutego 1469 roku. Jej kult zaaprobowano w 1760 roku.
10  GRUDNIA:

Święty Jan Roberts (1577- 1610)

	Urodził się w 1577 roku w Walii. Był anglikaninem. W 1600 roku  przeszedł na katolicyzm w Compostelli i  został benedyktynem.  Był współzałożycielem benedyktyńskiego klasztoru św. Grzegorza w Douai, który został przeniesiony później do Downside. Wyświęcony został na kapłana w Hiszpanii. Gdy wrócił do Anglii był kilkakrotnie więziony. Heroiczna jego ofiarność w czasie zarazy w 1603 roku zjednała mu ogólna cześć. W 1610 roku został powieszony i ćwiartowany za to że był kapłanem, w Tyburn w  Londynie, w Anglii, za panowania króla Jakuba I. został powieszony na tej samej szubienicy, co 16 innych bandytów. Beatyfikowany ostał w 1929, a kanonizowany w 1970 roku.
10 GRUDNIA: Święty Jan Roberts (1577- 1610) Urodził się w 1577 roku w Walii. Był anglikaninem. W 1600 roku przeszedł na katolicyzm w Compostelli i został benedyktynem. Był współzałożycielem benedyktyńskiego klasztoru św. Grzegorza w Douai, który został przeniesiony później do Downside. Wyświęcony został na kapłana w Hiszpanii. Gdy wrócił do Anglii był kilkakrotnie więziony. Heroiczna jego ofiarność w czasie zarazy w 1603 roku zjednała mu ogólna cześć. W 1610 roku został powieszony i ćwiartowany za to że był kapłanem, w Tyburn w Londynie, w Anglii, za panowania króla Jakuba I. został powieszony na tej samej szubienicy, co 16 innych bandytów. Beatyfikowany ostał w 1929, a kanonizowany w 1970 roku.
15  LISTOPADA:

Święty  Findan z Rheinau (+879)

           Należał do jakiegoś możnego rodu irlandzkiego. W walkach z sąsiadami stracił ojca i brata. Gdy odbywał się bankiet z okazji zawarcia pokoju, przeciwnicy podstępnie wydali go wikingom. Wieźli go do Skandynawii, ale zaatakowała ich flotylla innych wikingów. Wtedy go rozkuto. W czasie postoju na Orkadach zdołał uciec, ale znalazł się na bezludnej wysepce. Ślubował wówczas Bogu, że nie powróci do ojczyzny  i odbędzie pielgrzymkę do Rzymu. W r. 851 został mnichem benedyktyńskim  w Rheinau, na wysepce Renu, położonej na południe od Schaffhausen. Po pięciu latach życia we wspólnocie usunął się do celki przy kościele i w niej jako rekluz spędził dwadzieścia dwa lata. Zmarł 15 listopada 878 r.
15 LISTOPADA: Święty Findan z Rheinau (+879) Należał do jakiegoś możnego rodu irlandzkiego. W walkach z sąsiadami stracił ojca i brata. Gdy odbywał się bankiet z okazji zawarcia pokoju, przeciwnicy podstępnie wydali go wikingom. Wieźli go do Skandynawii, ale zaatakowała ich flotylla innych wikingów. Wtedy go rozkuto. W czasie postoju na Orkadach zdołał uciec, ale znalazł się na bezludnej wysepce. Ślubował wówczas Bogu, że nie powróci do ojczyzny i odbędzie pielgrzymkę do Rzymu. W r. 851 został mnichem benedyktyńskim w Rheinau, na wysepce Renu, położonej na południe od Schaffhausen. Po pięciu latach życia we wspólnocie usunął się do celki przy kościele i w niej jako rekluz spędził dwadzieścia dwa lata. Zmarł 15 listopada 878 r.
14 GRUDNIA:

Święty Folkuin z Thérouanne (+855)

          Był synem bastarda, a wnukiem Karola Młota. Po śmierci Erkembalda obrano go biskupem Thérouanne. Sakry udzielił mu Ebbon, arcybiskup Reims. W r. 816 uczestniczył w koronacji cesarza, a w latach 836-853 w kilku synodach. Był wiernym sprzymierzeńcem Ludwika Pobożnego. W r. 834 przyczynił się do jego powrotu na tron, a w r. 839 do pojednania z synami. Wielką troską otaczał opactwo benedyktyńskie w Sithiu. Gdy się zestarzał, przestał uczęszczać do chóru, ale gdy w r. 853(-) Karol Łysy naznaczył mu następcę, obłożył go jako uzurpatora ekskomuniką. Zmarł w r. 855. Wspomnienie obchodzono 14 grudnia. W r. 928 dokonano u Św. Bertyna uroczystej elewacji jego szczątków. Natomiast w latach 968-990 wnuk jego brata, wspomniany powyżej, skomponował Vita Folcuini.
14 GRUDNIA: Święty Folkuin z Thérouanne (+855) Był synem bastarda, a wnukiem Karola Młota. Po śmierci Erkembalda obrano go biskupem Thérouanne. Sakry udzielił mu Ebbon, arcybiskup Reims. W r. 816 uczestniczył w koronacji cesarza, a w latach 836-853 w kilku synodach. Był wiernym sprzymierzeńcem Ludwika Pobożnego. W r. 834 przyczynił się do jego powrotu na tron, a w r. 839 do pojednania z synami. Wielką troską otaczał opactwo benedyktyńskie w Sithiu. Gdy się zestarzał, przestał uczęszczać do chóru, ale gdy w r. 853(-) Karol Łysy naznaczył mu następcę, obłożył go jako uzurpatora ekskomuniką. Zmarł w r. 855. Wspomnienie obchodzono 14 grudnia. W r. 928 dokonano u Św. Bertyna uroczystej elewacji jego szczątków. Natomiast w latach 968-990 wnuk jego brata, wspomniany powyżej, skomponował Vita Folcuini.
19 PAŹDZIERNIKA:

Święta Frideswida (+735)

        Córka księcia Didan. Gdy zaarażowano jej małżeństwo z księciem Algarem uciekła do Thomwry Wood, Birnsey, Anglii , gdzie mieszkała jako pustelnica . Później wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego i została wybrana tam  ksienią .  Na miejscu klasztoru powstało kolegium, które stało się siedzibą słynnego Christ Church, natomiast w miejscu kościoła klasztornego powstała katedra diecezji oksfordzkiej.
19 PAŹDZIERNIKA: Święta Frideswida (+735) Córka księcia Didan. Gdy zaarażowano jej małżeństwo z księciem Algarem uciekła do Thomwry Wood, Birnsey, Anglii , gdzie mieszkała jako pustelnica . Później wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego i została wybrana tam ksienią . Na miejscu klasztoru powstało kolegium, które stało się siedzibą słynnego Christ Church, natomiast w miejscu kościoła klasztornego powstała katedra diecezji oksfordzkiej.
29  STYCZNIA:

Błogosławiony Gelazy II, papież  (ok. 1058 - 1119)

            Jan z Gaety urodził się około 1058 roku. Wcześnie oddano go na wychowanie mnichom benedyktyńskim  z Monte Cassino, gdzie później został tam zakonnikiem. Urban II mianował go kanclerzem Kościoła rzymskiego, potem kreował kardynałem. Był następnie doradcą Paschazego II, któremu też do końca pozostał wierny. Razem z papieżem wpadł w ręce Henryka V. Gdy Paschazy zmarł, kardynałowie zaproponowali go jako następcę, a kler i lud zebrany na Palatynie bez wahania zaaprobował kandydaturę. Przyjął wówczas imię Gelazego II. W styczniu 1119 roku przewodniczył synodowi w Vienne nad Rodanem. Stamtąd udaje się do Cluny, gdzie 29 stycznia umiera na zapalenie opłucnej. Pochowano go w kościele opactwa. Benedyktyni czcili go zawsze jako błogosławionego.
29 STYCZNIA: Błogosławiony Gelazy II, papież (ok. 1058 - 1119) Jan z Gaety urodził się około 1058 roku. Wcześnie oddano go na wychowanie mnichom benedyktyńskim z Monte Cassino, gdzie później został tam zakonnikiem. Urban II mianował go kanclerzem Kościoła rzymskiego, potem kreował kardynałem. Był następnie doradcą Paschazego II, któremu też do końca pozostał wierny. Razem z papieżem wpadł w ręce Henryka V. Gdy Paschazy zmarł, kardynałowie zaproponowali go jako następcę, a kler i lud zebrany na Palatynie bez wahania zaaprobował kandydaturę. Przyjął wówczas imię Gelazego II. W styczniu 1119 roku przewodniczył synodowi w Vienne nad Rodanem. Stamtąd udaje się do Cluny, gdzie 29 stycznia umiera na zapalenie opłucnej. Pochowano go w kościele opactwa. Benedyktyni czcili go zawsze jako błogosławionego.
21 LUTY:

Święty German z Granfel (+677)

          Urodził się w Trier, w Niemczech. Zdobył wykształcenie u biskupa Medarda i został pustelnikiem wraz ze świętym Arnulfem. Wstąpił do benedyktynów wraz ze swoim bratem Numerianem, apotem został wybrany opatem kilku opactw, m.in. w Granfel, w Szwajcarii, ufundowanym przez księcia Gondo. On i jego przeor św. Rondoald został zabity przez księcia tego regionu gdy próbował pomagać innym.
21 LUTY: Święty German z Granfel (+677) Urodził się w Trier, w Niemczech. Zdobył wykształcenie u biskupa Medarda i został pustelnikiem wraz ze świętym Arnulfem. Wstąpił do benedyktynów wraz ze swoim bratem Numerianem, apotem został wybrany opatem kilku opactw, m.in. w Granfel, w Szwajcarii, ufundowanym przez księcia Gondo. On i jego przeor św. Rondoald został zabity przez księcia tego regionu gdy próbował pomagać innym.
13  LUTY:

Święty Gosbert z Osnabrück (+859)

          Był przyjacielem św. Oskara. Wstąpił do opactwa benedyktyńskiego w młodym wieku i służył przez wiele lat w niemieckim klasztorze. Później został biskupem w Osnabrücku, w Niemczech i piastował to stanowisko przez ostatnie 10 lat życia.
13 LUTY: Święty Gosbert z Osnabrück (+859) Był przyjacielem św. Oskara. Wstąpił do opactwa benedyktyńskiego w młodym wieku i służył przez wiele lat w niemieckim klasztorze. Później został biskupem w Osnabrücku, w Niemczech i piastował to stanowisko przez ostatnie 10 lat życia.
11  LUTY:

Święty Grzegorz II, papież (669-731)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-11b.php3
11 LUTY: Święty Grzegorz II, papież (669-731)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-11b.php3
6  LUTY:

Święta Relinda (+750)

         Ksieni benedyktyńska, nazywana również Renule. Wykształcenie zdobyła wraz ze swoją siostrą Herlindą u benedyktynek w Valenciennes, we Francji. Po śmierci Herlindy wybrała św. Bonifacego by pomógł jej objąć założony przez nią klasztor w Belgii.
6 LUTY: Święta Relinda (+750) Ksieni benedyktyńska, nazywana również Renule. Wykształcenie zdobyła wraz ze swoją siostrą Herlindą u benedyktynek w Valenciennes, we Francji. Po śmierci Herlindy wybrała św. Bonifacego by pomógł jej objąć założony przez nią klasztor w Belgii.
16  STYCZNIA:

Święty Henryk z Cocket (+1127)

	Duński pustelnik, który żył w pustelni na wyspie na wybrzeżu Nortumbrii w Anglii. Później żył pod kierunkiem mnichów z pobliskiego klasztoru benedyktyńskiego. Był czczony z powodu swojej mądrości 
i świętości.
16 STYCZNIA: Święty Henryk z Cocket (+1127) Duński pustelnik, który żył w pustelni na wyspie na wybrzeżu Nortumbrii w Anglii. Później żył pod kierunkiem mnichów z pobliskiego klasztoru benedyktyńskiego. Był czczony z powodu swojej mądrości i świętości.
17  LISTOPADA:

Święta Hilda z Whitby (614 –680)

      Urodziła się w r. 614. Ojciec zginął na wygnaniu, otruty przez swych wrogów. W r. 617 stryjeczny dziad, Edwin, objął tron w Nortumbrii. Pod wpływem św. Paulina, kapelana królowej i pierwszego biskupa Yorku, przyjął w r. 627 chrzest. Razem z dworem ochrzczono trzynastoletnią Hildę. Gdy później jej siostra Hereswita zdecydowała się udać do Galii, aby podjąć życie zakonne, Hilda chciała pójść w jej ślady.   Od r. 649 do 657 była ksienią w Hartlepool, wspomagana na tym stanowisku przez św. Aidana i jego towarzyszy. Potem założyła nowe, tzw. -podwójne- (męskie i żeńskie) opactwo benedyktyńskie  w Streaneshalch. Pięciu biskupów wychowało się tam pod jej kierownictwem. Kładła zwłaszcza nacisk na studium Pisma Św.  Zrazu broniła zwyczajów celtyckich, ale po synodzie w Whitby (663) opowiadała się za wprowadzaniem obserwy rzymskiej. W r. 674 zapadła na gorączkę, która trawiła ją aż do śmierci. Zmarła 17 listopada 680 r.
17 LISTOPADA: Święta Hilda z Whitby (614 –680) Urodziła się w r. 614. Ojciec zginął na wygnaniu, otruty przez swych wrogów. W r. 617 stryjeczny dziad, Edwin, objął tron w Nortumbrii. Pod wpływem św. Paulina, kapelana królowej i pierwszego biskupa Yorku, przyjął w r. 627 chrzest. Razem z dworem ochrzczono trzynastoletnią Hildę. Gdy później jej siostra Hereswita zdecydowała się udać do Galii, aby podjąć życie zakonne, Hilda chciała pójść w jej ślady. Od r. 649 do 657 była ksienią w Hartlepool, wspomagana na tym stanowisku przez św. Aidana i jego towarzyszy. Potem założyła nowe, tzw. -podwójne- (męskie i żeńskie) opactwo benedyktyńskie w Streaneshalch. Pięciu biskupów wychowało się tam pod jej kierownictwem. Kładła zwłaszcza nacisk na studium Pisma Św. Zrazu broniła zwyczajów celtyckich, ale po synodzie w Whitby (663) opowiadała się za wprowadzaniem obserwy rzymskiej. W r. 674 zapadła na gorączkę, która trawiła ją aż do śmierci. Zmarła 17 listopada 680 r.
15  LISTOPADA:

Błogosławiony Hugon Faringdon (+1539)

        Hugon Cook, zwany Faringdon, został opatem benedyktynów
 w Reading w r. 1520. Żył  w przyjaźni z Henrykiem VIII, ale gdy doszło do dekretów przeciw klasztorom, odmówił poddania swego klasztoru królowi. Za nieznanie supremacji królewskiej skazany na śmierć, powieszony i ćwiartowany 15 listopada 1539 r.  Razem z nim poniosło śmierć jeszcze 2 kapłanów z tego samego klasztoru: Błogosławieni Jan Eynon i Jan Rugg. Beatyfikowani   w 1895 r.
15 LISTOPADA: Błogosławiony Hugon Faringdon (+1539) Hugon Cook, zwany Faringdon, został opatem benedyktynów w Reading w r. 1520. Żył w przyjaźni z Henrykiem VIII, ale gdy doszło do dekretów przeciw klasztorom, odmówił poddania swego klasztoru królowi. Za nieznanie supremacji królewskiej skazany na śmierć, powieszony i ćwiartowany 15 listopada 1539 r. Razem z nim poniosło śmierć jeszcze 2 kapłanów z tego samego klasztoru: Błogosławieni Jan Eynon i Jan Rugg. Beatyfikowani w 1895 r.
12  LUTY:

Błogosławiona Humbelina z Jully (+1136)

   Była w rodzinie jedyną córką. Gdy jej sześciu braci schroniło się 
w Cîteaux, pozostała przy ojcu, który od kilku lat był wdowcem. Około 1115 roku poślubiła pewnego rycerza, którego imienia nie znamy. Miała 
z nim kilkoro dzieci. Życie odmieniła, gdy udała się w odwiedziny do braci. Na wieść, że nadciąga w uroczystym orszaku, Bernard i jego bracia odmówili jej widzenia, a przyjęli ją dopiero wówczas, gdy wyraziła żal 
i postanowiła porzucić życie światowe. Odtąd oddawała się modlitwie 
i ascezie. W dwa lata później za zgodą męża wstąpiła do klasztoru cysterskiego w July-les-Nonnains . Później była tam przeoryszą. Zmarła przed. 1136 rokiem.
12 LUTY: Błogosławiona Humbelina z Jully (+1136) Była w rodzinie jedyną córką. Gdy jej sześciu braci schroniło się w Cîteaux, pozostała przy ojcu, który od kilku lat był wdowcem. Około 1115 roku poślubiła pewnego rycerza, którego imienia nie znamy. Miała z nim kilkoro dzieci. Życie odmieniła, gdy udała się w odwiedziny do braci. Na wieść, że nadciąga w uroczystym orszaku, Bernard i jego bracia odmówili jej widzenia, a przyjęli ją dopiero wówczas, gdy wyraziła żal i postanowiła porzucić życie światowe. Odtąd oddawała się modlitwie i ascezie. W dwa lata później za zgodą męża wstąpiła do klasztoru cysterskiego w July-les-Nonnains . Później była tam przeoryszą. Zmarła przed. 1136 rokiem.
6 PAŹDZIERNIKA:

Święty Adalbero z Lambach (1010-1090)

         Urodził się około r. 1010 jako ostatni hrabia na Lambach-Wels. Wykształcenie otrzymał w Würzburgu. Tam też zaprzyjaźnił się z Gebhardem z Salzburga i Altmanem z Pasawy. W r. 1045 został biskupem w Würzburgu. Oddany reformistycznym staraniom Henryka III i Henryka IV, pośredniczył również w czasie wojny saskiej. Na sejmie w Wormacji (1076) był obok Hermana z Metzu jedynym zwolennikiem Grzegorza VII. Zasłynął także jako budowniczy kościołów i klasztorów. Nawet ze swego dziedzicznego Lambach uczynił benedyktyńską fundację. Zmarł  tam 6 października 1090 r. Wcześnie zaczęto go czcić jako świętego, ale kult zatwierdzono dopiero  w r. 1883.
6 PAŹDZIERNIKA: Święty Adalbero z Lambach (1010-1090) Urodził się około r. 1010 jako ostatni hrabia na Lambach-Wels. Wykształcenie otrzymał w Würzburgu. Tam też zaprzyjaźnił się z Gebhardem z Salzburga i Altmanem z Pasawy. W r. 1045 został biskupem w Würzburgu. Oddany reformistycznym staraniom Henryka III i Henryka IV, pośredniczył również w czasie wojny saskiej. Na sejmie w Wormacji (1076) był obok Hermana z Metzu jedynym zwolennikiem Grzegorza VII. Zasłynął także jako budowniczy kościołów i klasztorów. Nawet ze swego dziedzicznego Lambach uczynił benedyktyńską fundację. Zmarł tam 6 października 1090 r. Wcześnie zaczęto go czcić jako świętego, ale kult zatwierdzono dopiero w r. 1883.
20 STYCZNIA:

Błogosławiony Cyprian Michał (Iwene) Tansi (1903-1964)

	Był Nigeryjczykiem. Został trapistą, ale mimo to przez długie lata był duszpasterzem w Afryce. Potem żył jako mnich w klasztorze trapistów w Mount Saint Bernard w Anglii. Został beatyfikowany w 1998 roku przez Jana Pawła II.
20 STYCZNIA: Błogosławiony Cyprian Michał (Iwene) Tansi (1903-1964) Był Nigeryjczykiem. Został trapistą, ale mimo to przez długie lata był duszpasterzem w Afryce. Potem żył jako mnich w klasztorze trapistów w Mount Saint Bernard w Anglii. Został beatyfikowany w 1998 roku przez Jana Pawła II.
1 GRUDNIA:

Błogosławiony Jan Beche (+1539) 

     Przyjaciel Tomasza More i bpa Fishera. Opat benedyktynów 
w Colchester. Za odmowę zezwolenia na kasatę swego klasztoru powieszony i ćwiartowany w 1539 r. Beatyfikowany w 1895 roku.
1 GRUDNIA: Błogosławiony Jan Beche (+1539) Przyjaciel Tomasza More i bpa Fishera. Opat benedyktynów w Colchester. Za odmowę zezwolenia na kasatę swego klasztoru powieszony i ćwiartowany w 1539 r. Beatyfikowany w 1895 roku.
9  LUTY:

Błogosławiony Marian Szkot (ok.1020-1088)- PATRZ: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-09b.php3
9 LUTY: Błogosławiony Marian Szkot (ok.1020-1088)- PATRZ: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-09b.php3
28 GRUDNIA:

Święty Otto z Niederaltaich (+1344)

              Razem ze swym bratem Hermanem i uczniem Degenhardem stanowi grupkę mnichów-eremitów, czczonych w Niederaltaich, w pobliżu Pasawy. W czasie jakiejś pielgrzymki przyjął razem z bratem habit, przy czym ten ostatni został konwersem, on zaś był kapłanem. Herman w r. 1322 osiadł w pustelni. W cztery lata później zakończył życie. Otto tymczasem posiadał erem w Lesie Czeskim i tam przebywał przez lat dziesięć. Wrócił potem do Bawarii i osiadł w pustelni, uświęconej pobytem brata. Przebywając w niej, nawrócił wielu grzeszników. W końcu razem z Degenhardem przeniósł się do Frau-enbergu pod Hengersburgiem. Zmarł tam w r. 1344. Degenhard zmarł 
w trzydzieści lat póź¬niej przy kapliczce, którą dedykował św. Bar-tłomiejowi. Mnisi z Niederaltaich pochowali Ottona w koś¬ciele, tuż obok ołtarza świętych Benedykta i Godeharda. Wspomnienie obcho¬dzone było 28 grudnia.
28 GRUDNIA: Święty Otto z Niederaltaich (+1344) Razem ze swym bratem Hermanem i uczniem Degenhardem stanowi grupkę mnichów-eremitów, czczonych w Niederaltaich, w pobliżu Pasawy. W czasie jakiejś pielgrzymki przyjął razem z bratem habit, przy czym ten ostatni został konwersem, on zaś był kapłanem. Herman w r. 1322 osiadł w pustelni. W cztery lata później zakończył życie. Otto tymczasem posiadał erem w Lesie Czeskim i tam przebywał przez lat dziesięć. Wrócił potem do Bawarii i osiadł w pustelni, uświęconej pobytem brata. Przebywając w niej, nawrócił wielu grzeszników. W końcu razem z Degenhardem przeniósł się do Frau-enbergu pod Hengersburgiem. Zmarł tam w r. 1344. Degenhard zmarł w trzydzieści lat póź¬niej przy kapliczce, którą dedykował św. Bar-tłomiejowi. Mnisi z Niederaltaich pochowali Ottona w koś¬ciele, tuż obok ołtarza świętych Benedykta i Godeharda. Wspomnienie obcho¬dzone było 28 grudnia.
2 STYCZNIA:

Święty Adelard z Korbei (+ ok. 825)

         Był podobno wnukiem Karola Młota. On w każdym razie stał się jednym z założycieli opactwa w Corvey, w diecezji Paderborn, które zasłynęło później z prac misyjnych podejmowanych w Niemczech Północnych oraz w Skandynawii. Przez jakiś czas uważano go także za prawnego zwierzchnika Rugii. Adelard zmarł w roku 837.
2 STYCZNIA: Święty Adelard z Korbei (+ ok. 825) Był podobno wnukiem Karola Młota. On w każdym razie stał się jednym z założycieli opactwa w Corvey, w diecezji Paderborn, które zasłynęło później z prac misyjnych podejmowanych w Niemczech Północnych oraz w Skandynawii. Przez jakiś czas uważano go także za prawnego zwierzchnika Rugii. Adelard zmarł w roku 837.
9  STYCZNIA:

Święty Adrian z Canterbury (+710)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/01-09a.php3
9 STYCZNIA: Święty Adrian z Canterbury (+710)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/01-09a.php3
30 STYCZNIA:

Święta Adelgunda z Maubeuge (+684)

           Była pierwszą ksienią w Maubeuge, w benedyktyńskim klasztorze, który założyła za namową swej siostry Waldetrudy. Wedle legendy doznała wiele wizji. Zmarła 30 stycznia, w 684 roku. Kult zataczał wówczas szerokie kręgi. Czczono ją m.in. jako orędowniczkę w chorobach nowotworowych, oczu oraz w chorobach dziecięcych.
30 STYCZNIA: Święta Adelgunda z Maubeuge (+684) Była pierwszą ksienią w Maubeuge, w benedyktyńskim klasztorze, który założyła za namową swej siostry Waldetrudy. Wedle legendy doznała wiele wizji. Zmarła 30 stycznia, w 684 roku. Kult zataczał wówczas szerokie kręgi. Czczono ją m.in. jako orędowniczkę w chorobach nowotworowych, oczu oraz w chorobach dziecięcych.
16 maja:

- Święty Annobert, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Almeneches, biskup (+869)

	W 865 roku został biskupem w Séez (obecnie Sees) we Francji.
16 maja: - Święty Annobert, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Almeneches, biskup (+869) W 865 roku został biskupem w Séez (obecnie Sees) we Francji.
3 LUTY

Święta Berlinda z Meerbeke (+702)

 	Urodziła się jako córka rycerza Odelarda, wsławionego w czasie walk z normandzkimi najeźdźcami. Brat Eligard zginął wówczas pod Assche, natomiast ojciec po zakończeniu walk dotknięty został trądem. Berlinda pielęgnowała go troskliwie, ale któregoś dnia nie zdołała ukryć swej odrazy. Ojciec kazał się wówczas zanieść do Nivelles i tam całą swą majętność zapisał klasztorowi Św. Gertrudy. Berlinda usunęła się wówczas do benedyktyńskiego klasztoru w Moorsel. Po śmierci ojca jakiś czas przebywała w klasztorze benedyktyńskim 
w Meerbeke i później żyła jak pustelnica u jego grobu, służąc ubogim 
i chorym. Zmarła w 702roku. Ksieni z Nivelles objęła wówczas posiadłość i wybudowawszy kościół, złożyła w nim szczątki Berlindy. Około 1059 roku powstała jej Vita. Wspomnienie obchodzi się w dniu 3 lutego.
3 LUTY Święta Berlinda z Meerbeke (+702) Urodziła się jako córka rycerza Odelarda, wsławionego w czasie walk z normandzkimi najeźdźcami. Brat Eligard zginął wówczas pod Assche, natomiast ojciec po zakończeniu walk dotknięty został trądem. Berlinda pielęgnowała go troskliwie, ale któregoś dnia nie zdołała ukryć swej odrazy. Ojciec kazał się wówczas zanieść do Nivelles i tam całą swą majętność zapisał klasztorowi Św. Gertrudy. Berlinda usunęła się wówczas do benedyktyńskiego klasztoru w Moorsel. Po śmierci ojca jakiś czas przebywała w klasztorze benedyktyńskim w Meerbeke i później żyła jak pustelnica u jego grobu, służąc ubogim i chorym. Zmarła w 702roku. Ksieni z Nivelles objęła wówczas posiadłość i wybudowawszy kościół, złożyła w nim szczątki Berlindy. Około 1059 roku powstała jej Vita. Wspomnienie obchodzi się w dniu 3 lutego.
4 GRUDNIA:

Święty Bernard z Parmy (+1133)

          Mając 25 lat wstąpił do walumbrozjanów. Wybrano go tam opatem, a później generałem Zakonu. Rządził roztropnie, co zwróciło na niego uwagę Urbana II. Papież mianował go kardynałem i wysłał do Lombardii jako swego legata. W wielu włoskich krajach przywrócił wówczas pokój, a w Parmie, gdzie zrazu doznał wielu przykrości, obrano go biskupem. Potem wziął udział w dramatycznych negocjacjach między Paschalisem II a Henrykiem V. Wezwany przez margrabinę Matyldę, asystował przy jej śmierci. Towarzyszył także nowemu papieżowi oraz cesarzowi Lotarowi w drodze do Rzymu. Wróciwszy do Parmy, poczuł zbliżający się koniec. Wezwał wówczas mnichów z ukochanego przez siebie opactwa w Cavannie i w ich obecności zmarł. Stało się to w roku 1133.
4 GRUDNIA: Święty Bernard z Parmy (+1133) Mając 25 lat wstąpił do walumbrozjanów. Wybrano go tam opatem, a później generałem Zakonu. Rządził roztropnie, co zwróciło na niego uwagę Urbana II. Papież mianował go kardynałem i wysłał do Lombardii jako swego legata. W wielu włoskich krajach przywrócił wówczas pokój, a w Parmie, gdzie zrazu doznał wielu przykrości, obrano go biskupem. Potem wziął udział w dramatycznych negocjacjach między Paschalisem II a Henrykiem V. Wezwany przez margrabinę Matyldę, asystował przy jej śmierci. Towarzyszył także nowemu papieżowi oraz cesarzowi Lotarowi w drodze do Rzymu. Wróciwszy do Parmy, poczuł zbliżający się koniec. Wezwał wówczas mnichów z ukochanego przez siebie opactwa w Cavannie i w ich obecności zmarł. Stało się to w roku 1133.
22 PAŹDZIERNIKA:

Święty Bertariusz z Monte Cassino (+884)

       Pochodził z Lombardii. Wstąpiwszy do benedyktynów na Monte Cassino, w r. 848 został tam opatem. Południową Italię dewastowali wówczas Saraceni i dlatego ufortyfikował klasztor, a u jego stóp rozpoczął budowę miasteczka, które nazwał imieniem św. Benedykta i które później nazywano San Germano lub krótko - Cassino. W samym opactwie dbał o rozwój wiedzy, dzięki czemu doczekał się tego, że wielu z jego uczniów zostało biskupami. Kościół klasztorny wyposażył w cenne utensylia.  22 października 884 r.Saraceni napadli na kościół i Bertariusza oraz innych pozabijali u ołtarza. Ciała przeniesiono potem na Monte Cassino i pochowano w kapitularzu. Kult zaaprobował w r. 1727 Benedykt XIII.
22 PAŹDZIERNIKA: Święty Bertariusz z Monte Cassino (+884) Pochodził z Lombardii. Wstąpiwszy do benedyktynów na Monte Cassino, w r. 848 został tam opatem. Południową Italię dewastowali wówczas Saraceni i dlatego ufortyfikował klasztor, a u jego stóp rozpoczął budowę miasteczka, które nazwał imieniem św. Benedykta i które później nazywano San Germano lub krótko - Cassino. W samym opactwie dbał o rozwój wiedzy, dzięki czemu doczekał się tego, że wielu z jego uczniów zostało biskupami. Kościół klasztorny wyposażył w cenne utensylia. 22 października 884 r.Saraceni napadli na kościół i Bertariusza oraz innych pozabijali u ołtarza. Ciała przeniesiono potem na Monte Cassino i pochowano w kapitularzu. Kult zaaprobował w r. 1727 Benedykt XIII.
21 PAŹDZIERNIKA:

Święty Bertold z Parmy (+1111)

         Jego rodzice mieli być uchodźcami z Anglii, uciskanej przez Normanów. Osiedlili się najpierw w Mediolanie, a gdy w r. 1071 miasto ucierpiało od pożaru, wywędrowali do Parmy. Pomocy udzieliły im mniszki benedyktynki. W cieniu ich klasztoru wychował się też Bertold. Później stał się u nich oblatem czy konwersem i mniszkom oddał wiele usług. Mieszkał w dzwonnicy ich kościoła, który wzorowo obsługiwał. Odbył pielgrzymki do Rzymu i Vienne, nade wszystko wiódł jednak życie pełne umartwień i rozmodlenia. W wolnych chwilach zbierał datki na rzecz ubogich. Z czasem stał się także prawdziwym ojcem duchownym klasztoru. Zmarł nieoczekiwanie w 1111 roku. Wspomnienie obchodzono w dniu 21 października.
21 PAŹDZIERNIKA: Święty Bertold z Parmy (+1111) Jego rodzice mieli być uchodźcami z Anglii, uciskanej przez Normanów. Osiedlili się najpierw w Mediolanie, a gdy w r. 1071 miasto ucierpiało od pożaru, wywędrowali do Parmy. Pomocy udzieliły im mniszki benedyktynki. W cieniu ich klasztoru wychował się też Bertold. Później stał się u nich oblatem czy konwersem i mniszkom oddał wiele usług. Mieszkał w dzwonnicy ich kościoła, który wzorowo obsługiwał. Odbył pielgrzymki do Rzymu i Vienne, nade wszystko wiódł jednak życie pełne umartwień i rozmodlenia. W wolnych chwilach zbierał datki na rzecz ubogich. Z czasem stał się także prawdziwym ojcem duchownym klasztoru. Zmarł nieoczekiwanie w 1111 roku. Wspomnienie obchodzono w dniu 21 października.
14 PAŹDZIERNIKA:

Święty Dominik Loricatus (+1060)

           Pewien biskup wyświęcił go na kapłana w zamian za koźlą skórę, którą mu wręczyli rodzice kandydata. Dowiedziawszy się o tym, Dominik nigdy już nie spełniał kapłańskich funkcji. Schronił się najpierw do pustelni pod Gubbio, później zaś przystał do św. Piotra Damiani. Zawsze praktykował skrajne surowości: często się biczował, jadł wyłącznie chleb i koper, sypiał klęcząc, a pod wierzchnią szatą nosił nie włosienicę, ale pancerz. Zmarł w roku 1060.
14 PAŹDZIERNIKA: Święty Dominik Loricatus (+1060) Pewien biskup wyświęcił go na kapłana w zamian za koźlą skórę, którą mu wręczyli rodzice kandydata. Dowiedziawszy się o tym, Dominik nigdy już nie spełniał kapłańskich funkcji. Schronił się najpierw do pustelni pod Gubbio, później zaś przystał do św. Piotra Damiani. Zawsze praktykował skrajne surowości: często się biczował, jadł wyłącznie chleb i koper, sypiał klęcząc, a pod wierzchnią szatą nosił nie włosienicę, ale pancerz. Zmarł w roku 1060.
20 STYCZNIA:

Święty Fechin (Vegean) z Fobhar (+665)

	Urodził się w Connaught lub w Luighne (Leyney) w Irlandii. Święty Nathy. Uczył go w jego najmłodszych lata na mncha. Póżniej ufundował klasztor w hrabstwie Westmeath i był tam opatem. Ufundował również klasztory w pobliżu Arbroath w Szkocji. Fechin umarł w czasie plagi, która pustoszyła Irlandię.
20 STYCZNIA: Święty Fechin (Vegean) z Fobhar (+665) Urodził się w Connaught lub w Luighne (Leyney) w Irlandii. Święty Nathy. Uczył go w jego najmłodszych lata na mncha. Póżniej ufundował klasztor w hrabstwie Westmeath i był tam opatem. Ufundował również klasztory w pobliżu Arbroath w Szkocji. Fechin umarł w czasie plagi, która pustoszyła Irlandię.
3 STYCZNIA:

Święty Fintan (+VI w.)

	Duchowy uczeń św Comgalla. Opat benedyktyński i patron w Doon w Irlandii. Jest czczony również w Limerick.
3 STYCZNIA: Święty Fintan (+VI w.) Duchowy uczeń św Comgalla. Opat benedyktyński i patron w Doon w Irlandii. Jest czczony również w Limerick.
12 luty

Święty Goselin z San Solutore (+1052)

           Pochodził z rodziny szlacheckiej. Wstąpiwszy do benedyktynów w San Solutore, został u nich opatem. W czasie jego rządów opactwo, niedawno założone i słabo uposażone, wzbogaciło się donacjami biskupa Turynu Kuniberta. Goselin zmarł 12 lutego 1052 roku. Opactwo zniszczyły w  1536 roku wojska Franciszka I. Relikwie przeniesiono wówczas do miasta, a w 1575 roku złożono je w kościele Jezuitów.
12 luty Święty Goselin z San Solutore (+1052) Pochodził z rodziny szlacheckiej. Wstąpiwszy do benedyktynów w San Solutore, został u nich opatem. W czasie jego rządów opactwo, niedawno założone i słabo uposażone, wzbogaciło się donacjami biskupa Turynu Kuniberta. Goselin zmarł 12 lutego 1052 roku. Opactwo zniszczyły w 1536 roku wojska Franciszka I. Relikwie przeniesiono wówczas do miasta, a w 1575 roku złożono je w kościele Jezuitów.
6 STYCZNIA:

Święty Guaryn z Sion (+1150)

          Czasem zwany Guerin. Cysterski mnich w Molesmes, później współzałożyciel i opat w Aulps, w pobliżu Genewy w Szwajcarii, filii Clairvaux potem został biskupem Sion, w Valais, regionu Francji w kantonie Wallis w 1131 roku. Cieszył się uznaniem i szacunkiem św. Bernarda. Zmarł w 1150 roku.
6 STYCZNIA: Święty Guaryn z Sion (+1150) Czasem zwany Guerin. Cysterski mnich w Molesmes, później współzałożyciel i opat w Aulps, w pobliżu Genewy w Szwajcarii, filii Clairvaux potem został biskupem Sion, w Valais, regionu Francji w kantonie Wallis w 1131 roku. Cieszył się uznaniem i szacunkiem św. Bernarda. Zmarł w 1150 roku.
3 LUTY

Święty Hadelin z Chelles (+ok. 690)

	Urodził się w Gaskonii, we Francji. Był uczniem św. Remaklusa. Założył klasztorw pobliżu Liége, w Belgii i był tam opatem. Hadelin spędził swoje ostatnie lata życia jako pustelnik przy rzece Meuse w pobliżu Dinant.
3 LUTY Święty Hadelin z Chelles (+ok. 690) Urodził się w Gaskonii, we Francji. Był uczniem św. Remaklusa. Założył klasztorw pobliżu Liége, w Belgii i był tam opatem. Hadelin spędził swoje ostatnie lata życia jako pustelnik przy rzece Meuse w pobliżu Dinant.
16  STYCZNIA:

Święty Honorat z Fondi

       Opat benedyktyński i założyciel klasztoru benedyktyńskiego w Fondi, graniczącego z Latium i Kampanią, we Włoszech. Święty Grzegorz Wielki, papież opisał jego życie.
16 STYCZNIA: Święty Honorat z Fondi Opat benedyktyński i założyciel klasztoru benedyktyńskiego w Fondi, graniczącego z Latium i Kampanią, we Włoszech. Święty Grzegorz Wielki, papież opisał jego życie.
28  STYCZNIA:

Święty Jan z Réomay (+539)

	Urodził się w Dijon, we Francji w 425 roku. Pustelnik w Reomay. Gdy coraz więcej uczniów przybywało do jego pustelni  udał się do klasztoru w Lérins. Powrócił do Reomay i wprowadził tam regułę św. Makarego. Założył klasztor na górze św. Jana. Jest zanany ze swojej świętości i cudów.
28 STYCZNIA: Święty Jan z Réomay (+539) Urodził się w Dijon, we Francji w 425 roku. Pustelnik w Reomay. Gdy coraz więcej uczniów przybywało do jego pustelni udał się do klasztoru w Lérins. Powrócił do Reomay i wprowadził tam regułę św. Makarego. Założył klasztor na górze św. Jana. Jest zanany ze swojej świętości i cudów.
2 LUTY:

Święty Wawrzyniec z Canterbury (+619)

	Mnich benedyktyński i towarzysz św. Augustyna z Canterbury 
w 597 roku. Wysłał go z nim do Anglii papież Grzegorz Wielki. Został arcybiskupem Canterbury po św.  Augustynie. Kiedy Brytyjczycy powrócili do pogańskich zwyczajów, Wawrzyniec postanowił wrócić do Francji. Wtedy miał sen, w którym św. Piotr karcił go za to i biczował jego plecy. Powrócił na swoje biskupstwo i pracował nad nawróceniem do chrześcijaństwa króla Egberta. Zmarł w Canterbury 2 lutego. Jest wspominany w irlandzkim Mszale ze Stowe, gdzie opisane jest jego biczowanie we śnie przez św. Piotra i nosił blizny na swoich plecach
2 LUTY: Święty Wawrzyniec z Canterbury (+619) Mnich benedyktyński i towarzysz św. Augustyna z Canterbury w 597 roku. Wysłał go z nim do Anglii papież Grzegorz Wielki. Został arcybiskupem Canterbury po św. Augustynie. Kiedy Brytyjczycy powrócili do pogańskich zwyczajów, Wawrzyniec postanowił wrócić do Francji. Wtedy miał sen, w którym św. Piotr karcił go za to i biczował jego plecy. Powrócił na swoje biskupstwo i pracował nad nawróceniem do chrześcijaństwa króla Egberta. Zmarł w Canterbury 2 lutego. Jest wspominany w irlandzkim Mszale ze Stowe, gdzie opisane jest jego biczowanie we śnie przez św. Piotra i nosił blizny na swoich plecach
4 STYCZNIA:

Święty Libencjusz z Hamburga (+1013)

           Mnich benedyktyński. Nazywany również  Liawizo, jeden 
z „Apostołów Słowian”. Urodził się w Szwabii, Niemczech i został biskupem w Hamburgu. Wykorzystując swoją pozycję jako biskup, promował wielki entuzjazm rozpowszechnienia Biblii wśród Słowian.
4 STYCZNIA: Święty Libencjusz z Hamburga (+1013) Mnich benedyktyński. Nazywany również Liawizo, jeden z „Apostołów Słowian”. Urodził się w Szwabii, Niemczech i został biskupem w Hamburgu. Wykorzystując swoją pozycję jako biskup, promował wielki entuzjazm rozpowszechnienia Biblii wśród Słowian.
24 PAŹDZIERNIKA:

Święty Marcin z Vertou (+601

           Urodził się bogatej rodzinie znanej w swoim regionie. Wyświęcony został na diakona przez św Felixa. Znany był z braku umiejętności jako kaznodzieja . Pustelnik w lesie Dumen w Bretanii . Jego świętość przyciągała tak wielu zwolenników, że został zmuszony zbudować w Vertou opactwo benedyktyńskie w pobliżu Nantes, we Francji i służyłtam  jako jej pierwszy opat ; Legenda mówi, że doprowadził go do miejsca, gdzie postawił  klasztor anioł . Później założył w Saint-Jouin-de-Marne opactwo ,
24 PAŹDZIERNIKA: Święty Marcin z Vertou (+601 Urodził się bogatej rodzinie znanej w swoim regionie. Wyświęcony został na diakona przez św Felixa. Znany był z braku umiejętności jako kaznodzieja . Pustelnik w lesie Dumen w Bretanii . Jego świętość przyciągała tak wielu zwolenników, że został zmuszony zbudować w Vertou opactwo benedyktyńskie w pobliżu Nantes, we Francji i służyłtam jako jej pierwszy opat ; Legenda mówi, że doprowadził go do miejsca, gdzie postawił klasztor anioł . Później założył w Saint-Jouin-de-Marne opactwo ,
20 STYCZNIA:

Święty Maur z Clossis (+946)

	Był opatem benedyktyńskim w Clossis pod Rawenną. 
Biskup Ceseny we Włoszech. Zmarł w 946 roku.
20 STYCZNIA: Święty Maur z Clossis (+946) Był opatem benedyktyńskim w Clossis pod Rawenną. Biskup Ceseny we Włoszech. Zmarł w 946 roku.
8 luty:  

Święty Paweł z Verdun (+649)

	Paweł najpierw był dworzaninem porzucił świeckie życie i został pustelnikiem w pobliżu Trier, w Niemczech. Po kilku latach wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Tholey i został dyrektorem klasztornej szkoły. Około 630 roku król Dagobert I wyznaczył go na bisku[a Verdun.
8 luty: Święty Paweł z Verdun (+649) Paweł najpierw był dworzaninem porzucił świeckie życie i został pustelnikiem w pobliżu Trier, w Niemczech. Po kilku latach wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Tholey i został dyrektorem klasztornej szkoły. Około 630 roku król Dagobert I wyznaczył go na bisku[a Verdun.
25 STYCZNIA:

Święty Poppo ze Stavelot (978- 1048)
 
             Urodził się w 978 roku w Deinze (Flandria), w rodzinie rycerskiej. Wychowywano go zgodnie z upodobaniami tego wieku i środowiska. 
Był żołnierzem, potem pielgrzymem. W roku 1000 i 1005 odbył pielgrzymki do Ziemi Świętej oraz do Rzymu. Po powrocie zerwał zaręczyny, zawarte pod jego nieobecność przez rodzinę, i wstąpił do benedyktynów z Saint-Thierry w Reims. Potem cesarz Henryk II w porozumieniu 
z biskupami Herybertem z Kolonii i Walbodonem z Leodium zażądał, aby zreformował wielkie opactwo benedyktyńskie  w Stavelot-Malmédy, gdzie po śmierci opata Bertranda nastąpiło rozluźnienie dyscypliny. Został tam opatem i jakby generalnym przełożonym wielu klasztorów w Lotaryngii. Odnowił tam rzeczywiście życie monastyczne oraz studia, przy czym pomocnymi okazali się wezwani przezeń Folkuin z Gembloux oraz Teodoryk I, który zostanie później opatem w Saint-Hubert. Zrekonstruował też kościół i cały klasztor.
25 STYCZNIA: Święty Poppo ze Stavelot (978- 1048) Urodził się w 978 roku w Deinze (Flandria), w rodzinie rycerskiej. Wychowywano go zgodnie z upodobaniami tego wieku i środowiska. Był żołnierzem, potem pielgrzymem. W roku 1000 i 1005 odbył pielgrzymki do Ziemi Świętej oraz do Rzymu. Po powrocie zerwał zaręczyny, zawarte pod jego nieobecność przez rodzinę, i wstąpił do benedyktynów z Saint-Thierry w Reims. Potem cesarz Henryk II w porozumieniu z biskupami Herybertem z Kolonii i Walbodonem z Leodium zażądał, aby zreformował wielkie opactwo benedyktyńskie w Stavelot-Malmédy, gdzie po śmierci opata Bertranda nastąpiło rozluźnienie dyscypliny. Został tam opatem i jakby generalnym przełożonym wielu klasztorów w Lotaryngii. Odnowił tam rzeczywiście życie monastyczne oraz studia, przy czym pomocnymi okazali się wezwani przezeń Folkuin z Gembloux oraz Teodoryk I, który zostanie później opatem w Saint-Hubert. Zrekonstruował też kościół i cały klasztor.
17 PAŹDZIERNIKA:

Święty Rudolf z Gubbio (+1066)

           W 1054 roku oddał zamek w Campo Regio św. Piotrowi Damianowi  
i stał się benedyktyńskim mnichem w Fonte Avellana pod Sankt Peter . Został biskupem z Gubbio we Włoszech w 1061 . Nazywany był "cudem bezinteresowności", znany ze swej miłości .
17 PAŹDZIERNIKA: Święty Rudolf z Gubbio (+1066) W 1054 roku oddał zamek w Campo Regio św. Piotrowi Damianowi i stał się benedyktyńskim mnichem w Fonte Avellana pod Sankt Peter . Został biskupem z Gubbio we Włoszech w 1061 . Nazywany był "cudem bezinteresowności", znany ze swej miłości .
17 STYCZNIA:

Święty Sulpicjusz Bourges (+647)

	Nazywany był również Sulpicjuszem II Piusem. Był synem bogatych rodziców. Sulpicjusz brał udział w Synodzie w Clichy w 627 roku. Jego imieniem nazwane zostało seminarium i kościół w Paryżu.
17 STYCZNIA: Święty Sulpicjusz Bourges (+647) Nazywany był również Sulpicjuszem II Piusem. Był synem bogatych rodziców. Sulpicjusz brał udział w Synodzie w Clichy w 627 roku. Jego imieniem nazwane zostało seminarium i kościół w Paryżu.
27 STYCZNIA:

Święty Teodoryk II z Orleanu (+1022)

           Zanim został biskupem, był mnichem w benedyktyńskim opactwie Saint-Pierre-le-Vif w Sens. Cieszył się przyjaźnią Fulberta z Chartres. Był doradcą króla Roberta Pobożnego. Miłością  mi dobrocią zjednywał przeciwników.Także pod koniec swego życia, po pięciu latach zrzekł się biskupstwa i  schronił się znów w wymienionym opactwie. Chciał jeszcze odbyć pielgrzymkę do Rzymu, ale zmarł w drodze, 27 stycznia 1022 roku. Pochowano go w Tonnerre, gdzie życie zakończył, w klasztorze pod wezwaniem św. Michała. Zachowały się dwa życiorysy biskupa, przy czym krótszy okazał się bardziej wiarogodny. Miasto Tonnerre uznało go za swego patrona.
27 STYCZNIA: Święty Teodoryk II z Orleanu (+1022) Zanim został biskupem, był mnichem w benedyktyńskim opactwie Saint-Pierre-le-Vif w Sens. Cieszył się przyjaźnią Fulberta z Chartres. Był doradcą króla Roberta Pobożnego. Miłością mi dobrocią zjednywał przeciwników.Także pod koniec swego życia, po pięciu latach zrzekł się biskupstwa i schronił się znów w wymienionym opactwie. Chciał jeszcze odbyć pielgrzymkę do Rzymu, ale zmarł w drodze, 27 stycznia 1022 roku. Pochowano go w Tonnerre, gdzie życie zakończył, w klasztorze pod wezwaniem św. Michała. Zachowały się dwa życiorysy biskupa, przy czym krótszy okazał się bardziej wiarogodny. Miasto Tonnerre uznało go za swego patrona.
7 STYCZNIA: 

Święty Tillo z Solignac (+702)

              Nazywany również Theau we Francji, Filman we Flandrii, Belgii 
i Hioniusz w Niemczech. Urodził się w Saksonii. Został porwany przez najeźdźców i stał się niewolnikiem. Wykupił go św. Eligiusz z Noyon. Wstąpił do benedyktynów Solignac, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie i pracował na misjach w regionie wokół Coutrai, we Francji. Został pustelnikiem w Solignac  w podeszłych już latach.
7 STYCZNIA: Święty Tillo z Solignac (+702) Nazywany również Theau we Francji, Filman we Flandrii, Belgii i Hioniusz w Niemczech. Urodził się w Saksonii. Został porwany przez najeźdźców i stał się niewolnikiem. Wykupił go św. Eligiusz z Noyon. Wstąpił do benedyktynów Solignac, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie i pracował na misjach w regionie wokół Coutrai, we Francji. Został pustelnikiem w Solignac w podeszłych już latach.
19 STYCZNIA:

Święty Wulstan (Wulfstan) z Worcester  (ok. 1012 - 1095)

	Urodził się około 1012 roku w Long Itchington (Warwickshire), 
w możnej rodzinie anglosaksońskiej. Wykształcenie zdobywał w szkołach klasztornych w Evesham i Peterborourgh. Przywdziawszy habit benedyktyński  w Worcester , był nauczycielem, potem przeorem. W 1062 roku powołano go  w Worcester na stolicę biskupią. Był na niej jednym z nielicznych Anglosasów, którzy ostali się na takim stanowisku po podboju kraju przez Wilhelma Zdobywcę. Zasłynął z tego, że w diecezji odnowił życie kościelne, zwłaszcza życie zakonne, oraz że wiele miłosierdzia okazywał biednym. Podczas najazdu Normanów  występował śmiał w obronie uciśnionych. Jego zasługą było zniesienie sprzedaży niewolników i jeńców wojennych. Odbudował soją katedrę 
i zmarł mając 87 lat, 19 stycznia 1095 roku w swoim mieście biskupim. Innocenty III kanonizował go w 1203 roku.
19 STYCZNIA: Święty Wulstan (Wulfstan) z Worcester (ok. 1012 - 1095) Urodził się około 1012 roku w Long Itchington (Warwickshire), w możnej rodzinie anglosaksońskiej. Wykształcenie zdobywał w szkołach klasztornych w Evesham i Peterborourgh. Przywdziawszy habit benedyktyński w Worcester , był nauczycielem, potem przeorem. W 1062 roku powołano go w Worcester na stolicę biskupią. Był na niej jednym z nielicznych Anglosasów, którzy ostali się na takim stanowisku po podboju kraju przez Wilhelma Zdobywcę. Zasłynął z tego, że w diecezji odnowił życie kościelne, zwłaszcza życie zakonne, oraz że wiele miłosierdzia okazywał biednym. Podczas najazdu Normanów występował śmiał w obronie uciśnionych. Jego zasługą było zniesienie sprzedaży niewolników i jeńców wojennych. Odbudował soją katedrę i zmarł mając 87 lat, 19 stycznia 1095 roku w swoim mieście biskupim. Innocenty III kanonizował go w 1203 roku.
6  LISTOPADA:

Święty Winok z Wormhoudt (+716)
 
      Nie jest wykluczone, że należy go utożsamiać z założycielem klasztoru w Kornwalii. Późny żywot dopatruje się w nim jednego z młodych uczniów Bertyna, opata z Sithiu, zmarłego około 698 r. Pochodzili podobno z Bretanii. Posiadali wiele zalet i bardzo byli gorliwi, dlatego Bertyn wysłał ich na zakładanie nowego klasztoru. Skromne celki wybudowali wtedy w Wormhoudt (pod Dunkierką). Po śmierci towarzyszy Winok został tam przełożonym. Legenda opowiadała, że będąc starcem, nie chciał zwolnienia z pracy fizycznej i dlatego sam obsługiwał młyn klasztorny. Bóg sprawił jednak, że żarna obracały się same, a święty mógł się spokojnie oddawać kontemplacji. Otaczała go sława cudotwórcy. Zmarł 6 listopada około 715 r. Już w VIII wieku pojawia się w tekstach liturgicznych, a potem w Martyrologium Rzymskim. Około 900 r. jego ciało przeniesiono do Bergues, gdzie też powstało opactwo jego imienia. Obwołano go również patronem młynarzy.
6 LISTOPADA: Święty Winok z Wormhoudt (+716) Nie jest wykluczone, że należy go utożsamiać z założycielem klasztoru w Kornwalii. Późny żywot dopatruje się w nim jednego z młodych uczniów Bertyna, opata z Sithiu, zmarłego około 698 r. Pochodzili podobno z Bretanii. Posiadali wiele zalet i bardzo byli gorliwi, dlatego Bertyn wysłał ich na zakładanie nowego klasztoru. Skromne celki wybudowali wtedy w Wormhoudt (pod Dunkierką). Po śmierci towarzyszy Winok został tam przełożonym. Legenda opowiadała, że będąc starcem, nie chciał zwolnienia z pracy fizycznej i dlatego sam obsługiwał młyn klasztorny. Bóg sprawił jednak, że żarna obracały się same, a święty mógł się spokojnie oddawać kontemplacji. Otaczała go sława cudotwórcy. Zmarł 6 listopada około 715 r. Już w VIII wieku pojawia się w tekstach liturgicznych, a potem w Martyrologium Rzymskim. Około 900 r. jego ciało przeniesiono do Bergues, gdzie też powstało opactwo jego imienia. Obwołano go również patronem młynarzy.
13  STYCZNIA:

   Święta Ivetta z Huy (1158-1228)

	Iwetta (Jutta) urodziła się w Huy, w Belgii w 1158  roku. Po śmierci męża, mając zaledwie 18 lat wstąpiła do cystersek i przez 40 lat żyła 
w zamkniętej celi położonej obok  przytułku dla trędowatych w Huy. Pokutą i modlitwą uprosiła nawrócenie ojca i syna. Miała dar czytania 
w duszach. Zmarła 13 stycznia 1228 roku.
13 STYCZNIA: Święta Ivetta z Huy (1158-1228) Iwetta (Jutta) urodziła się w Huy, w Belgii w 1158 roku. Po śmierci męża, mając zaledwie 18 lat wstąpiła do cystersek i przez 40 lat żyła w zamkniętej celi położonej obok przytułku dla trędowatych w Huy. Pokutą i modlitwą uprosiła nawrócenie ojca i syna. Miała dar czytania w duszach. Zmarła 13 stycznia 1228 roku.
2 LUTY:

Święta Joanna de Lestonnac (1556- 1640)

       c.d. W 1607 roku Paweł V wydał brewe zatwierdzające fundację. W rok później Joanna i jej pierwsze towarzyszki przywdziały habity rozpoczynając życie według reguły benedyktyńskiej, poświęcając się wychowaniu dziewcząt z rodzin  zamożnych i ubogich, co szczególnie wobec szerzącego się w Bordeaux kalwinizmu było bardzo pożyteczne. Przez jakiś czas, z powodu oszczerstw związanych z fundacjami nowych placówek zajmujących się katolickim wychowaniem dziewcząt, założycielka zmuszona była mieszkać w odosobnieniu. Gdy 2 lutego 1640 roku Joanna umierała, założone przez nią Zgromadzenie Sióstr Naszej Umiłowanej Pani (Notre-Dame), zwane również Zakonem Stowarzyszenia NMP szybko się rozprzestrzeniało i liczyło już trzydzieści domów. Obecnie posiada około 3600 członkiń. Założycielka została beatyfikowana w 1891 roku,  a kanonizował ją w 1949 roku Pius XII.
2 LUTY: Święta Joanna de Lestonnac (1556- 1640) c.d. W 1607 roku Paweł V wydał brewe zatwierdzające fundację. W rok później Joanna i jej pierwsze towarzyszki przywdziały habity rozpoczynając życie według reguły benedyktyńskiej, poświęcając się wychowaniu dziewcząt z rodzin zamożnych i ubogich, co szczególnie wobec szerzącego się w Bordeaux kalwinizmu było bardzo pożyteczne. Przez jakiś czas, z powodu oszczerstw związanych z fundacjami nowych placówek zajmujących się katolickim wychowaniem dziewcząt, założycielka zmuszona była mieszkać w odosobnieniu. Gdy 2 lutego 1640 roku Joanna umierała, założone przez nią Zgromadzenie Sióstr Naszej Umiłowanej Pani (Notre-Dame), zwane również Zakonem Stowarzyszenia NMP szybko się rozprzestrzeniało i liczyło już trzydzieści domów. Obecnie posiada około 3600 członkiń. Założycielka została beatyfikowana w 1891 roku, a kanonizował ją w 1949 roku Pius XII.
24 LUTY:

Święty Jan Theristi (+1129)

       Znany także jako Theristus lub „Harvester”. Z pochodzenia był Kalabryjczykiem, urodzonym na Sycylii. Jego matka była niewolnicą 
u Saracenów. Jan uciekł w młodym wieku i został benedyktyńskim mnichem. Przez wiel lat służył Kościołowi.
24 LUTY: Święty Jan Theristi (+1129) Znany także jako Theristus lub „Harvester”. Z pochodzenia był Kalabryjczykiem, urodzonym na Sycylii. Jego matka była niewolnicą u Saracenów. Jan uciekł w młodym wieku i został benedyktyńskim mnichem. Przez wiel lat służył Kościołowi.
4 LUTY:

Święty Nitard (+845)

            Najpierw był mnichem w Korbei, w Saksonii (obecnie Niemcy). Został uczniem św. Ansgara i poszedł jego śladami. Głosił kazania wśród pogan Skandynawskich. Został zamordowany przez nowo powstały lud szwedzki, który już na początku przeciwstawiał się chrześcijańskiej wierze.
4 LUTY: Święty Nitard (+845) Najpierw był mnichem w Korbei, w Saksonii (obecnie Niemcy). Został uczniem św. Ansgara i poszedł jego śladami. Głosił kazania wśród pogan Skandynawskich. Został zamordowany przez nowo powstały lud szwedzki, który już na początku przeciwstawiał się chrześcijańskiej wierze.
4 LUTY:

Święty Obicjusz (+1204)

          Był rycerzem. Gdy po bitwie leczył się z ran, doznał wizji wiecznego potępienia w 1191 roku. Oddał się wówczas na posługi przy klasztorze benedyktynek w Brescii. Jako oblat wiódł życie pełne bogomyślności oraz uczynków pokutnych. Zmarł 6 grudnia 1204 roku. Kult zaaprobowano w 1900 roku. Natomiast wspomnienie przeniesiono na
4 lutego.
4 LUTY: Święty Obicjusz (+1204) Był rycerzem. Gdy po bitwie leczył się z ran, doznał wizji wiecznego potępienia w 1191 roku. Oddał się wówczas na posługi przy klasztorze benedyktynek w Brescii. Jako oblat wiódł życie pełne bogomyślności oraz uczynków pokutnych. Zmarł 6 grudnia 1204 roku. Kult zaaprobowano w 1900 roku. Natomiast wspomnienie przeniesiono na 4 lutego.
14 STYCZNIA:

Święty Odo z Novarri (+1209)

          Musiał jednak ustąpić z bycia przeorem wobec prześladowań ze strony miejscowego biskupa. Został kapelanem konwentu w Tagliacozzo we Włoszech, gdzie umarł licząc blisko sto lat w 1200 roku. Był słynny 
z życia świątobliwego i cudów, o których wiele opowiadano.
14 STYCZNIA: Święty Odo z Novarri (+1209) Musiał jednak ustąpić z bycia przeorem wobec prześladowań ze strony miejscowego biskupa. Został kapelanem konwentu w Tagliacozzo we Włoszech, gdzie umarł licząc blisko sto lat w 1200 roku. Był słynny z życia świątobliwego i cudów, o których wiele opowiadano.
11  LUTY:

Święty Paschalis I, papież (+824)

            Rzymianin. Mnich benedyktyński. Zasiadał na Stolicy Piętrowej w latach 817 -824. Wiele zwłok słynnych męczenników rzymskich, m.in. św. Cecylii, kazał przenieść z katakumb do kościołów w Rzymie.
11 LUTY: Święty Paschalis I, papież (+824) Rzymianin. Mnich benedyktyński. Zasiadał na Stolicy Piętrowej w latach 817 -824. Wiele zwłok słynnych męczenników rzymskich, m.in. św. Cecylii, kazał przenieść z katakumb do kościołów w Rzymie.
8 luty:  

Święty Piotr zwany Ogniowym (Igneus) (+1088)

    Pochodził z Florencji. W Vallombrosie przywdział habit mnisi. Dla poparcia oskarżenia, wytoczonego przeciw biskupowi florenckiemu, Piotrowi z Pawii, któremu to zarzucano symonię, w 1068 roku przeszedł nietknięty próbę ognia. Stąd właśnie przydomek, który mu nadano. Wkrótce potem został przeorem w Passignano, a następnie opatem w Fucecchio. W 1074 roku Grzegorz VII mianował go kardynałem  i biskupem w Albano, a następnie posługiwał się nim w rozmaitych legacjach na terenie Italii, Francji i Niemiec. Wiele zdziałał wtedy dla odnowienia dyscypliny kościelnej. Zmarł 8 stycznia po 1088 roku. Wspomnienie obchodzono jednak w dniu 8 lutego. Jego kult zaaprobowany został w 1673 roku.
8 luty: Święty Piotr zwany Ogniowym (Igneus) (+1088) Pochodził z Florencji. W Vallombrosie przywdział habit mnisi. Dla poparcia oskarżenia, wytoczonego przeciw biskupowi florenckiemu, Piotrowi z Pawii, któremu to zarzucano symonię, w 1068 roku przeszedł nietknięty próbę ognia. Stąd właśnie przydomek, który mu nadano. Wkrótce potem został przeorem w Passignano, a następnie opatem w Fucecchio. W 1074 roku Grzegorz VII mianował go kardynałem i biskupem w Albano, a następnie posługiwał się nim w rozmaitych legacjach na terenie Italii, Francji i Niemiec. Wiele zdziałał wtedy dla odnowienia dyscypliny kościelnej. Zmarł 8 stycznia po 1088 roku. Wspomnienie obchodzono jednak w dniu 8 lutego. Jego kult zaaprobowany został w 1673 roku.
15 stycznia:

Święty Piotr z Castelnau (+1208)

        Urodził się w pobliżu Montpellier. W 1182 roku został kanonikiem, a w 1199 roku archidiakonem w Maguelonne. Innocenty III powierzał mu wówczas rozmaite zadania. W 1201 roku Piotr wstąpił do cystersów. 
W dwa lata później papież Innocenty III wysłał go razem z drugim cystersem do albigensów. Miała to być -misja wiary i pokoju-. Legaci stali się wtedy wędrownymi kaznodziejami i podejmowali dyskusję z predykantami nowego wyznania. W Saint-Gilles doszło do rozmowy z opornym hrabią. Toczyła się burzliwie. Wkrótce po niej, rankiem 15 stycznia 1208 roku, jeden z zauszników hrabiego zabił legata.
15 stycznia: Święty Piotr z Castelnau (+1208) Urodził się w pobliżu Montpellier. W 1182 roku został kanonikiem, a w 1199 roku archidiakonem w Maguelonne. Innocenty III powierzał mu wówczas rozmaite zadania. W 1201 roku Piotr wstąpił do cystersów. W dwa lata później papież Innocenty III wysłał go razem z drugim cystersem do albigensów. Miała to być -misja wiary i pokoju-. Legaci stali się wtedy wędrownymi kaznodziejami i podejmowali dyskusję z predykantami nowego wyznania. W Saint-Gilles doszło do rozmowy z opornym hrabią. Toczyła się burzliwie. Wkrótce po niej, rankiem 15 stycznia 1208 roku, jeden z zauszników hrabiego zabił legata.
4 LUTY:

Błogosławiony Raban Maur(776–856)

             W literaturze naukowej występuje albo jako Raban(us), albo Hrabanus Maur(us). Urodził się w Moguncji około 776 roku (784?). 
Pochodził ze znaczącego rodu. Gdy miał osiem lat, oddano go jako oblata do opactwa benedyktyńskiego w Fuldzie. W 791 roku otrzymał tam zakonne postrzyżyny, a diakonat w 801 roku. Na kapłana wyświęcono go w 814 roku. Być może przez krótki czas przebywał na dworze Karola Wielkiego. W każdym razie ze swym przyjacielem Hattonem wysłany został przez swojego opata Ratgara do Tours, gdzie był uczniem Alkuina i studiował pod jego kierunkiem teologię i nauki wyzwolone. Posiadł też wtedy znajomość języka greckiego, hebrajskiego i syryjskiego. Wielki mistrz nazwał go wówczas Maurem, bo chciał w ten sposób przypomnieć ucznia św. Benedykta. c.d.
4 LUTY: Błogosławiony Raban Maur(776–856) W literaturze naukowej występuje albo jako Raban(us), albo Hrabanus Maur(us). Urodził się w Moguncji około 776 roku (784?). Pochodził ze znaczącego rodu. Gdy miał osiem lat, oddano go jako oblata do opactwa benedyktyńskiego w Fuldzie. W 791 roku otrzymał tam zakonne postrzyżyny, a diakonat w 801 roku. Na kapłana wyświęcono go w 814 roku. Być może przez krótki czas przebywał na dworze Karola Wielkiego. W każdym razie ze swym przyjacielem Hattonem wysłany został przez swojego opata Ratgara do Tours, gdzie był uczniem Alkuina i studiował pod jego kierunkiem teologię i nauki wyzwolone. Posiadł też wtedy znajomość języka greckiego, hebrajskiego i syryjskiego. Wielki mistrz nazwał go wówczas Maurem, bo chciał w ten sposób przypomnieć ucznia św. Benedykta. c.d.
4 LUTY:

Błogosławiony Raban Maur (776–856) c.d. 2

            Gdy w 842 roku Lotariusz poniósł klęskę, musiał zrezygnować ze stanowiska i usunąć się do Petersbergu. Tam to ukończył pisanie kilku dziełek, między innymi De rerum naturis. Potem pogodził się 
z Ludwikiem Niemcem i dzięki jego poparciu wyniesiony został na arcybiskupstwo mogunckie w 847 roku, gdy miał już 71 lat. Odbył na tym stanowisku trzy synody (847, 848 i 852) oraz zajął się sprawami Gotszalka (zagadnienie predestynacji) i Ebona, arcybiskupa Reims. Był znany ze swej działalności dobroczynnej.  Annales Fuldenses podają że 
w ciągu 850 dni karmił codziennie ponad 300 ubogich. Zmarł w Winkel (Vincellum) koło Moguncji 4 lutego 856 roku. W diecezjach mogunckiej, limburskiej, wrocławskiej i w Fuldzie czczono go zawsze jako błogosławionego lub świętego. Był prawdopodobnie najbardziej uczonym człowiekiem  swoich czasów.
4 LUTY: Błogosławiony Raban Maur (776–856) c.d. 2 Gdy w 842 roku Lotariusz poniósł klęskę, musiał zrezygnować ze stanowiska i usunąć się do Petersbergu. Tam to ukończył pisanie kilku dziełek, między innymi De rerum naturis. Potem pogodził się z Ludwikiem Niemcem i dzięki jego poparciu wyniesiony został na arcybiskupstwo mogunckie w 847 roku, gdy miał już 71 lat. Odbył na tym stanowisku trzy synody (847, 848 i 852) oraz zajął się sprawami Gotszalka (zagadnienie predestynacji) i Ebona, arcybiskupa Reims. Był znany ze swej działalności dobroczynnej. Annales Fuldenses podają że w ciągu 850 dni karmił codziennie ponad 300 ubogich. Zmarł w Winkel (Vincellum) koło Moguncji 4 lutego 856 roku. W diecezjach mogunckiej, limburskiej, wrocławskiej i w Fuldzie czczono go zawsze jako błogosławionego lub świętego. Był prawdopodobnie najbardziej uczonym człowiekiem swoich czasów.
26 kwietnia:

- Święty Rafał Barón Arnaiz, trapista  (1911-1939)

	Urodził się 9 kwietnia 1911 roku w Burgos, w Hiszpanii, w katolickiej rodzinie. Po ukończeniu studiów architektonicznych wstąpił w 1934 roku do trapistów. Zmarł mając zaledwie 27 lat w opactwie San Isidoro de Dueňas w Palencji 26 kwietnia 1939 roku. Ostatnie słowa wypowiedziane przez św. Rafała brzmiały: „Zabierz mnie ode mnie samego i daj światu”. Został beatyfikowany przez Jana Pawła II 27 września 1992 roku, a kanonizowany przez Benedykta XVI 11 października 2009 roku. Treścią wszystkich jego poczynań było zawołanie „Tylko Bóg”. Podczas uroczystości beatyfikacyjnej Jan Paweł II podkreślił, że brat Rafał  w swoim krótkim, ale intensywnym życiu „zwłaszcza dla ludzi młodych stał się przykładem pełnej miłości 
i bezwarunkowej odpowiedzi na Boże wezwanie.  - powtarzał często w swoich pismach duchowych.
26 kwietnia: - Święty Rafał Barón Arnaiz, trapista (1911-1939) Urodził się 9 kwietnia 1911 roku w Burgos, w Hiszpanii, w katolickiej rodzinie. Po ukończeniu studiów architektonicznych wstąpił w 1934 roku do trapistów. Zmarł mając zaledwie 27 lat w opactwie San Isidoro de Dueňas w Palencji 26 kwietnia 1939 roku. Ostatnie słowa wypowiedziane przez św. Rafała brzmiały: „Zabierz mnie ode mnie samego i daj światu”. Został beatyfikowany przez Jana Pawła II 27 września 1992 roku, a kanonizowany przez Benedykta XVI 11 października 2009 roku. Treścią wszystkich jego poczynań było zawołanie „Tylko Bóg”. Podczas uroczystości beatyfikacyjnej Jan Paweł II podkreślił, że brat Rafał w swoim krótkim, ale intensywnym życiu „zwłaszcza dla ludzi młodych stał się przykładem pełnej miłości i bezwarunkowej odpowiedzi na Boże wezwanie. - powtarzał często w swoich pismach duchowych.
13 PAŹDZIERNIKA:

Błogosławiony Regimbald ze Speyer (+1039)

               W 1012 r. biskup Augsburga Bruno wezwał go, aby objął przełożeństwo w odnawianym klasztorze pod wezwaniem świętych Ulryka i Afry. W trzy lata później został przełożonym w Ebersbergu, gdzie, podobnie jak w Augsburgu, kanoników zastępowali benedyktyni. W 1022 r. był opatem w Lorsch. Stamtąd kierował organizowaniem żeńskiego klasztoru w Heiligenbergu. Uczestniczył także w synodach w Selingstadt i Frankfurcie. W 1032 r. objął z inicjatywy Konrada II stolicę biskupią w Spirze. Okazał się na niej dobrym administratorem i budowniczym katedry. W styczniu 1039 r. pochował w niej cesarza. Sam zmarł wkrótce potem, 13 października tegoż roku. U benedyktynów zawsze czczono go jako błogosławionego.
13 PAŹDZIERNIKA: Błogosławiony Regimbald ze Speyer (+1039) W 1012 r. biskup Augsburga Bruno wezwał go, aby objął przełożeństwo w odnawianym klasztorze pod wezwaniem świętych Ulryka i Afry. W trzy lata później został przełożonym w Ebersbergu, gdzie, podobnie jak w Augsburgu, kanoników zastępowali benedyktyni. W 1022 r. był opatem w Lorsch. Stamtąd kierował organizowaniem żeńskiego klasztoru w Heiligenbergu. Uczestniczył także w synodach w Selingstadt i Frankfurcie. W 1032 r. objął z inicjatywy Konrada II stolicę biskupią w Spirze. Okazał się na niej dobrym administratorem i budowniczym katedry. W styczniu 1039 r. pochował w niej cesarza. Sam zmarł wkrótce potem, 13 października tegoż roku. U benedyktynów zawsze czczono go jako błogosławionego.
9 CZERWCA:

- Święty Ryszard, biskup Andrii, mnich benedyktyński (+XII w.)

        Do Italii przybył z Anglii. Nie było w tym nic niezwykłego, skoro 
w czasie dominacji normandzkiej wielu stamtąd emigrowało na kontynent. Na stolicę biskupią powołany został zapewne między 1154 
a 1159 rokiem, za pontyfikatu Hadriana IV, który także był benedyktynem, pochodzącym z Anglii. W 1179 roku Ryszard uczestniczył w trzecim soborze lateraneńskim. Potem przewodniczył translacji relikwii męczenników Poncjana i Erazma. Przypisywano mu długi pontyfikat, ale dokładnych dat nie znamy. Kanonizowano go może w 1300 roku. W Andrii czczono go intensywnie, a w legendach stał się jednym z pierwszych apostołów chrześcijańskich w Italii. Wspomnienie przypada 9 czerwca.
9 CZERWCA: - Święty Ryszard, biskup Andrii, mnich benedyktyński (+XII w.) Do Italii przybył z Anglii. Nie było w tym nic niezwykłego, skoro w czasie dominacji normandzkiej wielu stamtąd emigrowało na kontynent. Na stolicę biskupią powołany został zapewne między 1154 a 1159 rokiem, za pontyfikatu Hadriana IV, który także był benedyktynem, pochodzącym z Anglii. W 1179 roku Ryszard uczestniczył w trzecim soborze lateraneńskim. Potem przewodniczył translacji relikwii męczenników Poncjana i Erazma. Przypisywano mu długi pontyfikat, ale dokładnych dat nie znamy. Kanonizowano go może w 1300 roku. W Andrii czczono go intensywnie, a w legendach stał się jednym z pierwszych apostołów chrześcijańskich w Italii. Wspomnienie przypada 9 czerwca.
9  LUTY:

Święty Ansbert z Rouen (+695)

          Miał pochodzić z Chaussy-en-Vexin, ze znakomitego rodu Neustrii.
 Na dworze Chlotara III był referendarzem. Wrócił potem do benedyktyńskiego klasztoru w Fontenelle, St. Wandrille,do którego wcześniej wstąpił. W 677 roku został tam opatem. W siedem lat później został następcą św. Audoena na stolicy biskupiej w Rouen. Pod wpływem oszczerstwa został usunięty. Zmarł na wygnaniu w Hautmont w 695 roku, zanim zdążył objąć swą stolicę arcybiskupią. Wspominano go w dniu 9 lutego,  ale także 9 marca i 1 kwietnia.
9 LUTY: Święty Ansbert z Rouen (+695) Miał pochodzić z Chaussy-en-Vexin, ze znakomitego rodu Neustrii. Na dworze Chlotara III był referendarzem. Wrócił potem do benedyktyńskiego klasztoru w Fontenelle, St. Wandrille,do którego wcześniej wstąpił. W 677 roku został tam opatem. W siedem lat później został następcą św. Audoena na stolicy biskupiej w Rouen. Pod wpływem oszczerstwa został usunięty. Zmarł na wygnaniu w Hautmont w 695 roku, zanim zdążył objąć swą stolicę arcybiskupią. Wspominano go w dniu 9 lutego, ale także 9 marca i 1 kwietnia.
7 STYCZNIA: 

Święty Ced(d) z Lindisfarne (+664)

            On i trzej jego bracia, Chad, Celin i Cynibal, odegrali poważną rolę 
w nawracaniu Anglosasów w VII stuleciu. Pochodził z Nortumbrii, 
a wychował się w benedyktyńskim klasztorze w Lindisfarne, gdzie za mistrzów miał najpierw św. Aidana, potem św. Finana. Ten ostatni wysłał go z innymi do Sasów Wschodnich, gdzie wówczas panował dopiero co nawrócony król Sigbert. Finan sprawił też, że Ceda wyniesiono do godności biskupiej. Gdy w 661 roku Sigberta zamordowano, zdołał nawrócić jego następcę, Suidhelma. Uczestniczył potem w słynnym synodzie w Whitby (664) i opowiedział się za przyjęciem rzymskiego terminu Wielkanocy. Na swym misyjnym terenie pozakładał kilka klasztorów (Yothancaster, Tillaburg, Listingay) i wybudował kilka kościołów. Był mężem wielkiego umartwienia. Zmarł 26 października 664 roku, skoszony przez epidemię. Wspomnienie przeniesiono później na dzień 7 stycznia lub 26 października.
7 STYCZNIA: Święty Ced(d) z Lindisfarne (+664) On i trzej jego bracia, Chad, Celin i Cynibal, odegrali poważną rolę w nawracaniu Anglosasów w VII stuleciu. Pochodził z Nortumbrii, a wychował się w benedyktyńskim klasztorze w Lindisfarne, gdzie za mistrzów miał najpierw św. Aidana, potem św. Finana. Ten ostatni wysłał go z innymi do Sasów Wschodnich, gdzie wówczas panował dopiero co nawrócony król Sigbert. Finan sprawił też, że Ceda wyniesiono do godności biskupiej. Gdy w 661 roku Sigberta zamordowano, zdołał nawrócić jego następcę, Suidhelma. Uczestniczył potem w słynnym synodzie w Whitby (664) i opowiedział się za przyjęciem rzymskiego terminu Wielkanocy. Na swym misyjnym terenie pozakładał kilka klasztorów (Yothancaster, Tillaburg, Listingay) i wybudował kilka kościołów. Był mężem wielkiego umartwienia. Zmarł 26 października 664 roku, skoszony przez epidemię. Wspomnienie przeniesiono później na dzień 7 stycznia lub 26 października.
5 PAŹDZIERNIKA:

Święty Placyd (+VI w.)

        Patrycjusz Tertullus oddał Placyda jako oblata na wychowanie św. Benedyktowi. Odtąd razem z innym uczniem, Maurem, towarzyszył patriarsze. Posłany po wodę, zsunął się do jeziora i porwany przez falę, byłby zatonął. Święty wysłał jednak na ratunek Maura, a on, nie zdając sobie z tego sprawy, doszedł po tafli jeziora do tonącego i wyciągnął go na brzeg. Tradycja benedyktyńska umieściła go dzięki temu tuż przy Benedykcie, a potem razem ze Scholastyką i wspomnianym Maurem czciła jako wyznawcę. Brewiarz rzymski identyfikuje go z innym Placidem, który poniósł śmierć z kilkunastoma towarzyszami na Sycylii z ręki rozbójników morskich. Męczeństwo tego Placida uprzedziło jednak o jakieś 200 lat czasy, w których żył młody benedyktyn, który może również był męczennikiem. W XII wieku dopiero pomieszano fakty
 z życia obu Placydów. Wspomnienie 5 października
5 PAŹDZIERNIKA: Święty Placyd (+VI w.) Patrycjusz Tertullus oddał Placyda jako oblata na wychowanie św. Benedyktowi. Odtąd razem z innym uczniem, Maurem, towarzyszył patriarsze. Posłany po wodę, zsunął się do jeziora i porwany przez falę, byłby zatonął. Święty wysłał jednak na ratunek Maura, a on, nie zdając sobie z tego sprawy, doszedł po tafli jeziora do tonącego i wyciągnął go na brzeg. Tradycja benedyktyńska umieściła go dzięki temu tuż przy Benedykcie, a potem razem ze Scholastyką i wspomnianym Maurem czciła jako wyznawcę. Brewiarz rzymski identyfikuje go z innym Placidem, który poniósł śmierć z kilkunastoma towarzyszami na Sycylii z ręki rozbójników morskich. Męczeństwo tego Placida uprzedziło jednak o jakieś 200 lat czasy, w których żył młody benedyktyn, który może również był męczennikiem. W XII wieku dopiero pomieszano fakty z życia obu Placydów. Wspomnienie 5 października
17 LUTY:

Święty Sylwin (+720)

           Urodził się w Frankijskiej szlacheckiej rodzinie. Slużył przez jakiś czas na dworze króla Childeryka II i Henryka III?, ale zrezygnował 
ze wszystkich ziemskich zajęć, również zaproponowane mu małżeństwo 
i został pielgrzymem. Wyruszył do Rzymu i został wyświęcony na księdza, a potem konsekrowany biskupem. Powrócił do Francji, i służył jako biskup na misjach w pobliżu Toulouse (albo Therouanne) prze 40 lat, użył swojego własnego majątku zapałacił okup za niewolników 
i wybudował kościół. Kiedy zrezygnował z biskupstwa udał się do benedyktyńskiego klasztoru, gdzie był skromnym mnichem 
i przypisywane mu są cuda.
17 LUTY: Święty Sylwin (+720) Urodził się w Frankijskiej szlacheckiej rodzinie. Slużył przez jakiś czas na dworze króla Childeryka II i Henryka III?, ale zrezygnował ze wszystkich ziemskich zajęć, również zaproponowane mu małżeństwo i został pielgrzymem. Wyruszył do Rzymu i został wyświęcony na księdza, a potem konsekrowany biskupem. Powrócił do Francji, i służył jako biskup na misjach w pobliżu Toulouse (albo Therouanne) prze 40 lat, użył swojego własnego majątku zapałacił okup za niewolników i wybudował kościół. Kiedy zrezygnował z biskupstwa udał się do benedyktyńskiego klasztoru, gdzie był skromnym mnichem i przypisywane mu są cuda.
4 GRUDNIA:

Święty Sola (+794)

        Około 743 r. przybył na prośbę Bonifacego z Anglii do Niemiec. Mnichem benedyktyńskim  i kapłanem został prawdopodobnie we Fuldzie. Około 750 r. osiedlił się w Husen (Solnhofen), w pobliżu dworu królewskiego, i zajął się ewnagelizacją. Karol Wielki ofiarował mu w 793 r. -miejsce, na którym mieszka-. W testamencie przekazał je opactwu  we Fuldzie, które w Husen ustanowiło przeorat. Święty zmarł 4 grudnia 794 r. W 838 lub w 839 r. diakon Gundram, z upoważnienia biskupa, dokonał podniesienia jego relikwii, a swego przyjaciela Ermenrycha skłonił do zredagowania żywota. W 819 r. zbudowano też nad jego grobem bazylikę, z której część zachowała się po dzień dzisiejszy.
4 GRUDNIA: Święty Sola (+794) Około 743 r. przybył na prośbę Bonifacego z Anglii do Niemiec. Mnichem benedyktyńskim i kapłanem został prawdopodobnie we Fuldzie. Około 750 r. osiedlił się w Husen (Solnhofen), w pobliżu dworu królewskiego, i zajął się ewnagelizacją. Karol Wielki ofiarował mu w 793 r. -miejsce, na którym mieszka-. W testamencie przekazał je opactwu we Fuldzie, które w Husen ustanowiło przeorat. Święty zmarł 4 grudnia 794 r. W 838 lub w 839 r. diakon Gundram, z upoważnienia biskupa, dokonał podniesienia jego relikwii, a swego przyjaciela Ermenrycha skłonił do zredagowania żywota. W 819 r. zbudowano też nad jego grobem bazylikę, z której część zachowała się po dzień dzisiejszy.
21 LUTY:

Święty Piotr Damiani (1007-1072)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-21.php3
21 LUTY: Święty Piotr Damiani (1007-1072)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-21.php3
13  STYCZNIA:

Święty Berno z Cluny (+927)

        Był opatem Gigny, Baume-les-Messieurs. W 910 roku został pierwszym opatem benedyktyńskim w Cluny i był nim do 917 roku. Zmarł w 927 roku. Wspomnienie obchodzi się  13 stycznia.
13 STYCZNIA: Święty Berno z Cluny (+927) Był opatem Gigny, Baume-les-Messieurs. W 910 roku został pierwszym opatem benedyktyńskim w Cluny i był nim do 917 roku. Zmarł w 927 roku. Wspomnienie obchodzi się 13 stycznia.
13  LUTY:

Święta Ermengilda z Ely (+703)

	Córka króla Kentu Erkomberta i świętej Seksburgi, żona króla Mercji  Wulfhera. Owdowiawszy, została mniszką a później ksienią benedyktyńskich klasztorów w Milton i Ely. Zmarła w 703 roku. Jej wspomnienie obchodzi się 13 lutego.
13 LUTY: Święta Ermengilda z Ely (+703) Córka króla Kentu Erkomberta i świętej Seksburgi, żona króla Mercji Wulfhera. Owdowiawszy, została mniszką a później ksienią benedyktyńskich klasztorów w Milton i Ely. Zmarła w 703 roku. Jej wspomnienie obchodzi się 13 lutego.
23 LUTY:

Święta Milburga z Wenlock (+ 722)

        Starsza siostra świętych Mildredy i Mildgyty. W 680 roku założyła 
w Wenlock (Shroshire) w Anglii, klasztor mniszek, a Teodor, arcybiskup Canterbury, udzielił jej jako ksieni uroczystego błogosławieństwa. Miała posiadać dar uzdrawiania. Zmarła w swym opactwie około 722 roku, zapewne w dniu 23 lutego. Tam ją też pochowano. Klasztor został potem zniszczony przez najeźdźców. Odnowili go mnisi kluniaccy, którzy też w 1078 roku odnaleźli szczątki ksieni. Przenieśli je do kościoła, który budowali ku jej czci. Milburgę jako jedyną z trzech świętych sióstr (zob. Mildgyta) wpisano do Martyrologium Rzymskiego.
23 LUTY: Święta Milburga z Wenlock (+ 722) Starsza siostra świętych Mildredy i Mildgyty. W 680 roku założyła w Wenlock (Shroshire) w Anglii, klasztor mniszek, a Teodor, arcybiskup Canterbury, udzielił jej jako ksieni uroczystego błogosławieństwa. Miała posiadać dar uzdrawiania. Zmarła w swym opactwie około 722 roku, zapewne w dniu 23 lutego. Tam ją też pochowano. Klasztor został potem zniszczony przez najeźdźców. Odnowili go mnisi kluniaccy, którzy też w 1078 roku odnaleźli szczątki ksieni. Przenieśli je do kościoła, który budowali ku jej czci. Milburgę jako jedyną z trzech świętych sióstr (zob. Mildgyta) wpisano do Martyrologium Rzymskiego.
17 GRUDNIA:

Święty Sturmiusz z Fuldy (ok. 715- 779)

           Urodził się około 715 roku w Górnej Austrii, może w Lorch. Wcześnie zetknął się ze św Bonifacym, zaś wykształcenie otrzymał we Fritzlarze. Około 740 roku przyjął święcenia kapłańskie. Działał potem jako misjonarz na terenie Hesji. Z Bonifacym współpracował w zakładaniu opactwa we Fuldzie. Jako tamtejszy opat wielce przyczynił się do umocnienia materialnych i duchowych podstaw ośrodka. W latach 747 - 748 przebywał na Monte Cassino dla zapoznania się z autentycznym życiem benedyktyńskim. W 751 r. uzyskał dla swego opactwa przywilej egzempcji, a potem zadbał o szczątki zamordowanego (754 r.) Bonifacego. W 774 r. otrzymał dla swego opactwa immunitety cesarskie, a na początku wojny saskiej duże tereny misyjne nad Diemel i Wezerą. W 779 r. towarzyszył Karolowi Wielkiemu w wyprawie przeciwko Sasom, ale
 w drodze zachorował i wkrótce po powrocie do Fuldy, w dniu 17 grudnia, zmarł.
17 GRUDNIA: Święty Sturmiusz z Fuldy (ok. 715- 779) Urodził się około 715 roku w Górnej Austrii, może w Lorch. Wcześnie zetknął się ze św Bonifacym, zaś wykształcenie otrzymał we Fritzlarze. Około 740 roku przyjął święcenia kapłańskie. Działał potem jako misjonarz na terenie Hesji. Z Bonifacym współpracował w zakładaniu opactwa we Fuldzie. Jako tamtejszy opat wielce przyczynił się do umocnienia materialnych i duchowych podstaw ośrodka. W latach 747 - 748 przebywał na Monte Cassino dla zapoznania się z autentycznym życiem benedyktyńskim. W 751 r. uzyskał dla swego opactwa przywilej egzempcji, a potem zadbał o szczątki zamordowanego (754 r.) Bonifacego. W 774 r. otrzymał dla swego opactwa immunitety cesarskie, a na początku wojny saskiej duże tereny misyjne nad Diemel i Wezerą. W 779 r. towarzyszył Karolowi Wielkiemu w wyprawie przeciwko Sasom, ale w drodze zachorował i wkrótce po powrocie do Fuldy, w dniu 17 grudnia, zmarł.
2 LUTY:

Święta Adeloga z Kitzingen (+745) 

             Nazywana również Hadelogą. Była frankońską księżniczką, która ufundowała klasztor benedyktyński w Kitzingen we Frankonii (obecne Niemcy i była tam ksienią.
2 LUTY: Święta Adeloga z Kitzingen (+745) Nazywana również Hadelogą. Była frankońską księżniczką, która ufundowała klasztor benedyktyński w Kitzingen we Frankonii (obecne Niemcy i była tam ksienią.
12 STYCZNIA:

Święty Benedykt Biscop (628-690)

            Pochodził z Nortumbrii. Przez jakiś czas przebywał w słynnym ośrodku zakonnym na Wyspie Leryńskiej. Potem rządził opactwem w Canterbury. Założył dwa opactwa: w Wearmouth oraz w Jarrow. One także stały się ogniskami intensywnego życia religijnego oraz ośrodkami sztuki i nauki. Benedykt zmarł w roku 690. Pochwalną mową uczcił go Beda, jego najwybitniejszy uczeń.
12 STYCZNIA: Święty Benedykt Biscop (628-690) Pochodził z Nortumbrii. Przez jakiś czas przebywał w słynnym ośrodku zakonnym na Wyspie Leryńskiej. Potem rządził opactwem w Canterbury. Założył dwa opactwa: w Wearmouth oraz w Jarrow. One także stały się ogniskami intensywnego życia religijnego oraz ośrodkami sztuki i nauki. Benedykt zmarł w roku 690. Pochwalną mową uczcił go Beda, jego najwybitniejszy uczeń.
15 stycznia:

Święty Ceodwulf z Nortumbrii (+764)

            W 724 roku objął po swym bracie tron w Nortumbrii. Popierał tam rozwój organizacji kościelnej i dbał, aby stanowiska obejmowali dobrzy kandydaci. Jemu, gloriosissimo regi Ceoluulfo, Beda dedykował swą Historię kościelną. Ale jego panowanie długo nie trwało. Tronu pozbawiło go powstanie. Zmuszono go wówczas do przyjęcia tonsury i zamknięto w klasztorze. Gdy odzyskał wolność, sam zrezygnował z praw do korony i jako mnich usunął się do benedyktyńskiego klasztoru w Lindisfarne. Zmarł tam w siedem lat później, w 764 roku. Świety Beda dedykował jemu swoją „Historię Kościoła angielskiego”. 
Jego wspomnienie obchodzono 15 stycznia.
15 stycznia: Święty Ceodwulf z Nortumbrii (+764) W 724 roku objął po swym bracie tron w Nortumbrii. Popierał tam rozwój organizacji kościelnej i dbał, aby stanowiska obejmowali dobrzy kandydaci. Jemu, gloriosissimo regi Ceoluulfo, Beda dedykował swą Historię kościelną. Ale jego panowanie długo nie trwało. Tronu pozbawiło go powstanie. Zmuszono go wówczas do przyjęcia tonsury i zamknięto w klasztorze. Gdy odzyskał wolność, sam zrezygnował z praw do korony i jako mnich usunął się do benedyktyńskiego klasztoru w Lindisfarne. Zmarł tam w siedem lat później, w 764 roku. Świety Beda dedykował jemu swoją „Historię Kościoła angielskiego”. Jego wspomnienie obchodzono 15 stycznia.
15 stycznia:

Święty Maur z Glanfeuil (512 - 584)

         Urodził się w 512 roku jako syn senatora rzymskiego Ekwicjusza. 
Gdy miał dwanaście lat, powierzono go św. Benedyktowi..  Stanie się najlepszym, ulubionym z uczniów patriarchy. Opowiada Grzegorz 
w Dialogach, że mistrz posłał Maura na poszukiwanie Placyda, który poszedł czerpać wodę. Wpadł nieopatrznie do niej, ale Maur, nie zdając sobie sprawy z niczego, ruszył po tafli jeziora do tonącego towarzysza 
i podał mu rękę. Działo się to pod Subiaco. Gdy około 529 roku Benedykt przeniósł się na Monte Cassino, Maur został tam przeorem, 
a później opatem. Ukochany uczeń Benedykta miał w Glanfeuil 
(St. Maur-sur-Loire) nad Loarą założyć opactwo, które hojnie obdarował król Austrazji, Teodebert. Po trzydziestu ośmiu latach sprawowania władzy opackiej Maur usunął się do celki w pobliżu klasztoru i tam zmarł 15 stycznia 584 roku. ; już za życia posiadał on podobno niezwykłą moc uzdrawiającą.
15 stycznia: Święty Maur z Glanfeuil (512 - 584) Urodził się w 512 roku jako syn senatora rzymskiego Ekwicjusza. Gdy miał dwanaście lat, powierzono go św. Benedyktowi.. Stanie się najlepszym, ulubionym z uczniów patriarchy. Opowiada Grzegorz w Dialogach, że mistrz posłał Maura na poszukiwanie Placyda, który poszedł czerpać wodę. Wpadł nieopatrznie do niej, ale Maur, nie zdając sobie sprawy z niczego, ruszył po tafli jeziora do tonącego towarzysza i podał mu rękę. Działo się to pod Subiaco. Gdy około 529 roku Benedykt przeniósł się na Monte Cassino, Maur został tam przeorem, a później opatem. Ukochany uczeń Benedykta miał w Glanfeuil (St. Maur-sur-Loire) nad Loarą założyć opactwo, które hojnie obdarował król Austrazji, Teodebert. Po trzydziestu ośmiu latach sprawowania władzy opackiej Maur usunął się do celki w pobliżu klasztoru i tam zmarł 15 stycznia 584 roku. ; już za życia posiadał on podobno niezwykłą moc uzdrawiającą.
25 LUTY:

Święta Walburga (ok. 710- 779) 

            Była córką Ryszarda, a siostrą świętych Wilibalda i Wunibalda. Urodziła się około 710 roku. Wykształcenie otrzymała prawdopodobnie 
w klasztorze benedyktyńskim w Wimborne (południowa Anglia). Razem ze świętymi Liobą i Teklą została potem wezwana do pomocy 
w dziele misyjnym, którym na terenie Niemiec kierował Bonifacy. Przypuszcza się, że po burzliwej podróży zatrzymała się najpierw 
w Moguncji. Przebywała potem pod opieką Lioby w Tauberbischofsheim. Ksienią została w założonym przez brata klasztorze benedyktyńskim w Heidenheim. Kiedy w 761 roku Wunibald zmarł, objęła rządy w podwójnym opactwie. Opactwo stało się rychło żywotnym ośrodkiem pracy wychowawczej i dobroczynności. Zmarła 25 lutego  779 roku.     c.d.n.
25 LUTY: Święta Walburga (ok. 710- 779) Była córką Ryszarda, a siostrą świętych Wilibalda i Wunibalda. Urodziła się około 710 roku. Wykształcenie otrzymała prawdopodobnie w klasztorze benedyktyńskim w Wimborne (południowa Anglia). Razem ze świętymi Liobą i Teklą została potem wezwana do pomocy w dziele misyjnym, którym na terenie Niemiec kierował Bonifacy. Przypuszcza się, że po burzliwej podróży zatrzymała się najpierw w Moguncji. Przebywała potem pod opieką Lioby w Tauberbischofsheim. Ksienią została w założonym przez brata klasztorze benedyktyńskim w Heidenheim. Kiedy w 761 roku Wunibald zmarł, objęła rządy w podwójnym opactwie. Opactwo stało się rychło żywotnym ośrodkiem pracy wychowawczej i dobroczynności. Zmarła 25 lutego 779 roku. c.d.n.
13 LISTOPADA:

Święty Abbo z Fleury ( ok. 950- 1004)- patrz: https://pl.wikipedia.org/wiki/Abbo_z_Fleury
13 LISTOPADA: Święty Abbo z Fleury ( ok. 950- 1004)- patrz: https://pl.wikipedia.org/wiki/Abbo_z_Fleury
1 STYCZNIA:

Święty Odylon z Cluny (962 –1049)- https://pl.wikipedia.org/wiki/Odylon_z_Cluny
1 STYCZNIA: Święty Odylon z Cluny (962 –1049)- https://pl.wikipedia.org/wiki/Odylon_z_Cluny
13 GRUDNIA:

Święta Otylia z Hohenburga (+720)

           Była prawdopodobnie córką alzackiego księcia Adalryka (Eticha, Etticona) i wespół z nim założyła klasztor benedyktyński w Hohenburgu, nazwany później (X w.) Odilienburg (Mont-Sainte-Odile). Ona też była jego pierwszą ksienią, może również założycielką klasztoru w Niedermünster. Zmarła około 720 roku. Do jej grobu zaczęli ściągać liczni pielgrzymi, zwłaszcza gdy rozeszła się wieść, że woda ze źródła w Odilienburgu zawiera właściwości lecznicze. Otylia uchodzi za patronkę Alzacji, a także za orędowniczkę w chorobach oczu, uszu i bólach głowy. Jako taką czci ją także lud w Polsce. Wspomnienie przypada 13 grudnia. Od IX w. kult świętej upowszechnił się w Alzacji, a potem w Szwajcarii, południowych Niemczech i gdzie indziej.
13 GRUDNIA: Święta Otylia z Hohenburga (+720) Była prawdopodobnie córką alzackiego księcia Adalryka (Eticha, Etticona) i wespół z nim założyła klasztor benedyktyński w Hohenburgu, nazwany później (X w.) Odilienburg (Mont-Sainte-Odile). Ona też była jego pierwszą ksienią, może również założycielką klasztoru w Niedermünster. Zmarła około 720 roku. Do jej grobu zaczęli ściągać liczni pielgrzymi, zwłaszcza gdy rozeszła się wieść, że woda ze źródła w Odilienburgu zawiera właściwości lecznicze. Otylia uchodzi za patronkę Alzacji, a także za orędowniczkę w chorobach oczu, uszu i bólach głowy. Jako taką czci ją także lud w Polsce. Wspomnienie przypada 13 grudnia. Od IX w. kult świętej upowszechnił się w Alzacji, a potem w Szwajcarii, południowych Niemczech i gdzie indziej.
6 STYCZNIA:

Święty Erminold z Prüfening (+1121)

          Wywodził się z rodziny rycerskiej, osiadłej w Szwabii. Wcześnie przeznaczono go na służbę Bożą i  oddano opactwu benedyktyńskiemu w Hirsau (w Czarnym Lesie). Wyniósł stamtąd niezłomne przywiązanie do Kościoła  i reguły benedyktyńskiej. W 1106 roku Gebhard, biskup Spiry, wezwał go, aby zreformował podupadające opactwo w Lorsch, ale misja się nie powiodła. Mnisi uważali, że jest zbyt wymagający i kpili zeń w wierszach. 
Wrócił wtedy do macierzystego klasztoru, ale w 1114 roku św. Otto 
z Bambergi wezwał go znów, aby stanął na czele założonego przezeń benedyktyńskiego klasztoru w Prüfening. Tam także ściągnął na się niechęć mnichów, którym przedkładał wymagania, ich zdaniem, zbyt wygórowane. Zranili go w czasie sprzeczki, na skutek czego zmarł 6 stycznia 1121 roku. Czczono go później jako męczennika, ale o oficjalną kanonizację się nie postarano.
6 STYCZNIA: Święty Erminold z Prüfening (+1121) Wywodził się z rodziny rycerskiej, osiadłej w Szwabii. Wcześnie przeznaczono go na służbę Bożą i oddano opactwu benedyktyńskiemu w Hirsau (w Czarnym Lesie). Wyniósł stamtąd niezłomne przywiązanie do Kościoła i reguły benedyktyńskiej. W 1106 roku Gebhard, biskup Spiry, wezwał go, aby zreformował podupadające opactwo w Lorsch, ale misja się nie powiodła. Mnisi uważali, że jest zbyt wymagający i kpili zeń w wierszach. Wrócił wtedy do macierzystego klasztoru, ale w 1114 roku św. Otto z Bambergi wezwał go znów, aby stanął na czele założonego przezeń benedyktyńskiego klasztoru w Prüfening. Tam także ściągnął na się niechęć mnichów, którym przedkładał wymagania, ich zdaniem, zbyt wygórowane. Zranili go w czasie sprzeczki, na skutek czego zmarł 6 stycznia 1121 roku. Czczono go później jako męczennika, ale o oficjalną kanonizację się nie postarano.
16 LISTOPADA:

Święta Gertruda Wielka z Helfty (+1302)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-16b.php3
16 LISTOPADA: Święta Gertruda Wielka z Helfty (+1302)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-16b.php3
5 STYCZNIA:

Święta Paula (+1369)

          Urodziła się w Toskanii. Została oddana do miejscowego klasztoru kamedulskiego jako mniszka w bardzo młodym wieku i pozostała w nim do końca swego życia. Paula dobrze wiedziała, że jej wysiłek, starania o pokojowe rozwiązanie wojny pomiędzy Florencją a Pizą.
5 STYCZNIA: Święta Paula (+1369) Urodziła się w Toskanii. Została oddana do miejscowego klasztoru kamedulskiego jako mniszka w bardzo młodym wieku i pozostała w nim do końca swego życia. Paula dobrze wiedziała, że jej wysiłek, starania o pokojowe rozwiązanie wojny pomiędzy Florencją a Pizą.
29  STYCZNIA:

Święty Adelelm z Burgos (+1097)  

               Pochodził z Loudon koło Poitiers. Zrazu był rycerzem. 
Po odbyciu pielgrzymki do Rzymu wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru w Chaise-Dieu. W 1077 roku został tam opatem. Konstancja, żona Alfonsa VI Kastylijskiego, wezwała go potem za Pireneje. Przy odzyskiwaniu Toledo (1085) być może służył jako doradca wojskowy. Opatem został z kolei w San Juan w Burgos w Hiszpanii. Zmarł ok. 1095 roku. Pochowano go San Lessem w tymże mieście. Wspomina się go 29 stycznia.
29 STYCZNIA: Święty Adelelm z Burgos (+1097) Pochodził z Loudon koło Poitiers. Zrazu był rycerzem. Po odbyciu pielgrzymki do Rzymu wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru w Chaise-Dieu. W 1077 roku został tam opatem. Konstancja, żona Alfonsa VI Kastylijskiego, wezwała go potem za Pireneje. Przy odzyskiwaniu Toledo (1085) być może służył jako doradca wojskowy. Opatem został z kolei w San Juan w Burgos w Hiszpanii. Zmarł ok. 1095 roku. Pochowano go San Lessem w tymże mieście. Wspomina się go 29 stycznia.
16 GRUDNIA:

Święty Ado(n) z Vienne (ok. 800- 875)

           Urodził się około 800 roku. Wykształcenie otrzymał 
w benedyktyńskim opactwie w Ferri-res. W latach 841-853 przebywał jako nauczyciel w benedyktyńskim opactwie Prüm. Przez jakiś czas przebywał też może w Italii. Później zaś działał w Lyonie, skąd w  859 roku lub następnym powołano go na arcybiskupstwo w Vienne. Był wybitnym dostojnikiem kościelnym ówczesnej Francji. Najpierw popierał Karola Łysego, ale w sporze o małżeństwo Lotara opowiadał się za rozstrzygnięciami Mikołaja I. Zredagował Kronikę świata, która większą wartość posiada poczynając od r. 814, oraz życiorysy kilku świętych lokalnych. Przez nierozważne ingerencje
w spuściznę martyrologiczną (zafałszowanie tzw. Parvum Romanum oraz własną dowolną kompilację) zaciążył fatalnie na rozwoju literatury hagiograficznej. Zmarł 16 grudnia 873 roku.
16 GRUDNIA: Święty Ado(n) z Vienne (ok. 800- 875) Urodził się około 800 roku. Wykształcenie otrzymał w benedyktyńskim opactwie w Ferri-res. W latach 841-853 przebywał jako nauczyciel w benedyktyńskim opactwie Prüm. Przez jakiś czas przebywał też może w Italii. Później zaś działał w Lyonie, skąd w 859 roku lub następnym powołano go na arcybiskupstwo w Vienne. Był wybitnym dostojnikiem kościelnym ówczesnej Francji. Najpierw popierał Karola Łysego, ale w sporze o małżeństwo Lotara opowiadał się za rozstrzygnięciami Mikołaja I. Zredagował Kronikę świata, która większą wartość posiada poczynając od r. 814, oraz życiorysy kilku świętych lokalnych. Przez nierozważne ingerencje w spuściznę martyrologiczną (zafałszowanie tzw. Parvum Romanum oraz własną dowolną kompilację) zaciążył fatalnie na rozwoju literatury hagiograficznej. Zmarł 16 grudnia 873 roku.
6  LUTY:

Święty Amand z Maastricht (+679)

           Urodził się około 584 roku w Nantes, we Francji. Pochodził ze arystokratycznej rodziny. Wstąpił do klasztoru mając 20 lat. Następnie gdy uwierzył w Bożą interwencję, Amand udał się do Bourges, by uczyć się razem ze św. Ausregisilem, mieszkając przez 15 lat w celi o chlebie 
i wodzie. Pielgrzymował do Rzymu w wieku 33 lat, powrócił by poświęcić się misjom. Na prośbę króla Kotara II ewangelizował Flandrów 
z początkowym sukcesem. Kiedy nawrócił się ze swego grzesznego życia, jego cuda przyciągały tamtejszą ludność. Amand ufundował klasztory w Ghent i Mount Blandin. W 649 roku został mianowany biskupem w Maastricht. Tam odkrył wiele herezji i nieporządku. Z poparciem papieża Marcina I, zwołał sobór i dokonał reform. Po krótkim okresie, Amant zrezygnował z biskupstwa i powrócił do pracy misyjnej. Część jego pracy wymagała założenia klasztoru w Nivelles wraz ze św. Gertrudą i św. Itą.
6 LUTY: Święty Amand z Maastricht (+679) Urodził się około 584 roku w Nantes, we Francji. Pochodził ze arystokratycznej rodziny. Wstąpił do klasztoru mając 20 lat. Następnie gdy uwierzył w Bożą interwencję, Amand udał się do Bourges, by uczyć się razem ze św. Ausregisilem, mieszkając przez 15 lat w celi o chlebie i wodzie. Pielgrzymował do Rzymu w wieku 33 lat, powrócił by poświęcić się misjom. Na prośbę króla Kotara II ewangelizował Flandrów z początkowym sukcesem. Kiedy nawrócił się ze swego grzesznego życia, jego cuda przyciągały tamtejszą ludność. Amand ufundował klasztory w Ghent i Mount Blandin. W 649 roku został mianowany biskupem w Maastricht. Tam odkrył wiele herezji i nieporządku. Z poparciem papieża Marcina I, zwołał sobór i dokonał reform. Po krótkim okresie, Amant zrezygnował z biskupstwa i powrócił do pracy misyjnej. Część jego pracy wymagała założenia klasztoru w Nivelles wraz ze św. Gertrudą i św. Itą.
18  LUTY:

Święty Angilbert z Saint- Riquier  (ok. 780 – 814) 

	Urodzony ok. 780 roku. Wychowany na dworze Pepina Małego, został doradcą Karola Wielkiego. Będąc opatem benedyktyńskim 
w Saint-Riquier (Centula pod Amiens), całkowicie oddał się reformie dyscypliny i zaczął sam prowadzić życie pełne umartwienia 
i cnoty. Wprowadził stałą modlitwę chórową. Wielokrotnie był z misją 
u papieża; podpisał testament Karola Wielkiego. Zmarł niespełna miesiąc po nim, w 814 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 18 lutego.
18 LUTY: Święty Angilbert z Saint- Riquier (ok. 780 – 814) Urodzony ok. 780 roku. Wychowany na dworze Pepina Małego, został doradcą Karola Wielkiego. Będąc opatem benedyktyńskim w Saint-Riquier (Centula pod Amiens), całkowicie oddał się reformie dyscypliny i zaczął sam prowadzić życie pełne umartwienia i cnoty. Wprowadził stałą modlitwę chórową. Wielokrotnie był z misją u papieża; podpisał testament Karola Wielkiego. Zmarł niespełna miesiąc po nim, w 814 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 18 lutego.
9  STYCZNIA:

Święty Brytwald z Canterbury (+731)

        Nazywany również Berthwald, Berctuald lub Brithwald. Był pochodzenia Anglo-Saksonem. Wykształcił się w Canterbury w Anglii. Został benedyktynem, a potem opatem z w Kent przed 962 rokiem, kiedy to zastąpił Teodora, arcybiskupa Canterbury na tym stanowisku. Służył w Canterbury przez dziesięć lat w trudnych czasach aż do swojej śmierci.
9 STYCZNIA: Święty Brytwald z Canterbury (+731) Nazywany również Berthwald, Berctuald lub Brithwald. Był pochodzenia Anglo-Saksonem. Wykształcił się w Canterbury w Anglii. Został benedyktynem, a potem opatem z w Kent przed 962 rokiem, kiedy to zastąpił Teodora, arcybiskupa Canterbury na tym stanowisku. Służył w Canterbury przez dziesięć lat w trudnych czasach aż do swojej śmierci.
14 PAŹDZIERNIKA:

Święty Burchard z Würzburga (+ 754)-

           Anglosaski mnich benedyktyński, misjonarz w Niemczech, konsekrowany na pierwszego biskupa Würzburga przez ewangelizatora św. Bonifacego (Winfryda). Założył tam opactwo. Zmarł w Hohenburgu w 754 roku.
14 PAŹDZIERNIKA: Święty Burchard z Würzburga (+ 754)- Anglosaski mnich benedyktyński, misjonarz w Niemczech, konsekrowany na pierwszego biskupa Würzburga przez ewangelizatora św. Bonifacego (Winfryda). Założył tam opactwo. Zmarł w Hohenburgu w 754 roku.
8 STYCZNIA:

Święty Erhard z Ratyzbony (+686)

      Irlandczyk. Erhard należał do grupy odważnych mnichów z Irlandii, którzy podjęli wysiłek nawrócenia plemion w Niemczech i Saksonii. Został wybrany biskupem pomocniczym w Ratyzbonie i był także opatem w benedyktyńskim opactwie w Ebersheimmunster.
8 STYCZNIA: Święty Erhard z Ratyzbony (+686) Irlandczyk. Erhard należał do grupy odważnych mnichów z Irlandii, którzy podjęli wysiłek nawrócenia plemion w Niemczech i Saksonii. Został wybrany biskupem pomocniczym w Ratyzbonie i był także opatem w benedyktyńskim opactwie w Ebersheimmunster.
8 stycznia:

Święty Frodobert z Troyes (+ok. 673)

        Urodził się w pierwszych latach VII stulecia w Troyes. Nauki pobierał w szkole biskupiej tego miasta. Potem wysłano go do Luxeuil, gdzie zapoznał się z życiem monastycznym. Postąpił tam w cnotach i naukach tak dalece, że po powrocie był już bardzo znany. Ale przerażony jego nadmiernymi surowościami, pewnego dnia miejscowy biskup kazał go osadzić we więzieniu przy kościele. Z próby tej wyszedł cało. W 657 roku otrzymał od króla teren u samych bram miasta. Zbudował wówczas celki i oratorium. Tam to zgromadził małą społeczność, która kierowała się regułą św. Benedykta. Zmarł 1 stycznia około 673 roku, w dniu, w którym konsekrowano nowy kościół dla opactwa. Po uroczystej translacji z 873 roku wspomnienie świętego obchodzono w dniu 8 stycznia.
8 stycznia: Święty Frodobert z Troyes (+ok. 673) Urodził się w pierwszych latach VII stulecia w Troyes. Nauki pobierał w szkole biskupiej tego miasta. Potem wysłano go do Luxeuil, gdzie zapoznał się z życiem monastycznym. Postąpił tam w cnotach i naukach tak dalece, że po powrocie był już bardzo znany. Ale przerażony jego nadmiernymi surowościami, pewnego dnia miejscowy biskup kazał go osadzić we więzieniu przy kościele. Z próby tej wyszedł cało. W 657 roku otrzymał od króla teren u samych bram miasta. Zbudował wówczas celki i oratorium. Tam to zgromadził małą społeczność, która kierowała się regułą św. Benedykta. Zmarł 1 stycznia około 673 roku, w dniu, w którym konsekrowano nowy kościół dla opactwa. Po uroczystej translacji z 873 roku wspomnienie świętego obchodzono w dniu 8 stycznia.
16  STYCZNIA:

Święty Furzeusz (Fursey) z Péronne (+ok. 648)

	Urodził się w początkach VII stulecia. Miał być wnukiem irlandzkiego króla Munsteru. Za braci miał świętych Foilana i Ultana. Legenda wiązała go ponadto ze św. Brendanem. Habit mnisi przywdział w Cluain-Fearta, ale żył w eremie. Oddawał się też kaznodziejstwu i dokonał wielu nawróceń. Nieco później doznał wizji, których opis stanowi jeden z najciekawszych pomników hagiografii irlandzkiej. Na dworze Chlodwiga II nawiązał przyjaźń z majordomem Erchinoaldem, który umożliwił mu fundację klasztoru benedyktyńskiego w Lagny nad Marną we Francji. Ściągnął do siebie wielu świętych mnichów 
z Irlandii. Potem założono drugi klasztor pod Péronne; on to dał początek osadzie Saint-Quentin. Gdzie i kiedy umarł- zapewne w 648 roku lub następnym. Za jego dies natalis uchodzi 16 stycznia.
16 STYCZNIA: Święty Furzeusz (Fursey) z Péronne (+ok. 648) Urodził się w początkach VII stulecia. Miał być wnukiem irlandzkiego króla Munsteru. Za braci miał świętych Foilana i Ultana. Legenda wiązała go ponadto ze św. Brendanem. Habit mnisi przywdział w Cluain-Fearta, ale żył w eremie. Oddawał się też kaznodziejstwu i dokonał wielu nawróceń. Nieco później doznał wizji, których opis stanowi jeden z najciekawszych pomników hagiografii irlandzkiej. Na dworze Chlodwiga II nawiązał przyjaźń z majordomem Erchinoaldem, który umożliwił mu fundację klasztoru benedyktyńskiego w Lagny nad Marną we Francji. Ściągnął do siebie wielu świętych mnichów z Irlandii. Potem założono drugi klasztor pod Péronne; on to dał początek osadzie Saint-Quentin. Gdzie i kiedy umarł- zapewne w 648 roku lub następnym. Za jego dies natalis uchodzi 16 stycznia.
17 LUTY:

Święty Konstabilis z Cava (+1124)

       Urodził się w roku 1060 w Lucanii. W 1122 roku został wybrany opatem w benedyktyńskim opactwie św. Leona w Cava znajdującego się w pobliżu Salerno, we Włoszech.  Zbudował miasto Castelebate, gdzie jest czczony.
17 LUTY: Święty Konstabilis z Cava (+1124) Urodził się w roku 1060 w Lucanii. W 1122 roku został wybrany opatem w benedyktyńskim opactwie św. Leona w Cava znajdującego się w pobliżu Salerno, we Włoszech. Zbudował miasto Castelebate, gdzie jest czczony.
21 STYCZNIA:

Święty Meginrat z Einsiedeln (+861)

     Urodził się pod koniec VIII stulecia w Sülichgau, w Wirtembergii. Wykształcenie zdobył w opactwie benedyktyńskim Reichenau. 
Tam też otrzymał święcenia kapłańskie i został mnichem. Był potem kierownikiem szkoły w Babinchowa (Benken) nad Jeziorem Zuryskim. Zatęsknił w końcu za życiem pustelniczym. Najpierw osiadł na przełęczy Etzel, gdzie zbudował kaplicę, a około 835 roku w Finsteren Wald, 
w miejscu, w którym powstanie opactwo znane jako Einsiedeln. Tam to 21 stycznia 861 roku po 25 latach życia pustelniczego zamordowali go dwaj zbójcy, którym użyczył gościny. Pochowano go w Reichenau, ale w 1039 roku szczątki przeniesiono z powrotem do Einsiedeln.
21 STYCZNIA: Święty Meginrat z Einsiedeln (+861) Urodził się pod koniec VIII stulecia w Sülichgau, w Wirtembergii. Wykształcenie zdobył w opactwie benedyktyńskim Reichenau. Tam też otrzymał święcenia kapłańskie i został mnichem. Był potem kierownikiem szkoły w Babinchowa (Benken) nad Jeziorem Zuryskim. Zatęsknił w końcu za życiem pustelniczym. Najpierw osiadł na przełęczy Etzel, gdzie zbudował kaplicę, a około 835 roku w Finsteren Wald, w miejscu, w którym powstanie opactwo znane jako Einsiedeln. Tam to 21 stycznia 861 roku po 25 latach życia pustelniczego zamordowali go dwaj zbójcy, którym użyczył gościny. Pochowano go w Reichenau, ale w 1039 roku szczątki przeniesiono z powrotem do Einsiedeln.
16 LISTOPADA:

Święty Otmar z Sankt Gallen (ok. 689 –759)

        Urodził się około r. 689, wedle Walafryda Strabona w Thurgowii. Wychowywał się na dworze księcia Wiktora w Chur. Wyświęcony na kapłana, został proboszczem przy kościele Św. Floryna. W r. 719 Waltram z Arbon wymógł na nim objęcie zwierzchnictwa nad mnichami osiadłymi u grobu św. Gawła. Miał wówczas wybudować klasztor. Potem wniósł skargę do Pepina na Waryna i Ruodharda, którzy przywłaszczyli sobie dobra klasztorne. Obrażeni hrabiowie uwięzili go, potem zaś zesłali na wysepkę na Renie w pobliżu Stein. Tam zmarł 18 listopada 759 r. W dziesięć lat później szczątki przeniesiono do Sankt Gallen. W r. 864 dokonano ich elewacji i wkrótce potem złożono 
w kościele nazwanym jego imieniem. Wspomnienie obchodzi się 
16 listopada.
16 LISTOPADA: Święty Otmar z Sankt Gallen (ok. 689 –759) Urodził się około r. 689, wedle Walafryda Strabona w Thurgowii. Wychowywał się na dworze księcia Wiktora w Chur. Wyświęcony na kapłana, został proboszczem przy kościele Św. Floryna. W r. 719 Waltram z Arbon wymógł na nim objęcie zwierzchnictwa nad mnichami osiadłymi u grobu św. Gawła. Miał wówczas wybudować klasztor. Potem wniósł skargę do Pepina na Waryna i Ruodharda, którzy przywłaszczyli sobie dobra klasztorne. Obrażeni hrabiowie uwięzili go, potem zaś zesłali na wysepkę na Renie w pobliżu Stein. Tam zmarł 18 listopada 759 r. W dziesięć lat później szczątki przeniesiono do Sankt Gallen. W r. 864 dokonano ich elewacji i wkrótce potem złożono w kościele nazwanym jego imieniem. Wspomnienie obchodzi się 16 listopada.
8 maja:

- Święty Piotr z Tarentaise

            Zrazu był może mnichem benedyktyńskim w Molesme. Razem z innymi zakładał potem w lasach pod Cîteaux nowy ośrodek. Stamtąd to w 1113 roku wyruszył na nową fundację do Ferté, gdzie był najpierw przeorem i gdzie około 1120 roku został opatem. Następnie przewodził ekipie zakładającej opactwo w Tiglieto, po drugiej stronie Alp. Podobnie w 1124 roku działał w piemonckim Locedio. Dzięki tym czynnościom znalazł się też w dolinie Tarentaise, na terenie osieroconej diecezji. Poznawszy jego zalety, tamtejszy kler i wierni zażądali, aby objął u nich rządy jako biskup. W 1125 roku zasiadał już na tej stolicy. Razem z hrabią Amadeuszem III starał się potem o założenie opactwa cysterskiego w Tamié, na terenie diecezji Vienne. Interweniował w sporze między kanonikami z Agaune a seniorami z Allinges. Wtedy też kanoników regularnych wprowadził do swej diecezji. Zmarł w 1140 roku.
8 maja: - Święty Piotr z Tarentaise Zrazu był może mnichem benedyktyńskim w Molesme. Razem z innymi zakładał potem w lasach pod Cîteaux nowy ośrodek. Stamtąd to w 1113 roku wyruszył na nową fundację do Ferté, gdzie był najpierw przeorem i gdzie około 1120 roku został opatem. Następnie przewodził ekipie zakładającej opactwo w Tiglieto, po drugiej stronie Alp. Podobnie w 1124 roku działał w piemonckim Locedio. Dzięki tym czynnościom znalazł się też w dolinie Tarentaise, na terenie osieroconej diecezji. Poznawszy jego zalety, tamtejszy kler i wierni zażądali, aby objął u nich rządy jako biskup. W 1125 roku zasiadał już na tej stolicy. Razem z hrabią Amadeuszem III starał się potem o założenie opactwa cysterskiego w Tamié, na terenie diecezji Vienne. Interweniował w sporze między kanonikami z Agaune a seniorami z Allinges. Wtedy też kanoników regularnych wprowadził do swej diecezji. Zmarł w 1140 roku.
7 STYCZNIA: 

Święty Rajnold (Rajnhold) z Kolonii(+960)

        Wedle legendy, był mnichem benedyktyńskim u Św. Pantaleona. Opat wyznaczył go do dozorowania kamieniarzy zatrudnionych przy budowie kościoła. Oni to mieli go z zazdrości zabić w 960 roku. Relikwie już w  X stuleciu znalazły się w Dortmundzie. Część przechowywano jednak w Kolonii, a jeszcze inna cząstka w 1616 roku dostała się do Toledo. Miasto Dortmund, kupcy hanzeatyccy oraz kamieniarze czcili go jako swego patrona. Wspomnienie obchodzono 7 stycznia.
7 STYCZNIA: Święty Rajnold (Rajnhold) z Kolonii(+960) Wedle legendy, był mnichem benedyktyńskim u Św. Pantaleona. Opat wyznaczył go do dozorowania kamieniarzy zatrudnionych przy budowie kościoła. Oni to mieli go z zazdrości zabić w 960 roku. Relikwie już w X stuleciu znalazły się w Dortmundzie. Część przechowywano jednak w Kolonii, a jeszcze inna cząstka w 1616 roku dostała się do Toledo. Miasto Dortmund, kupcy hanzeatyccy oraz kamieniarze czcili go jako swego patrona. Wspomnienie obchodzono 7 stycznia.
4 LUTY:

Święty Rembert (+888)

                Urodził się w pobliżu Bruges, we Flandrii, w Belgii. Wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Turholt (lub Torhout). Rembert wspomagał św. Oskara w jego misjonarskiej pracy w Skandynawii i objął po nim biskupstwo w Hamburgu, w Bremę, w Niemczech w 865 roku razem  z jurysdykcją nad Danią, Szwecją i częścią Niemiec. Rembert poświęcił się sam ewangelizacji Słowian i wykupił jeńców chrześcijańskich. Oprócz jego wspaniałych misjonarskich wysiłków wśród Skandynawia, napisał znakomitą biografię św. Oskara.
4 LUTY: Święty Rembert (+888) Urodził się w pobliżu Bruges, we Flandrii, w Belgii. Wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Turholt (lub Torhout). Rembert wspomagał św. Oskara w jego misjonarskiej pracy w Skandynawii i objął po nim biskupstwo w Hamburgu, w Bremę, w Niemczech w 865 roku razem z jurysdykcją nad Danią, Szwecją i częścią Niemiec. Rembert poświęcił się sam ewangelizacji Słowian i wykupił jeńców chrześcijańskich. Oprócz jego wspaniałych misjonarskich wysiłków wśród Skandynawia, napisał znakomitą biografię św. Oskara.
22  STYCZNIA:

Święty  Dominik z Sory (+1031)    
                                                              
           Urodził się w Foligno, w Toskanii, około 950 roku. Życie ascetyczne rozpoczął w eremie w Apeninach. Potem założył kilka benedyktyńskich klasztorów we włoszech: Scandrilia (Rieti), S. Pietro in Lago (Aquila), S. Pietro in Avellano (Campobasso, w Abruzzach), Frisulti (Frosinone) i Sora (1015), gdzie był opatem. Miłując samotność, działał równocześnie jako kaznodzieja wśród okolicznej ludności. Był wsławiony cudami i walczył o świętość małżeństwa. Zmarł 22 stycznia 1031 roku. Pochowano go w Sorze. Wczesny żywot, za którym poszły inne pisma hagiograficzne, zredagował jego uczeń Jan. Potem wzywano go zwłaszcza po ukąszeniu przez węża.
22 STYCZNIA: Święty Dominik z Sory (+1031) Urodził się w Foligno, w Toskanii, około 950 roku. Życie ascetyczne rozpoczął w eremie w Apeninach. Potem założył kilka benedyktyńskich klasztorów we włoszech: Scandrilia (Rieti), S. Pietro in Lago (Aquila), S. Pietro in Avellano (Campobasso, w Abruzzach), Frisulti (Frosinone) i Sora (1015), gdzie był opatem. Miłując samotność, działał równocześnie jako kaznodzieja wśród okolicznej ludności. Był wsławiony cudami i walczył o świętość małżeństwa. Zmarł 22 stycznia 1031 roku. Pochowano go w Sorze. Wczesny żywot, za którym poszły inne pisma hagiograficzne, zredagował jego uczeń Jan. Potem wzywano go zwłaszcza po ukąszeniu przez węża.
10 LUTY: 

Święta Scholastyka (ok. 480 - 542)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-10a.php3
10 LUTY: Święta Scholastyka (ok. 480 - 542)- patrz: http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/02-10a.php3
10  GRUDNIA:

        Święty Tomasz z Farfy (+720)

Był już zapewne mnichem benedyktyńskim, gdy przedsięwziął pielgrzymkę do Rzymu i Jerozolimy. W Ziemi Świętej przebywał przez trzy lata. Wówczas to miała mu się objawić Najświętsza Maryja Panna, która poleciła mu wrócić do Italii i założyć nowy klasztor. Ośrodek ten zdobył z czasem duży rozgłos i był wspierany przez możnych donatorów. Tomasz rządził nim przez trzydzieści pięć lat. Zmarł w roku 720 lub następnym.
10 GRUDNIA: Święty Tomasz z Farfy (+720) Był już zapewne mnichem benedyktyńskim, gdy przedsięwziął pielgrzymkę do Rzymu i Jerozolimy. W Ziemi Świętej przebywał przez trzy lata. Wówczas to miała mu się objawić Najświętsza Maryja Panna, która poleciła mu wrócić do Italii i założyć nowy klasztor. Ośrodek ten zdobył z czasem duży rozgłos i był wspierany przez możnych donatorów. Tomasz rządził nim przez trzydzieści pięć lat. Zmarł w roku 720 lub następnym.
8 GRUDNIA:

Święty Teobald z Vaux-de-Cernay (+1247)

              Urodził się około 1200 r. na zamku w Marly jako pierworodny syn Bucharda de Montmorency. Przez jakiś czas uprawiał rzemiosło rycerskie, ale około 1225 r. wstąpił do Cystersów w Vaux-de-Cernay. W pięć lat później wybrano go przeora, zaś w latach 1235-1247 przyszło mu pełnić godność opata. Również i wtedy pozostał zakonnikiem wielkiej pokory, dobroduszności i wierności regule. Jego przyjaźń i wstawiennictwo modlitewne bardzo cenił król Ludwig IX. Na życzenie tego monarchy Teobald razem z jakimś innym opatem ułożył oficjum ku czci Korony Cierniowej. Zmarł 7 grudnia 1247 r. Wspomnienie obchodzono 8 grudnia lub 8 lipca.
8 GRUDNIA: Święty Teobald z Vaux-de-Cernay (+1247) Urodził się około 1200 r. na zamku w Marly jako pierworodny syn Bucharda de Montmorency. Przez jakiś czas uprawiał rzemiosło rycerskie, ale około 1225 r. wstąpił do Cystersów w Vaux-de-Cernay. W pięć lat później wybrano go przeora, zaś w latach 1235-1247 przyszło mu pełnić godność opata. Również i wtedy pozostał zakonnikiem wielkiej pokory, dobroduszności i wierności regule. Jego przyjaźń i wstawiennictwo modlitewne bardzo cenił król Ludwig IX. Na życzenie tego monarchy Teobald razem z jakimś innym opatem ułożył oficjum ku czci Korony Cierniowej. Zmarł 7 grudnia 1247 r. Wspomnienie obchodzono 8 grudnia lub 8 lipca.
17 GRUDNIA:

Święta Wiwina (+ok.  1170) 

	Jej curriculum vitae nie odzwierciedliło się dostatecznie jasno 
w dokumentach pisanych. Urodziła się zapewne w jakiejś możnej rodzinie brabanckiej. Pociągnięta ku chrześcijańskiej doskonałości, opuściła dom rodzinny i rozpoczęła życie pustelnicze niedaleko Brukseli. Znalazłszy towarzyszki, założyła tam około r. 1120 klasztor pod wezwaniem Beatae Mariae de Bigardis (Grand-Bigard). Pozostawał on pod zwierzchnością opatów benedyktyńskich z Affligem. Istnieje dyplom wystawiony w r. 1133 przez Godfryda, księcia Lotaryngii, na rzecz tego klasztoru. Zachował się też cenny rękopiśmienny Psałterz z pierwszej połowy XII w., który uchodzi za psałterz Wiwiny. Święta, której wczesna cześć poświadczona jest dostatecznie, ale której życiorysu bliżej nie znamy, zmarła 17 grudnia około r. 1170. Pod tym dniem wspomina ją Martyrologium Rzymskie.
17 GRUDNIA: Święta Wiwina (+ok. 1170) Jej curriculum vitae nie odzwierciedliło się dostatecznie jasno w dokumentach pisanych. Urodziła się zapewne w jakiejś możnej rodzinie brabanckiej. Pociągnięta ku chrześcijańskiej doskonałości, opuściła dom rodzinny i rozpoczęła życie pustelnicze niedaleko Brukseli. Znalazłszy towarzyszki, założyła tam około r. 1120 klasztor pod wezwaniem Beatae Mariae de Bigardis (Grand-Bigard). Pozostawał on pod zwierzchnością opatów benedyktyńskich z Affligem. Istnieje dyplom wystawiony w r. 1133 przez Godfryda, księcia Lotaryngii, na rzecz tego klasztoru. Zachował się też cenny rękopiśmienny Psałterz z pierwszej połowy XII w., który uchodzi za psałterz Wiwiny. Święta, której wczesna cześć poświadczona jest dostatecznie, ale której życiorysu bliżej nie znamy, zmarła 17 grudnia około r. 1170. Pod tym dniem wspomina ją Martyrologium Rzymskie.
15 LUTY:

Święty Walfryd (+765)

          Nazywany był również Qualfredo della Gherardesca. Urodził się 
w Pizie, we Włoszech. Był żonaty, miał pięcioro dzieci.  Po wielu latach razem z małżonką zdecydowali się rozpocząć życie zakonne. Razem 
z przyjacielem Fortisem i krewnym Gundualdem ufundował klasztor 
w Palazzuolo w pobliżu Volterra i klasztor w pobliżu dla swojej żony 
i córki. Został pierwszym opatem założonego przez siebie klasztoru 
w Palazzuolo. Po nim opatem był jeden z jego synów.  Jego kult zaaprobował w 1861 roku papieża Piusa IX.
15 LUTY: Święty Walfryd (+765) Nazywany był również Qualfredo della Gherardesca. Urodził się w Pizie, we Włoszech. Był żonaty, miał pięcioro dzieci. Po wielu latach razem z małżonką zdecydowali się rozpocząć życie zakonne. Razem z przyjacielem Fortisem i krewnym Gundualdem ufundował klasztor w Palazzuolo w pobliżu Volterra i klasztor w pobliżu dla swojej żony i córki. Został pierwszym opatem założonego przez siebie klasztoru w Palazzuolo. Po nim opatem był jeden z jego synów. Jego kult zaaprobował w 1861 roku papieża Piusa IX.
1 luty:

 Święta Weridiana (+1242)

           Od młodości tęskniła za samotnością i życiem oddanym modlitwie. Wcześnie przyjąć musiała w zarząd gospodarstwo domowe któregoś ze swych krewnych. Po pielgrzymce do Composteli i Rzymu zbudowała sobie celkę przy kaplicy Św. Antoniego i tam kazała się zamurować. Spędziła w niej trzydzieści cztery lata. Dla powiększenia owoców duchowych zapisała się do pustelniczego zakonu Wallombroza.W 1221 miał ją odwiedzić św. Franciszek z Asyżu. Zmarła 1 lutego 1242 r. W 1483 r. na miejscu jej rekluzji wybudowano imponujący kościół. Kult w 1533 r. zaaprobował Klemens VII. W 1672 r. wprowadzono ją do Martyrologium Rzymskiego.
1 luty: Święta Weridiana (+1242) Od młodości tęskniła za samotnością i życiem oddanym modlitwie. Wcześnie przyjąć musiała w zarząd gospodarstwo domowe któregoś ze swych krewnych. Po pielgrzymce do Composteli i Rzymu zbudowała sobie celkę przy kaplicy Św. Antoniego i tam kazała się zamurować. Spędziła w niej trzydzieści cztery lata. Dla powiększenia owoców duchowych zapisała się do pustelniczego zakonu Wallombroza.W 1221 miał ją odwiedzić św. Franciszek z Asyżu. Zmarła 1 lutego 1242 r. W 1483 r. na miejscu jej rekluzji wybudowano imponujący kościół. Kult w 1533 r. zaaprobował Klemens VII. W 1672 r. wprowadzono ją do Martyrologium Rzymskiego.
1 STYCZNIA:

Święty Wilhelm z Dijon (962- 1031)

           Urodził się w 962 roku pod Novarą. Przez swą matkę spowinowacony był z żoną Ottona I, Adelajdą. W 969 roku został oblatem w Locedio i tam też złożył potem profesję zakonną. W 985 roku podążył za św. Majolem do Prowansji, a następnie do Cluny. Przylgnąwszy do idei reformy, zabrał się potem do jej przeprowadzania. Kronikarz odnotował, że objął nią aż czterdzieści opactw leżących w Burgundii, Lotaryngii i Włoszech. Najznamienitszymi z nich były opactwa w Dijon i w Fécamp. Gdy w 990 roku został opatem benedyktyńskim w Dijon, odbudował tam kościół. Jego wpływ na inne klasztory był ogromny i sięgał ponoć aż po ziemie polskie. Zaznaczył się ten wpływ także w budownictwie romańskim oraz w organizowaniu szkół klasztornych. Wilhelm zmarł 
1 stycznia 1031 roku w Fécamp.
1 STYCZNIA: Święty Wilhelm z Dijon (962- 1031) Urodził się w 962 roku pod Novarą. Przez swą matkę spowinowacony był z żoną Ottona I, Adelajdą. W 969 roku został oblatem w Locedio i tam też złożył potem profesję zakonną. W 985 roku podążył za św. Majolem do Prowansji, a następnie do Cluny. Przylgnąwszy do idei reformy, zabrał się potem do jej przeprowadzania. Kronikarz odnotował, że objął nią aż czterdzieści opactw leżących w Burgundii, Lotaryngii i Włoszech. Najznamienitszymi z nich były opactwa w Dijon i w Fécamp. Gdy w 990 roku został opatem benedyktyńskim w Dijon, odbudował tam kościół. Jego wpływ na inne klasztory był ogromny i sięgał ponoć aż po ziemie polskie. Zaznaczył się ten wpływ także w budownictwie romańskim oraz w organizowaniu szkół klasztornych. Wilhelm zmarł 1 stycznia 1031 roku w Fécamp.
10 LUTY: 

Święty William z Maleval (+1157)

        Urodził się we Francji. Prowadził rozwiązłe życie ale przeżył nawrócenie udając się w pielgrzymkę do Rzymu a stamtąd do Ziemi Świętej (z polecenia bł. Eugeniusza II, papieża). Po powrocie został pustelnikiem a potem został opatem klasztoru benedyktyńskiego w pobliżu Pizy. Kiedy nie udało mu się wprowadzić reformę w klasztorze na Monte Pruno (Bruno) wrócił do życia pustelniczego  w pobliżu Sieny. Przyciągnął grupę zwolenników swego życia. Wiilam otrzymał papieskie zezwolenie. Zwolenników przybywało, których nazywano Wilhelmici (Gulielmites), którzy przyjęli później regułę św. Augustyna. William znany jest z daru proroctwa i cudów.
10 LUTY: Święty William z Maleval (+1157) Urodził się we Francji. Prowadził rozwiązłe życie ale przeżył nawrócenie udając się w pielgrzymkę do Rzymu a stamtąd do Ziemi Świętej (z polecenia bł. Eugeniusza II, papieża). Po powrocie został pustelnikiem a potem został opatem klasztoru benedyktyńskiego w pobliżu Pizy. Kiedy nie udało mu się wprowadzić reformę w klasztorze na Monte Pruno (Bruno) wrócił do życia pustelniczego w pobliżu Sieny. Przyciągnął grupę zwolenników swego życia. Wiilam otrzymał papieskie zezwolenie. Zwolenników przybywało, których nazywano Wilhelmici (Gulielmites), którzy przyjęli później regułę św. Augustyna. William znany jest z daru proroctwa i cudów.
18 GRUDNIA:

Święty Wunibald z Heidenheim (701- 761)

       Był rodzonym bratem św. Wilibalda. Podobne też były koleje jego życia. Urodzony w r. 701 w południowej Anglii, razem z bratem wyjechał w r. 720 do Rzymu i tam zdobył wykształcenie teologiczne. Tam też 
w czasie swej drugiej podróży do Wiecznego Miasta św. Bonifacy pozyskał go na współpracownika w ewangelizacji plemion germańskich. Wyświęcony na kapłana (739), pracował Wunibald najpierw w Sülzenbrücken (niedaleko Erfurtu), potem (744-747) w Górnym Palatynacie. Od r. 747 duszpasterzował w Moguncji. 
W cztery lata później udał się do diecezji swego brata i tam, w lasach Środkowej Frankonii (Hahnenkamm), założył (752) benedyktyńskie opactwo w Heidenheim w celu powstrzymania okolicznej ludności od powrotu do pogaństwa. Zmarł w tym opactwie 18 grudnia 761 r.  W szesnaście lat później Wilibald dokonał elewacji nienaruszonego ciała Wunibalda. Nowe Martyrologium Rzymskie wspomina go w dies natalis, w pisowni Winebaldus.
18 GRUDNIA: Święty Wunibald z Heidenheim (701- 761) Był rodzonym bratem św. Wilibalda. Podobne też były koleje jego życia. Urodzony w r. 701 w południowej Anglii, razem z bratem wyjechał w r. 720 do Rzymu i tam zdobył wykształcenie teologiczne. Tam też w czasie swej drugiej podróży do Wiecznego Miasta św. Bonifacy pozyskał go na współpracownika w ewangelizacji plemion germańskich. Wyświęcony na kapłana (739), pracował Wunibald najpierw w Sülzenbrücken (niedaleko Erfurtu), potem (744-747) w Górnym Palatynacie. Od r. 747 duszpasterzował w Moguncji. W cztery lata później udał się do diecezji swego brata i tam, w lasach Środkowej Frankonii (Hahnenkamm), założył (752) benedyktyńskie opactwo w Heidenheim w celu powstrzymania okolicznej ludności od powrotu do pogaństwa. Zmarł w tym opactwie 18 grudnia 761 r. W szesnaście lat później Wilibald dokonał elewacji nienaruszonego ciała Wunibalda. Nowe Martyrologium Rzymskie wspomina go w dies natalis, w pisowni Winebaldus.
31 PAŹDZIERNIKA:

Święty Wolfgang z Ratyzbony (+994)

        Pochodził z Północnej Szwabii. Był synem zamożnej wolnej rodziny. Wychowywał się w opactwie w Reichenau. Wolfgang wstąpił  do klasztoru benedyktyńskiego w Einsiedeln. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk Ulryka z Augsburga. W Augsburgu też następnie nauczał. 
W 971 r. wyruszył jako misjonarz na Węgry, ale Pilgrim z Pasawy rychło wezwał go do powrotu na życzenie cesarza wyniesiono go na stolicę biskupią w Ratyzbonie. Zasiadłszy na niej, zgodził się na oddzielenie czeskiej części diecezji i utworzenie biskupstwa w Pradze, natomiast przy ustalaniu dóbr opactwa Św. Emmerama i instalowaniu na urzędzie opata Ramwolda zajął stanowisko, które sprzyjało reformie życia benedyktyńskiego. Zmarł 31 października 994.
31 PAŹDZIERNIKA: Święty Wolfgang z Ratyzbony (+994) Pochodził z Północnej Szwabii. Był synem zamożnej wolnej rodziny. Wychowywał się w opactwie w Reichenau. Wolfgang wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Einsiedeln. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk Ulryka z Augsburga. W Augsburgu też następnie nauczał. W 971 r. wyruszył jako misjonarz na Węgry, ale Pilgrim z Pasawy rychło wezwał go do powrotu na życzenie cesarza wyniesiono go na stolicę biskupią w Ratyzbonie. Zasiadłszy na niej, zgodził się na oddzielenie czeskiej części diecezji i utworzenie biskupstwa w Pradze, natomiast przy ustalaniu dóbr opactwa Św. Emmerama i instalowaniu na urzędzie opata Ramwolda zajął stanowisko, które sprzyjało reformie życia benedyktyńskiego. Zmarł 31 października 994.
19  KWIETNIA:

Święty Elfeg z Canterbury (954 - 1011)

          Elfeg urodził się w 954 roku. Został mnichem w klasztorze benedyktyńskim Deerhurst, a następnie opatem jednego 
z klasztorów w pobliżu Bath (oba na terenie Anglii). W 984 roku otrzymał nominację na biskupa Winchester. Od 1006 roku był arcybiskupem Canterbury. Gdy w 1011 roku Canterbury zdobyli Duńczycy, Elfleg dobrowolnie udał się do więzienia, by nie opuszczać swoich wiernych. Po siedmiomiesięcznym uwięzieniu, w czasie pogańskiego święta najeźdźców był tak długo obrzucany kośćmi wołów, aż zmarł.
19 KWIETNIA: Święty Elfeg z Canterbury (954 - 1011) Elfeg urodził się w 954 roku. Został mnichem w klasztorze benedyktyńskim Deerhurst, a następnie opatem jednego z klasztorów w pobliżu Bath (oba na terenie Anglii). W 984 roku otrzymał nominację na biskupa Winchester. Od 1006 roku był arcybiskupem Canterbury. Gdy w 1011 roku Canterbury zdobyli Duńczycy, Elfleg dobrowolnie udał się do więzienia, by nie opuszczać swoich wiernych. Po siedmiomiesięcznym uwięzieniu, w czasie pogańskiego święta najeźdźców był tak długo obrzucany kośćmi wołów, aż zmarł.
25 LUTY:

Błogosławiona Maria Adeodata Pisani (1806-1855)
- patrz: http://www.ramotowscy.pl/strona-Maria_Adeodata_Pisani.asp

       Urodziła się 29 grudnia 1806 roku w Neapolu. Jej ojciec był maltańskim właścicielem ziemskim, a matka wywodziła się 
z neapolitańskiego mieszczaństwa. Na chrzcie dziewczynka otrzymała imiona Maria Teresa. Małżeństwo rodziców nie było udane i po okresie napięć i konfliktów rozpadło się. Maria Teresa zamieszkała z babką
 ze strony ojca baronową Pisani w Pizzofalcone pod Neapolem, a po jej śmierci oddano dziewczynkę do szkoły katolickiej z internatem.
 Tam przystąpiła do I komunii św. i przyjęła sakrament bierzmowania.
25 LUTY: Błogosławiona Maria Adeodata Pisani (1806-1855) - patrz: http://www.ramotowscy.pl/strona-Maria_Adeodata_Pisani.asp Urodziła się 29 grudnia 1806 roku w Neapolu. Jej ojciec był maltańskim właścicielem ziemskim, a matka wywodziła się z neapolitańskiego mieszczaństwa. Na chrzcie dziewczynka otrzymała imiona Maria Teresa. Małżeństwo rodziców nie było udane i po okresie napięć i konfliktów rozpadło się. Maria Teresa zamieszkała z babką ze strony ojca baronową Pisani w Pizzofalcone pod Neapolem, a po jej śmierci oddano dziewczynkę do szkoły katolickiej z internatem. Tam przystąpiła do I komunii św. i przyjęła sakrament bierzmowania.
19  LUTY:

Święty Akka (+ 740)

	Był biskupem Hexham. Jest chyba jedynym świętym tego imienia. Urodził się w Nortumbrii. Młodość spędził u boku benedyktyńskiego mnicha Bosy, który został później biskupem Yorku, którego był uczniem. Potem towarzyszył św. Wilfrydowi, gdy ten ok.  685 roku działał w okręgu Sussex. Z  nim wyprawiał się też do Rzymu i odwiedzał we Fryzji św. Wilibrorda. Po powrocie został opatem benedyktyńskiego klasztoru świętego Andrzeja. Objąwszy stolicę biskupią dbał 
o architekturę i rozwój muzyki kościelnej. Jednym z głównych jego dzieł była biblioteka. Poczynając od  709 roku przyjaźnił się ze św. Bedą, który dedykował mu kilka swych dziełek. W 732 roku z niewiadomych przyczyn usunięto go z biskupstwa. Zmarł 20 października 740 roku, 
ale wspominano go 19 lutego.
19 LUTY: Święty Akka (+ 740) Był biskupem Hexham. Jest chyba jedynym świętym tego imienia. Urodził się w Nortumbrii. Młodość spędził u boku benedyktyńskiego mnicha Bosy, który został później biskupem Yorku, którego był uczniem. Potem towarzyszył św. Wilfrydowi, gdy ten ok. 685 roku działał w okręgu Sussex. Z nim wyprawiał się też do Rzymu i odwiedzał we Fryzji św. Wilibrorda. Po powrocie został opatem benedyktyńskiego klasztoru świętego Andrzeja. Objąwszy stolicę biskupią dbał o architekturę i rozwój muzyki kościelnej. Jednym z głównych jego dzieł była biblioteka. Poczynając od 709 roku przyjaźnił się ze św. Bedą, który dedykował mu kilka swych dziełek. W 732 roku z niewiadomych przyczyn usunięto go z biskupstwa. Zmarł 20 października 740 roku, ale wspominano go 19 lutego.
16 czerwca:

- Święty Benon z  Miśni, opat  benedyktyński w Hildesheim (ok. 1010-1106)

        Syn hrabiowskiej rodziny saskiej, zrazu był kanonikiem w Goslarze.  benedyktyn w Hildesheim, na kapłana wyświęcony 1040; rychło mianowany opatem. Na biskupstwo miśnieńskie powołano go w 1066.r. W czasie powstania Sasów (1075-76) zachował rezerwę i Henryka IV nie poparł. Cesarz spustoszył mu za to dobra, a jego samego uwięził. Odzyskał wolność, ale nie wiemy, w jakich okolicznościach. W r. 1078 poparł Rudolfa Szwabskiego. W latach następnych konsekwentnie opowiadał się za stronnictwem papieskim. W r. 1085 został za to przez synod moguncki zdjęty z urzędu i musiał iść na wygnanie. Po śmierci zaś Grzegorza VII udał się do Italii i poddał się antypapieżowi Guibertowi-Klemensowi. Wróciwszy do Miśni (1088) usiłował godzić zwaśnione stronnictwa. Późne relacje czynią zeń apostoła Wenedów, a podania ludowe, żywe po dziś dzień, inicjatora rolnictwa. Zmarł prawdopodobnie 16 czerwca 1106.
16 czerwca: - Święty Benon z Miśni, opat benedyktyński w Hildesheim (ok. 1010-1106) Syn hrabiowskiej rodziny saskiej, zrazu był kanonikiem w Goslarze. benedyktyn w Hildesheim, na kapłana wyświęcony 1040; rychło mianowany opatem. Na biskupstwo miśnieńskie powołano go w 1066.r. W czasie powstania Sasów (1075-76) zachował rezerwę i Henryka IV nie poparł. Cesarz spustoszył mu za to dobra, a jego samego uwięził. Odzyskał wolność, ale nie wiemy, w jakich okolicznościach. W r. 1078 poparł Rudolfa Szwabskiego. W latach następnych konsekwentnie opowiadał się za stronnictwem papieskim. W r. 1085 został za to przez synod moguncki zdjęty z urzędu i musiał iść na wygnanie. Po śmierci zaś Grzegorza VII udał się do Italii i poddał się antypapieżowi Guibertowi-Klemensowi. Wróciwszy do Miśni (1088) usiłował godzić zwaśnione stronnictwa. Późne relacje czynią zeń apostoła Wenedów, a podania ludowe, żywe po dziś dzień, inicjatora rolnictwa. Zmarł prawdopodobnie 16 czerwca 1106.
22  MAJA:

- Święta Humilita, opatka pierwszego klasztoru wallombrozjanńskiego w Malcie pod Faenzą (1226-1310)

Urodziła się w 1226 roku w możnej rodzinie Negusantich w Faenzy. Mając piętnaście lat, poślubiła patrycjusza Ugoletta dei Caccianenucci. Urodziła mu dwóch synów, którzy jednak wcześnie zmarli. Po sześciu latach pożycia za obopólną zgodą małżonkowie wstąpili do klasztorów. Wtedy to imię Rozanna zamieniła na Humilitas, pod którym przeszła do historii. W 1254 roku zamknęła się w rekluzji w pobliżu klasztoru walumbrozjanów, zwanego San Apolinare. Na nalegania biskupa Jakuba Petrella opuściła później rekluzję po 12 latach, aby kierować nowo założonym klasztorem wallombrozjańskim przy kościele S. Maria Novella w Malcie pod Faenzą. Potem sama założyła klasztor i wybudowała kościół pod wezwaniem św. Jana ewangelisty we Florencji. Wielkie nabożeństwo żywiła do aniołów stróżów. Zmarła 22 maja 1310 roku.
22 MAJA: - Święta Humilita, opatka pierwszego klasztoru wallombrozjanńskiego w Malcie pod Faenzą (1226-1310) Urodziła się w 1226 roku w możnej rodzinie Negusantich w Faenzy. Mając piętnaście lat, poślubiła patrycjusza Ugoletta dei Caccianenucci. Urodziła mu dwóch synów, którzy jednak wcześnie zmarli. Po sześciu latach pożycia za obopólną zgodą małżonkowie wstąpili do klasztorów. Wtedy to imię Rozanna zamieniła na Humilitas, pod którym przeszła do historii. W 1254 roku zamknęła się w rekluzji w pobliżu klasztoru walumbrozjanów, zwanego San Apolinare. Na nalegania biskupa Jakuba Petrella opuściła później rekluzję po 12 latach, aby kierować nowo założonym klasztorem wallombrozjańskim przy kościele S. Maria Novella w Malcie pod Faenzą. Potem sama założyła klasztor i wybudowała kościół pod wezwaniem św. Jana ewangelisty we Florencji. Wielkie nabożeństwo żywiła do aniołów stróżów. Zmarła 22 maja 1310 roku.
24 WRZEŚNIA:

Błogosławiona Kolumba Gabriel (1858 - 1926)

             Urodziła się w 1858 roku w Stanisławowie, szkołę średnią i studium nauczycielskie ukończyła u benedyktynek we Lwowie. Pracowała jako nauczycielka.  W 1873 roku wstąpiła do benedyktynek”łacińskich” we Lwowie, gdzie była nauczycielką, a później przeoryszą. 
W roku 1897 obrano ją ksienią. Na skutek intrygi nieuczciwego pracownika klasztoru została w 1900 roku oskarżona o niemoralne życie; władze diecezjalne bez sądu i dochodzenia kazały jej opuścić Lwów, usiłując prze to na ówczesny sposób zatuszować skandal. W kilka lat później wyjechała do Rzymu. Tam przeprowadzono proces, który wykazał brak jakichkolwiek poszlak winy, ale diecezja nie zgodziła się na jej powrót. Założyła kontemplacyjno- czynne zgromadzenie Benedyktynek Miłości w 1908 roku. Wszczepiła czynne apostolstwo w kontemplacyjny rys reguły benedyktyńskiej. Zmarła w opinii świętości 24 września 1926 roku. Beatyfikował ją Jan Paweł II w 1993 roku.
24 WRZEŚNIA: Błogosławiona Kolumba Gabriel (1858 - 1926) Urodziła się w 1858 roku w Stanisławowie, szkołę średnią i studium nauczycielskie ukończyła u benedyktynek we Lwowie. Pracowała jako nauczycielka. W 1873 roku wstąpiła do benedyktynek”łacińskich” we Lwowie, gdzie była nauczycielką, a później przeoryszą. W roku 1897 obrano ją ksienią. Na skutek intrygi nieuczciwego pracownika klasztoru została w 1900 roku oskarżona o niemoralne życie; władze diecezjalne bez sądu i dochodzenia kazały jej opuścić Lwów, usiłując prze to na ówczesny sposób zatuszować skandal. W kilka lat później wyjechała do Rzymu. Tam przeprowadzono proces, który wykazał brak jakichkolwiek poszlak winy, ale diecezja nie zgodziła się na jej powrót. Założyła kontemplacyjno- czynne zgromadzenie Benedyktynek Miłości w 1908 roku. Wszczepiła czynne apostolstwo w kontemplacyjny rys reguły benedyktyńskiej. Zmarła w opinii świętości 24 września 1926 roku. Beatyfikował ją Jan Paweł II w 1993 roku.
24 WRZEŚNIA:

   Święty Gerard Sagredo (ok. 975–1046)

         Urodził się w Wenecji około r. 980. W młodym wieku wstąpił do opactwa Św. Jerzego- s. Giorgio Maggiore. Studiował potem w Bolonii, po powrocie zaś wybrany został na opata. Ale stanowisko to nie zadowalało go. Wsiadł tedy na statek, by udać się do Ziemi Świętej i wieść tam życie pustelnicze. Na skutek burzy wylądował jednak na wybrzeżu dalmatyńskim i podróżując dalej lądem dotarł na Węgry, gdzie namówiono go do pozostania na miejscu i współpracy w dziele ewangelizacji kraju. Następnie przez siedem lat wiódł życie pustelnicze w puszczy około Bakonybél. Stamtąd król Stefan wezwał go w r. 1030 do objęcia nowo utworzonego biskupstwa w Csanád (Marosvár, dziś diecezja segedyńska). Zginął jako męczennik, stawszy się ofiarą zbuntowanych pogan madziarskich, którzy napadli go, gdy 24 września 1046 r. jechał z Csanád do Székesfehérvár (Alba Regalis) na spotkanie z królem Andrzejem.
24 WRZEŚNIA: Święty Gerard Sagredo (ok. 975–1046) Urodził się w Wenecji około r. 980. W młodym wieku wstąpił do opactwa Św. Jerzego- s. Giorgio Maggiore. Studiował potem w Bolonii, po powrocie zaś wybrany został na opata. Ale stanowisko to nie zadowalało go. Wsiadł tedy na statek, by udać się do Ziemi Świętej i wieść tam życie pustelnicze. Na skutek burzy wylądował jednak na wybrzeżu dalmatyńskim i podróżując dalej lądem dotarł na Węgry, gdzie namówiono go do pozostania na miejscu i współpracy w dziele ewangelizacji kraju. Następnie przez siedem lat wiódł życie pustelnicze w puszczy około Bakonybél. Stamtąd król Stefan wezwał go w r. 1030 do objęcia nowo utworzonego biskupstwa w Csanád (Marosvár, dziś diecezja segedyńska). Zginął jako męczennik, stawszy się ofiarą zbuntowanych pogan madziarskich, którzy napadli go, gdy 24 września 1046 r. jechał z Csanád do Székesfehérvár (Alba Regalis) na spotkanie z królem Andrzejem.
1 PAŹDZIERNIKA:

Święty  Bawon z Gandawy (589–654)

	Allowin van Haspengouw uro¬dził się w 589 roku na zie¬miach, które dziś należą do Belgii. Dokładnie rzecz ujmując, przyszedł on na świat 
w Hesbaye niedaleko Liege. Rodzina jego była bogata i dumna ze swego szlachectwa. Nic, więc dziw¬nego, że jak Allowin stał się młod¬zieńcem to zaczął śmiało korzystać z zamożności i dostojności. Jeździł na polowania, odwiedzał dwory „winolubnych" przyjaciół, podrywał dziewki. Gdzie się pojawił, stawał się duszą towarzystwa. Dobór słów miał swobodny, odpowiedzi błyskotliwe, a dowcip rubaszny. Dlatego też zwano go Bawon lub po prostu Bawo, co zna¬czy z francuskiego gaduła (bavard). Wyruszył ze świętym Amandem do klasztoru benedyktyńskiego w Blandinbergu. Tam został mnichem.
1 PAŹDZIERNIKA: Święty Bawon z Gandawy (589–654) Allowin van Haspengouw uro¬dził się w 589 roku na zie¬miach, które dziś należą do Belgii. Dokładnie rzecz ujmując, przyszedł on na świat w Hesbaye niedaleko Liege. Rodzina jego była bogata i dumna ze swego szlachectwa. Nic, więc dziw¬nego, że jak Allowin stał się młod¬zieńcem to zaczął śmiało korzystać z zamożności i dostojności. Jeździł na polowania, odwiedzał dwory „winolubnych" przyjaciół, podrywał dziewki. Gdzie się pojawił, stawał się duszą towarzystwa. Dobór słów miał swobodny, odpowiedzi błyskotliwe, a dowcip rubaszny. Dlatego też zwano go Bawon lub po prostu Bawo, co zna¬czy z francuskiego gaduła (bavard). Wyruszył ze świętym Amandem do klasztoru benedyktyńskiego w Blandinbergu. Tam został mnichem.
24 WRZEŚNIA:

        Święty Herman Kaleka (1013 –1054)

 Urodził się 18 lipca 1013 r. jako syn Wolfrada II, hrabiego Altshausen. Był od urodzenia ułomny, z trudnością poruszać mógł palcami i ustami. Stąd to właśnie jego przydomek -Kaleka- (Contractus, der Lehme), pod którym znany jest w historiografi. Kiedy jednak w r. 1020 rodzice oddali go na wychowanie do kwitnącego podówczas opactwa benedyktyńskiego w Reichenau, okazało się, iż fizyczne ułomności są zrównoważone przez uzdolnienia umysłowe. Zasmakowawszy w życiu zakonnym, Herman złożył w r. 1043 profesję zakonną. Zmarł 24 września 1054 r. Wspaniały przykład, jaki pozostawił, sprawił, iż od początku czczono go jako błogosławionego w wielu klasztorach Szwajcarii i Szwabii. Kult ten zaaprobowano w r. 1863.
24 WRZEŚNIA: Święty Herman Kaleka (1013 –1054) Urodził się 18 lipca 1013 r. jako syn Wolfrada II, hrabiego Altshausen. Był od urodzenia ułomny, z trudnością poruszać mógł palcami i ustami. Stąd to właśnie jego przydomek -Kaleka- (Contractus, der Lehme), pod którym znany jest w historiografi. Kiedy jednak w r. 1020 rodzice oddali go na wychowanie do kwitnącego podówczas opactwa benedyktyńskiego w Reichenau, okazało się, iż fizyczne ułomności są zrównoważone przez uzdolnienia umysłowe. Zasmakowawszy w życiu zakonnym, Herman złożył w r. 1043 profesję zakonną. Zmarł 24 września 1054 r. Wspaniały przykład, jaki pozostawił, sprawił, iż od początku czczono go jako błogosławionego w wielu klasztorach Szwajcarii i Szwabii. Kult ten zaaprobowano w r. 1863.
23  WRZEŚNIA:

Święty Adamnan of Iona (+704)

         Miał być krewnym św. Kolumby. Wstąpiwszy do zasłużonego opactwa, rychło ukazał swe uzdolnienia. Nieco później został opatem. Utrzymywał kontakty z wieloma wybitnymi osobistościami Irlandii i Anglii. Za namową św. Ceolfryda opowiedział się za zwyczajami rzymskimi i działał na rzecz upowszechnienia daty uroczystości wielkanocnych. Miał też przekonać Irlandczyków, by nie zmuszali kobiet do służby w wojsku. Zmarł w roku 704. Pozostawi po sobie kilka dziełek: Życiorys św. Kolumby, Wizję oraz O miejscach świętych.
23 WRZEŚNIA: Święty Adamnan of Iona (+704) Miał być krewnym św. Kolumby. Wstąpiwszy do zasłużonego opactwa, rychło ukazał swe uzdolnienia. Nieco później został opatem. Utrzymywał kontakty z wieloma wybitnymi osobistościami Irlandii i Anglii. Za namową św. Ceolfryda opowiedział się za zwyczajami rzymskimi i działał na rzecz upowszechnienia daty uroczystości wielkanocnych. Miał też przekonać Irlandczyków, by nie zmuszali kobiet do służby w wojsku. Zmarł w roku 704. Pozostawi po sobie kilka dziełek: Życiorys św. Kolumby, Wizję oraz O miejscach świętych.
30  WRZEŚNIA:

Święty Szymon z Crépy (ok. 1048 - 1080 lub 1082)

 	Urodził się ok. 1048 r. na zamku w Crépy-en-Valois i dlatego nazywano go też Szymonem Walezjuszem. Wychowany na dworze Wilhelma Zdobywcy w Normandii, odrzucił dwukrotnie sposobność poślubienia panien z rodu królewskiego. Bronił niezawisłości swego hrabstwa przeciw zakusom króla Filipa I. Gdy w 1077 r. zobaczył rozkładające się zwłoki ojca, wstąpił do benedyktynów Condat (Jura). Habit przyjął w opactwie Saint-Claude. W 1080 r. wezwany do Rzymu na członka rady papieskiej, pośredniczył w sporze między Grzegorzem VII a Robertem Guiscardem. Zmarł w Rzymie 30 września 1080 lub 1082 r.
30 WRZEŚNIA: Święty Szymon z Crépy (ok. 1048 - 1080 lub 1082) Urodził się ok. 1048 r. na zamku w Crépy-en-Valois i dlatego nazywano go też Szymonem Walezjuszem. Wychowany na dworze Wilhelma Zdobywcy w Normandii, odrzucił dwukrotnie sposobność poślubienia panien z rodu królewskiego. Bronił niezawisłości swego hrabstwa przeciw zakusom króla Filipa I. Gdy w 1077 r. zobaczył rozkładające się zwłoki ojca, wstąpił do benedyktynów Condat (Jura). Habit przyjął w opactwie Saint-Claude. W 1080 r. wezwany do Rzymu na członka rady papieskiej, pośredniczył w sporze między Grzegorzem VII a Robertem Guiscardem. Zmarł w Rzymie 30 września 1080 lub 1082 r.
28  WRZEŚNIA:

Święta Lioba (Leoba, Leobgytha)  z Bischofsheim (+782)

	Była jedynym dzieckiem Dynna i Ebby, krewnych św. Bonifacego. Wychowywała się w klasztorze w Thanet, potem sama w Wimborne przywdziała habit mniszki benedyktynki . Utrzymywała kontakt ze swym krewnym i jemu przedkładała swe próbki literackie. Wielkodusznie odpowiedziała na jego wezwanie i udała się na kontynent. W Tauberbischofsheim (w dzisiejszej Badenii) założyła klasztor benedyktyński, a następnie nim zarządzała; stamtąd wspomagała też następne fundacje. Nadal utrzymywała kontakt
 z wielkim apostołem i wyczekiwała jego wskazówek. Gdy we Fryzji poniósł śmierć męczeńską, pozwolono jej opuścić klauzurę i udać się do Fuldy. Zmarła 28 września około 782 r. w Schorsheim koło Moguncji, ale pochowano ją w Fuldzie obok ukochanego mistrza i przyjaciela. W r. 838 ciało przeniesiono do krypty kościoła w Petersbergu. Jej życie na zlecenie Rabana Maura opisał mnich
 z Fuldy, Rudolf.
28 WRZEŚNIA: Święta Lioba (Leoba, Leobgytha) z Bischofsheim (+782) Była jedynym dzieckiem Dynna i Ebby, krewnych św. Bonifacego. Wychowywała się w klasztorze w Thanet, potem sama w Wimborne przywdziała habit mniszki benedyktynki . Utrzymywała kontakt ze swym krewnym i jemu przedkładała swe próbki literackie. Wielkodusznie odpowiedziała na jego wezwanie i udała się na kontynent. W Tauberbischofsheim (w dzisiejszej Badenii) założyła klasztor benedyktyński, a następnie nim zarządzała; stamtąd wspomagała też następne fundacje. Nadal utrzymywała kontakt z wielkim apostołem i wyczekiwała jego wskazówek. Gdy we Fryzji poniósł śmierć męczeńską, pozwolono jej opuścić klauzurę i udać się do Fuldy. Zmarła 28 września około 782 r. w Schorsheim koło Moguncji, ale pochowano ją w Fuldzie obok ukochanego mistrza i przyjaciela. W r. 838 ciało przeniesiono do krypty kościoła w Petersbergu. Jej życie na zlecenie Rabana Maura opisał mnich z Fuldy, Rudolf.
3 PAŹDZIERNIKA:

Święty Gerard z Brogne (+959)

          Miał być synem jakiegoś Sancio, a pochodzić ze Stave (prowincja Namur). W r. 919 udał się do opactwa w Saint-Denis po relikwie 
św. Eugeniusza, które złożył w Brogne. Tam właśnie zamierzał ufundować klasztor. Przywiózł dla niego także sporo ksiąg. Tradycja lokalna dodawała, że towarzyszyło mu przy powrocie dwunastu mnichów ze słynnego opactwa. Już w r. 921 rozpoczęto budowę opactwa. W dwa lata później Gerard występuje jako jego opat i jedzie do Tours po relikwie św. Marcina. Dzieło reformy promieniuje także na klasztory po drugiej stronie kanału. Wszędzie zabezpiecza podstawy materialne, inicjuje rekonstrukcję budynków, często zniszczonych przez najazdy Normanów, zapewnia sprawne rządy i stabilizuje obserwę benedyktyńską. Umiera w Brogne 3 października 959 r. Folkuin zapisze w kilka lat później: -Był na Zachodzie prawie jedynym i pierwszym, który w tych latach zachowywał normę życia wedle reguły-.
3 PAŹDZIERNIKA: Święty Gerard z Brogne (+959) Miał być synem jakiegoś Sancio, a pochodzić ze Stave (prowincja Namur). W r. 919 udał się do opactwa w Saint-Denis po relikwie św. Eugeniusza, które złożył w Brogne. Tam właśnie zamierzał ufundować klasztor. Przywiózł dla niego także sporo ksiąg. Tradycja lokalna dodawała, że towarzyszyło mu przy powrocie dwunastu mnichów ze słynnego opactwa. Już w r. 921 rozpoczęto budowę opactwa. W dwa lata później Gerard występuje jako jego opat i jedzie do Tours po relikwie św. Marcina. Dzieło reformy promieniuje także na klasztory po drugiej stronie kanału. Wszędzie zabezpiecza podstawy materialne, inicjuje rekonstrukcję budynków, często zniszczonych przez najazdy Normanów, zapewnia sprawne rządy i stabilizuje obserwę benedyktyńską. Umiera w Brogne 3 października 959 r. Folkuin zapisze w kilka lat później: -Był na Zachodzie prawie jedynym i pierwszym, który w tych latach zachowywał normę życia wedle reguły-.
2 PAŹDZIERNIKA:

Święty Leodegar z Autun (ok. 616–678)

	Urodził się około r. 616 w arystokratycznej rodzinie frankońskiej. Wychowywał się na dworze królowej Batyldy i u swego krewnego, biskupa z Poitiers. Wstąpiwszy do stanu duchownego, rychło dostąpił wysokich godności. Najpierw był archidiakonem wspomnianego biskupa. Następnie obrano go opatem benedyktyńskim klasztoru Saint- -Maixent. Około r. 663 objął stolicę biskupią w Autun, a zarazem miejsce w radzie regencyjnej. Na synodzie odbytym w r. 670 zalecił mnichom regułę benedyktyńską. Zasłynął także jako opiekun ubogich.
2 PAŹDZIERNIKA: Święty Leodegar z Autun (ok. 616–678) Urodził się około r. 616 w arystokratycznej rodzinie frankońskiej. Wychowywał się na dworze królowej Batyldy i u swego krewnego, biskupa z Poitiers. Wstąpiwszy do stanu duchownego, rychło dostąpił wysokich godności. Najpierw był archidiakonem wspomnianego biskupa. Następnie obrano go opatem benedyktyńskim klasztoru Saint- -Maixent. Około r. 663 objął stolicę biskupią w Autun, a zarazem miejsce w radzie regencyjnej. Na synodzie odbytym w r. 670 zalecił mnichom regułę benedyktyńską. Zasłynął także jako opiekun ubogich.
28  WRZEŚNIA:

Święty Thiemo z Salzburga (+1102)

    Wywodził się zapewne z bawarskiego rycerstwa z Megling, a światło dzienne ujrzał około 1040 r. Miał się odznaczać talentami artystycznymi, ale przypisywane mu Madonny pochodzą z XV stulecia. Gebhard, arcybiskup Salzburga, powołał go w 1077 r. na stanowisko opata u św. Piotra, ale już w 1081 r. musiał stamtąd uchodzić. Jako zwykły mnich przebywał wówczas w Hirsau. Do swego opactwa powrócił w cztery lata później. W 1090 r. powołano go na miejscową stolicę arcybiskupią. Okazał się wówczas zdecydowanym zwolennikiem reform gregoriańskich. W 1095 r. wziął udział w synodzie w Piacenzy. Gdy bawarski Welf przeszedł do obozu cesarskiego, przegrał w walce z anty-biskupem Bertoldem z Moosburga i pod Saaldorf dostał się do niewoli. Po swej ucieczce do Szwabii przyłączył się do pierwszej wyprawy krzyżowej. Zmarł prawdopodobnie 29 września  1102 r.
28 WRZEŚNIA: Święty Thiemo z Salzburga (+1102) Wywodził się zapewne z bawarskiego rycerstwa z Megling, a światło dzienne ujrzał około 1040 r. Miał się odznaczać talentami artystycznymi, ale przypisywane mu Madonny pochodzą z XV stulecia. Gebhard, arcybiskup Salzburga, powołał go w 1077 r. na stanowisko opata u św. Piotra, ale już w 1081 r. musiał stamtąd uchodzić. Jako zwykły mnich przebywał wówczas w Hirsau. Do swego opactwa powrócił w cztery lata później. W 1090 r. powołano go na miejscową stolicę arcybiskupią. Okazał się wówczas zdecydowanym zwolennikiem reform gregoriańskich. W 1095 r. wziął udział w synodzie w Piacenzy. Gdy bawarski Welf przeszedł do obozu cesarskiego, przegrał w walce z anty-biskupem Bertoldem z Moosburga i pod Saaldorf dostał się do niewoli. Po swej ucieczce do Szwabii przyłączył się do pierwszej wyprawy krzyżowej. Zmarł prawdopodobnie 29 września 1102 r.

 

 

=

12 marca:


- Święty Piotr Diakon, mnich w benedyktyńskim klasztorze Monte Celio (+605)

Do benedyktynów na Monte Celio wstąpił, gdy klasztorem zarządzał przyszły papież Grzegorz Wielki. Był jeszcze subdiakonem, gdy ten mianował go -obrońcą- Kościoła rzymskiego w Rawennie, zarządcą patrimonium św. Piotra i papieskim wikariuszem na Sycylii i w Kampanii. W lecie 593 roku Grzegorz wezwał go do Rzymu. Był teraz sekretarzem papieża i jako taki stał się głównym rozmówcą w jego Dialogach. Po zgonie Grzegorza, kiedy na skutek głodu powstały w mieście niepokoje, bronił pamięci wielkiego papieża. Sam zmarł wkrótce potem, 30 kwietnia 605 roku. Nie wiemy, kiedy jego szczątki przeniesiono najpierw do Castello Cesariano, a potem do Salassola, gdzie mu dedykowano kościół, który stał się ośrodkiem jego kultu. U benedyktynów wspominano go w dniu 12 marca.

=

 

 

11 MARCA:


- Święty Firman, opat w benedyktyńskim opactwie San Sabino Piceno koło Fermo (ok. 951- ok.1020)

 

Urodził się około 951 roku w Fermo. W wieku lat dwudziestu otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa, którego Piotr Damiani osądzał jako uprawiającego symonię. Około 985 roku przywdział habit mnisi, a potem, zdobywszy uczniów, założył benedyktyńskie opactwo San Sabino Piceno koło Fermo. Zmarł około 1020 roku. W dziesięć lat później zredagowano jego żywot. O wczesnym kulcie świadczy m.in. wspomniany Piotr Damiani. Potem zaczęto go mylić z dwoma biskupami z Amiens o tym lub podobnym imieniu. Jako biskup widnieje też pod dniem 11 marca w Martyrologium Rzymskim, utożsamiany mylnie z dwoma innymi.

=

Święty Wincenty, Ramir i tow., męczennicy z Leónu.

 

Wincenty był opatem klasztoru pod wezwaniem św. Klaudiusza. Wedle późnej opowieści stał się jedną z ostatnich ofiar prześladowania, które w wizygockiej Hiszpanii rozpętali arianie. Natomiast wedle epitafium, zmarł 11 marca 630 r., a tylko bliskość jego grobu i relikwii św. Wincentego z Saragossy sprawiła, że zaczęto go uważać za męczennika. Ciało jego przeniesiono później do Oviedo. Wspomnienie Wincentego obchodzono 11 marca.

 

==

10 MARCA:


Święty Andrzej ze Strumi (+1106)


Razem z Arialdem walczył w mediolańskiej Patarii o reformy. Po śmierci przyjaciela usunął się do opactwa Vallombrosa i z rąk św. Jana Gwalberta przyjął habit mnisi. Zredagował życiorysy jednego i drugiego (BHL 673 i 4397). Zmarł 10 marca 1106 r. Relikwie spoczywają w Poppi.

=

Święty Jan z Vallombrosy, wallombrozjanin (+ok.1380)


Zajmował się potajemnie nekromancją, a gdy to się wydało został uwięziony. W samotności nawrócił się i został później pustelnikiem. Cieszył się przyjaźnią św. Katarzyny ze Sieny. Zmarł około 1380 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 10 marca.

 

 

==

 

9 MARCA:

 


Był mnichem benedyktyńskim w Whitby. Po wypędzeniu  św. Wilfryda, biskupa Yorku, objął rządy południowej części jego diecezji. Świety Będą oddaje mu wiele pochwał jako pasterzowi niezwykłej świątobliwości. Zmarł w 686 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 9 marca. św. Wilfryda, biskupa Yorku, objął rządy południowej części jego diecezji. Świety Będą oddaje mu wiele pochwał jako pasterzowi niezwykłej świątobliwości. Zmarł w 686 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 9 marca


 

 

- Święta Franciszka Rzymianka
(1384-1440)

Urodziła się na początku 1384 roku w Wiecznym Mieście, w patrycjuszowskiej rodzinie Bussa de Leoni. Mając lat piętnaście, wydana została za Wawrzyńca di Ponziani, gwelfa czynnego pośród niepokojów i walk tego czasu. W 1409 roku jego pałac zrujnowały oddziały Władysława, króla Neapolu, natomiast w 1413 roku musiał uchodzić z miasta, pozostawiając majątek i interesy swej młodej żonie. Pełna energii i zaradności, od najmłodszych lat przejawiała skłonność do umartwień i gorliwej troski o biednych i chorych. Zasłynęła z tej dobroczynności zwłaszcza w czasie epidemii, która niszczyła Rzym w latach 1413-1414. Wtedy z narażeniem własnego życia usługiwała zarażonym. Jej przykład pociągnął do charytatywnej pracy, modlitwy i pokuty  inne rzymskie matrony. Porozumiawszy się ze sobą, utworzyły
w 1425 roku stowarzyszenie o zupełnie innym charakterze niż dotychczasowe zakony żeńskie. Nie żyły w klauzurze, trudniły się natomiast gorliwą działalnością charytatywną na zewnątrz. Ale nie odstępując zbytnio od dotychczasowych norm prawnych, afiliowały się jako oblatki do benedyktyńskiej kongregacji oliwetanów, ze względu zaś na swoją pierwszą siedzibę zwane były oblatkami z Tor de' Specchi. Zaaprobował je w 1433 roku Marcin V. Franciszka dołączyła do nich, gdy straciwszy wprzód dzieci, w 1436 roku ponadto owdowiała. Nie przerwała teraz bynajmniej swej charytatywnej działalności. Równocześnie starała się wpłynąć uspokajająco na konflikty rozdzierające Kościół. Dlatego zaliczono ją do grupy niewiast, do której należą także dwie inne święte tych czasów: Katarzyna ze Sieny oraz Brygida Szwedzka. Była zresztą, jak one, ubogacona darami mistycznymi. Niestety, nie pozostawiła żadnych pism i dlatego pod tym względem znana jest jedynie z biografii J. Mattiottiego, ta zaś z punktu widzenia teologicznego nastręcza poważne trudności (zstąpienie do piekła, odraza do małżeństwa itd.). Nie umniejsza to świętości Franciszki, o której świadczą przede wszystkim czyny jej niestrudzonej miłości, ascezy
i wyrzeczenia się siebie. Zmarła w dniu 9 marca 1440 roku, mając 56 lat. Była obdarzona niezwykłymi łaskami mistycznymi. Pochowano ją w kościele S. Maria Nova blisko Forum Romanum. Kanonizował ją Paweł V w 1609 roku. W ikonografii św. Franciszka przedstawiana jest w czarnej sukni i białym welonie, towarzyszy jej anioł, cieszyła się bowiem przywilejem częstego oglądania swego anioła Stróża. Na niektórych obrazach jej atrybutem jest osioł – symbol pracowitości, wytrwałości, cierpliwości, zdrowego rozsądku, oraz otwarta księga.

==

8 MARCA:

Święty Stefan, opat z Obazine (+1159)

Pochodził z okręgu Limousin, a urodził się pod koniec XI stulecia. Był jeszcze bardzo młody, gdy stracił ojca i musiał się zaopiekować matką oraz braćmi. Nie przeszkodziło mu to w kontynuowaniu studiów i przygotowaniu się do kapłaństwa. Po zrealizowaniu tego ostatniego zamierzenia rozdał dobra ubogim i razem z przyjacielem Piotrem usunął się do pustelni niejakiego Bertranda, któremu się też podporządkował. Po dziesięciu miesiącach razem z Piotrem udał się na niemal niedostępne miejsce w borze nazywanym Obazine (na terenie diecezji Limoges)
i wiódł tam nadal życie pustelnicze. Z czasem zgłosili się uczniowie i wówczas postanowił wybudować dla nich klasztor. Chciał w nim kierować się jakąś gotową regułą i dlatego udał się zasięgnąć rady do Wielkiej Kartuzji. Potem szukał jeszcze oparcia w opactwie w Dalon. W 1142 roku razem z towarzyszami przyjął habit zakonny, złożył profesję i został opatem nowo utworzonej społeczności. W pięć lat później afiliowała się ona do kongregacji cysterskiej. Nadal intensywnie się rozrastała i dlatego dała początek fundacjom w Garde-Dieu (1150) oraz we Frenade (1151). W samym zaś Obazine rozbudowano pomieszczenia klasztorne. Gdy w 1159 roku Stefan przebywał  w Bonnaigue, aby tam przewodniczyć wyborowi opata, nagle zaniemógł. Zmarł tam w dniu 8 marca. Ciało przeniesiono do Obazine i tam pochowano. Klemens XI zaaprobował w 1701 roku jego kult liturgiczny.

==

 

7 MARCA:
- Błogosławiony Ardo, opat benedyktyński w Aniane (+843)


Był następcą św. Benedykta z Anianu jako opat benedyktyński w Aniane. Napisal żywot swego świętego porzednika. Zmarł w 843 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 7 marca.

 

 

==

4 MARCA:

Święty Piotr Pappacarbone albo ( Passacarbone), opat benedyktyński w Cava (1038–1123)

 

Urodził się w 1038 roku w możnej, szlacheckiej rodzinie, spokrewnionej z longobardzkimi książętami na Salerno. Był bliskim krewnym św. Alferiusza z Salerno, założyciela opactwa benedyktyńskiego w Cava. Do tego też opactwa wcześnie wstąpił. Czynił tam szybkie postępy w życiu duchowym i zakonnym, do czego przyczyniło się m.in. kierownictwo opata Leona, bezpośredniego następcy św. Alferiusza. Tęskniąc za życiem w odosobnieniu, przebywał potem w pustelni na sąsiedniej Górze Św. Eliasza, a następnie udał się do opactwa benedyktyńskiego w Cluny, gdzie był tam uczniem św. Hugona. Gdy po pięciu latach wrócił na południe, Gizulf II, książę na Salerno, zaproponował go na biskupstwo w Policastro, którego do dziś jest patronem. Na stolicy tej długo nie zasiadał.  Po dwóch latach powrócił do Cava, gdzie został koadiutorem opata. W ośrodku atmosfera była napięta. Mnisi sprzeciwiali się zwyczajom kluniackim, które zaprowadzano w opactwie. Piotr opuścił wtedy swój posterunek i przez jakiś czas przebywał w klasztorze Św. Archanioła w Cilento. Gdy w 1079 roku zmarł opat Leon, jednogłośnie obrano go jego następcą. Rządził mądrze i stanowczo. Wprowadził reformę kluniacką, zreorganizował życie monastyczne i przyczynił się do rozwoju kongregacji mnichów. W czasie tych rządów opactwo wzrosło w liczbę( Piotr wyświęcił  ponad trzy tysiące zakonników) i znaczenie, stało się też znane w szerokich kręgach kościelnych. Zdobyło sobie zarazem niezależność od ingerencji biskupich i książęcych. Miało również swój cenny udział  w szerzeniu reform gregoriańskich. W 1012 roku przyjmowało w swych murach Urbana II oraz liczny zastęp kardynałów, biskupów i panów świeckich. Papież konsekrował wówczas kościół opacki i obdarzył go cennymi przywilejami. Piotr zmarł w podeszłym wieku, 4 marca 1123 roku. W pamięci mnichów zapisał się przede wszystkim jako constructor et instituto- prawdziwy budowniczy. Kult zaaprobowano w 1893 roku.

 

 

 

==

3 MARCA:

Święty Gerwin, opat benedyktyński  z Saint-Riquier (+1075)

Pochodził z Laon, a urodził się w pierwszych latach XI stulecia. Uczęszczał do szkoły kapitulnej w Reims, która wówczas była kwitnącą. Zajmował już kanonię, gdy śmierć rodziców uczyniła zeń zarządcę pokaźnego majątku i opiekuna nieletnich sióstr. Kiedy jedna z nich przyjęła welon zakonny, a druga wyszła za mąż, poczuł się wolny. Zrezygnował wtedy z kościelnego beneficium i w 1025 roku przylgnął do głośnego reformatora życia zakonnego, do opata Ryszarda z Saint-Vanne. Wcześnie został jego najbliższym współpracownikiem. W 1027 roku towarzyszył mu w drodze do Jerozolimy i Antiochii. W 1045 roku objął urząd opata benedyktyńskiego w Saint-Riquier. Sprawował go przez lat bez mała trzydzieści. Odnowił w tym czasie dyscyplinę, uporządkował sprawy majątkowe, wyremontował budynki klasztorne
i kościół, przyozdobił go gobelinami i wzbogacił nową kryptą. Złożył też w świątyni sporo relikwii, które przywiózł ze Wschodu. Zarazem poparł studia, dał skopiować wiele rękopisów, a bibliotekę wzbogacił kolekcją trzydziestu sześciu tomów, które skatalogował Hariulf. Swe urzędowanie przerywał pobytami w pustelni. Udzielał się też na zewnątrz. Uczestniczył więc w Remis w poświęceniu kościoła św. Remigiusza, w synodzie metropolii, a Leonowi IX towarzyszył w drodze powrotnej do Rzymu. Kilka razy jeździł do Anglii, a w 1068 roku otrzymał od Wilhelma Zdobywcy gwarancję dla dóbr, które opactwo posiadało po drugiej stronie Kanału. Gdy zachorował na trąd, zdał rządy swemu siostrzeńcowi - Gerwinowi II. Przez cztery lata walczył z chorobą. Zmarł 3 marca 1075 roku. U benedyktynów uchodził zawsze za świętego.


Święta Kunegunda, cesarzowa, mniszka w klasztorze benedyktynek w Kaufungen (ok. 978 - 1033)


Urodziła się około 978 roku jako córka Zygfryda, hrabiego na Lützelburgu (Luksemburg). O jej młodości wiemy niewiele. To wszakże pewne, że otrzymała staranne wychowanie i bardzo dobre jak na owe czasy wykształcenie. Między 998 a 1000 rokiem poślubiła księcia Bawarii, który wkrótce jako Henryk II miał zasiąść na tronie niemieckim po smierci Ottona III, a później otrzymać i objąć w posiadanie koronę cesarską Niemiec. Razem z nim została też i ona ukoronowana, najpierw (1002) w Paderborn przez arcybiskupa Willigisa z Moguncji, potem (1014) w Rzymie przez papieża Benedykta VIII. W rządach miała niemały udział, zwłaszcza wtedy, gdy pod nieobecność małżonka sprawowała regencję. Towarzyszyła mu także w urządzaniu jego słynnych fundacji. Jej samej (1017) zawdzięcza swe powstanie klasztor benedyktynek w Kaufungen , do którego po śmierci męża (1025) wstąpiła. Podczas uroczystości poświęcenia  tego klasztoru, po liturgii Słowa, cesarzowa zdjęła cesarskie szaty, ostrzygła włosy i odziała się w zgrzebny habit. Zrobiło to wielkie wrażenie na uczestnikach ceremonii. Opisuje to wydarzenie ks. Piotr Skarga w „Żywotach Świętych". Jako zakonnica służyła z oddaniem ludziom, zwłaszcza ubogim. Zmarła tam 3 marca 1033 roku, ale pochowana została obok męża  w katedrze bamberskiej. Kanonizował ją w 1200 roku Innocenty III. Nieco wcześniej anonimowy pisarz skomponował jej Vita i ubarwił mocno wątkami legendarnymi. Ten to właśnie utwór sprawił, iż długo czczono Kunegundę jako dziewicę albo jej małżeństwo z Henrykiem uważano za dziewicze. Zdaniem historyków XIX i XX w. (qua de re inter historicos multum disceptatum est, notują bollandyści) mniemania tego utrzymać się nie da: małżeństwo było bezdzietne, legenda powstała prawdopodobnie dlatego, że z czasem Henryk i Kunegunda wyrzekli się pożycia. Wielkość Henryka II tkwiłaby raczej w tym, iż nie poszedł za wskazaniami prawa niemieckiego i z małżonką się nie rozstał, ale dochowując wierności praktykował pełną wstrzemięźliwość. W ikonografii świeta Kunegunda wystepuje w stroju cesarskim, najczęściej z mężem św. Henrykiem. Przedstawia się ją także w habicie zakonnym trzymającą w ręku kościół.

 

==

2 MARCA:

Święty  Ceda (Ceada, Chad), biskup Mercji, opat w opactwie benedyktyńskim Lastingham (+ 672)

Był bratem świętego Ced(d)y i, jak on, pochodził z Nortumbrii. Podobna była też jego formacja. W opactwie benedyktyńskim  Lastingham objął po swym bracie rządy. Potem z powodu nalegań króla Oswy został biskupem Yorku. Nie zasiadał na tej stolicy długo. Gdy wysunięto wątpliwości co do ważności sakry, udzielonej w obrządku iroszkockim, usunął się do Lastingham. Arcybiskup Teodor wezwał go później do objęcia biskupstwa Mercji, ale zażądał, by powtórnie przyjął święcenia per omnes gradus. Stolicę swą ulokował w Lichfield. Tam też wybudował katedrę, a dla kleru ustanowił życie wspólne. Zmarł w 672 roku na skutek epidemii, która grasowała w okolicy. Jego kult rozprzestrzenił się bezzwłocznie, natomiast jego portret uwiecznił w swej Historii Beda. Wspomnienie obchodzono 2 marca. Przypisywanie muKsięgi św. Chada nie jest uzasadnione. Ewangeliarz pochodzi bowiem  z VIII lub IX wieku.

 

==

1 MARCA:

Błogosławiona Joanna Maria Bonomo,ksieni w benedyktyńskim klasztorze w Asiago (+ 1670)

 

Włoszka wykształcona przez klaryski w Trydencie. W 1622 roku wstąpiła do zakonu benedyktynek św. Hieronima w Bassano. Pełniła funkcję mistrzyni nowicjatu, przeoryszy i przez trzy kadencję była ksienią. Służyła radą każdemu, kto zwrócił się do niej
o pomoc, bez względu na pochodzenie społeczne. Całe życie Joanny Marii było cierpieniem zarówno fizycznym, jak i duchowym. Była wielką mistyczką obdarzoną darem stygmatów. Swoje przeżycia przeniosła na papier- była autorką licznych pism. Zmarła w 1670 roku. Została beatyfikowana w 1783 roku. Wspomnienie obchodzi się 1 marca.
Błogosławiony Kolumba Marmion cenił ją i cytował jej nauki.


Święty  Switbert, apostoł Fryzów, mnich benedyktyński (+713)


Jak wielu innych misjonarzy tej epoki, był z pochodzenia Anglosasem. Prace ewangelizacyjne rozpoczął ze św. Willibrordem około 690 roku. Działał najpierw na terenie południowej Fryzji, którą odzyskał dopiero co Pepin II z Heristalu. Około 692 roku, gdy Willibrord wyprawił się do Rzymu, wybrano go na biskupa. Sakrę przyjął w Anglii z rąk Wilfryda. Potem działał nie tyle na terenie Fryzji, co raczej wśród Brukterów w południowej Westfalii. Nie był to jeszcze czas dla chrystianizowania kraju sposobny, zwłaszcza że zawisła nad nim groźba ekspansji Sasów. Pepin i jego małżonka Plektruda podarowali mu wysepkę na dolnym Renie, gdzie mógł założyć klasztor benedyktyński. Nazwano ją później Kaiserswerth (Werda). Tam też święty w marcu 713 roku zmarł. Wspomnienie obchodzi się 1 marca.


==

 

SPIS ALFABETYCZNY


A

- Święty ABBO z FLEURY, opat benedyktyński (ok. 950- 1004) - 13 listopada

- Święty ABEL z REIMS, arcybiskup Reims, opat benedyktyński w Lobbes
(+ok. 750) - 5 sierpnia

- Święta ADA (ADREHILDA), ksieni benedyktyńska w Mans (+692)  - 28 lipca

- Święty ADALBERO, biskup Würzburga, mnich benedyktyński w Lambach 
(1010
- 1090) - 6 października

- Święty ADALBERT z MAGDEBURGA, opat, arcybiskup i misjonarz,
opat benedyktyński w Weissenburgu
(+ 981) - 20 czerwca

- Błogosławionyy ADAM, mnich w cysterskim klasztorze3 w Lokum - 22 grudnia

- Święta ADELA z PFALZEL, ksieni benedyktyńska (+ ok. 735 ) - 24 grudnia

- Święta ADELAJDA, cesarzowa, mniszka benedyktyńskiego  klasztoru Seltz nad Renem (931-999)- 16 grudnia

- Święta ADELAJDA z BELLICH (w pobliżu Bonn),  ksieni benedyktyńska w kolońskim opactwie Panny Marii na Kapitolu (+ ok. 1015) -  5 lutego

- Święty ADELARD (ADELHAR) z Korbei, mnich benedyktyński ( zm. ok. 825 r.) 
2 stycznia

- Święty ADELELM. opat benedyktyński w San Juan w Burgos. (zm. w r. 1097)
29 stycznia

- Święty ADELFIUSZ z REMIREMONT, opat benedyktyński ( zm w 670 r.)-29 sierpnia

- Święta ADELGUNDA (ALDEGUNDA), ksieni w benedyktyńskim klasztorze 
w Maubeuge, wizjonerka -(zm. w 684 r.)- 30 stycznia

- Święty ADJUTOR (AYOUTRE) z VERNON, mnich w benedyktyńskim opactwie 
w Tiron
; potem pustelnik (zm. w 1132 r.)- 30 kwietnia

- Święty ADO(N) z VIENNE,  benedyktyn w  opactwie w Ferri-res 
(ur. ok. 800- zm. w 875 r.) - 16 grudnia

- Święty ADRIAN z CANTERBURY, opat w benedyktyńskim klasztorzeŚwiętych     Piotra i Pawła w Canterbury (zm. w 710 r.)- 9 stycznia

- Święta  AGATA z WEINSBRUNN, minszka benedyktynkaw Bischofsheim 
(zm. w 790 r.) - 12 grudnia

- Święty AGATON, papież, był benedyktynem w klasztorze św. Hermeta w Palermo ( zm. w 682 r.) - 10 stycznia

- Święty AGILUS (AYEUL), opat benedyktyński w Rebais ( zm. ok. 650 r.) 
30 sierpnia

- Święty AJULF, opat benedyktyński na Wyspach Leryneńskich. i męczennik
(ur. ok. 630 r. – zm. w 676 r. ) - 3 września

- Święty AKKA, opat klasztoru benedyktyńskiego świętego Andrzeja w Rzymie
(zm. w 740 r.)- 19 lutego

- Święty ALBERT z PONTIDY, opat benedyktyński- 2 września

- Święty ALBERYK z UTRECHTU, przeor benedyktyński u  Św. Marcina  przeorem w Kolonii - ( zm. w 784 r.)- 14 listopada

- Święty ALDEMAR, opat benedyktyński na Monte Cassino (zm. ok. 1080 r.) 
24 marca

- Święta ALDETRUDA, przeorysza benedyktyńskiego klasztoru w Maubege 
(zm. ok. 969 r.) – 25 luty

- Święty ALDHELM z MALMESBURY, opat benedyktyńskiego opactwa Malmesbury (ur. ok. 640- zm. w 709 r.) - 25 maja

- Święty ALFERIUSZ, opat w benedyktyńskim klasztorze w Cava
(ur. w 930 r- zm. w 1050 r.) - 12 kwietnia

-Święty ALFRYK, opat benedyktyński w St. Alban, arcybiskup Canterbury
(zm. w 1005 r.) - 28 sierpnia

- Błogosławiona ALINA (ADELINA) z Mortain , ksieni benedyktyńska 
20 Października

- Błogosławiony ALKUIN, opat benedyktyńskiego klasztoru św. Marcina w Tours – (ur. ok. 735 r. – zm. w 804 r.) -19 maja

- Święta AMALBERGA z MAUBEGE, mniszka w opactwie benedyktyńskim w Maubeuge - (zm. ok. 690 r.)- 10 lipca

- Święta AMALBERGA, mniszka benedyktynka z Munsterbilsen (zm. ok. 772 r.) 
10 lipca

- Święty AMBROŻY AUGUST CHEVREUX, męczennik, benedyktyn, ostatni przełożony kongregacji św. Maura (1728-1792) - 2 września

- Święty AMBROŻY AUTPERT, opat benedyktyńskiego klasztoru Św. Wincentego pod Benewentem - (zm. ok. 778 r.)- 19 lipca

- Błogosławiony AMBROŻY (AMBROSIUS) BARLOW, męczennik i mnich w klasztorze benedyktyńskim w Douai (zm. w 1641 r.) -10 września

- Święty AMOR, opat benedyktyński w Amorsbach (ur. ok. 694- zm. w 747 r.) 
17 sierpnia

- Święty ANASTAZY- ASTRYK, opat benedyktyński u Św. Marcina na Górze Panońskiej (Pécsvarád) - (zm. w r. 1036 lub 1039.) - 12 listopada

- Święty ANASTAZY Z MONT-SAINT-MICHEL, mnich benedyktyński w Cluny 
(zm. w 1086) - 16 października

- Święty ANDRZEJ ŚWIERAD (ŻURAWEK), benedyktyn na górze Zorbo w pobliżu Nitry (dzisiejsza Słowacja),  potem pustelnik , (zm. ok. 1030-1034) – 13 lipca

- Święta ANGADRISMA, ksieni klasztoru benedyktyńskiego w Oroer des Vierges 
(zm. ok. 685 r.)- 14 października

- Święty ANGILBERT , opat benedyktyński w Saint- Riquier 
(ur. ok. 780 r.- zm. w 814 r.)
- 18 luty

- Święty ANGILRAM, biskup Metzu , opat benedyktyński w Chiemsee (zm. w 791 r. ) -23 października

- Święty ANGILRAM Z SAINT-RIQUIER (PONTHIEU) , opat benedyktyński 
(ur. ok. 975 r. – zm. w 1045 r.) - 9 grudnia

- Świety ANSBALD Z PRÜMopat benedyktyński (zm. w 886 r. ) - 12 lipca

- Święty ANSBERT, biskup Rouen, opat w benedyktyńskim klasztoru w Fontenelle (zm. w 695 r. ) - 9 lutego

- Święty ANSEGIZ (ur. 770 - zm. 20 lipca 833 lub 834) był reformatorem klasztorów w państwie Franków, opat benedyktyński w Fontanelle , Saint-Wandrille - 20 lipca

- Święty ANSFRYD, ANSFRIED (ANSFRID, ANSFRIDUS) z UTRECHTU (ur. ?, zm. ok. 1008) biskup, benedyktyn - 3 maja

- Święty ANSVERUS (ur. w 1038 w Hedebie (Szlezwik), zm. w 1066 pod Ratzeburgiem) –  mnich benedyktyński, opat klasztoru św. Jerzego na wzgórzu (niem. St. Georg auf dem Berge) - 15 lipca

- Święty ANTONIN z SORRENTO, opat benedyktyńskiego klasztoru św. Agrypina w Sorrento (zm. ok. 830 r.) – 14 lutego

- Święty ANZELM, arcybiskup, opat w  benedyktyńskim opactwie Le Bec,
(1033-1109) - 21  kwietnia

- Błogosławiony ARDO, opat benedyktyński w Aniane (zm. w 843 r.) – 7 marca

- Święty ARNALD CATANEO, opat benedyktyński w Padwie   
(ur. ok. 1185 r.- zm w 1255 r.) - 10 lutego

- Błogosławiony ARNOLD, opat klasztoru benedyktyńskiego św. Justyny w Padwie (zm. w 1254 r. ) - 14 marca

- Święty ARNULF, biskup Gap, mnich benedyktyński w klasztorze Św. Pryski na  Awentynie (zm. pomiędzy 1070 a 1079 r.)- 19 września

- Święty ARNULF z SOISSONS, biskup, mnich benedyktyński w Soissons (+1087)  - 15 sierpnia

- Święty AUDOMAR, biskup Thérouanne, mnich benedyktyński w Luxeuil
(zm. ok.667)
- 9 września

- Święty AUGUSTYN z CANTERBURY, biskup, mnich benedyktyński w Canterbury (zm. w 604/605 r.) - 27 maja,


B

- Święty BABOLEN, opat benedyktyński w  Saint-Maur-des Fossés ( zm. w 670 r.) - 26 czerwca

- Święty BALDWIN z BOUCLE , mnich benedyktyński w klasztorze w Lewisham (?-1205) - 22 marca

- Święty BALSAM, opat benedyktyński z Cava ( zm. w 1232 r.)- 24 listopada

- Święty  BATRAM, opat benedyktyński w Lure ( zm. w 960 r.)- 15 sierpnia

- Święty BARDO z OPPERSHOFEN, opat benedyktyński w Werden nad Renem i w Hersfeld - (ur.ok.980 r.- zm. w 1053 r.)- 10 czerwca

- Święty BARNABA, opat benedyktyński  - 16 czerwca

- Święty BARTOMIEJ ALBAN ROE (ur. 1583 w Suffolk, zm. 22 stycznia 1642 wTyburn), benedyktyn w Dieulwart, męczennik - 22 stycznia

- Święty BAUDAKARIUSZ, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Bobbio (+650) - 21 grudnia

- Święty BAWON z GANDAWY, mnich benedyktyński w Blandinbergu, potem pustelnik - (ur. w 589 r. – zm. w 653 lub 654 r. )– 1 października

- Błogosławiona BEATRYCZE I D’ ESTE, księżniczka, mniszka w klasztorze benedyktynek w Salaroli (ur. ok.1200- zm. w 1226 r.)- 10 maja

- Święta BEATRYCZE II D`ESTE (1230-62), mniszka w klasztorze benedyktyńskim w Ferrarze- 28 lutego

- Święty BEDA CZCZIGODNY(WIELEBNY), kapłan, doktor Kościoła, mnich benedyktyński  w Jarrow - (673-735) - 25 maja

- Święta BEGA z HACKNESS, mniszka benedyktynka (zm. w 681 r.)- 6 października 
(lub 10 października)

- Święty BENEDYKT BISCOP, opat w  benedyktyńskim opactwie Św. Piotra w Lerins
(628-690) - 12 stycznia

- Święty BENEDYKT, mnich, potem  pustelnik i męczennik, zamordowany ok. 1037. – 
13 lipca

- Święty BENEDYKT z ANIANU, opat  benedyktyński  w Saint-Seine, (ok. 750-821) - 11 lutego

- Święty BENON, biskup, mnich benedyktyński w Hildesheim, ok.1010- 1106, - 16 czerwca

- Błogosławiony BERARD, kardynał, mnich benedyktyński w klasztorze na Monte Cassino (1079-1130) - 3 listopada

- Święty BERCHARIUSZ, opat benedyktyński z Hautvillers, męczennik (ok. 625-685 lub 686) - 26 marca

- Święta BERLINDA z MEERBEKE, mniszka benedyktynka (zm. w 930 r. lub 935 r.) -3 lutego

- Święty BERNARD TOLOMEI (PTOLOMEUSZ), założyciel oliwetanów (+1348)

- Święty BERNARD Z CLAIRVAUX, opat i doktor Kościoła (+1153) - 20 sierpnia

- Święty BERNARD z TIRON, opat benedyktyński  (1046 - 1117) - 14 kwietnia

- Święty BERNO, pierwszy benedyktyński opat w Cluny (zm. w 927 r.)- 13 stycznia

- Święty BERTARIUSZ z MONTE CASSINO, opat benedyktyński ( zm. w 884 r.)- 22 października

- Święty BERTOLD z PARMY, oblat u mniszek benedyktynek (zm. między r. 1106-1115)- 21 października

- Błogosławiony BERTOLD z GARSTEN, opat benedyktyński (ur. ok. 1065-1142)- 27 lipca

- Święty  BERTUIN Z MALONNE, opat benedyktyński (zm. w VII w.)- 11 listopada

- Święty BERTYLO, opat benedyktyński u Św. Benigna w Dijon– (zm. ok. r. 878 r.)
26 marca

- Święty BETTO, biskup Auxerre, przeor u benedyktynów w Saint-Colombe
(zm. w
918 r.) - 24 lutego

- Swiety BIRYN, mnich benedyktyński, misjonarz– (zm. ok. 650 r.) – 3 grudnia

- Święty BOBINUS, biskup Troyes, opat w benedyktyńskim klasztorze w Storach
–VIII w. - 31 stycznia

- Święty BONFILIUSZ , biskup Foligno , opat benedyktyński w Storach- 27września

- Święty BONIFACY IV, papież, mnich w benedyktyńskim klasztorze św. Sebastiana 
w Rzymie  - (+ 615)

- Święty BONIFACY WINFRYD, arcybiskup, męczennik, mnich benedyktyński
w Nursling, ok. 675-754,  - 5 czerwca

- Święta  BOWA, ksieni benedyktyńskiego klasztoru Św. Piotra w Remis
– (II poł. VII w.)- 24 kwietnia

Święty BOZA, mnich benedyktyński w Whitby (zm. w 686 r.) – 9 marca

- Święty BRACHIO, opat benedyktyński z Menat (Owernia). – ( zm. w 576 r.)

-Święty BRUNO I, arcybiskup Kolonii, opat w benedyktyńskim opactwie w Lorsch, pod Wormacją, oraz w benedyktyńskim opactwie Nowej Korbei– 
(ur. w 925 r. – zm. w 965 r.)
- 11 października

- Święty  BRUNO Z SEGNI, opat benedyktyński na Monte Cassino –

( ur. ok. 1049- zm. w 1123 r.)  - 18 lipca

- Święty  BURCHARD, mnich benedyktyński – ( zm. w 754 r.)– 3 lutego


C

- Święty CED(D), biskup , mnich w benedyktyńskim klasztorze w Lindisfarne

( zm. w 664 r.) - 7 stycznia

- Święty  CEDA (CEADA, CHAD), biskup Mercji, opat w opactwie benedyktyńskim

Lastingham – ( zm. w 672 r.) - 2 marca

- Święty CEDMON Z WHITBY (Sreaneshalch), mnich benedyktyński– (VII w,) 
- 11 lutego

- Święty CEODFRYD, opat benedyktyński w Wearmouth i Jarrow– (642-716) 
- 25 września

 


D

- Święty DAWID, mnich benedyktyński w Cluny – (zm. ok. 1082 r.) – 15 lipca

- Święta DODA, ksieni benedyktyńska z Reims - 24 kwietnia

- Święty  DODO Z WALLERS, opat benedyktyński - 18 października (lub 20 października)

- Święty  DOMINIK, opat benedyktyński z Sory - 22 stycznia

- Święty DOMINIK Z SILO, opat benedyktyński - (ok. 1000-1073) - 20 grudnia

- Święty  DROKTOWEUSZ, opat benedyktyński w Saint-Germain-des- -Pr-s. 
– (zm. ok. 580 r.)- 10 marca

- Święty DUNSTAN, arcybiskup Canterbury, opat benedyktyński w Glastonbury  -  (ok. 909-988) - 19 maja

 


E

- Święty  EATA (EATTA, EATAS, HETHA), biskup Hexham , opat w benedyktyńskim opactwie w Lindisfarne – (zm. w 686 r.)  - 26 października

- Święta  EBBA, ksieni benedyktyńska w Coldingham– (zm. w 683 r.)  - 25 sierpnia

- Święty EBBO(N), biskup Sens, opat benedyktyński  w Saint-Pierre-le-Vif
– ( zm. w 740 r.) - 27 sierpnia

- Błogosławiony EBERHARD I, biskup Salzburga, opat  wbenedyktyńskim opactwie 
w Biburgu– (1085- 1164)  - 22 czerwca

- Błogosławiony EBERHARD, opat benedyktyński w Einsiedeln – (zm. w 958 r.) 
- 14 sierpnia

- Święta EDBURGA, córka Edwarda I. mniszka benedyktyńskiego  klasztoru 
w Winchesterze - (zm. ok. 960 r.)   - 15 czerwca

- Święta  EDYTA, ksieni benedyktyńska z Wilton– (zm. w 985 r.)  - 15 września

- Święty EGBERT z Nortumbrii, prezbiter i mnich benedyktyński w Lindisfarne   (+729)

- Święty  EGWIN, opat benedyktyński w Evesham -  (zm. w 717 r.) - 30 grudnia

- Święty  EIGIL, opat benedyktyński z Fuldy– (zm. w 822 r.)  - 17 grudnia

- Święty ELDRAD Z NOVALESY, opat benedyktyński- (zm. ok. 840 r.) - 13 marca

- Święta ELFRYDA Z CROWLAND, mniszka benedyktyńskim opactwie w Crowland

(zm. ok. 840 r.) - 20 maja

-  Święta ELŻBIETA Z SCHÖNAUmniszka benedyktynka
- (ur. w 1129 r.- zm. w 1165 r.) - 18 czerwca

- Święta  EMMA Z GURK, mniszka benedyktynka- (ur. ok. 980 r. – zm. w 1045 r.)
- 29 czerwca

- Święty ENEKON, opat benedyktyński w Ona (ok 990 - 1057) - 1 czerwca

- Święty ENGELMUND, apostoł Niderlandów , mnich benedyktyński– (zm. ok. 720 r.)

- 21 czerwca

- Święta ENSWIDA Z FOLKESTONE, ksieni benedyktyńska- (ur. ok. 614 r. – zm. w ?)

- 12 września

- Święty ERCHEMBOD, biskup Thérouanne, opat w benedyktyńskim klasztorze w

Sithiu– (zm. w 742 r.) -  12 kwietnia

- Święty EREMBERT, biskup Tuluzy, mnich benedyktyńskiego opactwa w  Fontenelle–

(zm. ok. 671 r.) - 14 maja

- Święty ERKONWALD, opat benedyktyńskie w Chestrey- (zm. w 693 r.) - 30 kwietnia

- Święty ERMIN(O) , opat klasztoru benedyktyńskiego w Lobbes– (zm. w 737 r.)

- 25 kwietnia

- Święty ERMINOLD Z PRÜFENING, opat benedyktyński – (zm. w 1121 r.) - 6 stycznia

-  Święty  ERNEST Z ZWIEFALTEN, opat w benedyktyńskim klasztorze w Zwiefalten
- (zm. w 1148 r.) - 7 listopada

- Święta  ETELBURGA, ksieni benedyktynek z Barking– (zm. ok. 675 r.)

- 11 października

- Święta ETELBURGA, ksieni benedyktyńska w Faremouttieren-Brie- (zm. w 695 r.)
- 7 lipca

- Święta ETELREDA, królowa i ksieni benedyktyńska na Ely – (zm. w 679 r.)
- 23 czerwca

- Święty ETELWOLD, biskup Winchesteru, opat w opactwie benedyktyńskim

w Abingdon – (ur. ok. 912 r. –zm. w 984 r.) - 1 sierpnia

- Święty EUCHERIUSZ, biskup Orleanu, mnich w  klasztorze benedyktyńskim 
w Sarchinium (dziś Saint-Trond) – (zm. w 738 r.) - 20 lutego

- Święta  EUGENIA Z HOHENBURGA (Alzacja), ksieni benedyktyńskiego klasztoru

nazwanego później Mont-Ste-Odile - 16 września

- Święty EUSTACHY, opat benedyktyńskiego klasztoru  St.-Germer – (zm. w 1211 r.)

- 8 września

- Święta EUSTOCHIA (EUSTOCHIUM), benedyktynka w klasztorze w Padwie-

(ur. w 1444 r.- zm. w 1469 r.) - 13 lutego

 


F

- Błogosławiony FILIP POWEL (PHILIPPUS), męczennik, benedyktyn w Douai-

(zm. w 1646 r.) - 30 czerwca

- Święty  FINDAN Z RHEINAU, mnich benedyktyński , potem rekluz- (zm. w 878 r.)

- 15 listopada

- Święty FOLKIUN, biskup Thérouanne, mnich w opactwie benedyktyńskim  w Sithiu–

(zm. w 855 r.)  - 14 grudnia

- Święty FORANNAN, opat w klasztorze benedyktyńskim w Wanlsort (zm. w 982 r.)- 
30 kwietnia

- Święty FRANKO Z ASSERGI, mnich benedyktyński w San Giorgio di Lucoli, potem pustelnik- (ur. ok. 1150 r. – zm. w ? r.) - 5 czerwca

- Święty FRITHBERT, benedyktyn, biskup (+766) - 23 grudnia

- Błogosławiony FROWIN, opat benedyktyński z Engelbergu-- (zm. w 1178 r.)
- 27 marca

- Święty FULRAD, opat benedyktyński z Saint-Denis–(ur. w 705 r. – zm. w 784 r.) 
- 16 lipca

- Święty FURZEUSZ (FURSEY), misjonarz irlandzki, opat klasztoru benedyktyńskiego

w Lagny nad Marną – (zm. ok. 648 r.) - 16 stycznia

 


G

-Błogosławiony GELAZY II, papież, mnich w opactwie benedyktyńskim Monte Cassino

- (ur. ok. 1058 r.- zm. w 1119 r.) - 29 stycznia

- Święty GENNADIUSZ, biskup Astorgi, opat bennedyktyńskiego klasztoru w San

Pedro de Montes- (zm. w 936 r.) - 25 maja

- Święty GERALD, kardynał i biskup Ostii, przeor benedyktyński w Cluny
– (zm. w 1077 r.)  - 6 grudnia

-  Święty GERALD, arcybiskup Bragi, mnich benedyktyński w Moissac  
– (ur. ok. 1050 r. – zm. w 1108 r.) - 5 grudnia

- Święty GERARD Z BROGNE, opat benedyktyński w Brogne– (zm. w 959 r.)

- 3 października

- Święty GERARD, biskup i męczennik, opatem klasztoru benedyktyńskiego S. Giorgio

Maggiore (975 - 1046.) - 24 września

- Święta GERTRUDA Z NIJVEL (NIVELLES), ksieni benedyktyńskiego klasztoru

w Nijvel– (ur. w 626 r. – zm. w 653 r. lub 659 r.)  - 17 marca

- Święty GERWIN, opat benedyktyński z Saint-Riquier – (zm. w 1075 r.) - 3 marca

- Święty GERWOLD, biskup Evreux, opat benedyktyński w Fontenelle – (zm. w 806 r.)

– 14 czerwca

- Błogosławiona GIZELA, królowa Węgier, mniszka w benedyktyńskim klasztorze

Niedernburg – (ur. ok. 985 r. – zm. w 1060 r.) - 7 maja

- Święty GODFRYD Z AMIENS, biskup, opat benedyktyński w Nogent w Champagne                            
– (ur. ok. 1065 r. – zm. w 1115 r.)  -8 listopada

- Święty GOSELIN, opat benedyktyński z San Solutore (pod Turynem) – (zm. w 1052 r.)

– 12 lutego

- Święty GOSWIN, opat benedyktyński z Anchim– (ur. ok. 1086 r. – zm. w 1165 r.)

- 9 października

- Święty GOTARD Z HILDESHEIM, biskup, opat  klasztoru benedyktyńskiego 
w Nieder Alteich (960 -1038) - (ur. w 960 r. – zm. w 1038 r.)  - 4 maja

Święty GRZEGORZ VII, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Cluny  papież-

(ur. ok. 1020 r. – zm. w 1085 r.) - 25 maja

- Święty GRZEGORZ Z UTRECHTU, opat benedyktyński– (zm. ok. 780 r.)
-25 sierpnia

- Święty GWERYK, opat klasztoru cysterskiego w Igny (+1157)

- Święty GWIBERT (WIBERT),  mnich benedyktyńskiego klasztoru w Gorze, założyciel

benedyktyńskiego opactwa w Gembloux - 23 maja

-  Święty GWIDO Z POMPOSY, opat benedyktyński- (zm. w 1046 r.) - 31 marca

 


H

- Święty HEDDA, biskup Winchester, mnich i opat benedyktyński  w Glastonbury  –

(zm. w 705 r.) - 7 lipca

 

- Błogosławiony HELINAND, przeor w cysterskim opactwie w  Froidmont -
(ur. ok. 1171 r. – zm.  po 1229 r.) - 3 stycznia


- Święty HENRYK Z MARCY, opat w cysterskim opactwie w Clairvaux (+1189) -1 stycznia


- Święty HERMAN BADEŃSKI, mnich benedyktyński w Cluny  (ok 1040 - 1074)-

26 kwietnia

- Święty HERMAN KALEKA, zwany także HERMANEM Z REICHENAU, mnich

benedyktyński – (ur. w 1013 r, - zm. w 1054 r.) – 24 września

- Święty HERMELAND, opat benedyktyński z Indre– (zm. ok. 710 r.) – 25 marca

- Święta HILDA Z WHITBY, ksieni benedyktyńska- (ur. w 614 r. – zm. w 680 r.)

-17 listopada

- Święta HILDEGARDA Z BINGEN, przeorysza benedyktyńskiego klasztoru –

(ur. w 1098 r. – zm. w 1179 r.) - 17 września


- Święta HILDELITA  Z BARKING, ksieni benedyktyńskiego opactwa w Barking - (ok. 650 r.- ok. 717 r.) - 24 marca

 

- Święty HONORIUSZ Z CANTERBURY, biskup, mnich benedyktyński

(ok 570 – 653 – 30 września

- Święty  HUGON Z CLUNY, opat benedyktyński– (ur. w 1024 r. – zm. w 1109 r .)

- 29 kwietnia

Święty HUGON Z MONTAIGN, biskup Auxerre, opat benedyktyński– (zm. w 1136 r.)

-10 sierpnia

- Święty HUGON Z ROUEN, biskup, opat benedyktyński w Jumièges i Fontenelle–

(zm. w 730 r.) - 9 kwietnia

- Błogosławiony HUGON FARRINGDON, opat benedyktyński w Reading, męczennik –

(zm. w 1539 r.) - 15 listopada

 


I

- Święta IDA Z BOULOGNE, (1040-1112) -13 kwietnia

- Święta IDA Z LEUVEN, mniszka w klasztorze cystersek w Roosendael 
(+ ok. 1290) -13 kwietnia

- Święta IDUBERGA (IDA), mniszka  w klasztorze benedyktyńskim w Nivelles– (zm. w 652 r.) - 8 maja

- Błogosławiony ILDEFONS ALFRED SCHUSTER, opat w benedyktyńskim opactwie

św. Pawła za Murami w Rzymie-  (ur. w 1880 r. – zm. w 1954 r.) -  30 sierpnia

- Święty  ILDEFONS Z TOLEDO, opat  benedyktyńskiego opactwa w Agli koło Toledo

(klasztor świętych Kosmy i Damiana) – (zm. w 667 r.) - 23 stycznia

- Święta IRMINA Z OEREN, ksieni benedyktyńska– (zm. ok. 708 r.) -24 grudnia

 


J

- Błogosławiony JAN BECHE, opat klasztoru benedyktyńskiego w Colchester

(zm. w 1539 r.) – 1 grudnia

- Święty JAN ROBERTS, mnich benedyktyński w Douai (ur. w 1577- zm. w 1610 r. )-

(ur. w 1577- zm. w 1610 r. )   - 10 grudnia

- Święty JAN SORDI, biskup i męczennik, opat benedyktynów w klasztorze św.

Wawrzyńca w Cremonie (+1183)- 16 marca

- Święty JAN VINCENT, benedyktyn, biskup (+1012) - 21 grudnia

- Błogosławiona JOANNA MARIA BONOMO, ksieni w benedyktyńskim klasztorze 
w Asiago – (zm. w 1670 r.) – 1 marca

- Święty JONAT(US), mnich benedyktyński w Elton- (zm. ok. 690 r.) - 1 sierpnia

- Błogosławiony JÓZEF BENEDYKT DUSMET , opat benedyktyński w Palermo –

(ur. w 1818 r. – zm. w 1894 r.) - 4 kwietnia

- Błogosławiona JUDYTA Z DISIBODENBERGU, przełożona klasztoru mniszek

benedyktynek- 22 grudnia

- Święta JUSTYNA FRANCUCCI BEZZOLI, mniszka benedyktynka w klasztorze 
S. Maria del Ponte w Arezzo (Włochy) – (zm. w 1319 r.) - 12 marca

 


K

- Święty KILIAN, mnich benedyktyński – 13 listopada

- Błogosławiona KOLUMBA GABRIEL, ksieni mniszek benedyktynek we Lwowie,

założycielka zgromadzenia Sióstr Benedyktynek od Miłości 
(ur. w 1858 r. – zm. w 1926 r.) – 24 września

- Błogosławiony  O. KOLUMBA MARMION , opat benedyktyński w Maredsous -

(ur. w 1858 r. – zm. w 1923 r.)  - 3 października

- Święta KUNEGUNDA, cesarzowa, mniszka w klasztorze benedyktynek w Kaufungen

( ur. ok. 978 r. – zm. w 1033 r.) - 3 marca

- Święta KUTBURGA, ksieni w benedyktyńskim klasztorze  w  Wimborne – 31 sierpnia

 


L

- Święty LAMBERT z LYONU , opat benedyktyński w Fontanelle (+688) - 14 kwietnia

- Błogosławiony  LANFRANCK, biskup, opat benedyktyńskiego klasztoru w Caen  –

(ur. w 1005 r. –zm. w 1089 r.) - 28 maja

- Święty LEANDER, arcybiskup z Sewili, mnich benedyktyński-- (zm. w 596 r.) 
-  27 lutego

- Święty LEODEGAR, biskup Autun, opat benedyktyński w  klasztorze Saint- - Maixent– (ur. ok. 616 r.- zm. w 679 lub 680 r.)   - 2 października

- Święty LEON III, papież, benedyktyn (zm. w 816 r.) – 12 czerwca

- Święty LEON IV, papież, benedyktyn (zm. w 855 r.) – 17 lipca

- Święta LIOBA (LEOBA, LEOBGYTHA), ksieni benedyktyńska  z

Tauberbischofsheim– (zm. ok. 782 r.) – 28 września

- Święty LUDOLF Z NOWEJ KORBEI (CORVEY), opat benedyktyńskiego opactwa

(zm. w 983 r.)  - 13 sierpnia

 


M

- Święta MADELBERTA Z MAUBEUGE, ksieni   benedyktyńska- (zm. w 705 r.)

- 7 września

- Błogosławiona MAFALDA, mniszka w klasztorze benedyktyńskim w Arouca 
(+1252 r.) - 2 maja

- Święty MAGNUS Z FUSSEN, opat benedyktyński- (zm. w 772 r.) - 6 września

- Święty MAJOL Z CLUNY, opat benedyktyński– (ur. ok. 915 r. – zm. w 994 r.) 
- 11 maja

- Święty MAKSYMIAN Z SYRAKUZY, biskup, opat benedyktyński   (+594)- 9 czerwca

- Błogosławiona MARIA ADEODATA PISANI, ksieni klasztoru benedyktyńskiego

św. Piotra w Mdinie (1806-1855)- 25 lutego

- Błogosławiona MARIA FORTUNATA VITI, konwerska w klasztorze benedyktynek
w Veroli -  – (ur. w 1827 r. – zm. w 1922 r.)-  20 listopada

- Błogosławiony MARIAN SZKOT, opat klasztoru  benedyktyńskiego w Ratyzbonie -

( zm. w 1088 r.)- 9 lutego

- Święta MATYLDA, królowa, mniszka w benedyktyńskim opactwie w Kwedlinburgu

(ur . ok. 895 r. – zm. w 968 r.) – 14 marca

-  Święty MAUR, uczeń św. Benedykta, opat benedyktyńskiego opactwa 
w Glanfeuil – (ur. w 512 r. – zm. w 584 r.) - 15 stycznia

- Święty MAUR, opat benedyktyński w Clossis – (zm. w 946 r.) - 20 stycznia

- Święty MAUR, opat benedyktyński w Pannonhalma, biskup Pięciu Kościołów (Pécs).

(zm. ok. 1070 r.) – 25 pązdziernika

- Święty MEGINRAD (MEINRAD) Z EINSIEDELN, mnich benedyktyński 
w  Reichenau - (zm. w 861 r.)-21 stycznia

- Święty MELLIT, biskup, opat w opactwie benedyktyńskim Św. Andrzeja w Rzymie

(zm. w 624 r.) - 24 kwietnia

- Święta MILBURGA , królewna, dziewica, ksieni opactwa benedyktyńskiego 
w Wenlock
(+ 722) – 23 lutego

- Świety MILO, mnich w opactwie benedyktynkim  w  Fontenelle, potem pustelnik 
(zm. ok. 740 r.) - 18 sierpnia

- Święta MODESTA Z OEHREN, dziewica, ksieni klasztoru benedyktyńskiego w Öhren
(ad Horreum) pod Trewirem  (+ok 680)- 4 listopada

- Święty MORAND Z CLUNY, przeor benedyktyński w Altkirch (+ok 1115) - 3 czerwca

 


N

- Błogosławiony  NOTKER BALBULUS (JĄKAŁA), mnich benedyktyńskiego klasztoru

w Sankt-Gallen– (ur. ok. 840 r. – zm. w 912 r.) - 6 kwietnia

 


O

- Święty  ODO , opat benedyktyńskiego opactwa w  Cluny– (ur. ok. 879 r. – zm. w 942 r.)

- 18 listopada

- Święty ODO Z BEAUVAIS, opat w benedyktyńskim opactwie w Korbei
(zm. w 881 roku).

- Błogosławiony  ODO Z CAMBRAI, opat benedyktyński- 
(ur. ok. 1050 r. –zm. w 1113 r.)- 19 czerwca

- Święty ODYLON, opat benedyktyńskiego opactwa w Cluny
(ur. w 962 r. – zm. w 1049 r.) - 1 stycznia

Święty OKTAWIAN, biskup Savony, mnich benedyktyński w Pawii (Ce d'Oro )

(ur. ok. 1060 r. –zm. w 1132 r.) - 6 sierpnia

- Święta OPORTUNA, ksieni benedyktyńska w Montreuil – (zm. ok. 770 r.) 
22 kwietnia

- Święty OSKAR (ANSGAR) , mnich w opactwie  benedyktyńskim  w Nowej Korbei

(ur. ok. 801 r. –zm. w 865 r.)- 3 lutego

- Święty  OSWALD Z YORKU, mnich benedyktyńskiego opactwa we Fleury
(zm. w 992 r.) - 29 lutego (28 lutego)

- Święty OTMAR, opat benedyktyński (ok. 689-759)- 16 listopada

 


P

- Święty PAULIN, biskup Yorku, mnich benedyktyński na Monte Celio w Rzymie
10 października

- Święty PALLADIUSZ Z AUXERRE, biskup i opat benedyktyński  u Św. Germana 
w Auxerre – (zm. ok. 660 r.)- 10 kwietnia

- Święty PETRONAKS, opat w benedyktyńskim opactwie na Monte Cassino – 6 maja

- Błogosławiony PIOTR CZCIGODNY (VENERABILIS), opat w benedyktyńskim

opactwie w Cluny – (ur ok. 1094 r. – zm. w 1156 r.) - 11 maja

- Święty PIOTR DIAKON, mnich w benedyktyńskim klasztorze Monte Celio

(zm. w 605 r.)- 12 marca

- Święty PIOTR ORSEOLO, mnich benedyktyński w Cuxa (928 - 987) – 10 stycznia

- Święty PIOTR PAPPACARBONE albo (PASSACARBONE), opat benedyktyński 
w Cava - (ur. w 1038 r.- zm. w 1123 r.)- 4 marca

- Święty PIOTR VINCIOLI, opat w benedyktyńskim  klasztorze w Perugii
– (zm. w 1009 r.) – 10 lipca

- Święty PIOTR Z ANAGNI , biskup, mnich benedyktyński w klasztorze w Salerno

(+1105) - 3 sierpnia

- Święty PLACYD, uczeń św. Benedykta, mnich benedyktyński-  15 stycznia

- Święty PLACYD RICCARDI, męczennik, mnich benedyktyński w opactwie św. Pawła za Murami w Rzymie- (1844- 1915) - 15 marca

Święta POMPOZA, męczennica z Kordoby, mniszka benedyktynka w klasztorze Pinna Mellaria - 19 września

- Święty PORKARIUSZ, opat w klasztorze benedyktyńskim i 500 mnichów, męczennicy

(zm. ok. 732 r.)- 12 sierpnia

- Święty POPPO ZE STAVELOT, opat benedyktyński – (ur. w 978 r.- zm. w 1048 r.)

-25 stycznia

- Święty PROKOP Z SAZAWY,  założyciel i pierwszy opat klasztoru benedyktynów w

Sázavie – (zm. w 1053 r.) - 25 marca

 


R

Błogosławiony RABAN MAUR, opat benedyktyńskiego opactwa w Fuldzie

(ur. w 780 r.- zm. w 856 r.) - 4 lutego

-  Błogosławiony RADULF Z LA FUSTAIE, mnich benedyktyński w Poitou
(zm. w 1129 r.)  – 16 sierpnia

- Błogosławiony RADZIM GAUDENTY, mnich w klasztorze benedyktynów na

Awentynie w Rzymie– (ur. ok. 965 r.- zm. ok. 1011 r.) - 14 października

- Święta RAGENGARDA Z MARCIGNY, mniszka w benedyktyńskim klasztorze

(+1135)

- Błogosławiony RASSO (RATBOD, RATHO), hrabia na Diessen-Andechs, mnich benedyktyński– (ur. ok. 900 r.- zm. w 953 r.) – 17 maja

- Święty  ROBERT, opat benedyktyński  z La Chaise-Dieu – (zm. w 1067 r.) 
- 24 kwietnia

- Święty RODING, opat benedyktyński w klasztorze w Beaulieu- 17 września

- Błogosławiony ROGER WILFRIED JAMES - (zm. w 1539 r.) - 15 listopada

- Święty RUPERT, opat benedyktyński w Ottobeuren (+1145)- 15 sierpnia

- Święty RUPERT Z SALZBURGA, założył klasztor benedyktyński w Salzburgu pod

wezwaniem św. Piotra, gdzie był także opatem– (zm. ok. 720 r.) - 27 marca

- Święty RYGOBERT (ROBERT), biskup Reims, opat benedyktyński

w Orbais-l'Abbaye - (zm. w 740 r.) - 4 stycznia

- Błogosławiony RYSZARD Z SAINT-VANNE (VERDUN), opat benedyktyński
(ur. ok. 970 r. – zm. w 1046 r.) - 14 czerwca

 


S

- Błogosławiona SANTUCCIA, benedyktynka ( zm. w 1305 r.) – 21 marca

- Święta SCHOLASTYKA, dziewica, założycielka benedyktynek,

siostra św. Benedykta– (ur. ok. 480 r - zm. w 547 r.)  - 10 lutego

- Święta SENNORINA, przeorysza klasztoru benedyktyńskiego w Besto (+982) 
- 22 kwietnia

- Święta SIGOLENA (ZYGLINDA), ksieni benedyktyńska w Albi (we Francji)
- (+ok 769) - 24 lipca

- Święty SOLA, mnich benedyktyński w Fuldzie , potem pustelnik z Eichstätt-                          (zm. w 794 r.) - 4 grudnia

- Święty SPECJOZUS, mnich w benedyktyńskim klasztorze w Terracinie 
– (zm. ok. 545 r.) 15 marca

- Święty SPREANDEUSZ Z GUBBIO, opat benedyktyński– (zm. ok. 1261r.) 
– 17 stycznia

- Święta SPERANDIA, patronka Cingoli (Marchia), ksieni w klasztorze benedyktyńskim

św. Michała w Cingoli-- (ur. ok. 1216 r.- zm. w 1276 r.) -  11 sierpnia

- Święty STEFAN Z CARDEÑA, opat w benedyktyńskim klasztorze  w Cardeña pod  Burgos. i towarzysze mnisi , męczennicy. – 6 sierpnia

- Święty STEFAN IX, papież, opat benedyktyński na Monte Cassino, papież

(zm. w 1058 r.)- 29 marca

- Święty STURMIUSZ, opat benedyktyński w Fuldzie  (ur. ok. 715 r.- zm. w  779 r.)

– 17 grudnia

- Święty  SWITBERT Z KAISERSWERTH, apostoł Fryzów, mnich benedyktyński 
(zm. w 713 r.) - 1 marca

- Święty SYMEON, mnich w klasztorze benedyktyńskim w Poilrone koło Mantui                             
(zm. w 1016 r.)-26 lipca

- Święty SZYMON Z CRẾPY, mnich benedyktyński w Saint-Claude-

(ur. ok. 1048 r.- zm. w 1080 lub 1082 r.) -30 września

 


T

- Święta TEKLA Z KITZINGEN,  ksieni benedyktyńska w Kitzingen i w Ochsenfurt

(zm. ok. 790 r.) -15 października

- Święty TEODORYK II, biskup Orleanu, mnich w benedyktyńskim opactwie  
Saint-Pierre-Vif w Sens (zm. w 1022 r.) – 27 stycznia

- Święty TEODFRYD, biskup Amiens, mnich benedyktyński w Korbei (Corbie)-
(zm. ok. 692 r.).

- Święty TEODULF Z LOBBES, biskup, opat benedyktyński  (+776) - 24 czerwca

- Święty TEOGER, biskup Metzu, mnich w benedyktyńskim opactwie Cluny–

(zm. w 1120 r.)  - 29 kwietnia

- Święta TEORYDGIDA, mniszka w klasztorze benedyktyńskim w Parking, mistrzyni   nowicjuszek (zm. w 673 r.).

- Święta TERESA ANSUAREZ, ksieni benedyktyńskiego klasztoru w Oviedo 
– 25 kwietnia

- Święty TOMASZ HALES Z DOVER , mnich benedyktyński (+1295) - 5 sierpnia

- Błogosławiony  TOMASZ TUNSTAL, męczennik, ,mnich benedyktyński
-  (zm. w 1616 r.)  - 13 lipca


U

- Święty ULRYK Z ZELL, przeor w benedyktyńskim klasztorze w Rüggersburg
(zm. w 1093 r.) – 14 lipca

- Błogosławiony URBAN II, papież, przeor benedyktyńskiego klasztoru w Cluny

(ur. ok. 1035 r. – zm. w  1099 r.)- 29 lipca

- Święty URSMAR, opat benedyktyński z Lobbes- (zm. w 713 r.) - 19 kwietnia

- Święty UTTO, opat w benedyktyńskim opactwie w Metten. – 17 stycznia

 

- Święty VINTILA, mnich benedyktyński - 23 grudnia

W

- Święta WALBURGA (WALDBURGA, WALPURGIS), ksieni benedyktyńskiego

klasztoru  Heidenheim  - (ur. ok. 710 r. –zm. w 779 r.)  - 25 lutego

- Święty WALDEBERT, opat w klasztorze w Luxeuil, gdzie wprowadził regułę

benedyktyńską (zm. w 670 r.) – 2 maja

- Święta WALDETRUDA, ksieni benedyktyńska z Mons. (+688)- 9 kwietnia

- Święty WALTER (GAUTIER) Z PONTOISE, opat benedyktyński – (zm. w 1095 r.)
- 8 kwietnia

- Błogosławiony WARYN, opat benedyktyński Nowej Korbei (Korvey) – (zm. w 856 r.)

- 20 września

Błogosławiony WAWRZYNIEC OPANCERZONY, mnich benedyktyńskiw

Morracasca  , potem pustelnik (ok 1190 - 1243) - 16 sierpnia

- Święty WAWRZYNIEC OŚWIĘCICIEL , założyciel i opat w opactwie

benedyktyńskim w Farfie-  (zm. w 576 r.) - 3 lutego

- Święta WERBURGA, ksieni w opactwie benedyktyńskim w Ely- (zm. ok. 699 r.) 
- 3 lutego

- Święty WIBERT, mnich benedyktyńskiego klasztoru w GorzE, założyciel

benedyktyńskiego opactwa w Gembloux – (zm. w 962 r.) - 23 maja

- Święty WIGBERT Z FRITZLARU, opat benedyktyński w Fritzlarze 
– (zm. w 737 lub 738 r.) - 13 sierpnia

- Błogosławiony WIKTOR III, opat benedyktyński na Monte Cassino , papież

(ur. ok. 1027 r.- zm. w 1087 r.)  - 16 września

- Święty WILFRYD (WALFRYD) Z YORKU, opat benedyktyńskiego klasztoru

w Ripon (634 - 709)  - 24 kwietnia

- Błogosławiony WILHELM SCOTT (GULIELMUS), mnich benedyktyński 
– (zm. w 1612 r.)  - 30 maja

- Święty  WILHELM Z GELLONE, margrabia Septymanii i Hiszpanii, mnich

benedyktyński w opactwie w Gellone- (zm. w 812 r.) - 28 maja

- Święty WILHELM Z VOLPIANO, opat benedyktyński w Dijon ( Saint-Bénigne de

Dijon) - (ur. w 962 r.- zm. w 1031 r.). – 1 stycznia

- Święty WILIBALD Z EICHSTÄTT, biskup, mnich benedyktyński na Monte Cassino

(700 - 787) - 7 lipca

- Święty WILIBRORD, apostoł Fryzów, mnich benedyktyński w Echternach

(ur. w 658 r.- zm. w 739 r.)- 7 listopada


- Święta WILTRUDA zwana Pobożną, mniszka benedyktynka w Bergen (+ok. 980 r.)- 6 stycznia


- Święty WIRGILIUSZ, biskup, opat benedyktyński w Salzburgu pod wezwaniem
św. Piotra- (zm. w 784 r.) - 27 listopada

- Święty WIT (GWIDON) z Pontidy, opat benedyktynski – 2 września

- Święty WITALIS, mnich w benedyktyńskim opactwie na górze Subiaso (+1370 r.) 
- 31 maja

- Święta WIWINA, mniszka benedyktynka w klasztorze pod wezwaniem Beatae Mariae

de Bigardis (Grand-Bigard) (+ 1170) – 17 grudnia

- Święty WIZYNT, benedyktyn w Kremsmünster – 2 grudnia

- Święty WOJCIECH, męczennik, patron Polski,  mnich klasztoru benedyktyńskiego św.

Bonifacego i Aleksego na rzymskim Awentynie– (ur. ok. 956 r. – zm. w 997 r.)

- 23 kwietnia

- Święty WOLFGANG, biskup Ratyzbony, mnich klasztoru benedyktyńskiego

w Einsiedeln– (zm. w 994 r.) - 31 października

- Święty WOLFRAM (WULFRAM) Z SENS, mnich w benedyktyńskim klasztorze

Fontenelle– (zm. ok. 703 r.) - 20 marca

- Święta WULFTRUDA Z NIVELLES, ksieni w opactwie benedyktyńskim w Nivelles 
(zm. ok. 669 r.) – 23 listopada

- Święta WULFTRUDA (WILFRYDA, WOLFRYDA), ksieni benedyktyńska z Wilton

(zm. ok. 1000 r.) - 9 września

- Święta WULFHILDA, ksieni w klasztorze benedyktyńskim  w  Barking. 
(ur. ok. 940 r. – zm. w 1003 r.) – 9 września

- Święty   WULSTAN (WULFSTAN), biskup Worcester, mnich benedyktyński

w Worcester, biskup– (ur. ok. 1012 r. – zm. w 1095 r.) - 20 stycznia

- Święty WULSYN, biskup Sherbourne,  opat w benedyktyńskim opactwie 
w Westminsterze (zm. w 1005 r.) – 8 stycznia

- Święty WUNIBALD, opat benedyktyński z Heidenheim– (ur. w 701 r.- zm. w 761 r.)

- 18 grudnia

 

 

Z

- Święty ZOZYM, biskup Syrakuzy, opat benedyktyńskiego klasztoru  pod wezwaniem św. Łucji w Syrakuzach –(zm. ok. 662 r.) - 30 marca

- Święty ZYGFRYD, opat benedyktyński w Wearmouth– (zm. w 690 r.) - 22  sierpnia

- Święty ZYGFRYD Z VÄXJÖ, biskup,  mnich benedyktyński w Glastonbury, misjonarz- (zm. w 1045 r.) - 15 lutego

 

 

Źródła:

 

- Aleksandra i Konrad Murzańscy, STYGMATYCY, Dom Wydawniczy „Rafael”, Kraków 2012

- Benedyktyńscy Świeci, Tyniec, Wydawnictwo Benedyktynów, Kraków 2009

 

- Encyklopedja kościelna, podług teologicznej encyklopedji Wetzera i Weltego, z licznemi jej dopełnieniami, Czerwiński i Spółka, Warszawa 1873

 

- Encyklopedia Katolicka, Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Lublin, tom 1-9

 

- Gordon Mursell, Duchowość chrześcijańska, ŚWIĘTY PAWEŁ, Częstochowa, 2001

 

- Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 1: A-Z. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997,

 

- O. Hugo  Hoever SOCist: Żywoty Świętych Pańskich na każdy dzień Roku. Olsztyn: Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, 1983,

 

- Bp. Karol Radoński, Święci i Błogosławieni Kościoła Katolickiego - Encyklopedia Hagiograficzna, Księgarnia św. Wojciecha, Warszawa- Poznań- Lublin 1947

 

- L’OSSERVATORE ROMANO, WYDANIE POLSKIE, ROK XXI, Numer 11-12(226) 2000, ss. 27-28 i 31

 

- L’OSSERVATORE ROMANO, WYDANIE POLSKIE, ROK XXII, Numer 7-8(235) 2000, s. 40 i  s. 42

 

- Małgorzata Borkowska, Białe i bure - Historia życia monastycznego w dużym skrócie, Wydawnictwo ALLELUJA, Kraków 2005

 

- Małgorzata Borkowska, Od Radegundy do Julianny, Wydawnictwo Znak, Kraków 2013

 

- O. Marian Kanior OSB, Historia Monastycyzmu Chrześcijańskiego, T. 1 Starożytność 
(wiek  III-VIII). Wydawnictwo UNUM, Kraków 1993

 

- Peter Dinzelbacher, Leksykon mistyki – żywoty - pisma- przeżycia, VERBINUM, Warszawa 2001

 

- Ks. Piotr Skarga T.J., Ojca Prokopa, Kapucyna, Ojca Bitschnaua, Benedyktyna
i innych wybitnych autorów, Żywoty Świętych Pańskich na wszystkie Dnie Roku, Wydanie szóste, Nakładem Karola Miarki, Mikołów - Warszawa, 1910

 

- ks. Wiesław. Al. Niewęgłowski, Leksykon świętych,Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1999 r.

 

- ks. Wincenty Zaleski SDB, Święci na każdy dzień - Wydanie Uzupełnione, Wydawnictwo Salezjańskie, Warszawa 1998

 

- ks. Władysław  Hozakowski, Żywoty Świętych Pańskich na wszystkie dni całego roku,  Poznań 1908

 

Święty Eldrad z Novalesy,
opat benedyktyński - (+ok. 840)

W jego wpływowej wpływowej prowansalslciej rodzinie powołanie wojskowe przechodziło z ojca na syna, ale on zerwał z tradycją:
nie interesowały go ani broń, ani turnieje, ani wyjazdy na kampanie wojenne. Pielgrzymował jedynie do Santiago de Compostela w Hiszpanii. To wszystko, co wiemy o jego młodości. Napisana krótko po śmierci Eldrada łacińska biografia zaginęła, a my znamy świętego jedynie
z dokumentów i aktów publicznych z jego lat dojrzałych. Nie wiadomo zatem do końca, kiedy nasz Prowansalczyk wyruszył ku przełęczy Moncenisio i stawił się w opactwie Novalesa,  w Dolinie Suzy, na drodze łączącej Włochy i Francję. Tamtejszy klasztor został założony
w 726 roku przez Abbona, znaczącą postać królestwa Franków Pepina Małego (ojca Karola Wielkiego). Początkowo było to skromne przedsięwzięcie. Monasteriolum virorum z Regułą św. Benedykta; mały męski klasztor poświęcony braciom apostołom. Piotrowi i Andrzejowi. Sam Abbone pilotował rozwój zgromadzenia, powięszając zabudowania, aby mogły przyjąć więcej mnichów, tworząc Studium i udzielając gościny pielgrzymom i ubogim. W końcu, umierając, zostawił opactwu większą część swojego potężnego majątku ziemskiego w centralnej i południowej Francji. To tu przybył Eldrad. Ale nie jako pątnik. Dla niego klasztor
w Novalesa stanowił miejsce docelowe. Tu chciał spędzić życie.
Złożył zatem śluby, przywdział habit, pracował i modlił się jak mnisi.
Ale musiał się wśród nich cieszyć wielkim autorytetem, skoro przez jakiś nieokreślony czas, między 820 a 840 rokiem, sprawował tam funkcję opata. Po nim jako opacie wspomina się zwłaszcza pewną inicjatywę liturgiczną i kulturalną, która miała znaczące konsekwencje także poza terenem opactwa. Eldrada niepokoiły niedokładności i  błędy, od których roiło się w Księdze Psalmów (używanej w liturgii) z winy niedouczonych kopistów, którzy szerzyli dalszą ignorancję. Postanowił więc ofiarować koncelebrującym i wiernym teksty biblijne w ich czystej wersji łacińskiej. Zwrócił się z tym zadaniem do Flora, uczonego diakona pochodzenia hiszpańskiego, który mieszkał i nauczał w Lyonie. Zaangażował się on
w długą pracę kontrolną i korektorską polegającą m.in. na porównaniu
z tekstem hebrajskim: tak oto Eldrad i Novalesa ofiarowali chrześcijanom Europy psałterz sprawdzony „zgodnie z zasadą prawdy". Znaczącymi nośnikami tej wiedzy byli pielgrzymi, którzy co roku zatrzymali się w opactwie i uczestniczyli w jego życiu liturgicznym,
a potem, po powrocie w swoje rodzinne storny podawali prawidłową wersję psalmów.

Jeśli chodzi o Eldrada, niepewna jest również data jego śmierci, ok. 840 roku, tak się uważa. Kilkadziesiąt lat później kwitnące opactwo benedyktyńskie zostało zdewastowana i splądrowane przez bandy Saracenów. Mnisi uciekli do Turynu, ratując księgi i najcenniejsze przedmioty. Wrócili do Novalesa około roku tysięcznego, ustanawiając siedzibę przeora zależnego od opactwa w Bremę, niedaleko Pawii.
W XIII w. wrócił tu także Eldrad. Za głosem ludu został ogłoszony świetym i uhonorowany poprzez poświęcenie mu kaplicy. Jej ściany pokrywają wspaniałe freski, które opowiadają  współczesnym historię zasłużonego opata: widać go w najważniejszych momentach życia, przy różnych zajęciach, z jedną z jego ulubionych ksiąg. W dawnym opactwie mieszka dzisiaj, po wielowiekowych przeciwnościach zgromadzenie benedyktynów, które oddaje się modlitwie oraz pracy, m.in. przy odrestaurowywaniu cennych woluminów. dopuścił się krwawego pogromu na wyznawcacli Clirystusa. Zginął 13 marca 559 roku. Przedstawiana w szacie matrony, z palmą męczeńską
w ręku. Święty Ansowin doradca Ludwika II Germańskiego, od 843 roku do 861 roku był biskupem Camerino, którego jest patronem. Spoczywa
w miejscowej katedrze.

Święty Eldrad z Novalesy,
opat benedyktyński - (+ok. 840)

W jego wpływowej wpływowej prowansalslciej rodzinie powołanie wojskowe przechodziło z ojca na syna, ale on zerwał z tradycją:
nie interesowały go ani broń, ani turnieje, ani wyjazdy na kampanie wojenne. Pielgrzymował jedynie do Santiago de Compostela w Hiszpanii. To wszystko, co wiemy o jego młodości. Napisana krótko po śmierci Eldrada łacińska biografia zaginęła, a my znamy świętego jedynie
z dokumentów i aktów publicznych z jego lat dojrzałych. Nie wiadomo zatem do końca, kiedy nasz Prowansalczyk wyruszył ku przełęczy Moncenisio i stawił się w opactwie Novalesa,  w Dolinie Suzy, na drodze łączącej Włochy i Francję. Tamtejszy klasztor został założony
w 726 roku przez Abbona, znaczącą postać królestwa Franków Pepina Małego (ojca Karola Wielkiego). Początkowo było to skromne przedsięwzięcie. Monasteriolum virorum z Regułą św. Benedykta; mały męski klasztor poświęcony braciom apostołom. Piotrowi i Andrzejowi. Sam Abbone pilotował rozwój zgromadzenia, powięszając zabudowania, aby mogły przyjąć więcej mnichów, tworząc Studium i udzielając gościny pielgrzymom i ubogim. W końcu, umierając, zostawił opactwu większą część swojego potężnego majątku ziemskiego w centralnej i południowej Francji. To tu przybył Eldrad. Ale nie jako pątnik. Dla niego klasztor
w Novalesa stanowił miejsce docelowe. Tu chciał spędzić życie.
Złożył zatem śluby, przywdział habit, pracował i modlił się jak mnisi.
Ale musiał się wśród nich cieszyć wielkim autorytetem, skoro przez jakiś nieokreślony czas, między 820 a 840 rokiem, sprawował tam funkcję opata. Po nim jako opacie wspomina się zwłaszcza pewną inicjatywę liturgiczną i kulturalną, która miała znaczące konsekwencje także poza terenem opactwa. Eldrada niepokoiły niedokładności i  błędy, od których roiło się w Księdze Psalmów (używanej w liturgii) z winy niedouczonych kopistów, którzy szerzyli dalszą ignorancję. Postanowił więc ofiarować koncelebrującym i wiernym teksty biblijne w ich czystej wersji łacińskiej. Zwrócił się z tym zadaniem do Flora, uczonego diakona pochodzenia hiszpańskiego, który mieszkał i nauczał w Lyonie. Zaangażował się on
w długą pracę kontrolną i korektorską polegającą m.in. na porównaniu
z tekstem hebrajskim: tak oto Eldrad i Novalesa ofiarowali chrześcijanom Europy psałterz sprawdzony „zgodnie z zasadą prawdy". Znaczącymi nośnikami tej wiedzy byli pielgrzymi, którzy co roku zatrzymali się w opactwie i uczestniczyli w jego życiu liturgicznym,
a potem, po powrocie w swoje rodzinne storny podawali prawidłową wersję psalmów.

Jeśli chodzi o Eldrada, niepewna jest również data jego śmierci, ok. 840 roku, tak się uważa. Kilkadziesiąt lat później kwitnące opactwo benedyktyńskie zostało zdewastowana i splądrowane przez bandy Saracenów. Mnisi uciekli do Turynu, ratując księgi i najcenniejsze przedmioty. Wrócili do Novalesa około roku tysięcznego, ustanawiając siedzibę przeora zależnego od opactwa w Bremę, niedaleko Pawii.
W XIII w. wrócił tu także Eldrad. Za głosem ludu został ogłoszony świetym i uhonorowany poprzez poświęcenie mu kaplicy. Jej ściany pokrywają wspaniałe freski, które opowiadają  współczesnym historię zasłużonego opata: widać go w najważniejszych momentach życia, przy różnych zajęciach, z jedną z jego ulubionych ksiąg. W dawnym opactwie mieszka dzisiaj, po wielowiekowych przeciwnościach zgromadzenie benedyktynów, które oddaje się modlitwie oraz pracy, m.in. przy odrestaurowywaniu cennych woluminów. dopuścił się krwawego pogromu na wyznawcacli Clirystusa. Zginął 13 marca 559 roku. Przedstawiana w szacie matrony, z palmą męczeńską
w ręku. Święty Ansowin doradca Ludwika II Germańskiego, od 843 roku do 861 roku był biskupem Camerino, którego jest patronem. Spoczywa
w miejscowej katedrze.

=
- Święta Sanczia Portugalska, mniszka w cysterskim klasztorze w Celas koło Coimbry (ok. 1180-1229)

Urodziła się około 1180 roku jako córka Sancheza I, króla Portugalii. Po śmierci ojca (1212) stała się właścicielką miasta Alenquer. Tam to gościli pierwsi franciszkanie portugalscy (1216) i stamtąd wyruszyli na apostołowanie do Maroka (1219). Wspomagając hojnie synów św. Franciszka, Sanczia założyła w Celas koło Coimbry także klasztor dla cysterek. W nim też spędziła ku zbudowaniu wszystkich ostatnie lata swego życia. Zmarła 13 marca 1229 roku. Kult Sanczii skojarzył się mocno ze czcią oddawaną jej siostrom: Teresie i Mafaldzie. 
=
- Błogosławiony Bonifacy Sabaudzki, kartuz, arcybiskup Canterbury (+1270)

Wywodził się z rodu książąt sabaudzkich. Wstąpił do kartuzów a później został biskupem Valence. W 1241 roku został arcybiskupem Canterbury. Jako krewny żony Henryka III był dobrze widziany na dworze, ale był w niezgodzie z episkopatem i opatami, dlatego został odwołany do Rzymu. Powrócił do Sabaudii, gdzie słynął jako opiekun i świątobliwy mąż. Zmarł w 1270 roku w Haute-Combe. Kult jego został dozwolony w 1838 roku.
=
Święty Ramir i tow., męczennicy z Leónu.

Ramir, był przeorem klasztoru pod wezwaniem św. Klaudiusza. Razem z jedenastoma mnichami zginąć miał w dwa dni po Wincentym wspominanym 11 marca, jako ofiara prześladowania, które w wizygockiej Hiszpanii rozpętali arianie. Ramirowi w 1596 roku urządzono na miejscu uroczystą elewację. Wspomnienie obchodzono Ramira 13 marca.

S. Stefania OSB
wt, 08 marca 2016 21:01
Data ostatniej edycji: 2017-09-20 08:43:49

 
 
4lomza.pl Regionalny Portal Copyright © Speed s.c. 2005r - 4too v.1.0